ვიყავი რა ფილმზე, რომლის სათაურიც ყველასთვის ცნობილია და ჟღერს როგორც ”რაც ყველაზე ძალიან გიყვარს 2”, თავიდანვე გავთვალე, რომ რევიუს დაწერა დამეზარებოდა, ამიტომაც ამ ყველაფერს მივეცი ვიდეო პოსტის სახე, რომლის ხილვაც შეგიძლიათ ქვემოთ. გენადი, ფონოგრამა:
მინდა წარმოგიდგინოთ ჩემი ახალი სამუშაოს ამბავში და ჩახუტებაში გაკეთებული პირველი საცდელი სტატია. ცხადია ზეიმია.
ვინ ვართ ჩვენ?
”მე ვარ ქართველი, მაშასადამე მე ვარ ევროპელი”. გეცნობათ არა ეს ფრაზა? ის საკმაო ხნის წინ ითქვა, თუმცა აქტუალობას დღესაც არ კარგავს. იგი გვხვდება ყველგან, მას ცხვირში გვატენიან ყველა შესაძლებლობისთანავე, ის არის ჩვენი ცხოვრების და სახელმწიფოებრივი კურსის განმსაზღვრელი, ჩვენი ანი და ჰოე. მაგრამ ეს მხოლოდ ფურცელზე, ისიც მხოლოდ იმ ფურცელზე, რომელზეც ევროპის რუკა ხატია და მის უკიდურეს აღმოსავლეთ ნაწილში თავს იწონებს საქართველოს მთაგორიანი ნამცეცი. მაგრამ ვართ კი სინამდვილეში ევროპა? ან აზია? იქნებ სულაც აფრიკა ვართ? მთავარი ხომ გეოგრაფიული მდებარეობა არაა, მთავარია რას ფიქრობს ამაზე საზოგადოება.
საზოგადოების ფიქრის თუ არფიქრის საკითხი ფრიად საჩოთირო და საეჭვოა, რადგან ზოგჯერ ისეთ ფაქტებს გადააწყდება ადამიანი, რომ გაოცებისგან ყბა ჩამოგივარდება, როგორ შეიძლება მოაზროვნე და თავმოყვარე საზოგადოებამ ასეთი რამე დაუშვას. საკუთარი თავით არ აზროვნება და გაბატონებული რელიგიური კლასის ნაკარნახევი მსოფლმხედველობის გაზიარება ჩვენთვის არახალია, ასე რომ ამით ვერავის გაგაოცებთ.
სწორედ ასეთი ფონის გამოა ალბათ, რომ სულ მცირე გადახრაც კი სტანდარტული სტრიმიდან მაშინათვე ყურადღების ცენტრში ექცევა და კვირის, ზოგჯერ კი თვის ნიუსადაც კი იქცევა. ეს ეტყობა კარგად მოეხსენებათ ქართული ტელევიზიის პიარისტებსაც და აქართულებენ და აქართულებენ სხვადასხვა ევროპულ შოუებს იმის იმედად, რომ მისით გამოწვეული აჟიოტაჟი მათ საუკეთესო პიარად იმუშავებს და გადაცემებიც რეიტინგს აკრებს. რეიტინგი კი, მოგეხსენებათ, მამოძრავებელი ძალაა ყველანაირი მედიისა. ამ მხრივ გამონაკლისს არც ”ტელეიმედი” და მისი ახალი საეთერო ბადე წარმოადგენს, სადაც ამაყად იწონებენ თავს სხვადასხვა ფემინურ საწყისებზე დაფუძნებული შოუები, ”ნანუკას შოუთი” დაწყებული, სხვადასხვა დონის სიმართლეების გავლით და ”ღამე შორენასთან”-ით დამთავრებული. ეს უკანასკნელი, ჯერჯერობით, ყველაზე სკანდალური და პროვოკაციული შინაარსის შემცველია, რომლის ანკესსაც ადვილად უნდა წამოეგოს ნებისმიერი სქესის, ასაკის და მენტალობის ადამიანი – ის ხომ იმას ეხება, რაც უკანასკნელი წლების განმავლობაში არ ქონია ერს, თუკი ერთ ძველ და ცნობილ გამონათქვამს დავუჯერებთ, რომელიც სექსის არარსებობას ამცნობდა მთელს მსოფლიოს ჩვენს სამშობლოში.
მაშასადამე, რა გამოდის? ვართ თუ არა ევროპა, თუნდაც იმიტომ, რომ რიგ თემებს როგორც იქნა აეხსნა ტაბუ, რიგი თემები ჩრდილიდან გამოვიდა და ჩვენც ნელ-ნელა ფეხს ვუწყობთ მსოფლიოს? მერე რა, რომ რელიგიური ექსტრემიზმი კვლავ ძლიერია, ჰომოფობია ყვავის და საზოგადოების უმეტესობაში ქვეყნის მოსახლეობის მხოლოდ ორი მესამედი ითვლება სრულუფლებიან ქართველად? ეს ხომ ყველგან ხდება, თითქოს. მაშ მოდით, კიდევ ერთხელ დავფიქრდეთ – ვინ ვართ და რა გვინდა?
როგორ ამაყად ჟღერს არა? და ამავე დროს უცნაურად. ასეა თუ ისე, დღეიდან (ნუ მთლად დღეიდან არა) მეც გავყავი თავი ჟურნალიზმში, ანუ ფულზე გავიყიდე. ახლა წავა შეკვეთილი სტატიები და რაღაცეები :))) მოკლედ, ფასზე შევთანხმდებით როგორმე.
რა ჟურნალია და რაზე, ამას ცოტა მოგვიანებით მოგახსენებთ. მანამდე კი მინდა გაჩვენოთ ჩემი ბლოგის პრომო სურათი. გადიდებისთვის დააჭირეთ.
მოგეხსენებათ ახალი წელი მოდის. ყოველ შემთხვევაში იმედი გვაქვს, რომ მაქამდე ვიცოცხლებთ. ასეა თუ ისე, ამ ღირსშესანიშნავ თარიღს აუცილებლად უნდა აღნიშვნა. ჰოდა მეც ავღნიშნე ახალი, საახალწლო ტატუთი, ამჯერად ჩემს საკუთარ სხეულზე.
ბევრი ფიქრი არც დამჭირვებია, მომეწონა სურათი, ამოვბეჭდე, გაგავიტანე ხელზე და შემოვაკონტურე. ახლა ვუყურებ და სიყვარულით ვივსები, ჯერ ამ ნახატისადმი და მერე საკუთარი თავისადმი. მე ხომ სრული საფუძველი მაქვს ეს ტატუ ორმაგად მიყვარდეს – როგორც ჩემი ახალი ტატუ და როგორც ჩემი დახატული ტატუ.
მოკლედ, სიტყვა რომ აღარ გავაგრძელო, წარმოგიდგენთ ამ შედევრს. ისევე როგორც ფეხზე, ალბათ ამასაც გავაფერადებ, ოღონდ ცოტა მოგვიანებით. ჰო, ცოტა ისეთი ფოტოა, რომ ძნელი გასარჩევია ადგილი, ამიტომ მე გეტყვით – ეს არის მარცხენა ხელი, იდაყვიდან მაჯამდე, ზედა მხრიდან.
დღეს როგორც იქნა ნი2-ის გადაღებები, რომელიც აგერ უკვე კვირაზე მეტია რაც იგეგმება. იგეგმება რა, თავისით არაფერი არ ხდება, ვგეგმავთ ანუ. ნუ მოკლედ ამავე თემაზე მიდის ვლოგპოსტიც, რომელიც აგერ უკვე რამდენი ხანია არ ჩამიწერია.
ეს სათაური წესით და დაუწერელი კანონით აქ უნდა დამეწერა, ბრჭყალებში, უფრო ნავაროჩენი და დეზლა იქნებოდა, მაგრამ იქაც კარგად წერია, სადაც არის.
მაშ ასე, წარმოგიდგენთ ერთმოქმედებიან პიესას ”Дело мастера бойтся”.
მოქმედი პირები:
Дело – პირველი ტატუირება არასაკუთარ სხეულზე, თუკი არ ჩავთვლით კაქტუსაზე ამასწინათ დასმულ ერთ წერტილს, რომელიც იყო პასუხი კითხვაზე – ”ძალიან მტკივნეულია?”
Мастер – რაღა თქმა უნდა შეუდარებელი და განუმეორებელი მე
Боязнь – ერთსაათიანი სეანსი, მსხვერპლის მრავალგზის და უშედეგო მცდელობებითურთ, როგორმე გაქცეულიყო და თავი დაეღწია მტარვალი ნემსისთვის.
ფოტოფაქტი (გადაღებულია ”Вихр-77″ – ის ტიპის უთოთი, ასე რომ ხარისხი ვერ ლავეს):
ჯერ დავიწყოთ იქედან, რომ როგორც იქნა დავარელიზეთ ni2.ge , რომელიც წარმოადგენს ქართული კრეატივ-პრანკს-სატირული ჯგუფის ”ნიორის” ოფიციალურ საიტს. თავიდან მე და საბამ დავიწყეთ (დოდკა რატომღაც პასიურ მოუდში გავიდა და აღარ ითვლება), მერე და მერე კი ნელ-ნელა შემოგვიერთდა ხალხი და იმედია კიდევ გაგრძელდება შემოერთება.
ასე რომ, თუკი თვლი, რომ კრეატივი შენი საქმეა, იუმორზეც არ აუცრიხარ არავის ბავშვობაში და საერთოდაც, მაგარი როჟა ხარ, შემოგვიერთდი. ან არც შემოგვიერთდე…
პოსტი ამას არ ეძღვნება სინამდვილეში. მინდა წარმოგიდგინოთ ჩვენი ახალი რუბრიკა (ძველებია ნიუსები, ვიდეო არტები, ჟურნალიზმის ზეიმები) – შარჟები და მისი პირველი ნიმუში:
ალბათ ყველას გაგიგიათ ამ საიტის შესახებ და ბევრ გვერდზეც გინახავთ მისი მთვლელი ჩასმული. მათ შორის გამონაკლისს არც ბუდე წარმოადგენდა, რაც სხვა ყველაფერთან ერთად დამატებით ვიზიტორებს განაპირობებდა ტოპ.ჯი-ს კატალოგიდან.
მაგრამ აგერ უკვე თვეზე მეტია, რაც იგი გაქრა და მთვლელმაც შეწყვიტა მოქმედება. მიზეზი თითქოს და გასაგებია – ჯი დომეინზე გადასვლამ უარყოფითად იმოქმედა მის მარტივ სკრიპტზე და იგი საიტს ვეღარ აღიქვამს თავისად. გასაგებია ბატონო, გავქანდი მეც და შევცვალე იქ მითითებული მისამართი და…
…და აგერ უკვე ორიოდე კვირაა უშედეგოდ ველოდები როდის ინებებს ბატონი ადმინი, რომ ცვლილებები გაააქტიუროს, რათა მე დავიბრუნო ჩემი მთვლელი, თავისი ლამაზი სტატისტიკით. Fuck, როდემდე უნდა ეწეროს აქ ნოლები?
ეს არის კოდური სახელწოდება იმ პერსონაჟისა, რომელსაც შემდგომში უფრო ნორმალურ სახელს მოვუძებნით, ან არც მოვუძებნით…
მოკლედ და კონკრეტულად – ითქვა, რომ უნდა გაკეთდეს მულტფილმი, მაშასადამე გაკეთდება მულტფილმი. დღეს მე და საბამ პერსონაჟები და მათი ზოგადი დახასიათებები მოვახლაფორთეთ და დიადი მხატვარიც (ანუ მე) საქმეს შეუდგა. შემდეგ მას დიადი საუნდმასთა და არანაკლებ დიადი ანიმატორიც შეუერთდნენ (ანუ კვლავ და კვლავ მე, საბუნიას მორალური პადდერჟკის ფონზე) და აი ისიც, პერსონაჟი სახელად ”ნებიერა” (სამუშაო სახელი), რომელსაც მხოლოდ და მხოლოდ ტანის მიბმაღა აკლია, მაგრამ ის, რაც მას სჭირდება საკუთარი ინდივირუალურობისთვის ანუ სახე, მოძრავი თვალები და მოლაპარაკე პირი – უკვე აქვს. იხილეთ:
ეს არის პატარა ნაბიჯი მთვარეზე და დიდი ნახტომი კაცობრიობის ისტორიაში, როგორც შოთა რუსთაველი იტყოდა. შემდგომ ნახტომებსაც მალე შეიტყობთ.
არ ვიცი თქვენ როგორ, მაგრამ მე როდესაც ინტერნეტი მაქვს ჩართული და ოპერას ფანჯარაც შემომციცინებს თვალებში, არ შემიძლია რომ მეც არ შევციცინო და მთელი ჩემი გეგმები და სამუშაოები გვერდზე არ გადავდო. სშინელებაა, მაგრამ ფაქტია.
თუმცა იმ პერიოდებში, როდესაც ნეტი გათიშულია ან რამე მსგავსი სჭირს, ვახერხებ იმ საქმის გაკეთებას, რასაც წესით და კანონით გაცილებით მეტ დროს უნდა ვუთმობდე. საქმე იმაშია, რომ გადავწყვიტე ანიმაციის შესწავლა დამეწყო (იხ. ძველი მცდელობა) და პრინციპში დავიწყე კიდეც. ასეა თუ ისე, კარგად თუ ცუდად ავედი იმ ეტაპზე, როდესაც ჩემმა ნახატებმა ლაპარაკი დაიწყეს. ბევრი ვიფიქრე თუ ცოტა ვიფიქრე, ავდექი და ”ჰიტლერი და კავკასუსის” ვიდეოდან ამოვაძვრინე ლაპარაკი, რომელზეც მივასინქრონე ადოლფის ტუჩები. დიახ, ზუსტად ასე დავარქვი ჩემს პირველ ჩარაქტერს – ადოლფი, ვინაიდან და რადგან რაღაცით ფიურერს მიაგავს. აქედან სრული და აზრიანი ანიმაციის გაკეთებამდე კი მხოლოდ ერთი ნაბიჯია დარჩენილი. ვაშა, მეგობრებო, ვაშა. გენადი, ჩართე ფირი:
მოგესალმები უმადურო და სიბინძურით აღსავსე სამყაროვ. კი არ ხარ ღირსი, რომ პოსტი მოგიძღვნა, მაგრამ სხვა რა გზა მაქვს, ღმერთებმა დამავალეს, რომ ასე უნდა მოვიქცე. მე მინდა ჩემი ინტერნეტ პროვაიდერის შესახებ მოგიყვეთ, რომელზეც მანამდეც ბევრჯერ მითქვამს ტკბილი სიტყვები, მაგრამ გპირდებით, რომ შემდეგ პოსტებში მასზე აღარ ვილაპარაკებ.
იყო დრო, როდესაც მე კავკასუსის დიესელის ასე თუ ისე ბედნიერი მომხმარებელი ვიყავი, მიუხედავად ხშირი დისკონექტებისა, მაღალი პინგებისა თუ სხვა ბედნიერებებისა, რასაც ასე თუ ისე მივეჩვიე. მთავარი ხომ ის იყო, რომ ინტერნეტი თითქმის ყოველთვის მქონდა. შემდეგ ეგ ყველაფერი დაიფუშა, კავკასუსის და ტელეკომის ცნობილი თაქის შედეგად და მეც ერთთვიან ოფლაინ რეჟიმში აღმოვჩნდი, რომელ დროსაც ერთი თემატური არტიც მივუძღვენით, რომელიც შეგიძლიათ იხილოთ ამ ლინკზე.
და აი გამოჩნდა სინათლე გვირაბის ბოლოს, ოფლაინი დამთავრდა და ჩემთან ჯელინკი შემოვიდა. ეს იყო დაახლოებით თვენახევრის წინ. ის დღე იყო და ის დღე, ვიფიქრე დავისვენე როგორც იქნა და აღარ მომიწევს გინებით აკლება კავკასუსის ოფისისათქო, მაგრამ თურმე სადა ბანაობ. ჯერ იყო და ნელ-ნელა დაიწყეს შემოპარება და ერთ დღესაც, როდესაც კომპი ჩავრთე, ინტერნეტის მაგივრად ყვითელი სამკუთხედი დამხვდა საათის გვერდზე. დაახლოებით ორი-სამი კვირის განმავლობაში დღეგამოშვებით მოდიოდა ხელოსნების კამანდა, გათიშავდნენ სადარბაზოს როუტერს, მიაერთებდნენ ახალ მეზობელს და როუტერის ჩართვა, რაღა თქმა უნდა, ორიოდე დღის განმავლობაში არც ახსენდებოდათ. მოკლედ, დავიტანჯე, გავწამდი, ამდენი რეკვით კავკასუსის ქოლცენტრის გოგოები ხმაზე მცნობენ და ორი უკვე ცოლობას მთხოვს საერთოდ. საქმეა ეს? ამაში უნდა ვიხდიდე ჩემს ოფლით და სისხლით ნაშოვნ ფულს?
ასე და ამგვარად დადგინდა, რომ კავკასუსი შეგნებულად აკეთებს ამას, ზრუნავს რა ჩემზე, რათა არ გავხდე ინტერნეტდამოკიდებული. მეც მადლობის მეტი რა მეთქმის? ან მეტი რომც ვთქვა, რა აზრი აქვს?
ცამეტი წლის ხარ და შენი ტყვეა
ჭაღარა გულის ზმანება ავი, -
ჩააწყვეთ რიგში ცამეტი ტყვია,
ცამეტჯერ უნდა მოვიკლა თავი!
გალაკტიონ ტაბიძე
დილა სუსხიანი გათენდა. ასეც უნდა ყოფილიყო, ნოემბერია უკვე და ყინვები დაიწყო. აბუზული ბეღურასავით ვიდექი გაჩერებაზე და სამხრეთ ამერიკის უღრანი ტყეების სითბოზე ვფიქრობდი. რაღაცას გამოვყევი მეტრომდე და ტვინ- და გულგაყინული მოვკალათდი პირველივე შემხვედრ სკამზე. წინ სახლი მელოდებოდა…
თვალი გავახილე, უფრო სწორად მატარებლის უშნოდ შეჯანჯღარებამ გამახელინა და გული გამითბა. ჩემს წინ იჯდა ის, პატარა ყვავილი, წითელი პალტოთი. სამედიცინოს მეტრომდე გულაფანცქალებული ვიჯექი და ხანდახან ფარულად გავხედავდი ხოლმე. ზედა ციტატის არ იყოს, ცამეტ წელზე დიდი არც ეს იქნებოდა, მაგრამ რაღაცნაირი გამოხედვა ჰქონდა, სხვანაირი. არ ვიცი რა დამემართა, რამ გადამრია ასე, მაგრამ მაინც მჯერა, რომ გავა წლები და მე მას კიდევ შევხვდები. ან თავად წაიკითხავს ამას და შემეხმიანება…
მანამდე კი ერთ სიმღერას დაგიტოვებთ, ისე რა, განწყობისთვის:
ახლა გადავხედე კალენდარს და აღმოვაჩინე, რომ პირველი ნოემბრის მერე სრული რადიოდუმილის რეჟიმში ვარ გადასული. შემდეგ სარკეში ჩავიხედე და აღმოვაჩინე, რომ წვერიც ძალიან დიდი ხანია არ გამიპარსავს. კამერა რომ დავინახე გამახსენდა, რომ გადაღებებიც კვირაზე მეტია არ გვქონია.
ჩნდება კითხვა – რაშია საქმე?
საქმე არის ცხადია სიზარმაცეში, ეს არის პირველივე პასუხი, რომელიც თავში მოდის. სიზარმაცეც არის და სიზარმაცეც, თუმცა ამას დაემატა კომპიუტერის ავადმყოფობა, რომლის განკურნებამაც ერთი კვირა დრო და ერთი თვის სამყოფი ნერვები წაიღო. პლიუს ამას ჯელინკის უკვე გატრაკებამდე მისული გამორთვები. არადა გასაკეთებელი მართლაც ბევრი მაქვს, მცირედი ლისტი არ მაწყენდა (როკოს რომ კითხო, ეს არის ბლოგის ”to do” ლისტებით დასპამვა):
ნი2.გე-ს გაშვება (დიზაინის დამთავრება, დანასტროიკება და ლოგო)
ღორობის გაგრძელება
უამრავი ვიდეოს გადაღება, რომელთა შესაბამისი უამრავი სცენარი გვაქვს
ცოლის მოყვანა (ესეც იყოს, არ მიშლის)
ხის დარგვა
სახლის აშენება
კარგი სამუშაოს შოვნა
მგონი არ არის ცოტა. განსაკუთრებით ბოლო პუნქტია ჩემთვის ძალიან მტკივნეული. ხანგრძლივი დაკვირვებით აღმოვაჩინე, რომ მე სამსახური ან კარგი უნდა მქონდეს, ან საერთოდ არ უნდა მქონდეს, რადგან ცუდანაზღაურებიანი და ზოგადად ცუდი სამსახური მიქმნის ყალბი მოდუნების გრძნობას, რომ უმუშევარი არ ვარ და შესაბამისად ახალს აღარც ვეძებ. Тфу…
პ.ს. ზამთარი ახლოვდება, ზამთარი… (და აქ ზამთრის რამე გულისამაჩუყებელი სურათი)
აქა ამბავი საბასი და მისი საყვარელი ლეკვისა. მართალია არ ეტყობა, მაგრამ თუკი საბას დავუჯერებთ, ეს დალმატინელის ლეკვია. არაუშავს, ამბობენ თავიდან ზებრას კვიციც თეთრიაო. ვერთობოდით ანუ და ვემზადებოდით ნი2–ის მორიგი ვიდეოს გადასაღებად.
ამ ყველაფერზე კომენტარი მხოლოდ ერთი შეიძლება გაკეთდეს – მოვტყან სიტყვის თავისუფლების გურჯული გაგება და ირანისკენ მიმავალი ყველა გზა.
საერთოდ მე მსგავსი გარჩევების მიმართ ძირითადად ინდიფერენტული დამოკიდებულება მაქვს, არც ”ბავშვები გამოუშვით” ყვირილით გავქცეულვარ არსად და არც პირიქითა ქმედებისთვის დამიჭერია მხარი. მაგრამ ეს, რაც ამ სკრინზეა გამოსახული და რაც გახარებული სახით პირველ ნიუსად გვახარეს ტელენიუსებში, არის მარაზმი, საშინელება და სიტყვის თავისუფლების პირდაპირი შეზღუდვა.
და რისთვის კეთდება ეს? პასუხი მარტივია – ბრბოს თვალში ქულების დასაწერად, ”აი ჩვენ როგორ ვიცავთ პატრიარქს”… საზოგადოებაც დუმს და იმას ვერ ხვდება, რომ ხვალ ნებისმიერი ჩვენგანის მოქესტვა შეუძლიათ, ნებისმიერი ბრალდებით. მაშ მოდით, დაველოდოთ ერთად :)
ბევრი ვიფიქრე ამ ვიდეო პოსტს რა აღწერა უნდა ქონოდა წინ, მაგრამ ფიქრებს მუსიკა და ოპერაში გახსნილი 20 ტაბი მიფანტავს, ამიტომ უბრალოდ გადმოვაკოპირებ ვიდეოს აღწერას:
დიდი ხნის პაუზის შემდეგ ახალი ვიდეო პოსტი, ჰელოვინზე, სამუშაოზე, ნი2-ზე და სამომავლო პერსპექტივებზე.
აქვე გაიგებთ მოკლე და შემაჯამებელ რეპორტს წარსულ და მომავალ საგმირო-შემოქმედებით საქმეებზე, წარუმატებლობასა და წარმატებაზე.
პ.ს. bigcrow.ge -ს პრეზენტაციასაც აქვე ვახდენ, მამენტ :)
ვორდპრესის თარგმნა რომ მიდიოდა და დასამთავრებელი იყო, ეგ ვიცოდი, მაგრამ დღეს დაშბორდში თუ ”ქართული” თარგმანის ნაგლეჯები დამხვდებოდა და ისიც სულ შედევრები, ამას ნაღდად არ მოველოდი.
რას გავს ეს, რა მარაზმია… იხილეთ სკრინი და დატკბით:
ბევრი ვიფიქრე თუ ცოტა, გადავწყვიტე გამეკეთებინა საიტი, სადაც თავს მოვუყრიდი ჩვენს გარშემო არსებულ ღორობებს, ანუ მანკიერებებს, რომელზეც ჩვეულებრივ ყველა თვალს ხუჭავს და მეტიც, ზოგჯერ ნორმადაც კი მიაჩნიათ.
აქ თქვენ იხილავთ ყოველდღიური ღორობის ქრონიკებს, იმედი მაქვს, რომ ჩვენი ქართული საზოგადოება მასალას არ შემომაკლებს ამისათვის. და მთავარი – მიუხედავად იმისა, რომ ამ ყველაფერს დიდი იმედით ვუყურებ, მაინც ვფიქრობ, რომ მარტოს გამიჭირდება ამდენი რაღაცის გაძღოლა. ამიტომაც მჭირდება ავტორები, ანუ ადამიანები რომლებიც ჩემსავით უყურებენ ჩვენს გარშემო გამეფებულ და ჩამყაყებულ ღორობას და უნდათ, რომ ამაზე ხალხსაც მიუთითონ.
ავტორობა კი საკმაოდ ადვილია. დაინახე რამე ღორობა სადმე? გადაუღე სურათი და გაუშვი ღორობის არქივში. უმარტივესია. და რაც მეტი იქნება ასეთი ადამიანი, მით უფრო დიდი და სრული არქივი გამოგვივა. ასე რომ ზა ძელა, ღორებზე მონადირეებო!
გამარჯობა ვიზიტორო. შენ მოხვდი ყვავის ბუდეში, ანუ ჩემს ბლოგზე, რომელიც აგერ უკვე რამდენი ხანია გაფრთხილებთ ყველას, რომ მალე დადგება ბირთვული ზამთარი. თუმცა მანამდე შეგიძლიათ დატკბეთ იმით, რასაც აქ იპოვით. ბლოგზე კი მართლაც ბევრი რამეა - ჩემი ლიტერატურული თუ მუსიკალური შემოქმედება, vLog-ი, ფილოსოფიური წიაღსვლები თუ უბრალოდ ჩემი ცხოვრების განსაკუთრებული მომენტების ამსახველი ფოტოები და ვიდეოები, თავისი აღწერით. ეს არის ის, რაც ჯამში შეადგენს ყვავის ბუდეს. Enjoy :)
ჩემი პროფილები:
არ იცი რას ეძებ? სცადე შემთხვევითი პოსტი: მიეცი ბლოგს ხმა!