Feeds:
Posts

თავი მაქვს ცარიელი. რაღაცის დაწერა მინდოდა, მაგრამ აღმოჩნდა, რომ თავი მაქვს ცარიელი. ბევრი იდეა მიტრიალებს, ბევრიც დრაფტი მაქვს აქვე შენახული, მაგრამ ამ მომენტში არაფერი მოდის.

თუმცა, ერთ რამეს მაინც გკითხავთ – კარგა ხანია, რაც ჩემზე არ გამიკეთებია ტატუ. ბევრი ვიფიქრე თუ ცოტა, ეს ერთი იდეა მომივიდა – პლანეტ ექსპრესის ხომალდი Futurama-დან. თან მომწონს და თან მეზარება. ჩემში რომ დიდი დოზითაა სიზარმაცე, ეგ უკვე საქვეყნოდ ცნობილი ფაქტია. ასე რომ, იქნებ ვინმემ მითხრას, რომ ეს ძალიან კარგი იქნება ტატუდ და მეც ვძლიო სიზარმაცეს. ჰა? ჰაა?

ღირს ამის დახატვა?

ღირს ამის დახატვა?

სხვა ტატუ აზრები და სხვებზე გაკეთებული ტატუები, ალბათ იცით სადაც უნდა ნახოთ. თუ არ იცით, მიყევით ამ ლინკს: http://www.facebook.com/tattoobig

სანამ საკითხზე იფიქრებთ, მანამდე გადახედეთ დევიანტზე ნაპოვნ რამდენიმე ლამაზ სურათს და გაიფერადეთ განწყობა.

The weeping woman

The weeping woman

ავტორი: http://daekazu.deviantart.com/

ავტორი: http://daekazu.deviantart.com/

დანარჩენები თქვენ დაძებნეთ.


დღევანდელი, ახალი ტრენდის გათვალისწინებით, აი მოვლილ წვერიან კაცებს რომ ლამბერსექსუალები დაარქვეს, პატარა კომიქსი მინდა შემოგთავაზოთ. ბეტმენსექსუალი!

ლამბერ... თხლაშან!

ლამბერ… თხლაშან!


თბილისში 2015 წლის ზამთარი უთოვლო, მაგრამ ცივი გამოვიდა. მიუხედავად იმისა, რომ თოვლის ფაფუკი საფარი არ ალამაზებს ქალაქს, ამ რამდენიმე დღის წინ მაინც გადავიღე რამდენიმე ისეთი ხედი, რომლებიც ცუდი სანახავი არ უნდა იყოს.

ასე გამოიყურება თბილისი ქართლის დედის მიდამოებიდან. ჩემი სასაპნე ფოტოაპარატი, რომლის ერთადერთი ღირსება ასე თუ ისე ნორმალური ოპტიკური ზუმია, უკეთესი სურათების გადაღების საშუალებას არ იძლევა. ასე რომ, დატკბით იმით, რაც გამოვიდა.

გავა წლები, ვნახავთ ამ ფოტოებს და ვიტყვით – აი, თურმე როგორი ყოფილა თბილისი 2015 წელსო.

თბილისის ხედი ქართლის დედიდან

თბილისის ხედი ქართლის დედიდან

თბილისის ხედი ქართლის დედიდან

თბილისის ხედი ქართლის დედიდან, ფონზე თოვლიანი მთები

საფენი და ტამპონები

საფენი და ტამპონები

თბილისის ხედი ქართლის დედიდან

იუსტიციის სოკოები და მიმდებარე ადგილები

სამების ეკლესია

სამების ეკლესია

ვაზისუბანი? სავარაუდოდ ვაზისუბანი

ვაზისუბანი? სავარაუდოდ ვაზისუბანი

თვით ქართლის დედა

თვით ქართლის დედა


-აუ გურამჩიიკ, ძალიან მაგარ რამეებს დებ ხოლმე სულ, სად პოულოობ?

90-იანები წლების ბოლოში, როდესაც ჯერ კიდევ სკოლის მოსწავლე ვიყავი, პირველად მომიწია კომპიუტერთან შეხება. ეს იყო IBM-ის მოდელის რაღაც კალკულატორი, რომელზეც პროგრამირების რომელიღაც მარტივი ენა ეყენა მხოლოდ, მწვანე ეკრანი ჰქონდა და კლავიატურა რატომღაც რუსული განლაგებით მუშაობდა. ამ კალკულატორზე მიჩვეულს ფაქტიურად ახალი სამყარო გადამეშალა თვალწინ, როდესაც ფერადეკრანიან, ვინდოუს 3.01-იან და მაუსიან კომპიუტერთან მომიწია შეხება. ეს იყო ფიზიკის ინსტიტუტში, სადაც ჩემი კლასელის მამა მუშაობდა და მე და ეს ზემოთხსენებული კლასელი, გაკვეთილების მერე მივდიოდით ხოლმე.

მაშინ კომპიუტერული თამაშები “ერთდისკიან და ორდისკიან” კატეგორიებად ჯერ არ იყოფოდა, იყო მხოლოდ ერთფლოპიანი თამაშები, ერთ ფლოპიზე რომ ბევრი ეტევა ეგეთი თამაშები და რაღაც სუპერ-მეგა-უზარმაზარი თამაში თვითმფრინავებზე, რომელსაც მთელი ორი ფლოპი ჭირდებოდა. ვისაც არ ახსოვს გეტყვით, რომ ერთ ფლოპი დისკზე მთელი 1.44 მეგაბაიტი ეტეოდა. მოკლედ, მასშტაბები გასაგებია.

კეთილი იყოს თქვენი ფეხი ინტერნეტში. ავტორი: http://meago.deviantart.com/

კეთილი იყოს თქვენი ფეხი ინტერნეტში. ავტორი: http://meago.deviantart.com/

შემდეგ გამოჩნდა “ვაკის ინტერნეტები” – რაღაც ფონდის რაღაც ოფისი, სადაც ჩაეწერებოდი წინასწარ ტელეფონით და მერე კვირის რომელიღაც დღეს მიდიოდი. და ხო, იქ ინტერნეტი ჰქონდათ! ეს იყო რაღაც ფანტასტიკა! Netscape ბრაუზერი და მთელი 5 კილობიტი წამში სიჩქარე! გარდა იმისა, რომ ინტერნეტით შესაძლებელი იყო სრულიად უცხო ადამიანებთან დალაპარაკება, ასევე შესაძლებელი იყო სურათების ნახვაც. მახსოვს, მე და ჩემი კლასელი ერთად დავდიოდით ხოლმე, თან რამდენიმე სხვადასხვა სახელით ვეწერებოდით, რომ კვირაში რამდენჯერმე გვქონოდა მისვლის ბედნიერება. მივათრევდით ხოლმე ერთ შეკვრა ფლოპი დისკებს და ვავსებდით ინტერნეტში ნანახი ფოტოებით. ძირითადად ქალების და მანქანების.

ასეთი მეთოდით მოპოვებული ფოტოები, ცხადია, უფრო ძვირფასი და საინტერესოც იყო. მიგვქონდა მერე ეს ფოტოები ფლოპით ფიზიკის ინსტიტუტის კომპიუტერზე და თუკი შუქი იყო, გახარებულები ვათვალიერებდით ხოლმე, თან ზოგჯერ, თუკი რაიმე სუპერ-პუპერ მოდელის ან მანქანის ფოტო გამოერეოდა, აღტაცებას ვერ ვმალავდით ხოლმე – “სად ნახე ეს ფოტო, ძალიან მაგარია!”

მას შემდეგ ბევრი წელი გავიდა, თითქმის ოცი. ახლა ვზივარ საკუთარ კომპზე, მაშინდელი მასშტაბებით თუ შევხედავთ – უსასრულოდ ძლიერ, უსასრულოდ დიდი HDD-ს მქონე და უსასრულოდ სწრაფი ინტერნეტით აღჭურვილ მეგა მანქანაზე და ფეისბუქის ან სხვა საიტების გვერდებს უგემურად ვსკროლავ. რამე გასართობი მინდა? ჩავწერ გუგლში “რამე გასართობი” და ყველაფერი წამში მაქვს. ხშირად ჩაწერაც არ ჭირდება, გასართობი თავისით გეყრება თავზე, ფოტოშოპით გაკეთებული უცნაური ფოტოები, ფეიკ და არც ისე ფეიკ სელებრითი ვიდეოები და მსგავსი გემრიელობები.

მოკლედ რომ ვთქვათ, სამოთხეა მოწყენილი ადამიანისთვის. და ასეთი მოწყენილი ადამიანი, როდესაც ფეისბუქის სკროლვისას წავაწყდები რაიმე ფოტოს, მაგალითად როგორ ჭამს ტერმინატორი შაურმას, შეიძლება დალაიქებაც დამეზაროს. ეს ხომ აღარ არის საოცრება, ეს ხომ 90-იანების ბოლო აღარაა, ეგეთი რამეებით უკვე სავსეა ჩვენს გარშემო ყველაფერი. და უეცრად, მსგავსი ფოტოს ქვეშ ვხედავ გაოცებულ და აღტაცებულ კომენტარს – “ვაიმე, გურამჩიკ, სად პოულობ ასეთ რამეებს?”

ამ დროს მგონია, რომ მსგავსი კითხვის ავტორისთვის ჯერ კიდევ 90-იანების ბოლოა, სახლში IBM-ის ძველი მოდელის კალკულატორი უდევს და ინტერნეტი ფლოპი დისკებით დააქვს. სხვანაირად შეუძლებელია ასეთი ხბოს აღტაცება და გაოცება გამოხატო.

ალისა საოცრებათა სამყაროში. ავტორი: http://jejejeca.deviantart.com/

ალისა საოცრებათა სამყაროში. ავტორი: http://jejejeca.deviantart.com/


შემოვუნახოთ შვილებს ფოლკლორი, ანუ შევინახოთ საქართველოს ფოტოები ისეთი, როგორიც არის ის დღეს.

ეს ფოტოები გადავიღე ჯვრის მონასტრიდან, 19 იანვრის საღამოს. განათება დიდი ვერაფერი იყო და ციოდა კიდეც, მაგრამ საინტერესო სანახავი იქნება მცხეთა და მისი შემოგარენი უთოვლო ზამთარში.

მსგავი გასვლების ფოტოებს კიდევ შემოგთავაზებთ ხოლმე.

მცხეთის ცნობილი ხედი, უთოვლო ზამთარი

მცხეთის ცნობილი ხედი, უთოვლო ზამთარი

გზა ჯვრის მონასტრისკენ

გზა ჯვრის მონასტრისკენ

ჯვრის ეზო, უთოვლო ზამთარი

ჯვრის ეზო, უთოვლო ზამთარი

გზატკეცილის ნაწილი მცხეთასთან

გზატკეცილის ნაწილი მცხეთასთან


სათაურმა რომ არ მოგატყუოთ და ვინმეზე და “ქართულ ფენომენზე” დასხმა არ გეგონოთ, განმარტებაც მივაწერე სათაურშივე.

ice-bucketიყო და არა იყო რა, ქველმოქმედების უკეთესი რა იქნებოდა. ამ ქველმოქმედების ფარგლებში არაქართველი სელებრითები თავზე ყინულიანი წყლის ვედროს ისხამენ და სხვა ასევე სელებრითებს იწვევენ, რათა საქველმოქმედო აქციის ცნობადობა გაიზარდოს, ფული კი წინა წინადადებაში დალინკული ორგანიზაციის ანგარიშზე მიდის. ასე ქნა, მაგალითად ბილ გეიტსმაც [ვიდეო]. ჩვეულებრივი მოკვდავებისთვის ეს ჩელენჯი ასე გამოიყურება – თუკი მიიღებ გამოწვევას, ALSA-ს ფონდში მინიმუმ 10 დოლარს რიცხავ, ხოლო თუკი თავზე ყინულიანი წყლის გადავლებაზე უარს იტყვი, მაშინ იგივე ფონდში 100 ამერიკული მწვანის გადარიცხვა მოგიწევს.

მიუხედავად იმისა, რომ ყველა ინტერნეტ სიახლე საქართველოში რამდენიმეთვიანი დაგვიანებით აღწევს, ამ აქციამ თითქმის ორიგინალის პარალელურად აიდგა ფეხი. თუმცა, ჩვენთან მან ცოტა სახე იცვალა და ჩემის მოკრძალებული ჰაზრით, ორიგინალზე უფრო კრეატიულიც გახდა. ხალხი ყინულიან წყალს თავზე არამარტო ვედროებით, არამედ ყანწებით, ექსკავატორის ჩამჩებით და განსხვავებულებით ისხავს. შეიცვალა ქველმოქმედების მიმართულებაც და გლობალური ფონდის ნაცვლად, ლოკალურ ქველმოქმედებად იქცა. ჩმჰ-ით ესეც მშვენიერია, რადგან ეროვნულ ქველმოქმედებას ძალიან უჭირს. მართალია, წინასწარი შეთანხმება არ ყოფილა, მაგრამ ხალხის უმეტესობა თანხებს მაინც ერთი მიმართულებით, WeHelp-ისკენ უშვებს. გადასარიცხი თანხები იგივეა, მხოლოდ ბოლოში ლარის ნიშანი აქვს.

ჩემის მხრივ მეც გამომიწვიეს, აი ამ ვიდეოთი:

გამოწვევა, ცხადია მივიღე და ჩემის მხრივ ვეცადე მცირედი კრეატივიც ჩამერთო – საბურთალოს ქუჩაზე მდებარე მეხანძრეებთან მივედი და ვთხოვე წყალი ჩემთვის სახანძრო შლანგით მოეშვათ. თუმცა ამ ჩანაფიქრისგან არაფერი გამოვიდა, მეხანძრეთა სიზარმაცის გამო, მაგრამ რაღაც მცირედ კრეატიული მაინც გავაკეთე და ეს ყველაფერი შეგიძლიათ ვიდეოში იხილოთ:

ამ ვიდეოში საოცრად ბოროტ ნაბახუსევზე ვიმყოფები, რაც ლაპარაკზეც მეტყობა, სიტყვებს ძლივს ვაბამ ერთმანეთს.

როგორც წესი და რიგია მეც გამოვიწვიე ჩემი სამი მეგობარი, თუმცაღა დღემდე პასუხი მხოლოდ ერთისგან მივიღე, საკმაოდ კრეატიული ეგეც. დანარჩენ ორს კვლავ ველი. მოკლედ, რადგან პოსტის ბოლოსკენ გავედით, მე მინდა თქვენც მოგიწოდოთ ამ ჩელენჯების შესრულებისკენ და 10 ლარი მაინც რომ გადარიცხოს ყველამ საქველმოქმედო ფონდებში, სოფელიც აშენდება. ახლა კი პასუხი ჩემს ვიდეოზე. გენადი, ჩართე ფირი:


! WARNING – პოსტი შეიცავს დიდი ოდენობით სიძულვილის ენას. ნაზებმა და ქარაქუცებმა არ წაიკითხოთ.

თბილისი არის ქალაქი. თბილისი საკმაოდ დიდი ქალაქია. თბილისი იმხელა ქალაქია, რომ მასში სირების რაოდენობამ უკვე კრიტიკულ მასას მიაღწია. კრიტიკული მასის მიღწევის შემდეგ კი, ჩვეულებრივ, ხდება ხოლმე აფეთქება. და თბილისში სირების აფეთქება მოხდა. აფეთქების ტალღა ჯერ მაღლა, ცაში აიჭრა, შემდეგ კი ნელ-ნელა დაილექა ქალაქის კედლებზე, მეტროს ჩასასვლელებზე, განათების ბოძებზე, სადარბაზოს კარებებზე, საარჩევნო შტაბებზე და ტელეეკრანებზე. თბილისი სირთა ბელადს ირჩევს, მას ქალაქის მერი უნდა უწოდონ.

პოლიტიკა არასოდეს ყოფილა ჩემი გატაცება. არც აქციებზე სირბილი მიყვარს დიდად. ერთადერთი ყველაზე დიდი აქცია, რაც მახსოვს რომ ვიყავი, არის 2001-ში თუ ორში რომ ჟვანია და ვიღაცეები გადადგნენ, მაგის აქციებზე სირბილი. აი იმ აქციებზე, რუსთავი 2-ში სპეცნაზის შევარდნას რომ მოყვა. მაშინ მე-10  კლასში ვიყავი და სკოლის გაცდენა ნებისმიერი მიზეზით ჩემთვის ბაირამობა იყო. მას შემდეგ იყო ვარდების რევოლუცია, გრეჩიხას ბაირამობა, ოცნება და ცოცხები, “ომი ჩვენ დავიწყეთ” და “მძინარე ცხინვალი”. ყოველი ამ მოვლენის შემდეგ სირების ბომბს მცირე მასა ემატებოდა და ბოლოს აფეთქდა კიდეც.

დღეს რასაც ვხედავთ, ეს არის წინა მცირე-მცირე სირების ბომბების აფეთქების ნარჩენები, ასე ვთქვათ დაშლის პროდუქტები. ვიღაც ჭკვიანმა აიღო ეს დაშლის პროდუქტები, ჩამოწერა ფურცელზე და ხალხს გვკითხა – აქედან რომელია ყველაზე დიდი სირიო. გაუჭირდა ხალხს არჩევანის გაკეთება, თითქოს და ყველა ერთნაირია, მაგრამ ვიღაც ერთი მაინც ხომ უნდა გამოვარჩიოთ? რა გინდა რომ ქნა? ადგა ბრძენი ხალხიც და 15-მდე სირიდან ორი საუკეთესო ამოარჩია – მელია და ტლუ. თავისი ნაშრომის მეხუთედიდან ფული აიღო და ხელში ჩაუდო, მხარზე ხელი დაუტყაპუნა და აბა შენ იციო მიაძახა უკან. ამათაც რა ექნათ, დგანან და გვართობენ, აბა შენ რა გააკეთე და აბა მიშა ჯობდას ძახილით. ხალხსაც უხარია – ჭკვიანური სახეები აქვთ მათ არჩეულ სირებს და ისე სირებს აღარ გვანან.

გუშინ საბოლოო დოღი გაიმართა, მეტი აღარ იქნება, მერე კვლავ ბრძენმა ხალხმა უნდა აირჩიოს ამ ორიდან ერთი, მთავარი სირი. დაჯდება მერე ეს მთავარი სირი, იმავე ხალხის ნამუშევრის მეხუთედის მცირე წილს ამავე ხალხს დაახარჯავს და თან დაამადლის – აი ხომ ხედავთ ხალხო, თქვენივე ფულიც კი არ მენანება დასახარჯადო. სირების მასა კი კვლავ და კვლავ მოიმატებს, სანამ ახალ კრიტიკულ მასას არ მიაღწევს და შემდეგ არჩევნებად არ გადმოგვეფრქვევა ზედ.

პ.ს. მიუხედავად იმისა, რომ ვხვდები, სირებიდან უნდა ავარჩიოთ მთავარი სირი, მე მაინც მივდივარ არჩევნებზე. მირჩევნია ისევ მელია იყოს სირთა ბელადი, ვიდრე ტლუ.

narmania

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 1,970 other followers

%d bloggers like this: