Feeds:
Posts

! WARNING – პოსტი შეიცავს დიდი ოდენობით სიძულვილის ენას. ნაზებმა და ქარაქუცებმა არ წაიკითხოთ.

თბილისი არის ქალაქი. თბილისი საკმაოდ დიდი ქალაქია. თბილისი იმხელა ქალაქია, რომ მასში სირების რაოდენობამ უკვე კრიტიკულ მასას მიაღწია. კრიტიკული მასის მიღწევის შემდეგ კი, ჩვეულებრივ, ხდება ხოლმე აფეთქება. და თბილისში სირების აფეთქება მოხდა. აფეთქების ტალღა ჯერ მაღლა, ცაში აიჭრა, შემდეგ კი ნელ-ნელა დაილექა ქალაქის კედლებზე, მეტროს ჩასასვლელებზე, განათების ბოძებზე, სადარბაზოს კარებებზე, საარჩევნო შტაბებზე და ტელეეკრანებზე. თბილისი სირთა ბელადს ირჩევს, მას ქალაქის მერი უნდა უწოდონ.

პოლიტიკა არასოდეს ყოფილა ჩემი გატაცება. არც აქციებზე სირბილი მიყვარს დიდად. ერთადერთი ყველაზე დიდი აქცია, რაც მახსოვს რომ ვიყავი, არის 2001-ში თუ ორში რომ ჟვანია და ვიღაცეები გადადგნენ, მაგის აქციებზე სირბილი. აი იმ აქციებზე, რუსთავი 2-ში სპეცნაზის შევარდნას რომ მოყვა. მაშინ მე-10  კლასში ვიყავი და სკოლის გაცდენა ნებისმიერი მიზეზით ჩემთვის ბაირამობა იყო. მას შემდეგ იყო ვარდების რევოლუცია, გრეჩიხას ბაირამობა, ოცნება და ცოცხები, “ომი ჩვენ დავიწყეთ” და “მძინარე ცხინვალი”. ყოველი ამ მოვლენის შემდეგ სირების ბომბს მცირე მასა ემატებოდა და ბოლოს აფეთქდა კიდეც.

დღეს რასაც ვხედავთ, ეს არის წინა მცირე-მცირე სირების ბომბების აფეთქების ნარჩენები, ასე ვთქვათ დაშლის პროდუქტები. ვიღაც ჭკვიანმა აიღო ეს დაშლის პროდუქტები, ჩამოწერა ფურცელზე და ხალხს გვკითხა – აქედან რომელია ყველაზე დიდი სირიო. გაუჭირდა ხალხს არჩევანის გაკეთება, თითქოს და ყველა ერთნაირია, მაგრამ ვიღაც ერთი მაინც ხომ უნდა გამოვარჩიოთ? რა გინდა რომ ქნა? ადგა ბრძენი ხალხიც და 15-მდე სირიდან ორი საუკეთესო ამოარჩია – მელია და ტლუ. თავისი ნაშრომის მეხუთედიდან ფული აიღო და ხელში ჩაუდო, მხარზე ხელი დაუტყაპუნა და აბა შენ იციო მიაძახა უკან. ამათაც რა ექნათ, დგანან და გვართობენ, აბა შენ რა გააკეთე და აბა მიშა ჯობდას ძახილით. ხალხსაც უხარია – ჭკვიანური სახეები აქვთ მათ არჩეულ სირებს და ისე სირებს აღარ გვანან.

გუშინ საბოლოო დოღი გაიმართა, მეტი აღარ იქნება, მერე კვლავ ბრძენმა ხალხმა უნდა აირჩიოს ამ ორიდან ერთი, მთავარი სირი. დაჯდება მერე ეს მთავარი სირი, იმავე ხალხის ნამუშევრის მეხუთედის მცირე წილს ამავე ხალხს დაახარჯავს და თან დაამადლის – აი ხომ ხედავთ ხალხო, თქვენივე ფულიც კი არ მენანება დასახარჯადო. სირების მასა კი კვლავ და კვლავ მოიმატებს, სანამ ახალ კრიტიკულ მასას არ მიაღწევს და შემდეგ არჩევნებად არ გადმოგვეფრქვევა ზედ.

პ.ს. მიუხედავად იმისა, რომ ვხვდები, სირებიდან უნდა ავარჩიოთ მთავარი სირი, მე მაინც მივდივარ არჩევნებზე. მირჩევნია ისევ მელია იყოს სირთა ბელადი, ვიდრე ტლუ.

narmania


მოგეხსენებათ ალბათ ამ თამაშის არსებობის შესახებ. კარგი თამაშია, ცოტა ძველი, მაგრამ მე ახლახანს დავიწყე მისი თამაში,  რადგან პრინციპი მაქვს – თამაშებში ფულს არ ვიხდი. ბეტელფილდი კი ფასიანი იყო უკანასკნელ დრომდე, სანამ ორიჯინზე რამდენიმე დღიანი აქცია არ გამოჩნდა, სადაც უფასოდ შეგეძლო დაგემატებინა ეს თამაში ბიბლიოთეკაში. ახლა არ ვიცი ფასიანია თუ არა, მაგრამ მაინც გთავაზობთ, თქვენც ითამაშოთ.

მანამდე კი პატარა ვიდეო, სადაც მე და მათე რაღაცეებს ვმაიმუნობთ:

The quarry life award


ამ ბოლო დროს საქართველოში ეკოლოგია, მასზე ზრუნვა, ან თუნდაც მასზე საუბარი აქტუალური, შეიძლება ითქვას, მოდურიც კი გახდა. ზოგი ეკოლოგიაზე მხოლოდ იმიტომ საუბრობს, რომ სხვების თვალში უფრო კარგი ტიპი გამოჩნდეს, ზოგი კი მართლა, გულწრფელად დარდობს საქართველოს ბუნების სავალალო მდგომარეობაზე. თუმცა, არ აქვს მნიშვნელობა რომელ კატეგორიას მიეკუთვნები, გამოჩნდა შესაძლებლობა, რომელიც ყველას აძლევს შანსს ეკოლოგიაზე ფიქრით ფული იშოვოს.

საქმე ეხება ჰაიდელბერგის პროექტს, რომელზეც ამასწინათ გავიგე, ინტერნეტში ძრომიალის დროს. მოგეხსენებათ, ჰაიდელბერგი ის კომპანიაა, რომელიც ცემენტს აწარმოებს და ჭერში აწყობს. ცემენტის მოპოვება კი სუფთად და სტერილურად რომ არ ხდება, ეს ბუნებრივია. ამიტომაც თავად ამავე კომპანიამ გამოაცხადა საერთაშორისო კონკურსი, “The quarry life award“, რომლის შესახებაც ახლა გიყვებით. (უფრო ზუსტად და დაწვრილებით მონაწილეობის წესების შესახებ შეგიძლიათ გაიგოთ ზემოთა ლინკებიდან)

ორი სიტყვით პროექტი ეხება ამ კარიერებში (რომელიც საქართველოში სამ ადგილზეა) ცოცხალი ბუნების განადგურებისგან დაცვას, შესწავლას. მონაწილეობა შესაძლებელია როგორ ინდივიდუალურად, ასევე ჯგუფურად. კონკურსში მოცემულია 4 განსხვავებული თემა, რომელთაგან ნებისმიერზე შესაძლებელია პროექტის გაკეთება და მონაწილეობის მიღება. საინტერესოა პრიზების ოდენობა, 1500, 3000 და 5000 ევრო. და როგორც ტელემარკეტერები იტყოდნენ, “ეს ჯერ ყველაფერი არ არის”. თუკი თქვენი გენიალური პროექტი გაიმარჯვებს ადგილობრივ კონკურსზე, ავტორი ჩაერთვება საერთაშორისო ვერსიაში, რომელშიც პრიზი გაცილებით მეტია – 30000 ევრომდე. ცოტა არ არის, ნამდვილად.

კონკურსში მონაწილეობა ასევე მარტივია: ვრეგისტრირდებით მათ საიტზე, ვიწერთ სააპლიკაციო ფორმას, ვავსებთ და ვქაჩავთ უკანვე. განაცხადები მიიღება პირველ მარტამდე, ანუ რაც მალე მიესევით, მით უკეთესი. ახლა კი სასარგებლო ლინკები.

quarry award

ამ პროექტის გვერდი ფეისბუქზე, სადაც შეგიძლიათ გაეცნოთ ინფოს და დასვათ კითხვები - facebook.com/quarrylifeawardgeorgia

გვერდი რეგისტრაციისთვის (არ დაგავიწყდეთ, რომ რეგისტრაციის მერე აპლიკაციაც უნდა შეავსოთ) - quarrylifeaward.ge/user/register

კონკურსის შესახებ უფრო დაწვრილებით (წესები, თემები და ბლომად საკითხავი მასალა) - quarrylifeaward.ge/konkursis-shesaxeb

მოკლედ, წარმატებები მინდა გისურვოთ მონაწილეობის მსურველებს და თუ რამეა, წილშიც გამიყვანეთ. ჩემგან ეკოლოგი არ გამოვა და იქნებ თქვენ მაინც გამოგივიდეთ რამე.

 


ბოლო ორი წლის განმავლობაში ბლოგზე დავწერე სულ 20 პოსტი. 20 პოსტი – 24 თვის განმავლობაში. სირცხვილი და თავის მოჭრა. იყო დრო, როდესაც 24 პოსტს თვეში ვწერდი, ახლა კი საშუალო რაოდენობა რომ გადავთვალოთ, თვეში თითო პოსტია და სამი თვე უბრალოდ შესვენება. ეს უხეშად.

მიზეზი, ცხადია იმაში არ არის, რომ საწერი არაფერია, ან საპოსტი ან მეზარება. საწერის მეტი რა არის, აიღე ყველაფერი, რაც თავში მოგივა და გაუშვი ბლოგზე. ყოველ შემთხვევაში, ასეთი ფორმულა მუშაობდა ადრე აქ და საკმაოდ წარმატებულადაც მუშაობდა. ახლა კი დავიწყებ წერას რაღაცაზე, გადავხედავ, “ეე, ამას ვინ წაიკითხავს” და ან ვშლი, ან უკეთეს შემთხვევაში დრაფტში ვაგდებ. აღარც ლამაზ სურათებს ვდებ, უბრალოდ გულს რომ უხარია ხოლმე მათი თვალიერება, არც არაფერს. მოკლედ, საკუთარი ცენზურის მსხვერპლი გახდა ყვავის ბუდე.

Нихуя собачего! ასეთი რამე აქ აღარ მოხდება. ასეთი რამის გაკეთება საკუთარი ბლოგისთვის ჩემი მხრიდან არის უსაშინლესი უმადურობა. სხვა თუ არაფერი, ბევრ რამეს, რასაც მივაღწიე ან ცოტა დამაკლდა მიღწევამდე, აქაურობას უნდა ვუმადლოდე. ასე რომ, 2013-ო წელო, პაშოლ კ ჩორტუ, მივესალმოთ ახალ, 2014 წელს და დაწეულ სტანდარტებს, ასე ვთქვათ შესუსტებულ ფილტრს. ავე!

ფილტრი შესუსტდა თუ არა, მაშინვე გამოჩნდა პირველივე ფოტო, რომელიც ამ პოსტის ბოლოს დაამშვენებს.

pirveli foto


ახალი ტრეკი დადებულა, ახალი – სოკრატე

მოგესალმები პუბლიკავ, დიდი ხანია არაფერი დამიწერია აქ, არადა დასაწერი ბევრია. პიონერულ სიტყვას ვიძლევი, ეს აღარ განმეორდება.

ახლა კი საქმე. მინდა წარმოგიდგინოთ ტრეკი, რომლის წერაც გუშინ დავამთავრე. სტილი – ტრანსი, გოა, სუომი (თუ ზოგიერთებს დავუჯერებთ), მოკლედ, ჩქარები. ესაა პირველი ასე თუ ისე დასტოინი ფსაი ტრეკი, რომელიც გამომივიდა. სხვა არაფსაი ტრეკების მოსმენა, ცხადია შეგიძლიათ ამ ლინკზე. ახლა კი თავად ტრეკი.

აი, ასეთი სიტყვაძუნწი რელიზი შედგა ტრეკისა. დატკბით.

ქოვერის დიდი ვერსია

ქოვერის დიდი ვერსია


მე და ძიმას უკვე რამდენიმე წელია ერთი ტრადიცია გვაქვს – ზაფხულის ერთ ლამაზ საღამოს ვსვამთ და მერე პაპუტკებით მივდივართ ხოლმე ბათუმში. ამ რამდენიმე დღის წინაც იგივე განმეორდა. მინდა ვთქვა, რომ ბორჯომიც არანაკლები ადგილია, ვიდრე ბათუმი. ერთია ოღონდ, რომ ბორჯომის პარკს რომ ბოლომდე აყვები, მანდ არის გოგირდის წყაროები, რომელსაც ძალიან ნერვების მომშლელი დაცვა ყავს, რომელმაც ვერაფრით აგვიხსნა, რატომ არის ტყეში შესვლა ფასიანი. თუმცა იდეალური ამქვეყნად არაფერია.

ასე რომ, იხილეთ ჩვენი მგზავრობის ვიდეო

და ცოტაც ფოტო (გასადიდებლად დააჭირე):

IMAG0238

borjomi

promete borjomshi

ბორჯომის ტყე

ბორჯომი გოგირდის წყალი


უმუშევარი / umushevariაგერ უკვე 8 თვე გავიდა, რაც ჩემი ნების საწინააღმდეგოდ უმუშევარი ვარ და როგორც იტყვიან, “სახლში ვზივარ”. თავიდან საკმაოდ ბედნიერი ვიყავი, რომ ერთი სამსახურიდან მეორეში აღარ მიწევდა სირბილი, დილით ადრე ადგომა აღარ იყო სავალდებულო და საერთოდაც, მეტი თავისუფალი დრო მქონდა. სადღაც ერთ თვეში კი, ბოლო ხელფასი რომ გამითავდა, დავიწყე სამუშაოს ძებნა. “სამუშაოს პოვნას რა უნდა, ამდენი რამე ვიცი” – ვფიქრობდი მაშინ და ძალიანაც არ ვღელავდი უმუშევრობაზე.

აღმოჩნდა, რომ არც ისე ადვილი ყოფილა, როგორც მეგონა. ასე არასოდეს გამჭირვებია ადრე სამუშაოს პოვნა, რამდენიმეკვირიანი უმუშევრობის შემდეგ რომელიმე სფეროში მაინც ჩნდებოდა თავისუფალი ადგილი, სადაც ვჭირდებოდი. ახლა კი მოჯადოებულ ორმოში ჩავვარდი და ამოსასვლელი აღარ გამოჩნდა. პოტენციურ დამსაქმებელთან რომ ნაცნობობა და ახლობლობა ყველა კვალიფიკაციაზე მეტად ჭრის, ეგ ფაქტი ჩემთვის დიდი ხანია ცნობილია, მაგრამ სანამ ვინმე ნაცნობის კომპანიაში გამოჩნდებოდა რამე, გადავწყვიტე ჩემთვის ახალი ხილი მეცადა და “სივების გზავნა” დავიწყე და ახლა ვეცდები გაგიზიაროთ ჩემი შთაბეჭდილებები ამ საოცარ პროცესთან დაკავშირებით.

პირველი დაკვირვება, რაც გავაკეთე, არის ვაკანსიები, რომლებიც დასაქმების საიტებზე იდება. მცხობელი, მეხინკლე, მძღოლი, ბუღალტერი – ესაა ვაკანსიების 90%. ხანდახან გამოერევა ასე თუ ისე საინტერესო ვაკანსიაც, სადაც რეზიუმეს გაგზავნა შეიძლება, თუმცა ხშირად გაგზავნილი სივი სადღაც, შავ ხვრელში იკარგება და არანაირ გამოხმაურებას არ პოვებს. თუმცა, თუკი ყველა ამ ფილტრს გაივლი და საბოლოოდ მაინც დაგიკავშირდა ვინმე, მერე იწყება ყველაზე სახალისო ნაწილი – გასაუბრება. ჩემთვის დღემდე გაუგებარია, რა კრიტერიუმით არჩევენ დამსაქმებლები კადრებს. ორიოდე გამონაკლისის გარდა, ყველა გასაუბრებაზე, სადაც ვიყავი, მათ ყველა მოთხოვნას გადაჭარბებით ვაკმაყოფილებდი, ძალიან ბედნიერები იყვნენ, რომ ასეთი უნივერსალი იპოვეს და არაფრის დიდებით არ აპირებდნენ ჩემს ხელიდან გაშვებას, მაგრამ საბოლოოდ აღარავინ დამკავშირებია.

აქვე უნდა ვთქვა ერთი ფრიად ჩათლახური რამე, რაც ეტყობა ახლახანს აღმოაჩინეს. ესაა შეკითხვა “რამდენს ითხოვ ხელფასს?” ამ კითხვაზე ძალიან ვიბნევი. თუ მოთხოვნაზე და სურვილზეა, მე ვითხოვ რაც შეიძლება მეტს, მაგრამ ისიც საინტერესოა, რამდენის გადახდას აპირებს თავად დამსაქმებელი. თავიდან, როგორც უკვე ვთქვი, ძალიან ვიბნეოდი ამ კითხვაზე, მერე კი შებრუნება დავუწყე უკან (როგორც ვიღაცეები იტყოდნენ, ჩაბრუნება) – “და რამდენს მთავაზობთ”. ამ კითხვის შემდეგ ყველას აშკარად აწერია სახეზე პასუხი, რომელსაც გახმოვანებაც არ ჭირდება. ეს პასუხია “რაც შეიძლება ნაკლები”. ალბათ ამიტომაც არ აქვთ თავად ხელფასის შემოთავაზება ხოლმე, ვაიდა ვინმემ გასაუბრებაზე იმაზე ნაკლები მოითხოვოს, ვიდრე ისინი გადახდას აპირებდნენ და ამ მხრივ მოგებაში დარჩნენ?

არის კიდევ მეორე სახის ვაკანსიები, სადაც თავიდანვე გეუბნებიან ხელფასს, თუმცა ეს ხელფასი არასოდესაა 300-400 ლარზე მეტი ისეთ საქმეში, რომელშიც წესიერი დამსაქმებელი 1000-1500-საც გადაიხდიდა. ერთხელ, რომელიღაც გამომცემლობაში შემომთავაზეს კვირაში 6 დღე მუშაობაში (დამკაბადონებლად) 250 ლარი, ისიც იმ შემთხვევაში “თუკი გამოსაცდელ ვადას წარმატებით გადავლახავდი”.

მოკლედ, ვრცლად წერა უკვე მეც მეზარება და ალბათ ვინც ამას კითხულობს, იმასაც ეზარება უკვე კითხვა, ამიტომ მოკლედ შევაფასებ ჩემი სამუშაოს ძებნის პროცესს – ფაქტიურად ფარ-ხმლის დაყრის ზღვარზე ვარ და დიდი ხნის იდეს განხორციელებაზე ვფიქრობ, რომ დავიწყო საკუთარი საქმე. ერთი პატარა საქმე, რომელსაც ჯერჯერობით ბიზნესს ვერც ვუწოდებ, არის ტატუს საქმე. ამაზე ვრცლად შემდეგ პოსტში მოგახსენებთ, ერთს ვიტყვი მხოლოდ, ოდნავ მეტი სტაბილურობა რომ ჰქონდეს, საერთოდ დავანებებდი ფულტაიმ, საოფისე სამუშაოს ძებნას თავს და მთელ ცხოვრებას მივუძღვნიდი ამ საქმეს რომელიც, საოფისე და ერთფეროვანი სამუშაოსგან განსხვავებით, სახალისო მაინც არის. თუმცა ვნახოთ, შეიძლება ასეც ვქნა…

ბოლოს კი საკუთარ თავსაც და უმეტეს თქვენგანსაც საოცნებო საქმის პოვნას ვუსურვებ, რომელსაც ხალისითაც აკეთებ და ანაზღაურებაც ისეთი გაქვს, რომ თავს მონად არ გრძნობ. ამ სადღეგრძელოთი გემშვიდობებით მომავალ პოსტამდე, რომელსაც იმედია მალევე დავწერ, რადგან ამასწინათ გადავწყვიტე, რომ ბლოგის ასე მიგდება საცოდაობაა.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 1,832 other followers

%d bloggers like this: