გუშინ თუ გუშინწინ, ვიჯექი რა დაღლილი სამსახურსა შიგან და ვფიქრობდი რა თამაში მეპოვა ისეთი, გულს რომ გახარებოდა და ტუპოი არ ყოფილიყო და დაყენება არ დაჭირვებოდა, მოკლედ ”რამე კაი თამაში”. ვოოდა ვიპოვე კიდეც ონლაინ-ბრაუზერ-mmoRPG, რომელზეც შეიძლება ითქვას, რომ შევჯექი.
აქ არ დავიწყებ აღწერას რა და როგორ, ვისაც რამე ერპიჯი უთამაშია როდესმე, ვეტყვი რომ სტანდარტულია სავსებით და ვისაც არ უთამაშია, მათთვის აზრიც არ აქვს აღწერას. ასე რომ უბრალოდ გადავალ იმ მთავარ საკითხზე, რაც თავიდან მინდოდა რომ მეთქვა. ამ თამაშის საიტზე ვიპოვე უძალიანესი კომიქსოობრაზნი სურათი, სადაც ფაქტიურად ერთ კადრში არის აღწერილი მთელი პეწი და მახასიათებლები ონლაინ ერპიჯიებისა. მას აშე, გენადი, შემოიტანე ნახატი:
მე ვარ ამაყი, რომ ეს ბილეთი მაქვს. მართალია ამის გარდა კიდევ ძველი თამაშებიც შენახული მაქვს, მაგრამ ეს გასაკუთრებულია. საქართველო (77) – გერმანია (3). კიდევ უფრო კარგი იქნება 20 მარტის ბილეთსაც რომ შევმატებ კოლექციას, ტრაბზონის სტადიონიდან, სადაც რუსეთს უნდა ვეთამაშოთ. ასე…
ასეთი ვიდეოები რომ საბჭოთა დროს არსებულიყო, მას სკოლებში აჩვენებდნენ და ტექსტად მოაყოლებდნენ დიდ ლექციას, ალკოჰოლის და ნარკოტიკების მავნე ზეგავლენის შესახებ. ახლა კი თქვენ თავად მოგიწევთ ამ ტექსტის მოფიქრება, ვიდეოს ყურებისას.
საქმის გამარტივების მიზნით დავაკვირდეთ იმ ტიპს, რომელიც ფონზე ცდილობს, რომ ადგეს. ისე მე როგორც მახსოვს, მეც ვაპირებდი ამ ”ღონისძიებაზე” წასვლას, მაგრამ მოვლენათა ბედნიერი დამთხვევის გამო ბათუმში გახლდით. :)
ადამიანი რომ ცხოველია, ამაზე წინა გაკვეთილში ვილაპარაკეთ და ამის ნათელ მაგალითად ის ვიდეოც და საერთოდ ფაქტიც გამოდგება, ვიღაც ტიპი რომ ”დინინი დიშინის” მღერის ჯეოსტარის შესარჩევზე და მერე მთელი საქართველო ეკაიფება, დაწყებული უბრალო ინტერნეტ იუზერებიდან, ჟიურის გავლით დამთავრებული ვანოს შოუთი და ვაბანკში ამ ტიპის მიწვევით. თითონ ფაქტი თითქოს და არაფრით განსაკუთრებული არაა – იმღერა ტიპმა რაღაც Yლეურად, მოეწონა ხალხს და მიიწვიეს სხვადასხვა შოუებში. მაგრამ აქ მთავარია ის ფონი და დაფარული მესიჯი, რომლითაც ეს ყველაფერი მოხდა (ანალოგიური სიტუაციაა ”კოხორას” შემთხვევაში, ასე რომ მას ცალკე არ განვიხილავ) – ადამიანი თავისი ნების წინააღმდეგ აქციეს კლოუნად და ეკაიფებიან ყველა შესაძლო ფორმით. და რაც მთავარია თავად ”რუსთავი 2″-ის მესვეურებიც არანაკლებ სიამოვნებას იღებენ ამისგან, ვიდრე ის ხალხი, რომელზე ვითომ გათვლითაც ეს ყველაფერი კეთდება.
რუსთავი 2-ის შოუმეიკერების ავადმყოფური ფანტაზია ამ ყველაფერსაც გაცდა და ახალი შედევრი წარმოგვიდგინა. ამჯერად ქალი, გადაცემა ”ნიჭიერი”-ს მონაწილე, რომელსაც ”უყვარს პალმები და პაციფისტი მწერლები” (ან ევკალიპტები და მწერლები, არ აქვს დიდი მნიშვნელობა ამას). ეს არის ვიდეო, რომელიც თუკი მის გამავრცელებლებს დავუჯერებთ, შემთხვევით მოხვდა ინტერნეტში, რუსთავი ორის მიუვალი სერვერებიდან. ნეტავ მართლა ასეთი მარტივი მოსაპარია ვიდეოები მათგან?
თავად ვიდეო, ისევე როგორც მისი წინამორბედები, არანაირ მხატვრულ ღირებულებას არ წარმოადგენს. ეს არის ერთი უნიჭო ქალი, რომელსაც გონია, რომ იგი ნიჭიერია და ცდილობს ხალხსაც აჩვენოს ეს ყველაფერი. რატომ ამოირჩა ეს ვიდეო (სხვათაშორის დამონტაჟებული და არა შავი მასალა) ”შემთხვევით” ინტერნეტში მოსახვედრად, მგონი ძნელი გამოსაცნობი არ უნდა იყოს – ეს არის ვაირალ ვიდეოს შექმნის მცდელობა და ამ იდეის ავტორების სასარგებლოდ უნდა ვთქვა, რომ საკმაოდ წარმატებულიც. მთავარი ეს არ არის, მთავარია ამ ქმედების მორალური მხარე, რაც ჩემი აზრით ვერანაირ კრიტიკას ვერ უძლებს. მეტიც – ეს ყველაფერი არის კლასიკური გაგების ღორობა და ჩემთვის დგას იგივე დონეზე, რაც არის სულით ავადმყოფებზე კაიფი.
მოდით თქვენ თავად შეაფასეთ ეს ვიდეო, რამდენად ”შემთხვევითაა” იგი მოხვედრილი ინტერნეტში და რამდენად გამართლებულია მისი ამ კუთხით გავრცელება. ვინაიდან და რადგან მაივიდეოს ჩასმა აქ შეუძლებელია, ამიტომ შემოგთავაზებთ ლინკის სახით. მაესტრო, ფონოგრამა: http://www.myvideo.ge/?video_id=742415
ეს დაწერილია 13 წუთსა და 12 წამში, ზუსტად ამდენი ხანი გრძელდება ის მუსიკა, რაც ამ ყველაფერს ფონად ადევს: Necrophorus – Partial melt
ბინდში ვარ ჩაძირული, ბლანტ და თბილ სიბნელეში, მხოლოდ ხმები მესმის, ოღონდ ვერ ვხვდები საიდან. ტანში საოცარ სიმსუბუქეს ვგრძნობ და არ ვცდილობ თვალი გავახილო. არ ვიცი რას დავინახავ… ხმებმა მოწესრიგებული ხასიათი მიიღო და ერთიან მუსიკად შეიკრა. თვალები გავახილე…
მრგვალ კაბინაში გამეფებულ სიბნელეს მხოლოდ ნახევრად დახურული ილუმინატორიდან შემოსული სინათლის ვიწრო ზოლი არღვევს. კაბელს მოვქაჩე და ილუმინატორთან მივცურდი. ხელსაწყოების ზუზუნი და ცუდად მიხურული კარის ჭრიალი ერთ მთლიან ფონს ქმნის და ამას ემატება უწონადობის შეგრძნება. ჰაერი ოზონის სუნითაა გაჯერებული. ღრმად ჩავისუნთქე და ილუმინატორის საფარი გავაღე.
მზის მკაცრი დისკო დამცავი საფარველის მიღმა რბილად და სასიამოვნოდ ანათებს, შემიძლია შევხედო და ვუყურო ისე, რომ თვალი არ მომჭრას. მაგრამ მზის ყურება არ მინდა და ქვემოთ ვიყურები იქ, სადაც ასე ნაცნობი და თბილი დედამიწა ჩანს, ნახევრად განათებული ცალი მხრიდან, მიყურებს და მეფერება თავისი მოცისფრო ნათებით. რაოდენ მშობლიური და ძვირფასია ეს ყველაფერი ჩემთვის, რამდენი კარგი რაღაც არის მასთან დაკავშირებული და რა დასანანია, რომ ასე ცოტა დროა დარჩენილი…
მკვეთრი მოძრაობით ვწყდები ილუმინატორს და მოპირდაპირე კედლისკენ მივცურავ, სადაც ტყავის კედლიდან ოთხი წითელი ციფრი მიყურებს და მამცნობს იმ დროს, რაც დარჩენილია ბოლომდე, დასასრულამდე – 04:33… ოთხი წუთი და ჩემს ქვემოთ გადაშლილი მოცისფრო დისკო ცეცხლით შეიმოსება, სიწითლემდე გავარვარდება და არარაობად იქცევა. და მე დავრჩები მარტო, სრულიად მარტო, მშობლიური პლანეტის ნამსხვრევების თავზე.
ხომალდი ნელა ტრიალებს. მზე გაქრა მრგვალი ჭრილიდან და ახლა მთელს ცას მხოლოდ ცისფერი დისკო ფარავს, რომელსაც უკვე შესამჩნევი სისწრაფით უახლოვდება ის, თეთრი და ცივი სიკვდილი, რომელსაც უკან გიჟური სისწრაფით მიყვებიან თავისივე გამოტყორცნილი გაზები, მზეზე ირეკლებიან და ბრწყინავენ ცისარტყელის ფერებში. რა ლამაზია და ამავე დროს რა საშიში.
გონს სამართავ პულტზე დაჯახებამ მომიყვანა და მეც მოვწყვიტე როგორც იქნა თვალი ილუმინატორს. ქვემოთ ალბათ უკვე პანიკაც აღარაა, ხალხი მუხლებზე დამხობილი ასცქერის ცას, საიდანაც მათ სიკვდილი უახლოვდებათ. და რა საოცარია, ნეტავ მე უფრო კარგ მდგომარეობაში ვარ თუ ისინი? სულ რაღაც… ორ წუთში ხომ მე აბსოლუტურად მარტო დავრჩები, უკანასკნელი ადამიანი მთელს სამყაროში. ციფრები სულ უფრო და უფრო ცოტა რჩება.. თვალებს ვხუჭავ და სამართავ პულტს ორივე ხელით ვეჭიდები. შემდეგ ასევე თვალდახუჭული ვპოულობ მთავარ ბერკეტს და ჩემსკენ ვექაჩები.
მესმის როგორ ასისინდა ხომალდის უკან ძრავები, ცისფერი დისკო ამოძრავდა და წინა ილუმინატორისკენ გადაინაცვლა. ის უკვე ცა აღარაა, ჩემს ქვემოთ მოექცა. გვერდით ვხედავ, როგორ მიექანება ჩემთან ერთად ქვემოთ კლდის უზარმაზარი ნაჭერი, თანდათან ცეცხლი ედება. ვერ უნდა ჩამასწროს! არ მინდა ჰაერში სიკვდილი. ბერკეტს ბოლომდე ვწევ, სავარძელს ვპოულობ და აკანკალებული ხელით ვებმები ზედ. მოვდივარ, დედამიწავ, მოვდივარ!
აჰა, მიწია ცოდვებმა, მთელი ცხოვრება მუშაკთა იმ კლასს ვეკაიფებოდი, შაბათ-კვირა რომ აქვთ მხოლოდ დასვენების დრო და დანარჩენ დროს რომ ოფისებში ატარებენ.
ახლა მე თავად ვიქეცი ასეთად, იმ განსხვავებით, რომ შაბათის საღამოსაც ვმუშაობ. სამაგიეროდ სამ ხელფასს ერთად ავიღებსამი სხვადასხვა სამსახურიდან. რომელიმეს უნდა დავანებო თავი და გული მიგრძნობს, რომ ეს მეტრო იქნება. ყოველ შემთხვევაში უახლოესი სამი თვე ჩემი ნებით არ ვაპირებ არცერთი დარჩენილი ორიდან წამოსვლას. მერე ვნახოთ რა გამოვა…
სირცხვილია მეგობრებო, სირცხვილი. ადამიანი, მით უმეტეს ცივილიზებული, ასე არ უნდა დათვრეს.
ვიდეოპოსტი ჩემი და ძიმას მონაწილეობით. ლაპარაკი, ალაგ-ალაგ ღრიალიც, მიდის ყველაფერზე და არაფერზე ერთდროულად, ნუ ამავე დროს ფართიზეც, რომელიც უნდა შედგეს მალე წესით.
ამ გახსენებაზე – ახლა მომივიდა ფეისბუკზე ინვაითი ფართისა, რომელიც შედგება ხუთშაბათს, 14 იანვარს, კლუბ ”ოთახში” (თიბისი ბანკთან, მარჯანიშვილზე) და ამავე დროს თურმე მეც ვუკრავ. ძალიან ბევრნაირი ჭურში ჯდომა გამიგია, მაგრამ მსგავსი – პირველად. შეგიძლიათ თქვენც იხილოთ ეს ივენტი ფეისბუკზე და წამოხვიდეთ კიდეც. მანამდე კი იხილეთ ვიდეო, ანუ ის, რისთვისაც ამ პოსტის წერა წამოვიწყე:
იყო და არა იყო რა, იყო ერთი მისია, გვეპოვა ყველაზე სექსუალური ექთანი მსოფლიოში. მართალია არავის მოუცია მსგავსი მისია, მე თავად დავუსვი ჩემ თავს მსგავსი მიზანი, მაგრამ ასე თუ ისე, მე ის ვიპოვე.
”დეიდა, ავად ვარ, მიმკურნალებ?” – ეს არის ამ ყველაფრის სათაური. არადა ყველაფერი დაიწყო იმით, რომ მე და ოზიკა ვცდილოდით გვეპოვა რაც შეიძლება სექსუალური ექიმი ან ექთანი, რათა მისი საშუალებით მოგვეწვია ხალხი Ace Online-ში. ექთანიც არის და ექთანიც… ესეც ვიპოვე და კიდევ ერთი ისეთი Full Party გავაძრე ექთნების, თავისით შემომეყენა დესკტოპზე და ახლა ნებისმიერი პროგრამის ნებისმიერ ჩაკეცვაზე გული მაქვს ცუდად…
მორალი: არ აყვეთ ქალებს, ეგ სოროსის მოგონილია. აბა სად იყო ქალები ჩვენ დროს…
და მამენტ, რომ დავაკვირდი ახლა, ჩემი ნაცნობი გოგოების უმეტესობას აქვს ამაზე უკეთესი ფორმები, მაგრამ არ აქვთ მსგავსი ფორმა. აქედან მორალი – მთავარია არა ფორმა და ზომა, არამედ ის გარეკანი, რაშიც მას შეფუთავ. ასე რომ ქალებო, შეიფუთეთ ყველაზე სექსუალურ ფორმაში და იქნებით ყველასთვის ყველაზე სასურველი.
დღეს ოზიკამ ფეისბუკზე ეს გოგო მაჩუქა. დიდი მადლობა ოზიკ.
ფოტოს ისტორია – ყვავა და ოზიკა შედიან პეკინზე რომ იოლია იმაში, ყვავა ყიდულობს ლუდს და მოსწონს მოლარე გოგოს ცისფერი თვალები. დანარჩენი გზა მიდის საუბარი იმაზე, რა შეიძლება ამ თვალებს უქნა, ძირითადად ბილწი ხორხოცის თანხლებით.
ეს პოსტი დაიწერა დიდი ხნის წინ, შორეულ 2006 წელს, ოღონდაც ის არ დაწერილა ბლოგზე, დაიწერა ბლოგისთვის ჩვენს (მონაწილე პირების) მიერ ბლოკნოტში, თუმცა ბოლომდე აკრეფა არა და არ ეღირსა. ეს ბლოკნოტი ახლა ვიპოვე და გადავწყვიტე დავასრულო მისი გადმოკრეფა აქეთ და გამოვამზეურო. მაშ ასე, ვიწყებთ. ნაწერში გამოყენებულია უწმაწური ლექსიკა.
პ.ს. ვინაიდან და რადგან ამ ბლოკნოტში სამივე მონაწილე პირი ვჯღაბნიდით (მე, მროველა და მოგვიანებით შო), ამიტომ თითოეულ ნაწერს წინ ავტორსაც ვუწერ.
დღე მეორე, შაფათი, 15 ივლისი, 2006
მროველი: მე და შომ ფეხბურთი ვითამაშეთ, 5-5 ანგარიში, აუ რა დავიღალე. შო გაიტრუპა.
ყვავა: სულ გამოყლევდნენ ეს ჩემისები პახმელიის ნიადაგზე… ფეხბურთს თამაშობენ… მროველი ჩემ გოგოს ემესიჯება ჩათლახურად. მშია…
შო: ბაზრიდან [თელავის] მოვედით. შევიძინეთ 11 კილოიანი საზამთრო და სამი კილო სამწვადე. ხოდა რავი რა… საზამთრო გავრეცხე, ყვავა ხორცს რეცხავს და თან იაზვურად იჯმევინება – რას ვაკეთებ და ვცეკვავო. ხოდა ვიზამთ რამეს. ხვალ მე მივდივარ, ტაკ ჩტო გამოვა ეს საღამო… მშია, ხო…
მროველი: ჩემგან კაი დიასახლისი გამოვა. ნატყნაურევი სახლი მივალაგ-მოვალაგე, რაღცას დავამსგავსე რა. ჭურჭლის დარეცხვა საკაიფოდ გამომივიდა. შო ახლა მაღაზიაშია გასული, ყვავა კიბეებზე ზის და ხორცხ ჭრის.
დენი დილიდან არ არის. ყვავას სიბრძნე – ხელი თუ ქონიანი გაქვს და არ გაქვს საპონი, ხახვის წვენით შორდება… პრინციპში კაია, დენი რომ არ არის, მობილი დამჯდარია და ყვოვეს ქალთან მესიჯობის სურვილი დაკარგული მაქვს. სიმართლე რომ ვთქვა და ძალიან გულახდილი ვიყო, ჩათლახურად ვიქცევი – არ შეიძლება ასე რა.
შო იგვიანებს, ყვოვე ანერვიულდა, 5 საათი დაიწყო.
შო: ვიმწვადავეთ, ვიწითელღვინავეთ და ვიძინეთ კიდეც. ხვალ თბილისში უნდა ჩავიდე, არადა როგორ მეზარება 2 საათი გზაში [მარტოს]. ახლა ვემზადებით სერია ნუმერო დუოსთვის, რომელშიც შედის თეთრი ღვინო (რომელსაც დღეს ალბათ აღარ დავლევ, ორ ჭიქას ონლი), მწვადი + კარტოშკა + კოფევარკა. აუ, ეს რა ისწავლეს :( :) .
[ 22:05 ] ყვავა: მგონი ეს დროა. არ ვიცი. გარეთ წვიმს. გარეთ მთელი დღე ან წვიმს, ან… ან მეორე. ჩვენთანაც წვიმს, შიგნით, ოღჴნდ აქ ღვინო წვიმს, ისევე როგორც გარეთ – შესვენებებით, მაგრამ კოკისპირულად. შაფათი საღამოა, საწოლზე ვარ წამოგორებული და…
…ტფუი ბლიად, მინდოდა რამეწერა, რამშტაინის რაღაცეებს ვუსმენთქო და ამ დროს შუქი ჩაქვრა, შუქი ყლეზეც, სანთლის შუქზეც გადასარევად დავლევთ. ახლა შო ტვინს ტყნამს და იმ ასანთის კოლოფს, რომელზე თითების ტყაპუნითაც ტყნამს ტვინს, გავთხრი ტრაკში. ბრტყლად.
კარგია მამენტ შუქი რომ ჩაქვრა. ვყრივართ საწოლებზე, წვიმის ხმას, შოს ტვინის ტყვნას და მროველის ბაზარს ვუსმენთ, ძირითადად გალაქტიონზე.
…იმასე კარგი გრძნობა არ არსებობს, ძალიან მაძღარი რომ გდიხარ ბალახში და ცით ტკბები, როგორც წეღან მე და შო… ან… ბოლი მინდა… ახლა შევწვავთ ხორცის ნარჩენებს და წავალთ შემდეგ წრეზე. აე :)
[ ღამე ] ყვავა: ყლე რომ ვარ, ეგ კი, მაგრამ ამხელა ხო? რა კარგია მამენტ :) ამ გამოყლევებ… რა შუაშია მამენტ… თუთუნთან ერთად რაღაც მოვწიე? კი. ყლევები, სხედან და იღრიჯებიან. ჩვენ ვტვირთავთ. აღარ ვსვამთ. მამენტ სამკურნალოა ეს. გული მერევა.
დღე მესამე, კუირა, 16 ივლისი, 2006
[ დილა ] ყვავა: გათენდა. მამენტ კაი ხანია სამყაროსთვის გათენდა, მაგრამ ჩვენ ახლა ავდექით. კარგად ვყრივართ, როგორც შო იტყოდა ”ხარაშო სიძიმ, დევოჩკი”.
შო დილიდან ტვინს ტყნამს, მე კი დილიდან ძარღვები მტკივა. ეგრეა, ყველაფრის შეხვევა და მოწევა არ შეიძლება. ზატო მეძინა ბულკივით წუხელი… დღეს შეიძლება უკვე თბილისში წავიდეთ. რაღაც არ მინდასავით, ის კასრი ჯერ კიდევ სავსეა…
ეს პოსტი დაიწერა დიდი ხნის წინ, შორეულ 2006 წელს, ოღონდაც ის არ დაწერილა ბლოგზე, დაიწერა ბლოგისთვის ჩვენს (მონაწილე პირების) მიერ ბლოკნოტში, თუმცა ბოლომდე აკრეფა არა და არ ეღირსა. ეს ბლოკნოტი ახლა ვიპოვე და გადავწყვიტე დავასრულო მისი გადმოკრეფა აქეთ და გამოვამზეურო. მაშ ასე, ვიწყებთ. ნაწერში გამოყენებულია უწმაწური ლექსიკა.
პ.ს. ვინაიდან და რადგან ამ ბლოკნოტში სამივე მონაწილე პირი ვჯღაბნიდით (მე, მროველა და მოგვიანებით შო), ამიტომ თითოეულ ნაწერს წინ ავტორსაც ვუწერ.
14.07.2006. [ 16:10], ყვავა: ჩემი ძუძუ მოვტყან. ახლახანს, ეს წუთებია ამოვედით მდინარიდან. ნუ დოზა წაღებული გვქონდა თან, იქვე მდინარეშივე ჩავყარეთ ქვები – მაგიდად და სკამებად და ფეხები – გასაგრილებლად… ნუ ვსვით. ახლა ორ საწოლზე განივად ვწევარ და კაიფის უმაღლეს სტადიაში ვარ. შომაც დარეკა, გზაშია უკვე, საათნახევარში აქაა, მანამდე წავუძინებ ცოტას…
[22:57], ყვავა: დაგვენძრა საბოლოოდ. კოფევარკით ვსვამთ. გავზომეთ და სულ რაღაც 5 ჭიქა ჩადის. თითო უკვე დავლიეთ. შომ ფონად დიმუ ბორგირი მოითხოვა, ე.ი. პიზდეცი ჭირს.
შო: ვეთანხმები წინა ორატორს, კოფევარკით სმა – ეს პიზდეცია. ახლა ცოტას დავიცდით და კიდევ ერთს ვაჯახებთ, გვისურვეთ [წარმატება]…
…ყვავა ლაპარაკობს… იმ გრძნობას გაუმარჯოს, რასაც ჩვენ განვიცდით ერთმანეთის…რომლის გამოს კოფევარკიდან ვსვამთ…და დიმუს ვუსმენთ…
ბლეკი ყლეობაა (ც) ყვავა… და დალია…
ყვავა: მეორეც დავლიე., ჩემი კარგიც მოვტყან… რამდენზე ავედი? კარგია მგონი.. საუკეთესო ხალხს ვკარგავთ, შო დაეცა, მაგრამ როგორც ნამდვილ მებრძოლებს შეშვენით, ჩვენ მის გვამზე გადავაბიჯეთ და ახლა მესამეს გავიკეთებთ ვენაში… ან ტრაკში…
[აქ მოდის მროველას რაღაც გაურკვეველი ნაწერი, რომლის გაშიფრვაც ჩემს ძალებს აღემატება, ამიტომ სურათად დავდებ]
ეს პოსტი დაიწერა დიდი ხნის წინ, შორეულ 2006 წელს, ოღონდაც ის არ დაწერილა ბლოგზე, დაიწერა ბლოგისთვის ჩვენს (მონაწილე პირების) მიერ ბლოკნოტში, თუმცა ბოლომდე აკრეფა არა და არ ეღირსა. ეს ბლოკნოტი ახლა ვიპოვე და გადავწყვიტე დავასრულო მისი გადმოკრეფა აქეთ და გამოვამზეურო. მაშ ასე, ვიწყებთ. ნაწერში გამოყენებულია უწმაწური ლექსიკა.
პ.ს. ვინაიდან და რადგან ამ ბლოკნოტში სამივე მონაწილე პირი ვჯღაბნიდით (მე, მროველა და მოგვიანებით შო), ამიტომ თითოეულ ნაწერს წინ ავტორსაც ვუწერ.
დღე პირველი, პარასკები, 14 ივლისი 2006 წელი
მროველი: ვხერხავთ, ხერხავენ, ვლოთობთ და ალბათ ლოთობენ. პადიეზდ წაქცეულებზე და რამშტაინზეა საუბარი. ყვავა მეოჯახე ყლესავით კიბეებზეა მიყრდნობილი, ჩუსტებში წაყრილ ფეხებს ათამაშებს და შიშველ ”ღიპს” იფხანს, თეონა(ლა)-ს ელოდება ჩათლახი. უუუუხ…
წუხელის ჩამოვედით და სიმბოლურ პონტში გავიღუნეთ. ერთი სამლიტრიანი შტოფი ექშენ ვარიანტში ჩავცალეთ ანუ სადღეგრძელო – დალევა – ბორგირებზე თავის ქნევა, ამ სოფელს წელიწადში ერთხელ მაინც ხომ უნდა ეღირსოს ხარისხიანი მუსიკა. ჩემი მეტალისტი მაგნიტაფონი ამდენს თუ გაქაჩავდა, არ მეგონა.
ყვავამ ახალ მეთოდს მიაგნო – ფეხებგაშლილი ზის და ტელეფონი ყლეყვერისკენ აქვს მიშვერილი, ”ამბობენ გამოსხივება ზრდისო”. რა გამოყვერცხებულია, მამენტ…
თეონა იგვიანებს, მეოჯახე კაცი ღელავს. სად არის თეო?
კუსტბაზე არ აირს კუ
შავი ზღვა არის ლურჯი
ჩვენთან არ არის თეო
ორი ყლე მოწყენილია
(ლექსი ბაი მროველი, კომენტარი ”მოგიტყან რიტმის გრძნობა” – ბაი ყვავა)
მაგრამ უკვე აღარ ვართ მოწყენილები, შომ დარეკა, მოვდივარო. აეე, გადაგვიჯვია აბა! ყვავა ღვინის გადმოსაღებად არის შესული – კამპოტის პონტში ვწრუპოთო, ამის ჩათლახი… იმდენი მაინც დავლიოთ, რომ ტრასაზე ჩასვლა და იმ ხალხის ცნობა მოვახერხოთ.
ყვავა: დეგვენძრა ოფიციალურად. მესიჯი მოვიდა. ვაენნი ქალი გადაიდო. ბატ. და შესაბამისად პატ. მროველსაც რაღაც მესიჯი მოუვიდა ახლა, მგონი წუხელის ვიღაცას აგინა და ახლა :spy: სმაილიკი მოვიდა მცირედი ტექსტუალური განმარტებით: ”მეტრეველი, შენ ხარ?”. ვერაფერს იტყვი, გადასარევია.
სამაგიეროდ დაიდება შო. ეგ ”ყლევი” ეგა. ხელწერაზე ვიცანით, ”სასისკის მოსახარში ტოჩკა იდება?”. ჩამოეთრიოს ერთი, მაგას მაინც ვუზამთ რამეს…
მოკლედ გავაჯვი მე, ღვინო ამოვიღე, ამან წეროს აქ…
მროველი: მარი-ვაკემ დამიმესიჯა. საუკუნეა არ მინახავს და ნეტა რა ეწყინა? ყველას რავა მე უნდა ვეფერო…
რამშტაინი არტ-სატანისტმა მერლინ მენსონმა შეცვალა. სატანიკოსები ვართ რა ბლიად :)
ხოდა წეღან იმას ვამბობდი, რომ ქალი ან ძალიან გაგახარებს, ან ძალიან გაგაბრაზებს. აგერ, თეომ როგორ გაგვახარა და მერე შეომვე მოგვიწამლა ხასიათი. ქალებს მართლა ვერ გაუგებ, არადა ქალის გარეშე ძნელია ბლიად, ძალიან ძნელი.
ყვავა: ტფუი, ბლიად, ძალიან ღრმად ჩავყავი შლანგი და ღვინოს ნალექი ამოყვა, მარა ისმევა მაინც. მაგარი ”შათლახი” ღვინოა ისე, კამპოტივით ისმევა და ბოლოში გირტყამს მარტო. მროველი გავიდა ახლა მომსახურების ზონიდან, დავრჩით მე და ძაღლი, მე კიბეზე ვზივარ ”მეოჯახე ყლესავით” და ძაღლი მერლინ მენსონს უსმენს.
შო რომ ჩამოეთრევა, დღეს არა და ხვალ სამწვადეს ვიყიდით და წყლის პირას ვიზამთ ”რამეს”. აქვე ეზოში თხილები შევამჩნიე, კაკრაზ საშამფურე მასალაა, იქვე ერთ შეკვრა წალამსაც მოვიპარავთ ეზოდან და… (მრავლისმთქმელი სამი წერტილი).
მროველი დამეკარგა მგონი. დაჟე მესიჯის დაწერა მოვასწარი ამდენ ხანში. არადა მე და მესიჯი… ბრრ… ხო კიდე, ბოლი მინდა, გადავრეკეთ დილით და ახლა ველოდებით. მინდა…
”რა უყვართ ქალებს” Versus ”რა უყვართ კაცებს” რომ მიყვარს, უკვე გეცოდინებათ. თუ არ გეცოდინებათ, ეგეც არაა დიდი ტრაგედია. მოკლედ, მინდა წარმოგიდგინოთ ერთი უშესანიშნავესი ვიდეო, ჰაინიკენის რეკლამა по сути, მაგრამ ამავე დროს არტია, ფაქტიურად.
*ვიდეოს მოაქვს 3-4 ზედიზედ ყურების მერე. შეიძლება დადნეთ.
წუხელი შემოსევა იყო ბლოგზე სპამერი ბოტების, ამდენი ხლამი ერთად არასოდეს დაგროვებულა. არადა, თითქოს არაფერი განსაკუთრებული არ დამიწერია, რომ ”ვიაგრა” და ”ენლარჯ იორ პენის”-ზე ისერჩებოდეს.
რაღაცას ვეძებდი წეღან ფლიკერზე და ასეთი უცნაური ფოტო ამომიგდო, უცნაურივე სათაურით. მერე დავფიქრდი – რატომ ალაგებს ეს გოგო იატაკზე დაყრილ ფქვილს, თანაც ტიტლიკანა? რა მოხდა მანამდე?
მოდი მივცეთ გასაქანი ფანტაზიას და ვივარაუდოთ, რა შეიძლებოდა მომხდარიყო მანამდე, ან რა შეიძლება მოხდეს მერე. ვისაც გეზარებათ – უბრალოდ დატკბით ფქვილიანი იაპოშკის ყურებით :)
უდაბნოს ქარმა ახალი ძალით წამოუბერა და ცხელი ქვიშა სახეში მოგვაყარა. ადგილი, სადაც ჩვენი დანაყოფი იყო განლაგებული, ისეთივე მოხრიოკებული და უდაბური იყო, როგორც მთელი პლანეტა. თუმცა ეს მოხრიოკებული მთავრდებოდა ზუსტად იქ, სადაც მე ახლა ვიდექი, მაღალ, ქვებისგან აშენებულ ბასტიონზე და თერმოლაზერის მძიმე კორპუსს შეფარებული თავბედს ვიწყევლიდი იმის გამო, რომ კაჩინსკის არ დავუჯერე და მაგნიტური დამატენიანებელი დილითვე არ ჩავრთე. ახლა ისღა დამრჩენოდა, რომ უდაბნოსავით ამომშრალი რეზერვუარისთვის მემზირა და იმედი მქონოდა, რომ ლეიტენანტი ჩემს შემცვლელს ვადაზე ადრე გამოაგზავნიდა, სხვა თუ არაფერი დღისით მიწევდა მორიგეობა, ეს კი ორმაგად რთული იყო.
ადგილი, სადაც ჩვენი თავდაცვითი ბასტიონი იყო აშენებული დიდი და უხეში ლოდებისგან, წარმოადგენდა იმ რამდენიმე გადარჩენილი ოაზისიდან ერთ-ერთს, რომელიც ტოტალურ გაუწყლოვნებას გადაურჩა გასული საუკუნის ორმოცდაათიანებში. დაცვა კი მართლაც საჭირო იყო, დღე არ გავიდოდა, რომ ვინმე ახალი ბედის მაძიებელი არ შეგვებრაწა თერმოლაზერზე. ხალხი მოდიოდა და მოდიოდა იმის იმედად, რომ აქ იპოვიდნენ თავშესაფარს, მაგრამ მხოლოდ და მხოლოდ სამარეს პოულობდნენ, უძრავ და გავარვარებულ ქვებს შორის. და ასე გრძელდებოდა უკვე დიდი ხანია. ხალხი მოდიოდა, ხალხი რჩებოდა. ოაზისის რესურსები არ იყო იმდენი, რომ ყველა მსურველისთვის გაეძღო მუცელი.
…ობიექტივში მყოფი ერთადერთი ცოცხალი არსება – პატარა ყვითელი ხვლიკი უეცრად გაქრა კადრიდან და მტვრის პატარა ღრუბელი დატოვა. ოკულარს მოვცილდი და იქეთ გავიხედე, საითაც ხვლიკი მეგულებოდა, თუმცა კი იქამდე ერთ კილომეტრამდე მაინც იქნებოდა, ასე რომ მოთახთახე ჰაერის სიღრმეებში ვერაფერი გავარჩიე. ისევ ოკულარს მივაკვდი და ნელ-ნელა მოვაშორე კადრი.
-ტომენ, ხედავ იქეთ, მესამე სექტორში? – ჩამესმა ყურში კაჩინსკის მოგუდული ხმა – რამდენიმეა მგონი.
-ვხედავ, ისეთი არაფერია, მოლაყლაყებს თავისთვის, ნელა და ძლივს, ეტყობა რომ უჭირს სიარული – გაოფლილი ხელები ბარძაყებზე შევიწმინდე და ისევ გავიხედე ოკულარში – არაფერი განსაკუთრებული, კაჩინსკი, პანიკას მოეშვი და ცოტა წყალი მიისხი სახეზე, ხომ ხედავ მზე ცუდად მოქმედებს შენზე – გავეღრიჭე კაჩინსკის და სიგარეტის ნამწვი ამოვჩიჩქნე გულის ჯიბიდან.
სანამ მე და სიგარეტის საცოდავი ნამწვი ერთმანეთს ვატყუებდით, კაჩინსკი დაძაბული იყურებოდა ოკულარში, მერე უცებ ამომხედა და თითქმის ამომყვირა:
-ტომენ! სასწრაფოდ ქვემოთ და უფროსობას დაუძახე! სირბილით და შეკითხვების გარეშე!
ცოტა ხანში ლაზერის კოშკურაში ტევა აღარ იყო, ყველა ცდილობდა გაეხედა საჭვრეტის ოკულარში და გაეგო – მართლაც რაშია საქმე. იქვე კაჩინსკის გაფითრებულ სახეს მოვკარი თვალი და მივხვდი, რომ საქმე ცუდად იყო…
გამარჯობა ვიზიტორო. შენ მოხვდი ყვავის ბუდეში, ანუ ჩემს ბლოგზე, რომელიც აგერ უკვე რამდენი ხანია გაფრთხილებთ ყველას, რომ მალე დადგება ბირთვული ზამთარი. თუმცა მანამდე შეგიძლიათ დატკბეთ იმით, რასაც აქ იპოვით. ბლოგზე კი მართლაც ბევრი რამეა - ჩემი ლიტერატურული თუ მუსიკალური შემოქმედება, vLog-ი, ფილოსოფიური წიაღსვლები თუ უბრალოდ ჩემი ცხოვრების განსაკუთრებული მომენტების ამსახველი ფოტოები და ვიდეოები, თავისი აღწერით. ეს არის ის, რაც ჯამში შეადგენს ყვავის ბუდეს. Enjoy :)
ჩემი პროფილები:
არ იცი რას ეძებ? სცადე შემთხვევითი პოსტი: მიეცი ბლოგს ხმა!
გამოიწერე ბლოგი
გამოიწერე კომენტარები
