მე ომში (მეორე ნაწილი)


ნაწილები: [პირველი] [მესამე] [მეოთხე] [მეხუთე]

გორს ვუახლოვდებით კოლონით, ბინდდება. გზები გადაჭედილია მანქანებით, ავტობუსებით, საბარგოებით, რამდენიმე ტანკმაც ჩაგვიარა გვერდზე. ჩვეულებრივი საბრძოლო ქაოსია. ვაზიანშიც მსგავსი ქაოსი იყო, ძლივს ვიპოვეთ თავისუფალი ავტობუსი, რომ ჩავმჯდარიყავით და წამოვსულიყავით, კიდევ ბევრი ხალხი ჩამოვა გვიან, ან არც ჩამოვა (და არც ჩამოსულა ჩვენს შემდეგ აღარავინ, დანარჩენები ბაზიდან გააბრუნეს სახლში). ვაზიანშივე დაგვირიგეს ტყვიაწამალი, მთელი ნახევარი გზა რაჟოკების ტენვას და იარაღის ფრიალს მოვანდომეთ. სადღაც იგოეთთან ავტობუსი გააჩერეს, ჩავეხვეტეთ ყველანი მაღაზიებში, დილიდან მოშიებულები ვიყავით და რამდენსაც მოვერიეთ, წამოვათრიეთ. გამოვედით მაღაზიიდან და მუხლები მოგვეკვეთა – ავტობუსი მიდიოდა. თავში მარადიორობის გეგმებმა მომწიფება ვერ მოასწრო, რომ გულზე მოგვეშვა – ჩვენი ავტობუსი ადგილზე იდგა, ჩვენამდე მოსულები ნელ-ნელა იხვეტებოდნენ.  გახარებულები, რომ იძულებით დეზერტირობას გადავრჩით, ავტობუსში ავეტენეთ, ჩანთებს შორის ჩავსხედით და გორამდე ხმა არ ამოგვიღია.

გორში მისასვლელი თუ ასეთი ლაბირინთებიანი და რთულადმისაგნები იქნებოდა, ნამდვილად არ წარმომედგინა. ეტყობოდა, რომ არც ჩვენ მძღოლს წარმოედგინა გორის შესასვლელი საერთოდ, ამიტომაც ყველა შესაძლო შესახვევში შეუხვია, ყველა არსებულ საცობში გაიჭედა და ბოლოს სრულიად შემთხვევით გორის ცენტრში, სტალინის ძეგლთან გაჩერდა, ოციოდე სხვა ავტობუსის გვერდით.

გორელები საოცრად არასტუმართმოყვარედ დაგვხვდნენ. თავი რუსის ჯარისკაცი მეგონა, ისეთი აგრესიით გვიყურებდნენ მთვრალი და არცისე მთვრალი გორელები. მოედანზე მოვახერხეთ, როგორც იქნა ჩვენი ასეულის დანარჩენი წევრების ნახვაც, რომლებიც ჩვენამდე ჩამოიყვანეს აქ და დავიწყეთ გორში ბოდიალი.

რამდენიმესაათიანი უაზრო ლაყლაყის შემდეგ, რაც სამხედროებს ჩვევიათ გადაწყვეტილების მიღების წინ, როგორც იქნა გადაწყვიტეს, რომ ღამე ლაშქრობისთვის არ იყო შესაფერისი დრო და კარგი იქნებოდა სადმე დაგვეძინა. პირველი ნაკადი, რომელიც მანამდე ჩამოიყვანეს, სატანკო ბატალიონის დაბომბვის მიზეზი გახდა, რუსებს მეტი რა უნდათ, არიქა ბევრი ჯარისკაცი ერთადო და გაასწორეს მთელი  ბაზა მიწასთან. ამიტომაც ჩვენ უნდა დავემალეთ სამოქალაქო ადგილებში, მოგვხვეტეს ყველანი და შეგვყარეს რაღაც სპორტულ სკოლაში, კონსპირაციულად, თუმცა ის აღარ გაახსენდათ, რომ მთელი სტალინის პროსპექტის გასწვრივ დაყენებული ყვითელი ავტობუსები ჩვენს კონსპირაციულობას დიდი ეჭვის ქვეშ აყენებდა.

ასე იყო თუ ისე, შევლაგდით სკოლაში, დიდი პარალონისნაირი ლეიბები დავირიგეთ და ვისაც სად შეგვეძლო ისე დავეყარეთ. სკოლის დარბაზში, სადაც ჩვენ ვიყავით, საოცრად ცხელოდა და ფეხის მყრალი სუნი იდგა, რისი უდიდესი მადლობელიც ვარ დღემდე, ეს რომ არ ყოფილიყო, არავის მოუვიდოდა თავში, რომ გარეთ გამოვსულიყავით და ქუჩაში დაგვეძინა. ასე იყო თუ ისე, მოვეწყვეთ სკოლის კიბეების წინ ტროტუარზე და ძილს მივეძალეთ.

ავტორი: BigCrow

Musician, Videomaker, Writer

9 thoughts on “მე ომში (მეორე ნაწილი)”

      1. პ.ს. და გრანდ რესპექტები ჩემგან და სურათის ქვეშ ჩემს კომენტარევს მაინცდამაინც ყურადღება არ მიაქციო ვხუმრობდი მანდ :))))))

დააკომენტარე

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  შეცვლა )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  შეცვლა )

Connecting to %s