იმედების სასაფლაო


ეძღვება მას, ერთადერთს, ვისი ნახტომიც ჩემთვის ასეთი რთული აღმოჩნდა.

ავაღწიე სახურავამდე როგორც იქნა, წკაპაწკუპის მიხედვით მივხვდი, რომ აქვე იყო. ასაძრომის ხუფს წიხლი ავარტყი პატარა ნახვრეტში წვიმა ჩამოიჭრა. ზემოთ ავძვერი და თავსახური თავის ადგილზე დავახურე. ნისლია გარშემო საშინელი, სახურავის ნაპირს ვერ ვხედავ და ამ სქელ და წებოვან ნისლში წვიმის წვეთები ნემსებივით ერჭობა. არც ელვა, არც გრუხუნი, მკვდარი წვიმაა, ჩემი ცხოვრებასავით მკვდარი, მდორედ მოდის, მაგრამ ყველაფერს ასველებს, აფუჭებს, ჟანგავს, გადის ტანსაცმელში, გადის სულში. გულზე ხელი რომ მომიჭირო, წყალი გამივა მაქედანაც წურწულით. მარტო მივიწევ წინ, ნახევრადბნელ სითეთრეში და ისიც თანდათან ვარდისფერი ხდება, მერე ნარინჯისფერი, თანდათან მატულობს მისი სინათლე. მე უკვე მზეს ვხედავ, მის კონტურებს ვარჩევ, ამოდის, ამოდის რომ შემხვდეს და წვიმამაც გადაიღოს, ნისლიც გაიფანტოს, მე მივდივარ მისკენ სიხარულითდა უცებ ვჩერდები. ჩემს წინ უფრსკრულია.

დიდი უფსკრული უნდა ჩანდეს, ძალიან დიდ უფსკრული, რადგან მასში ჩავარდნილი ბევრი მინახავს და ამომძრვრალი ჯერ არავინ, ბევრი გულანთებული  ჭაბუკი ამოსულა აქ, დაუმტვრევია თავის ბოლო იმედი და შემდეგ თავადაც გადაშვებული ქვემოთ, გამოუცნობისკენ. სადღაც მანდ ხომ სიცოცხლეა, ნისლი იფანტება და ხალხი დადი, მანქანები მიმოდია იქეთ-აქეთ, მაგრამ რამდენად შორია ეს ყველაფერი შენთვის, როგორი მიზერული ფასი აქვს ამ ყველაფერს შენთვის… ჩემთვის ამ შემთხვევაში. დაბინდული თვალებით ქვემოთ ვიყურები, ვცდინობ გავიგო, რას მიმალავს ნისლი, მაგრამ ის ჯიუტია, არ მაჩვენებს, ხელს მკრავს და ამავე დროს გულში მიკრავს, თითქოს მიბიძგებს, რომ გავყვე სადაღც იქ, ქვემოთ, სადაც ადამიანები ცხოვრობენ, იბადებიან, იზრდებიან, თავისნაირებს ბადებენ და ბოლოს კვდებიან, თავისივე მსგავსების ტირილ-ღრიალის შემდეგ. ნეტავ თვითმკვლელებს თუ ტირიან? თუ წყინთ მათი დასვენება და გამგზავრება ჩრდილების ქვეყანაში? ქარმა წამომიბერა და ხელი მკრა ქვემოთ. ბლანტი და ალერსიანი ნისლი გაქრა და ჩემს ქვემოთ დავინახე ქალაქი, ინდუსტრია, ცოცხალი ადამიანები და ცოცხალი პრობლემები. ჩემი თავიც დავინახე მანდ, მაგრამ ვერ გავარჩიე რას აკეთებდა, აპათიური თვალებით ამომხედა და დიდხანს აკვირდებოდა ჩემს ვარდნას, სანამ სანაგვე ტერმინალის უკან არ მოვეფარე თვალს და იქ რკინაბეტონის ნაგავში ჩავენარცხე.

…ვგდივარ ნაგვის გროვაში, არმატურის ნაჭერი მთელი სხეულის გავლით ნიკაპთან მაქვს ამოყოფილი და მიღიმის… აღარ მინდა… დააბრუნეთ ყველაფერი უკან. მტევანში გადამტვრეული ხელი ჩავჭიდე  ამ არმატურას, ამოძრობა მინდოდა, მაგრამ ვერ შევძელი, მყესები დაწყვეტილი მქონდა. დამაბრუნეთ უკან, აღარ მინდა აქ ვეგდო. თვალების წინ უკვე ფერადი ბურთულები დარბიან, სისხლისგან ვიცლები და გონებას ვკარგავ, ორიოდე წუთი დამრჩა ალბათ. დამაბრუნეთ უკან და აჩვენეთ ჩემი ნაფლეთები ყველას, დაე იცოდნენ, და ნახონ. მე არ მინდა რომ აქ ასე ვეგდო.  ”და კი მაგრამ იქაც ასე არ ეგდე, სანამ გადმოხტებოდი?” ჩამსისინა ყურში ვიღაცამ, ”პატარა არმატურა გქონდა გულთან გარჭობილი და ნელ-ნელა იცლებოდი სისხლისგან და სიცოცხლისგან, სამაგიეროდ ვენაში თაფლი შეგდის კაპელნიცით. ასეთ ცხოვრებაზე ყველა ოცნებობს” -სისინა ხმის ავტორმა სისინითვე გაიცინა და სიცილს ხველა მოაყოლა. ”მაგრამ კარგი, იყოს ისე, როგორც შენ გინდა.” – არმატურის ნაჭერი უხეშად ამომგლიჯა და ნახევარ შიგნეულთან ერთად გადამტვრეულ ხელში ჩამიდო. ”ესენი მიიწეპე, დასპირტე და გამოხვალ.”

იგივე დრო, იგივე ადგილი. ადგილი, სადაც ადრე ბაღი იყო აშენებული, ახლა გარე სამყაროსგან ერთი ჭრიალა თავსახურით არის მოწყვეტილი, ნისლითაა დაბურული და ჟანგს მიაქვს იქაურობა. არ მეშინია მე ამ ადგილის, არაფრის აღარ მეშინია, ისევ მივდივარ უფრსკრულთან, მაგრამ ამჯერა იქ სინათლე აღარ არის, მხოლოდ ერთი თეთრებში ჩაცმული ქალი დგას ქვემოთ და მიღიმის, მოდი, მოდი, ქენი ეს ყველაფერი, გადმოხტი და დამივიწყე რომ აქ ვდვაგარ. მე ფრთხილ ნაბიჯს ვდგამ უსასრულობაში და უფსკრული მიწოვს.

შენობას ბევრი სართული და სართულს კიდევ ბევრი ფანჯაქა აქვს. კინოს აჩვენებენ, ყველა სართულზე და ფანჯარაში ერთი და იგივე კინოს, თუმცა მე ვერ ვეწევი ყველა კადრს, მაგრამ მაინც ვხედავ რა ხდება ფილმში. ეს ფილმი ნანახი მაქვს ერთხელ და მერე ბევრჯერ გამოტირებულიც მაქვს მისი სიუჟეტი. ძალიან უცნაური და ახლობელი სიუჟეტი აქვს, თუმცა ჰო, ეს ხომ ჩემზეა ეს ფილმი. აგერ, ალკოჰოლურ ჩაობში ჩავეფალი, მანამდე ქალები იყო, ბევრი და სწრაფადცვლადი, ჭაობის დროსაცაა, თუმცა აქ მათი სახეები უფრო გადღაბნილია, მხოლოდ ზოგიერთების სახე იკითხება. მგონი კინოს უკუღმა ატრიალებენ, ან უბრალოდ მე მივფრინავ თავდაყირა, ფაქტია, რომ ჭაობი არის. გინდ აქედან შედი, გინდ იქედან, ის მაინც არის, მედება ფეხებზე ბოთლის თავსახურებით, ვიღაცეების ხელები დაცურავენ შიგნით, რომელც ხან მეხვევიან და იქვე მოყოლილი წაშლილი სახეებით მლოშნიან, ხან ტალახს მასხამენ ზედ, ალბათ იციან, რომ ნახვრეტში ჩამივა და გული გამიტალახიანდება. უცებ ჭაობი ქრება და ისევ ისე თეთრიანი ქალი. მემშვიდობება, გულნატკენი ჩანს ალბათ ეგეც, კარგად ვერ ვარჩევ. შემდეგ ანუ დროით წინა კადრებში ჩვენ ვართ ორივე, მაგრამ სახეში ტალახის და ჭუჭყის ტალღა მხვდება და ვეღარაფერს ვხედავ. ფილმიც სულ შხეფებშია და ძლივსღა ჩანს რა ხდება იქ. ალბათ წაიშლება… თუმცა სადღაც მაგის სარეზერვო ვარიანტიც მქონდა, გამოვიყენებ მერე… გავიხსენებ… მიწა წარმოუდგენელი ძალით ამომასკდა ზედ და შხეფებად დამცალა. მორჩა… აღარ ვარ…

Advertisements

ავტორი: BigCrow

Musician, Videomaker, Writer

11 thoughts on “იმედების სასაფლაო”

  1. მორიგი არეულკლავიატურიანი პილსური ნაწარმოები :)
    კარგი ისაა, რომ დილით რომ ვკითხულობ, ყველაფერი უცხო და ახალია ჩემთვის, დაწერის პროცესი აღარ მახსოვს ხოლმე :)

დააკომენტარე

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  შეცვლა )

Connecting to %s