კანადა წოვს – მულწიკი


Family Guyაი ამიტომ მიყვარს ამერიკის იუმორი, ჩათლახური რომაა. ამ ჩათლახური იუმორის აპოთეოზი კი არის, გაგიკვირდებათ და არა სიმპსონები, არამედ ”Family Guy”. როგორც რიგითი საბჭოთა მშრომელები იტყოდნენ ”ასე ყველაფრის გამაიმუნება როგორ შეიძლება” -ო. არადა თურმე შეიძლება. ამ ნაფლეთში (მთელი სერია ჩემმა მტერმა დადო აქ, ერთი დღე მოუნდება გადმოწერას :-) ) გამაიმუნებულია ამერიკული ინტელექტუალური გადაცემები, სადაც წამყვანიან-ყველაფრიანად ”ინტელექტი” იფრქვევა. და ამ დროს პიტერი (აი ბოლოს რომ კრეტინი როჟა იქნება, ის) ამ ყველაფერს ერთი ხელის მოსმით მოაცამტვერებს – ”კანადა წოვს”.

მაშ ასე, მოიმარჯვეთ ინგლისურ-რამესხვაენური ლექსიკონები და დააჭირეთ ”პლაყ”-ს (რუსულად ”პლაუ” ). ვიდეო პატარაა, 54 წამიანი და წონაშიც ერთ მეგაბაიტს ოდნავ აჭარბებს. დატკბით :)

[grouper=mtg/mtgPlayer.swf?gvars=vurl~http%3a%2f%2fgrouper.com%2fflv.ashx%3fid%3d1024290_rf%7e333040_vfver~8_ap~0_extid~-1;321;265]

:: დაიმატე ბლოგში ::

გალერეა – მეორე მსოფლიო ომი


Hitlerმაშ ასე, ვიწყებ ახალ განყოფილებას ”გალერეები” (ანუ გალერეა იგივე რა). აქ ვიზამ ხოლმე ისეთ სურათებს, რომლებიც უბრალოდ უნდა ნახოთ, არც გასართობი მიზნით და არც არანაირი, უბრალოდ უნდა ნახოთ ი ვსიო. სეზონს გავხსნი მეორე მსოფლიო ომით.

მოკლედ, გავსკდი, გავირღვიე ნაკერავზე და ნორმალური სურათები ვერ ვიპოვე ინტერნეტში მეორე მსოფლიო ომის, არადა რაღაც ისეთ ხასითზე ვიყავი, რომ… ეჰ, რას იზამ, ეგრეა რა, რაც გინდა, იმას ვერ პოულობ. აი სკანერი რომ მქონდეს, დავასკანერებდი გადასარევ სურათებს, მარა ახლა ინტერნეტში ნაპოვნი “რაღაცობებით” უნდა გავიდე იოლას.

არადა თითქოს რა შუაშია ბლოგი და მეორე მსოფლიო ომი. არც არაფერი, უბრალოდ მინდა გავიხსენო :) ახლახანს იყო 22 ივნისი, სავეტსკი საიუზს რომ დაესხნენ თავს და პირველი სექტემბერიც აქვეა, ომის დაწყების დრო. და საერთოდაც, საინტერესო სანახავია. ასე რომ რაც ვიპოვე, იმათ დავყრი :)

RG Studio-ს მულწიკი


დათვი, თეთრი და თან კრეტინი.

ესაა RG Animation Studio-ს ნაწარმი, საკმაოდ პატარა და საყუარელი სტუდიაა, ნუ ახლა ცხადია პიქსარამდე შორია, მაგრამ კარგი სერია აქვს თეთრი დათვის მულტფილმების. მართალია ეს სერია რაღაცის რეკლამაა, მაგრამ მაინც კარგია. ასე რომ დატკბი.

[grouper=mtg/mtgPlayer.swf?gvars=vurl~http%3a%2f%2fgrouper.com%2fflv.ashx%3fid%3d1014598_rf%7e322922_vfver~8_ap~0_extid~-1;321;265]

:: დაიმატე ბლოგში ::

სტივი-სექსუალური მანიაკი


მუნ იხილნეთ პაწაწინა ვიდეო მის მანიაკობაზედ…

მიდი მიდი სტივი, შენ ჩემი სიხარული ხარ :) ალბათ ყველას უყვარს პატარა მანიაკი, ვისაც კი ნანახი აქვს მულწიკი ”Family Guy” და ვისაც არ გაქვთ ნანახი – ნახეთ. საიდანმე გადმოიწერეთ და ნახეთ :) მერე თუ კაი ხასიათზე ვიქნები, შეილება რამე კაი ვქნა. ჯერჯერობით კი უბრალოდ ”ხა”, ანუ როგორ მოქმედებს სტივი. ინჯოი :)

[grouper=mtg/mtgPlayer.swf?gvars=vurl~http%3a%2f%2fgrouper.com%2fflv.ashx%3fid%3d1014622_rf%7e322747_vfver~8_ap~0_extid~-1;321;265]

:: დაიმატე ბლოგში ::

ცარიელი თავი


აქ ხომ გრილააჰა მეღირსა, დავცარიელდი. დავცარიელდი არა ისე რომ ტუალეტში გავედი, არა სულიერად დავცარიელდი. მორალურად ნახმარი ვარ და შესაბამისად (მორალურადვე) ტრაკი მტკივა და ვერ ვჯდები. არაფერი არაა ისეთი, რის გაკეთებაც მინდა, გარდა ერთისა – დასვენება მინდა. სადმე ქალაქგარეთ, სუუფთა ჰაააერზე, სასურველია თუ მარტო არ ვიქნები. sea.jpg მაგრამ ამისათვის არსებობს გარემოებები, რომლებიც უნდა შესრულდეს და არ სრულდება. პირველი არის, რაღათქმაუნდა, ფული. ნუ უფულოდ რომ არავინ დაგასვენებს, ეგ ფაქტი ისედაც ცნობილია, ასევე მინდა დრო, თავისუფალი, ე.წ. შვებულება. მინდა, მინდა, მინდა, მოკლედ ბევრი რამე მინდა, კიდევ მინდა რომ ვაენნი ქალი ჩემთან იყოს.

კაი ცხოვრება მინდა, ცოტა ხნით მაინც.

ენერგია

დრაივი და რედბული


დღეს ენერგიული დღე მქონდა. კუს ტბაზე ვიყავი. ცხადია ეს არაა ენერგიის გამომწვევი, მაგრამ მიზეზი კი არის. მოკლედ დოდიჩკამ ამაგდო და კუს ტბაზე გავიჩითე, ”ფეხბურთის საყურებლად”. დაახლოებით ნახევარი საათი გაბრაზებული დავხეტიალობდი აქეთ-იქეთ და ყველა ცნობილ ენაზე ვიგინებოდი, თუმცა მერე ნაცნობი გავჩითე და პივა ჩავცეცხლე. შემდეგ კი დაიწყო უკვე ნაცნობი სახეების დინება. იმის შემდეგ, რაც ოზნერას და სიფოს პინგპონგის ყურებით აღვიგზენით და გავისეირნეთ და შემოგვაღამდა, იქვე დავსხედით, მანამდე არგენტინა-გერმანიის პენალტებზე ნერვიულობაც მოვასწარით და ბოლოს შავუკვეთეთ როგორც იქნა რაღაცეები. ნუ ნემიროვის პატარა ფლიაჟკას აღვნიშნავ, რათქმაუნდა, ამ შეკვეთილებში, რომელმაც კარგ ხასიათზე დაგვაყენა. იმდენად კარგზე, რომ მე საჭიროდ ჩავთვალე ჭიქა ამეცოცებინა, სიმაპტიური ჭიქაა ისე, წიწაკა ახატია :) ხოდა, იმას ვამბობდი, რომ მერე გიჟივით ვცეკვავდი ნიტო საქსესში ნიტო სადღაც, თანაც არყიან რედბულს (ან პირიქით) ვწრუპამდი. მანდვე გამომადგა ჩემი ჩვევა – არასოდეს დავტოვო სუფრაზე სასმელი. ხოდა ასე ცეკვაცეკვით მოვედი სახლში, მაგრამ ეტყობა არ მეყო, იმიტომ რომ ასე ბუსავით ვზივარ აგერ უკვე მთელი ღამეა და რომ არა წარბის გაუთავებელი ქავილი, რაც მანიშნებს რომ ძილის დროა, კაი ხანს ვიჯდებოდი კიდევ ასე…

სექსი… ოღონდ ბევრი სექსი…


როგორც ამბობენ, სექსებიო რაც მეტიაო, მით უკეთესიაო, ხოდა ასევე რაც მეტი ხალხი მონაწილეობს მასში, მით უკეთესია ეგეც. ხოოდა მაშინ აჰა, ესეც ბევრი სექსები… მაააგარი პრიკოლი სურათია, ნახეთ და დატკბით ხოლმე : ))) პატარაა ხო? დააჭირე და დიდი იქნება (სურათს კაცო, სურათს :-) )

პახმელია მაქვს, ვკვდები


გათენდა… ანუ თვალი გავახილე, ნელ-ნელა სუნთქვაც დავიწყე. გუშინ მძიმე დღე მქონდა. რატომღაც მარჯვენა ხელი მტკივა. გაჭირვებით დავიხედე ხელზე და ზედ ხელისგულზე ნახვრეტი აღმოვაჩინე, საკმაოდ დიდი. გამაჟრჟოლა და ტვინში ამოტივტივდა გუშინდელი დღის ნაწყვეტები, როგორ დავეხიე ხელისგულით რაღაც მავთულხლართს, როგორ გავითხუპნე წითელი საღებავით, როგორ… და მრავალი როგორ… ჩემი ჩაკბეჩილი კრედიტკა მოწმობს რომ გუშინ ბევრჯერ მიცდია ფულის გამოტანა უშედეგოდ, უკანა ჯიბეში ვიპოვე პენტაგრამიანი ბრელოკი და კურტკის (რომელიც უმოწყალოდაა დათხვრილი ფლომასტერითა და წითელი საღებავით) გულის ჯიბეში კი – გასაღების ფორმის საყურე. ვისი გასაღებია ეს (რისი გასაღებიცაა ეგ კი ვიცი, მამენტ ) არ ვიცი, მაგრამ ეტყობა გუშინ თეთრი ლაქები ბლომად მექნება მეხსიერებაში…

ყველაფერი დილით დაიწყო, ჯერ მე 11-ის მაგივრად პირველ საათზე გამეღვიძა და ერთი პიროვნება შემომეგდო, მაგრამ ყველაფერს აქვს თავისი დადებითი მხარე, გამახსენდა რომ ჯეოროკის შეხვედრა იყო, ჩავიცვი და წავბოდიალდი. ტრადიციული კომპლექტი, არაყი, წვენი, პური, ახოტნიჩი კალბასკა… პინკყ… გოგოები… მეორე ბოთლის მერე გაჭედვა… მორისონკას წამება… პედოფილური ზრახვანი… იქვე მოვასწარი ხელების საღებავით დათხვრა და ხელისგულში დირკის გაკეთება.

კონცერტი… ბლიაააა… ყველა არყის ბოთლს ვეზასავე, იქვე ვიღაც გოგოები იჯდნენ (თუ ისხდნენ) და თვალები ამენთო. მივედი და დავარწმუნე, რომ ”ეგ არაყი, შენ რომ სვამ, ვადაგასულია” და ა.შ. შევყევით და შევყევით ამ ვადაგასულ არაყს.

[ დროის ეს მონაკვეთი წაშლილია ]

…კრიშა … არავინააბანკომატი … მგონი პეკინზე ვართ, ბევრი ბანკომატი, ძალიან ბევრი ბანკომატი… სულ ბანკომატები … თქვენს ანგარიშზე 29 ცენტია… მგონი ამის მერე გაუჩნდა ნაკბეჩი კარტოჩკას… ფული არ გვაქვს, რა ვქნათ ახლა?

ჭიასთან ვართ, მე პინკყ და კახა… ბოლო გაჩერებაა ეს, გვიანია და ფული აქაც არ გვაქვს. მე მეძინება… ვიღაც მაღვიძებს და გარეთ მიმათრევს… მე ზეზეულად მძინავს. მარშუტკას ვაჩერებ და დელისამდე მივყვები… ცოტა ხანში მე უკვე დივანზე ვაგდივარ გაუხდელად და მძინავს…

დილით ლოგინში მეღვიძება… ნეტა ხელები რატომღა მიკანკალებს?

მორალი: პიწ ნადა მენშე.

პიზდეც ინტელექტუალური დღე


ტაკს, რეპორტინგ ყვავა:

1. მერკური. დავლიეთ მე და მროველმა, ხინკალიც ვწოვეთ ცხელი და ბოდლერზეც ვილაპარაკეთ.
2. გარეთ ათბა ცოტა, ან შეილება ჩვენ მოგვეჩვენა ეგრე…
3. წავედით კრიშაზე. წავედით და ავედით, ქარია და არავინ არაა.
4. ვიღაცა გვეძახის საიდანღაც. ჩავიხედეთ და ვიპოვეთ-კახა, პინკყ, და ვიღაცეები. კურდღელი მეც დამევასა
5. მერე კიდე ვიღაცეები მოვიდნენ. რაღაცეები მოიტანეს და რაღაცეები დაიწყეს. მე აღარ ვსვამდი.
6. პოლარისმა გაჭედა. ბევრი ილაპარაკა და გრძნობით. ეტყობა ბოლო ჭიქა იყო და უფრთხილდებოდა. მე ბოლო ბოთლზე ვიცი ხოლმე ეგეთები. ლინკი მბაძავს და საკუთარი ჭიქით დადის. მარა მოპარულ ჭიქას არ ჯობია არაფერი.
7. კურდღელმა არ მომცა. ან იქნებ კახამ არ აცადა, რა ვიცი…
8. შპილერამ მაგინა. თურმე გადამიგდია. არადა ვროძიბი არა. ყველა ვარიანტში მამაჩემი მთვრალი იყო და მაინც ვერ დავუკრავდით, მაქსიმუმ ჩვენც დაგველია… ხოდა დავლიეთ კიდეც
9. ხალხი ნელ-ნელა გაიპარა. ცეცხლი გვენთო არადა. რატომ წავიდნენ არ ვიცი.
10. პინკყმა ...-ებზე გაჭედა.
11. გავასხი ახლა სამსახურში, სანამ გამომაგდეს.

არა !!!


booo“არა” თქვა მან და პირი იბრუნა.
არადა რას მერჩოდა, რა უნდოდა, ძნელი იყო კის თქმა? მაგრამ ის ხომ წყეული მოდგმის შვილია, მის ძარღვებში ქალის სისხლი ჩქეფს, არავინ უწყის რა იგულისხმებოდა მისი უარის უკან, შეიძლება ძალიანაც კი, მაგრამ სისხლმა არ მისცა საშუალება, ჩათლახურმა სისხლმა, რომელმაც აიძულა ევა რომ ადამისთვის მიერთმია, სისხლმა, რომლის გულისთვისას ამდენი წმინდასისხლიანი დაღუპულა და იღუპება ჯერაც, ამ სისხლმა აამოძრავა მისი ნარნარი თითები კლავიატურაზე და ააკრეფინა სამი ასო, ა რ ა და ბოლოში პატარა სიცილაკი, დამცინავი, ცინიკურად მომღიმარი, რაღაც ასეთი: Nope!!! .

არადა მისი უარი როგორ ჩამერჭო გულში, დამიტრიალდა, როგორც ბოთლის გასახსნელი ტრიალებს ხოლმე პრობკაში, ოღონდ პრობკისთვის სულერთია, მე კი გული გამეწურა. ეჰჰ, ამ ქალებს არაფერი ეშველებათ. წამოდით დავლიოთ ბიჭებო…

ორაყ-ფართი


აი ეს არის ჩვენი ”კრიშ-ფართის” რეკლამა…

უაფიშესი აფიშაა ნუ… :)

undefined

მკვდარი


ვინმეს გინახავთ მკვდარი? მკვდარი, რომელიც საკუთარ სისხლში გდეია… ტყვიით შუბლგახვრეტილი და უაზრო თვალებით იყურება, სადაც აღბეჭდილა მისი ცხოვრების ბოლო წამი… ამ წამის იქეთ მისთვის არ არსებობს არაფერი. სახეზე ტკივილი აქვს, ესაა უკანასკნელი რაც მან იგრძნო… ის უკვე გვამია, გვამი და არაფერი ეშველება… სისხლის გუბე… შედედებული სისხლის გუბე… ის ნახევრად მჯდომიარეა მიყუდებული კედელზე და თავი გვერდზე გადავარდნია… და სისხლი…ბევრი სისხლი…

ჩემი ბროლის ჭაღი


... ეს იყო დიდი ხნის წინათ. მაშინ მე 3-4 წლის ვიყავი და მქონდა ერთი ჭაღი, ბროლის, ჭაღი იყო ჩეხური და ზალაში მეკიდა, ანუ როგორც მაშინ ვეძახდი ”დიდ ოთახში”. მაშინ სახლიც პატარა და მყუდრო იყო და საღამოობით მზე რომ ჩადიოდა ხოლმე, იჭყიტებოდა ხოლმე შიგნით.

მე ძალიან მიყვარდა ეს ჭაღი, რადგანაც როცა მზე ჩასვლის წინ შემოიხედავდა ხოლმე ოთახში, ბოლო მომენტში ამ ჭაღსაც მიანათებდა და მაშინ მთელი ოთახი პატარ-პატარა ცისარტყელებით ივსებოდა. საშინლად ლამაზი იყო მაშინ იქაურობა. ზოგჯერ მამაჩემი ჭაღს გააქანავებდა ხოლმე და ეს ცისარტყელები მთელს ოთახში მიმოიფანტებოდნენ და მე აღტაცებული და პირდაღებული შევყურებდი მათ თამაშს.

მაშინ მქონდა გამოთქმა, რომელსაც ახლაც ვამბობ ხოლმე, როცა რამე ძალიან ლამაზ, თბილ და სიფრიფანას ვხედავ ხოლმე – ”რა მალაზიაააა!”

ეჰ ...

მე მეტროში


 

მეტროში ვარ და ვაგზლიდან დელისისკენ მოვდივარ. ბოლო ვაგონში ვზივარ და ბლექზე ვლაპარაკობთ. პოლიტექნიკურიდან მარტო დავრჩი და აღარ ვიცი რა ვქნა. ცოტა ხანი ვუყურე მოპირდაპირედ მჯდომარე ორკების უშნო ზასაობას და გადავწყვიტე რომ ”არ ღირს”

მეტროში ვარ, საღამოს 10 საათია დაახლოებით და არ ვიცი რა ვაკეთო, სასტიკად არ მიყვარს მეტრო. გვირაბია და გვირაბი, არაფერი იქ არ ხდება, ეს მაგონებს იმ მდგომარეობას, როდესაც შვიდი კაცის ზახოდი გაქვს მოწეული და გაყლეპროჭებულ მდგომარეობაში ხარ, მაშინაც ასე უაზროდ მიდიან შენს გვერდზე ცხოვრების მოვლენები, როგორც გვირაბის კედლები. და უცებ…

…გვერდზე ვაგონში გოგოები დავინახე, გრძელი თმები ჰქონდათ და როკისტულად ეცვათ, ახალგამოჩეკილ როკისტებს რომ აცვიათ ისე. ფეხზე წამოვდექი და დავაკვირდი. როგორც თოვლიან მინდორში ჩანს ყვავილი, ისე ჩანდნენ ისინიც ჩამუქებულ-ჩაშავებული მგზავრებს ფონზე. ”გოცირიძე, ბოლო გაჩერება, გთხოვთ…” გადმოვედი. ისინიც გადმოვიდნენ, მაგრამ აშკარად არ აპირებენ წასვლას არსად. არც მე არ ვაპირებ, რა მეჩქარება, გარეთ სველა და ცივა, აქ კი თბილა და ოთხი პუნკია.

-გამარჯობა :) – გავიღიმე მე.
-მჰმ, გაგიმარჯოს – არც ისე გულიანად მიპასუხა ერთ-ერთმა, რომელიც შემდეგაც ყველაზე მეტს ლაპარაკობდა, ფაქტიურად სხვებს ხმა არც ამოუღიათ.
-თქვენ როკისტები ხართ? – ჩავიღიღინე მე.
-ისე რა – იყო სტანდარტული პასუხი (დედა რა ვუთხრა მერე-გულზე შემომეყარა)
-შენ ყვავი არა ხარ? – არ დამცალდა პასუხი.
ჩემს გაოცებულ სახეზე ცხადად ამოიკითხავდით ყველაფერს.
-და ფორუმზეც ჩითავ არა?
რა ფორუმზე, რის ფორუმზე – ამის კითხვა არც მომსვლია აზრად, გავუღიმე მხოლოდ. გამიღიმა მანაც.
-და რა გქვია? – გადავედი მე შეტევაზე. შეტევამ გაიარა:
-ანი.
მისი დაქალები ამ დროის განმავლობაში ჩუმად იდგნენ და აშკარად ოცნებობდნენ რომ ეს მთვრალი გრძელთმიანი არსება მოშორებოდა მათ. მაგრამ ჩემი მოშორება არც ისე ადვილი იყო. მე დავადგინე რომ ანი და მისი ერთი დაქალი მიდიოდნენ ვაჟისკენ, დანარჩენები კი აქვე. რაღა მიჭირდა, ტო ესწ იმათ რაღა უჭირდათ, ვინც ვაჟისკენ მიდიოდა, მოვიდა ცოტა ხანში მატარებელი, რომელ ცოტა ხანშიც მე უკვე მოვასწარი ტვინის გაბურღვა იმით, რომ პუნკი ქლიბობაა და მთვრალი არ ვარ.

ცოტა ხანში მატარებელი მოვიდა, ანი და მისი ერთი დაქალი მეტრო შიგნით ჩასხდნენ და წავიდნენ. მე ახლაღა გამოვერკვიე, ზემოთ ორი გოგო მიდიოდა. გავყევი. სამარშრუტოების გაჩერებაზე დავეწიე.

-ასე ადვილი არაა ჩემი მოშორება – გავიღიმე მე და იქვე დავამატე – თქვენ აშკარად ოცდასამ ნომერს ელოდებით, ასე რომ მოგიწევთ ჩემთან ერთად დროის გატარება.
ასეთი პირდაპირობა და ”სინაგლე” მათთვის აშკარად უცნობი და გაუგებარი აღმოჩნდა,რადგანაც ისინი ჩუმად იდგნენ და ჩემს ლაქლაქზე მხოლოდ და მხოლოდ თავს აქენვდნენ, ან თანხმობის ან უარყოფის ნიშნად. ძირითადად უარყოფის, რადგანაც მე დავუწყე მათ ათასგვარ სისულელეზე ლაპარაკი, რაზეც ერთ-ერთმა, რომელიც ამ ოთხიდან ყველაზე სტერვა იყო და სახელიც არ უთქვამს, მკითხა რას ფილოსოფოსობო.

სამაგიეროდ მე მოვასწარი მეორე, რომელსაც თავისივე თქმით ეკა ერქვა, დამეპატიჟა კონცერტზე კვირას და საკმაოდ მკვირცხლი, თუმცა არცთუისე დამაჯერებელი უარი მიმეღო მისგან. უარი იმდენად არადამაჯერებელი იყო, რომ ჩვენი დამშვიდობება ატარებდა სახეს ”გნახავ კვირას კონცერტზე”. იმედია მოვლენ.

და რა მინდოდა ახლა მე. არც არაფერი, მოვედი სახლში და გიყვებით ამას, ვისაც გინდათ აქედან ფილოსოფიური დასკვნები გამოიტანეთ, ვისაც გინდათ მეთოდები დახვეწეთ, მე უბრალოდ მინდა და ვწერ. ვოტ ი ვსიო. აპა ხე და აპა ბუჩქი, ახლა მე ჩემი არყის კოლექციას მივადგები.

ყვოვე ნირვანას კონცერტზე


ე.ი. დღეს დიადი დღე მქონდა…

დილით როგორც ყოველთვის ავდექი პირველის ნახევარზე… ტო ესწ საწოლიდან გადმომაგდეს… მე უკმაყოფილო ჯუჯღუნით გავეშურე სააბაზანოსკენ და თვალები დავისველე-პირიც დამიბანია…

აჰა… რა ვაკეთო დღეს? კვირაა, სამუშაო =0, ასწორებს… მამენტ ასწორებს ტოესწ… მარა აბა აზრი? სანამ მე ამ დვიჟენიებში ვიყავი, კი გახდა 2 საათი… უიმე! ფორუმის ფეხბურთი! თან მე დღეს უნდა ვითამაშო… აიტ… ეგრევე ვეცი ტანსაცმლის გროვას… გადმოვქექე სუნიანი შარვალი, კეტები… აჰა, აღჭურვილობა მზადაა… და ხო, მეკარის ხელთათმანები,… ყველაფერი მზადაა… და წავედი…

უიმე, ამათ აქ რა უნდათ? კოზმანა, გეგა, ზურა… მოკლედ მთელი მეტალ სასტავი დარბაზთან აბირჟავებს… დალევ ყვერო? (ყვერი ეტო ია… ) მოკლედ ფეხბურთი ერთი ხელი ძლივს ვითამაშე და წავიდა ღრეობა… ნუ პირველ რიგში რა ხდება, დღეს ნირვანას კონცერტია… პირველი რაც თავში მომდის-წამო ბლიად, ნირვანოიდი ნაშები ავყაროთ (მახსენდება ძველი დრო ) … წამო…

უკვე კინოს სახლთან ვართ… კოზმანა ატრაკებს-გინდა თუ არა შიგნით უნდა შევიდე და ვიღაც ვნახო… და ჩორტ ს ტაბოი, შეეთრიე… შევიდა… მე კარებთან ვდგავარ… უცებ ვიღაც ძველი ნაცნობი იჩითება… გოგო… აიტ, როგორ ხარ… რამე, რუმე… რა ხდება… ”აუ ვიღაც ახალი პანკები ჩითავენ… პატარები…” … თვალი გამირბის… ჰმ, ჰმ, ნიჩივო სიბე პანკები… კაია კაია…

არმონიდა… ვახმე ბლიად… თავში ამერია ყველაფერი და ერთადერთი ეგღა მოვახერხე ”როგორ ხარ ლელა? ” … რა ყლე ვარ ბლიად… გაქანებული ყლე..

სტარიი ზნაკომი, კარებში დგას, რამდენჯერ გადაუხევია ჩემი ბილეთი, რამდენჯერ უბილეთოდ შევსულვარ… ”შევალ რა, ძველ ნაცნობებს ვნახამ”-ვეხვეწები… ”არ შეიძლება” და ამ დროს თველით მანიშნებს-შედიო… ჯიგარი კაცია, 3 წელი მანდ ვეგდე ბოლო-ბოლო… შევედი…

ბნელა… ეკრანზე ვინმე კურტ დონალდ კობეინი ატრაკებს… ნუ სტარაია პესნია, მინახავს ეგეთებიც და უარესებიც, ეკრანის გალოკვები და ყუალეტში ტყნაურები… ყველაფერი ისევეა როგორც უნდა იყოს… მაგრამ არა, ყველაფერი ეგრე არაა… სადაა ის ხალხი, ვისთან ერთადაც მე ეკრანს ვლოკავდი და ტუალეტში ვტყნაურობდი? აღარაა, ვიღაც ახალი ხალხი ჩითავს… ცოტა არ იყოს და დავიბენი, იქნებ სიბნელის ბრალია… უცებ..

”ყვავი არა ხარ შენ?”
ჩემი გაოცებული სახე…
”ქრედელ ოფ ოთო…”
თავში წამოტივტივდა ფორუმი… გეოროკი… ბიჭი ბიტლების ვარცხნილობით…
”უი, როგორ ხარ ოთო?”

ვნახეთ ერთმანეთი… წავბოდიალდი სცენისკენ… ცოტა არ იყოსდა ბნელა… სცენასთან დავდექი დაცვის გვერდზე, თუ რამეა სამხედრო ფორმა მაცვია და აქა ვარ… ბლიად, რამე ხომ უნდა ვაკეთო? უცებ ჩემთან მოდის გოგო (ბნელა თან)… მოკლე სტრიჟკით, საკმაოდ სიმპატიჩნია… პაწუკაა მარა სიმპატიჩნი…
”ყვავი?”
”ყვავი”
”მე დრამმარი ვარ”
გამეხარდა… მამენტ მე, პედოფილიაში მდებენ ბრალს უკვე რამდენი ხანია, მაგრამ არა, უბრალოდ გამეხარდა, ამ ბოვშის ერთი სურათი მაქვს ნანახი და აშკარად ისეთი, როგორიც არ უნდა მენახა-არ ჩანს რა… მოკლედ დრამმარი და ქრედელ ოფ ოთო ვნახე… ტო ესწ მნახეს… მაგრამ გაქრა ორივე… სადღაც… ეჰჰ… ამ დროს კურტ დონალდ კობეინი სცენაზე იჭაჭება… ვიღაც გოგჩოებიც სცენასთან ყვებიან… მახსენდება კარებთან მდგომი სათვალიანი კაცის სიტყვები-ის ორი დაცვა ვერ უმკლავდება ამათ… და ვხვდები რომ მამენთ ყველაფერი არაა დაკარგული, მახსენდება ჩვენი თავგადასავლები დაცვასთან.. ასწორებს… მთავარია დაგამახსოვრდეს… ბლიად… ბიძაკაცივით ვფიქრობ.. ნეტა რატომ… ფიჰ…

კონცერტი უეცრად დამთავრდა, შუქი აინთო, მამენტ არ მიკვირს, ყველა კონცერტი ასე მთავრდება ხოლმე, შუქის ანთება და გინებები… და ჩემში განათდა, მე მივხვდი…

ჩვენ ყველანი ერთნაირი ხორცისგან ვართ აწყობილი, ჩვენში დევს ეს გრძნობა, რასაც პროტესტი ქვია, უბრალოდ ამის გამოხატვის ფორმებია ოდნავ განსხვავებული… ასე რომ მოდით, გავიყოთ და ვიზასავოთ…

ბეთანიის ქრონიკები-დაკარგულის დღიურები


ლაშქრობა ბეთანიაში
დაკარგულის დღიურები
10 ივლისი 2005 წელი

07:25, სახლი
–გაიღვიძე!
–…
–გაიღვიძე კაცო, დაგაგვიანდება, რვის ნახევარია…
მე ფეხზე წამოვხტი და უხალისოდ დავფაცურდი, საჩქარო მეთოდით ვჭმე, ცარიელი ჩანთა ზურგზე მოვიგდე და ჰაიდა!

08:07, ვაგზლის მოედანი
მივედი…დამხვდა საეჭვოდ ცოტა ხალხი…მდამ, აშკარად რვა საათი იყო ნათქვამი… მე ეგრევე ესკაესას პივას დავეწაფე და როცა დავრწმუნდი რომ არ მოდიოდა მაინც არავინ ერთიც ჩემი მივაყოლე.

08:25, იქვე
თითქოს შევიკრიბეთსავით…13 თუ 15 ვართ…კარგია, შევკრიბეთ ფული და მცოდნე ხალხი გავუშვით “ზა ბაეპრიპასამი” ჩვენ კი, როგორც დაგვაბარეს, მარშუტკის რიგში ჩავდექით. ასე 5 თუ 6 მარშუტკის და ამდენივე პივის შემდეგ ჩვენებიც გამოჩნდნენ, იმდენი პროდუქტებით, რამდენის ყიდვაც ამის მეხუთედ დროშიც კი შეიძლებოდა… მოკლედ, ბატონ ინტელიგენტს რათქმაუნდა არ გავაგებინეთ რომ სანამ ის საყიდლებზე იყო წასული, ჩემს ჩანთაში სამმა საეჭვო ბოთლმა ამოყო თავი და მარშუტკაში ჩავსხედით, სადაც ვიღაც გოგოები მიდიოდნენ ასევე ექსკურსიაზე დაახლოებით იქვე, ასე რომ მთელი გზა ერთმანეთის ყურების გარდა სხვა საქმეც გვქონდა. გზაში ესკაესამ იპოვა ლარიანი, რომელსაც ერთბაშად სამიოდე პატრონი გამოუჩნდა, მაგრამ ყველაზე დამაჯერებლად ინტელიგენტმა დაასაბუთა თავისი საკუთრების უფლება ამ ლარიანზე–”მე რომ დამივარდა მოწმეებიც მყავსო”, ჩვენც პრაპუსწიწე ინვალიდაო და მარშუტკა დავცალეთ.

09:57, მგონი წყნეთი
გადმოვედით მარშუტკიდან და სამიოდე კაცი ეგრევე გავექანეთ ადგილობრივი ბუჩქების გამოსაკვლევად პივისადმი მდგრადობაზე, უკან დაბრუნებულებს კი კაციშვილი აღარ დაგვხვდა ადგილზე… ჰმმ… ჩვენ ეს მართალი რომ ვთქვა დიდად არც გვიდარდია Continue reading “ბეთანიის ქრონიკები-დაკარგულის დღიურები”

ექსკურსია არმაზში


26 ივნისი 2005

ქრონიკა 1. “თბილისი”

…დამაგვიანდა…
დილით უნდა შევკრებილიყავით 8 საათზე. მე როგორც ყოველთვის, ის ღამეც ვერ დავიძინე და სადღაც დილის 6–ისთვის ჩაძინებული 7–ზე დაპანიკებული წამოვხტი ლოგინიდან და დიდუბისკენ გავექანე…მაინც დამაგვიანდა… მე და თეკლა ერთად მივედით და იქ უკვე კააააი ბლომად ხალხი დაგვხვდა…მისალმებები, მპაჩები, მპუჩები და ა.შ. მოკლედ როგორც იქნა მოვიფიქრეთ და ავტობუსში ჩავეყარეთ, ვინც ვერ მოიფიქრა და ის ბაზარში წავიდა. მსმელმე სასტავმა ეგრევე ვიზრუნეთ (რა თქმა უნდა) სასმელზე, მე, ლუქსა, მირაბელა და არაფორუმელი, ორშაფათიდან რომ დავრეგისტრირდებიო რომ თქვა . კონტრაბანდული ტვირთი შევიტანეთ ავტობუსში და მის გასვლამდე ხმა არ ამოგვიღია…

ქრონიკა 2. “გზაში–ავტობუსი”

დავაბინავეთ რა ეს ტვირთი (და სხვაც, ანუ ზაკუსკა) აფტობუსში და დავიძარით, ანუ დავიგულეთ რომ არავინ მას აღარ შეეხებოდა, გახარებულები შევუდექით ნასკებში დამალული პივის მოხმარებას, რომელსაც იქვე მივახმარეთ მისტერ ლავერმანის ლიტრანახევრიანი პივა და ასე თქვათ პად გრადუსომ და შესაბამისად კაააი ხასითზე მივენდეთ შაფიორს…

ქრონიკა 3. “გზაში–ფეხით”

აჰაა! როგორც იქნა ჩავაღწიეთ მცხეთის გადასახვევამდე და გადმოვბარგრით ავტობუსიდან, რომელშიც, მამენტ, მარტო ჩვენ ვისხედით… გადმოვბარგდით და ახლა გამოჩნდა ჩვენი ავლა–დიდება, რომელშიც შედიოდა კონტრაბანდა (მაგას აღარ ჩავთვლი), საჭმელი–გაურკვეველი შემადგენლობის და რაოდენობის, ბურთი და ბამბიგტონი– არ ვიცი საიდან და რატომ, იქვე ნაყიდი პური, რეჯინა (მინი ვლადი) და…ნუ მგონი ეს იყო სულ…რავი, ეგაა რა… Continue reading “ექსკურსია არმაზში”

ლექსი სიყვარულზე


ეს არის მგონი ერთადერთი ლექსი, რაც მე დამიწერია, ასე რომ დამიფასეთ ხალხო, დამიფასეთ:

-= ლექსი სიყვარულზე =-

მე ვხედავ ფანჯრის გადაღმა
შენს თავს, ხელსა და ფეხს
მაგრამ ეს ტანი სადღაა
ეს გული სადღა ფეთქს?

და ვამჩნევ მე ჩემ ხელებში
სისხლისგან დასვრილ ნაჯახს
ეს მე დაგჭერი წვრილ-წვრილად
ეხლავე მოვიკლავ თავს.

აბა, რავარია, ხოა მაგარი? ბალროგა