2009 წელი


მოვიდა 2010 წელი, შესაბამისად დამთავრდა 2009, რომელშიც მართალი რომ ვთქვა, დიდიც არაფერი მომხდარა. ისევ და ისევ რამოდენიმე უშედეგო ურთიერთობა, რამოდენიმე შეცვლილი სამსახური, რამოდენიმე კარგი ფართი, ცოტა წავივარჯიშე რაგბიშიც, სიგარეტს დავანებე თავი, ამჯერად ორი სამსახურიც კი მაქვს, მაგრამ რად მინდა ჯერ ვერ ვხვდები. ნი ვ ძენგახ შასწიე…

ახლა საღამოა უკვე, ნახევარ საათში საახალწლო აწყვეტის ფართიზე ვიქნები ალბათ უკვე და რაც მთავარია – მარტო მივდივარ (მეზიზღებით ყველა). კარგია თუ ცუდი, ამას მოგვიანებით გავიგებ. დანარჩენს მერე მოგახსენებთ, როცა ჩამოვალ სიდას დაჩიდან (სადაც შესაბამისად იმართება კიდეც ეს ფართი). ნუ რაღა თქმა უნდა სტატისტიკაც:

შარშანდელი შეჯამება: 2008 წელი.

მე – ჟურნალისტი


როგორ ამაყად ჟღერს არა? და ამავე დროს უცნაურად. ასეა თუ ისე, დღეიდან (ნუ მთლად დღეიდან არა) მეც გავყავი თავი ჟურნალიზმში, ანუ ფულზე გავიყიდე. ახლა წავა შეკვეთილი სტატიები და რაღაცეები :))) მოკლედ, ფასზე შევთანხმდებით როგორმე.

რა ჟურნალია და რაზე, ამას ცოტა მოგვიანებით მოგახსენებთ. მანამდე კი მინდა გაჩვენოთ ჩემი ბლოგის პრომო სურათი. გადიდებისთვის დააჭირეთ.

Top.ge -ს ხუნტრუცობები


ალბათ ყველას გაგიგიათ ამ საიტის შესახებ და ბევრ გვერდზეც გინახავთ მისი მთვლელი ჩასმული. მათ შორის გამონაკლისს არც ბუდე წარმოადგენდა, რაც სხვა ყველაფერთან ერთად დამატებით ვიზიტორებს განაპირობებდა ტოპ.ჯი-ს კატალოგიდან.

მაგრამ აგერ უკვე თვეზე მეტია, რაც იგი გაქრა და მთვლელმაც შეწყვიტა მოქმედება. მიზეზი თითქოს და გასაგებია – ჯი დომეინზე გადასვლამ უარყოფითად იმოქმედა მის მარტივ სკრიპტზე და იგი საიტს ვეღარ აღიქვამს თავისად. გასაგებია ბატონო, გავქანდი მეც და შევცვალე იქ მითითებული მისამართი და…

…და აგერ უკვე ორიოდე კვირაა უშედეგოდ ველოდები როდის ინებებს ბატონი ადმინი, რომ ცვლილებები გაააქტიუროს, რათა მე დავიბრუნო ჩემი მთვლელი, თავისი ლამაზი სტატისტიკით. Fuck, როდემდე უნდა ეწეროს აქ ნოლები?

ვორდპრესი ქართულად (?)


ვორდპრესის თარგმნა რომ მიდიოდა და დასამთავრებელი იყო, ეგ ვიცოდი, მაგრამ დღეს დაშბორდში თუ ”ქართული” თარგმანის ნაგლეჯები დამხვდებოდა და ისიც სულ შედევრები, ამას ნაღდად არ მოველოდი.

რას გავს ეს, რა მარაზმია… იხილეთ სკრინი და დატკბით:

geo wp

ღორობის არქივი


ბევრი ვიფიქრე თუ ცოტა, გადავწყვიტე გამეკეთებინა საიტი, სადაც თავს მოვუყრიდი ჩვენს გარშემო არსებულ ღორობებს, ანუ მანკიერებებს, რომელზეც ჩვეულებრივ ყველა თვალს ხუჭავს და მეტიც, ზოგჯერ ნორმადაც კი მიაჩნიათ.

მინდა წარმოგიდგინოთ ეს საიტი:

http://goroba.wordpress.com

აქ თქვენ იხილავთ ყოველდღიური ღორობის ქრონიკებს, იმედი მაქვს, რომ ჩვენი ქართული საზოგადოება მასალას არ შემომაკლებს ამისათვის. და მთავარი – მიუხედავად იმისა, რომ ამ ყველაფერს დიდი იმედით ვუყურებ, მაინც ვფიქრობ, რომ მარტოს გამიჭირდება ამდენი რაღაცის გაძღოლა. ამიტომაც მჭირდება ავტორები, ანუ ადამიანები რომლებიც ჩემსავით უყურებენ ჩვენს გარშემო გამეფებულ და ჩამყაყებულ ღორობას და უნდათ, რომ ამაზე ხალხსაც მიუთითონ.

ავტორობა კი საკმაოდ ადვილია. დაინახე რამე ღორობა სადმე? გადაუღე სურათი და გაუშვი ღორობის არქივში. უმარტივესია. და რაც მეტი იქნება ასეთი ადამიანი, მით უფრო დიდი და სრული არქივი გამოგვივა. ასე რომ ზა ძელა, ღორებზე მონადირეებო!

header

.Ge და სხვანი


არის, აღსრულდა ოცნება
არის, აღსრულდა მიზანი (კომპარტიის არქივებიდან)

არ ვიცი, შეიძლება უკვე შეამჩნიეთ, მაგრამ ოფიციალურ ნათქვამს მაინც სხვა სიტკბო აქვს – ბლოგი როგორც იქნა გადავიყვანე .Ge – ზე. ანუ ახლა ჩემთან შემოსვლა შეიძლება როგორც ძველი, ვორდპრესული მისამართით, ასევე მარტივად და ლამაზად BigCrow.ge -ს აკრეფით. თქვენი არ ვიცი და ჩემთვის ეს სასიხარულოა. ვისაც არ დაგეზარებათ, შეგიძლიათ ჩაისწოროთ მისამართები, თუ არ ჩაისწორებთ, მამენტ არც მაგით დაშავდება არაფერი.

ახლა შემოქმედებითი ნაწილი – ასევე როგორც იქნა ვიყიდეთ დომეინი და ჰოსტინგი ni2.ge – სათვის, თუმცა ჯერ ნუ შეხვალთ, არაფერი დაგხვდებათ მანდ. იდეაში მანდ იქნება ჩვენი დიადი კრეატივ-სტუდიის ყველაფერი, მათ შორისაა ნი2 ნიუსი, ნი2 არტსი, ნი2 ვიჟენი და კიდევ რამდენიმე განყოფილება. იმედებს, რაღა თქმა უნდა დიდს ვამყარებთ, ვნახოთ რა გამოვა.

დღეს კი ჩვენს ახალ იმპროვოზირებულ სტუდიაში მივდივართ, რომ გადასაღები რაღაცეები ავაწყოთ, მათ შორის ”ბლუ სკრინის” კედელი. ასე რომ ელოდეთ სიახლეებს მალე. ახლა კი განვესხი, მროველას კამერა უნდა ვეთხოვო, თორემ ყველაფერი დაგვრჩება ჰაერში.

Facebook


გადავყევი ამ ფეისბუკს. გადავყევი რა, არც ტაძარი ამიგია მისთვის და არც ფანკლუბი შემიქმნია, მაგრამ ფაქტია, რომ გადავყევი. მან ჩაანაცვლა ჩემთვის ბლოგიც, მესენჯერებიც და ნაწილობრივ ფორუმიც. ამაზე ვიღაც წერდა უკვე, რომ მალე ასე მოხდებაო და ბლოგები ჩაიძირებაო და ა.შ., მაგრამ ახლა ჩემს თავზე ვიგრძენი ყველაფერი.

საქმე იმაშია, რომ ფეისბუკზე რამდენიმესიტყვიან სტატუსებში შენი ყოველსაათობრივი გრძნობის გამოხატვა უფრო ადვილია, ვიდრე ამ ყველაფრის დაგროვება და მერე დღის ბოლოს ერთ დიდ პოსტში დაწერა, რაც ახასიათებს ბლოგზე წერას. ხოლო ის ვარიანტი, რომ იგივე ყოფელსაათობრივი ე.წ. სტატუსები ბლოგზე პოსტო, იმდენად აფსურდულია, რომ განხილვასაც არ ექვემდებარება.

იგივე ეხება სხვადასხვა ლინკების თუ ვიდეოების დაშეარებას. მამენტ აქ მთლად მართალიც არ ვარ, თავისუფლად შეიძლება ფავორიტი ვიდეოების გადმობლოგვა, ისევე როგორც სხვა რამეებისა, მაგრამ რაღაცნაირად უსიამოვნო გრძნობა მიჩნდება ხოლმე, როდესაც რაღაც არასაკუთარ ვიდეოს ვდებ ბლოგზე, თითქოს რაღაც ვარეზნიკად ვგრძნობ ხოლმე თავს, რაღაც ხლამს რომ პოსტავს ხოლმე დღეში 900 ცალს.

ესეც შენი მორიგი დილემა – კარგად ვწეროთ და იშვიათად, თუ ხლამი და ხშირად? Решать вам.

ერთი კვირის თავზე


randomაჰა, მიიწურა დღე მეშვიდე იმ დღიდან, რაც დაიწყო შემოდგომა და გამოცხადდა დიადი დღე, დღე სოცშეჯიბრებისა და ყოველდღიური პოსტვისა. მართალი რომ ვთქვა, ყოველდღიურად პოსტვა არ არის მარტივი და არა მხოლოდ იმიტომ, რომ არ იცი რა დაწერო ყოველდღიურად. დასაწერი ყოველთვის გამოჩნდება, მაგრამ აქ თავს იჩენს ისეთი ობიექტური გარემოებები, როგორიცაა სიზარმაცე და დროის ფაქტორი. სიზარმაცეს მგონი არ უნდა ჭირდებოდეს დამატებითი ახსნა, რაზეა და რასთან ერთად იჭმევა, ყველა თქვენგანს გააჩნია მსგავსი ეგზემპლარი და შეუძლია დაღლამდე იექსპერიმენტოს მასთან.

რაც შეეხება დროის ფაქტორს, ძალიან მოსაბეზრებელი და ჯანჯალი საკითხია, ხან სახლში ხარ, ხან არა, ხან სვამ და ხან უარესი, ასე რომ იდეა – მოდი ვწეროთ ყოველდღე, დგება დიდი საფრთხის წინაშე, რომლის თავიდან აცილებაც ძალიან ძნელია. მაშ რა ვქნათ? გამოსავალი თითქოს და მარტივია – მოვეშვათ ამ სულელურ იდეას.

მაგრამ ასე რომ არ გამოვა, პრაქტიკამ უკვე არაერთხელ აჩვენა და თუ ცოტათი დავფიქრდებით მივხვდებით, რომ ასეც უნდა იყოს – რაც უფრო იშვიათად წერ ბლოგზე, მით უფრო იშვიათად ვარდება მისი სახელი სხვადასხვა გემრიელ ადგილებში, რომლებიც უზრუნველყოფენ კიდეც მის პოპულარობას, კითხვადობას და სხვა მრავალ -ობას. ანუ გამოდის რა? თუ გვინდა გვქონდეს კითხვადი, მოწონებადი და ა.შ. -ადი ბლოგი, უნდა გავხადოთ მისი ჩანაწერები რეგულარული. თუკი ვიტყვით, რომ ბლოგი განახლდება ყოველ დღე, მაშინ ლოგიკურია, რომ პოტენციური მკითხველი დაელოდება მის ყოველდღიურ განახლებას და თუნდაც ერთ ჩაგდებულ დღეს ჩათვლის ღალატად, სამშობლოს გამყიდველობად და ა.შ., ანუ ქართულად რომ ვთქვათ, ამ მკითხველს დავკარგავთ.

მასაშადამე, ორიოდე არეული  სიტყვით შევაფასე მგონი ის სიტუაცია, რომელიც არის ბლოგების განახლებასთან დაკავშირებით, კონკრეტულად ჩემი ბლოგის მაგალითზე, თუკი რამე გაიგეთ ხომ კარგი, თუ ვერა და ვეცდები შემდგომ, როცა უფრო დალაგებულ ჭკუაზე ვიქნები, უფრო დალაგებულად გადმოვცე სათქმელი, რომლის მოკლე შინაარსიც ასეთია – წერეთ ნებისმიერ ფასად.

შემოდგომის მეორე დღე


ნუ გეშინიათ, შემოდგომის ბოლომდე  ყველა დღის  მსგავსად გადანომრვას არ ვაპირებ, ეს უბრალო დამთხვევაა, ფანტაზიაში პრობლემები არ მაქვს და საერთოდაც, თუ ატყობთ, რომ ამ სათაურს წინა პოსტტან საერთოდ რაიმე კავშირი აქვს, ეს ყველაფერი თქვენი პარანოიის ბრალია.

თუმცა! აქ იწყება მთავარი ანუ ის, რატომაც ამ პოსტს ვწერ, უფრო სწორად ის, რის გამოც გავაკეთე ის, რის გამოც ვწერ ამ პოსტს. მოკლედ რომ ვთქვათ, სიზარმაცეზე მინდა გესაუბროთ, ოღონდაც ამჯერად არა თეორიულ სიზარმაცეზე, არამედ ასე ვთქვათ, გამოყენებით სიზარმაცეზე.

ზარმაცი და უნებისყოფო რომ ვარ, ეს თქვენც კარგად მოგეხსენებათ და შეიძლება ითქვას, რომ მეც ვიცი. თუმცა (ეს უკვე მეორე თუმცა) ამ ყველაფრის დაძლევა რომ შემიძლია დაადასტურა იმ ფაქტმა, უფრო სწორად რომ ვთქვათ, იმ საგმირო ფაქტმა, რომელიც ამ 66-იოდე დღის წინ ჩავიდინე – სიგარეტის მოწევას თავი დავანებე. თავისთავად სიგარეტის გადაგდებაში საგმირო არაფერია, ვიცი ხალხი, რომელსაც ერთი ორმოცდაათჯერ მაინც აქვს ეს გაკეთებული, მთავარია მოწევის არგაგრძელება, რაშიც მე მართლაც რომ გმირი ვარ.

ზედა აბზაციდან გამომდინარე, მე შემიძლია გავაკეთო ყველაფერი, რასაც მართლა მოვინდომებ (აქვე გაიხსენეთ ფრაზა, რომელიც უამრავ მწეველს ახასიათებს – ”როცა მოვინდომებ, მაშინ დავანებებ” და ამას მოყოლებული სანთებელის ნერვიულად გაჩხაკუნების ხმა და მიხვდებით, რომ მარტო თქმა არაფერს ნიშნავს). ჰოდა ვიფიქრე, რატომ არ გამოვიყენო ეს სკილი ბლოგთან მიმართებაში? არაერთხელ შევხებივარ ამ თემას, დავადგინე კიდეც, რომ აუცილებელია ყოველდღე წერა, დავიწყე კიდეც მაგრამ მოვეშვი. მაგრამ ახლა მე მაქვს ზემოთხსენებული ყოვლისშემძლეობის სკილი!

მაშ ასე, ბევრი რომ აღარ გავატრაკოთ, შემოდგომის ბოლომდე არამგონია გავქაჩო ასე, მაგრამ სექტემბრის ბოლომდე, ანუ 30 რიცხვის ჩათვლით, ჩემს თავს ვიწვევ სოცშეჯიბრებაში, ყოველდღიური წერის. ვინაიდან და რადგან სექტემბერი გვპირდება, რომ საინტერესო უნდა იყოს, წესით პრობლემა არ უნდა მქონდეს იმაზე, თუ რა დავწერო. ყოველდღე თუ რამე მოხდება, მაგას რა ჯობია? ასევე ვიწვევ დოდკას და ვთხოვ მას, რომ მსგავსი არგამოცხადებული, მაგრამ მიმდინარე აქცია არ შეწყვიტოს, თორემ ჩემი შთაგონება ერთიორად დაიკლებს და ისევ ჩავეშვები ჭაობში. მაშ ასე, ველქამ თუ სექტემბერი!

აქვე პ.ს., რომელიც პოსტის body-ში ვერ ჩავატიე. იმედია შეამჩიეთ, რომ ჰედერი შევცვალე, ჰოდა მაინტერესებს რას ფიქრობთ ამაზე:

მორიგი დაჯმა ქართულ ჰოსტინგებს


გაბრაზებული ვარ, აი ძალიან გაბრაზებული ვარ, ისე გაბრაზებული, რომ ეს კლავიატურა ძალიან რომ არ მიყვარდეს, ფანჯრიდან ვისროდი. ეს პოსტიც, რომელიც მთლიანად ეხმიანება სათაურს, გაბრაზებულ გულზეა დაწერილი და სულ ყლეზე მკიდია, თუკი ვინმე იტყვის – ოჰ, გაბრაზებული ხარ და იმიტომ ამბობ მასეო.

დიახაც, რომ გაბრაზებული ვარ და მიზეზიც მაქვს, თანაც ისეთი, ლამის შვილის მკვლელობას  რომ უტოლდება და შესაბამისად, შურისძიების სურვილიც მამოძრავებს, ოღონდ არ ვიცი ვიზე ვიძიო შური და როგორ.

საქმე იმაშია, რომ გემახსოვრებათ ალბათ ჩემი საიტი, რომელიც ლამისაა ბლოგზე ადრე მქონდა შექმნილი, სადაც ჩემი გაკეთებული ლამაზი და საყვარელი ბეჭდები და გიფები ეყარა, სმაილიკებითურთ. მისამართიც გემახსოვრებათ ალბათ – Stamp.Caucasus.net (ვინც ჩემდათავად კავკასუსზე აიღოს დღეიდან ჰოსტინგი), ჰოდა ამ საიტმა პატიოსნად იმსახურა ოთხიოდე წელი, სანამ ამ რამდენიმე დღის წინ არ აღმოვაჩინე, რომ გაითიშა. ცხადია გავოცდი, თუმცა ძალიანაც არა, რამდენჯერმე ადრეც მოუვიდა ასე და რამდენიმე საათში გამოსწორდა. მაგრამ როცა მთლი დღე გავიდა ისე, რომ არაფერი შეცვლილა, შევშფოთდი და ადმინსტრაციას დავუკავშირდი.

და აი, სამდღიანი არაინტენსიური მიმოწერის შედეგად დადგინდა, რომ ჩემი ოქრო და შვილივით საყვარელი საიტი, რომელიც მხოლოდ იმიტომ მქონდა ამ დედამოტყნულ ჰოსტინგზე, რომ თავიდან ავიღე ეგ სახელი და შემდეგ გადატანას მოვერიდე, გაუთიშავთ იმიტომ, რომ ამ ნომერზე მოგვიანებით კიდევ რაღაც ყლე საიტები ყოფილა რეგისტრირებული, რომლებიც არავინ იცის საიდან გაჩნდა. საოცარი იქნებოდა ალბათ ჩემი პრეტენზიები ე.წ. უფასო ჰოსტინგის მიმართ, ამ ”უფასო” დედამოტყნულობაში რომ 70 ლარს არ ვიხდიდე თვეში, ინტერნეტის გადასახადის სახით.

მაშ ასე, კიდევ ერთი გაკვეთილი და მაგალითი მეგობრებო, არ შეიძლება ენდო არცერთ ქართულ ჰოსტინგს, რაც არ უნდა საიმედო და სტაბილური ჩანდეს ის. ამ საიტს კი ეშველება რამე, ბოლო ბოლო რამე ცალკე დომეინს ავიღებ და იმას დავჰოსტავ სადმე, მაგრამ კავკასუსის ყლე მიდგომას რომა რ ეშველება საკითხისადმი, მაგაშია საქმე.

სტატისტიკური ანომალია


ამ ბოლო დროს რომ ჩემი ბლოგის სტატები ქვემოთ-ქვემოთ წამოვიდა, ამას უკვე მივეჩვიე და დაჟე ახსნაც კი მოვუძებნე – ის მკითხველი, რომელიც ადრე მარტო ჩემს ბლოგს კითხულობდა, რადგან სხვა არ იყო, ახლა გადანაწილდა ახალ-ახალ სხვა ბლოგებზე. მაგრამ ამ წუთას კიდევ ერთი ძალიან უცნაური ფაქტი აღმოვაჩინე, სტატისტიკასთან დაკავშირებით.

დაკვირვებული ვარ, რომ ბლოგის სტატისტიკის გულისცემა დაკავშირებულია ჩემს მიერ ბლოგზე ჩატარებულ აქტივობასთან, ვწერ პოსტს – მატულობს მნახველები და შემდეგი პოსტის დაწერამდე შემთხვევითი წესით თამაშობს მაქსიმუმსა და მინიმუმს შორის. მაგრამ თუკი მნახველების რაოდენობა ჩემს კომპიუტერთან ჯდომაზე იქნებოდა დამოკიდებული, ამას ნამდვილად ვერ წარმოვიდგენდი :o არადა თქვენ შეგიძლიათ თქვენი თვალით დააკვირდეთ ქვემოთ მოცემულ გრაფიკს, რომელზეც ისრით მითითებულია ის დღე, როდესაც მე ბათუმში წავედი და იხილოთ სტატისტიკის უწყვეტი ვარდნა.

ისრით აღნიშნულია ”ის” დღე

ეტყობა ჩემი აქ ყოფნა ენერგეტიკულად მოქმედებს ამ ყველაფერზე. რაც შეეხება ბათუმში ჩემს ვიზიტს, შთაბეჭდილებებს და საგზაო ჩანაწერებს შემდეგ პოსტში შემოგთავაზებთ.

სმაილიკები


პატარები და საყვარლუკები…

მოკლედ, გახსოვთ ალბათ რა საშინელი და გულისამრევი სმაილიკები ქონდა ვორდპრესს, იმდენად გულისამრევი, რომ უმეტესობას გათიშული ჰქონდა მათი ფუნქცია, მათ შორის მეც. ამიტომაც გამომეპარა ის ფაქტი, რომ ახლა უკვე ახალი სმაილიკებით შეგვიძლია გავიხალისოთ პოსტები. დღეიდან ისინი ჩართულია და აქვე შემოგთავაზებთ მათ კოდებს, რათა თქვენც არ დაიშუროთ ისინი კომენტარებსა თუ საკუთარ პოსტებში. გაიღიმეთ, სანამ შეგიძლიათ:

:) << ”:)”
:D << ”:D”
:( << “:(”
:o << “:o”
8O << “8O”
:? << “:?”
8) << “8)”
:x << “:x”
:P << “:P”
:| << “:|”
;) << “;)”
:lol: << “:lol:”
:oops: << “:oops:”
:cry: << “:cry:”
:evil: << “:evil:”
:twisted: << “:twisted:”
:roll: << “:roll:”
:!:  << “:!:”
:?: << “:?:”
:idea: << “:idea:”
:arrow: << “:arrow:”
:mrgreen: << “:mrgreen:”

იმედია ხვდებით, რომ ბრჭყალები არ უნდა…  :mrgreen:

რა ღირს პოსტი?


ერთი პრობლემის შესახებ მინდა მოგიყვეთ, ან უბრალოდ გელაპარაკოთ, რომელიც ხშირად დგას ხოლმე ჩემს წინ და სავარაუდოდ მე მარტო არ ვარ ამ ამბავში. ეს არის პრობლემა, უფრო მეტიც – დილემა, რომლის წინაშე ხშირად ვდგები ხოლმე და ვინაიდან და რადგან ვერ ვახერხებ მის დროულად გადაწყვეტას, ზარალდება ჩემი ერთადერთი და განუმეორებელი ბლოგი.

საქმე ეხება მოვლენათა შეფასების კრიტერიუმებს, ანუ იმის განსაზღვრას – რისი დაბლოგვა ღირს და რისი არა, ანუ სხვანაირად რომ ვთქვათ – არის თუ არა ესა თუ ის მოვლენა იმის ფასი, რომ მასზე პოსტი დაიხარჯოს. ამ მხრივ ძალიან ცუდი შკალა მაქვს ვგონებ აღებული, რამდენიმეჯერ დამიწყია წერა რაღაც უმნიშვნელო რაღაცაზე და გავჩერებულვარ – ვის რაში ჭირდება ეს?

ასე რომ უნდა გავაიაფო პოსტები, ექსპერიმენტის სახით და ყველა ყლეობაზე უნდა ვწერო, ვთქვათ ორი კვირა ან რამე მსგავსი პერიოდი, ვნახოთ რა გამოვა აქედან…

რა გვინდა ბლოგ შეხვედრებისგან


უახლეს ისტორიას რომ გადავხედოთ, ბლოგერთა სხოდკები საშუალო სიხშირით იმართება ხოლმე, მაგრამ გუშინდელი სხოდკა იყო პირველი, რომელზეც მე ვიყავი. ჩემი არმისვლის მიზეზები სხვადასხვა იყო ხოლმე, მათ შორის ერთ-ერთი ის, რომ სხოდკები მაკდონალდსში იმართებოდა, მე კი მაკდონალდსში მხოლოდ ტუალეტისთვის დავდოვარ ხოლმე, ისიც როცა ახლოს ვარ.

გუშინდელი სხოდკა იმით გამოირჩეოდა დანარჩენებისგან, რომ ფორმატი იყო არჩეული ”ხინკალი და ბლოგერები”-ს სახის, შესაბამისად კუჭ-თვალს უხაროდა. და მოუხედავად იმისა, რომ ფაქტიურად სამსახურის გადაგდება მომიწია, მაინც მივედი. პირველი, რამაც გამახარა იყო ორი სტუდენტი გოგო – სასიამოვნო სურპრიზი. თუ არ ჩავთვლით ბევრკილოდაკლებულ როკოს, მეტი სურპრიზები არ ყოფილა. სხოდკაზე, უფრო სწორი იქნება თუ ვიტყვი, ღრეობაზე სამიოდე ფოტოაპარატი შევამჩნიე, თუმცა სურათებს ყველა ჟოჟკავს.

თუმცა ეს პოსტი არ ეძღვნება იმას, ვინ რამდენი ხინკალი ჭამა და ვინ რამდენი დალია, ეს არის დამაფიქრებელი პოსტი – ასეთი ფორმის სხოდკები არის თუ არა მარაზმი, როდესაც გრძელ მაგიდას 15-20 კაცი უზის და 3-4 სხვადასხვა თემაზე ლაპარაკობენ, კუტოკ-კუტოკ. საერთოდ, რა გვინდა ბლოგერთა სხოდკებისგან, ისაა ჯერ გასარკვევი. ანუ თუკი მას უნდა ქონდეს უბრალოდ ურთიერთგაცნობის ფორმა და მეტი არაფერი, მაშინ სახინკლეც კარგი ადგილია ამისთვის და იპოდრომიც, სადაც რამდენიმე ლუდდაკლებული ახალგაზრდა წავედით კიდეც სახინკლის მერე და პრინციპში გავტყვერით, მე მაინც ყოველ შემთხვევაში. მაგრამ დოდკას აქვს მეორე იდეა – სხოდკას უნდა მიეცეს რაღაც მინიკემპის ფორმა, ან ვორკშოპი. პრინციპში ეგეც კარგია და ესეც და საერთოდაც, სახინკლეში რომ ამაღლებულ თემებზე არ წავიდოდა ლაპარაკი, ეს ხომ ცხადი იყო?

ასე რომ ველოდოთ მომავალს, დრო გვიჩვენებს რა ფორმა მიეცემა ბლოგერთა ურთიერთობებს. ვორკშოპის იდეა კი მართლაც რომ კარგია.

ქართული ბლოგები [vpost]


როგორც იცით (ან არც იცით) დოდკას აქვს ქართული ბლოგოსფეროს მიმოხილვა დაწყებული. მე და პიკოლინა განვავრცობთ თემას და გთავაზობთ ამავე თემაზე ვიდეოპოსტს. როგორც ამ ვიდეოს ორიგინალ აღწერაშია ნახსენები:

თუკი ამ პოსტში შემთხვევით თქვენ თავსაც აღმოაჩენთ, ნუ გაბრაზდებით, ან გაითვალისწინეთ ყველაფერი, ან უბრალოდ გაიღიმეთ…

ასე რომ დატკბით ”გადაცემით”, რომელმაც უკვე ასე თუ ისე ჩამოყალიბებული ფორმა მიიღო. ვიდეო თითონ 11 წუთიანია, ამიტომაც რამდენჯერმე ჩავატარეთ ტესტი თუ რამდენად ყურებადია – ფაქტიურად თვალს ვერ მოწყვეტ. მაშ ასე, გენადი, ფონოგრამა:

Permalink: http://vimeo.com/4393022

პ.ს. ეს ვიდეო წესით გუშინვე უნდა დამეგდო, მაგრამ საღამოს გასაქცევი ვიყავი და ვეღარ მოვახერხე. თუმცა რა განსხვავებაა…

ეს ინჩა?


ტოპჯიზე შევედი დღეს, ვიფიქრე გადავხედავთქო და ისეთი რაღაც ვიპოვე, დანძრევად ვიქეც  

დოდკა რომ კაიფობდა კი ვიცი, ეროტიული სურათებიო და ისაო და ესაო, მაგრამ სვიტი და პიკოლინა რაღამ გამოაშტერა? ან ვაბშე რა არაორიგინალურობაა   . იხილეთ სკრინი და თავად დატკბით.  გრცხვენოდეთ, ამხანაგებო, გრცხვენოდეთ…

es-incha

Post Color :)

Update:

ღმერთო დამფალი, თურმე სადა ვბანაობ, სვიტის თავის ბლოგზე ახსნაც მოუყოლებია ამ ყველაფრისთვის. მაგრამ მაინც ის მოცინარი გოგოს სმაილიკი, ამ პოსტის თავიდან რომ გვიცინის – რა საჭიროა ეს ყველაფერი, არიქა კლიკები და არიქა მძრეველა ახალგაზრდობა?

ოპა!


ოპა, ოპა, ამერიკა, ევროპა!

ვორდპრესმა ახალი ფუნქცია დაამატა აქაურ ბლოგებს, ფუნქცია, რომელიც ე.წ. ”სელფ-ხოსტედ” ბლოგებზე უკვე დიდი ხანია რაც არის და პრინციპში საკმაოდ კარგი რამაა – კომენტარებზე უკვე შეიძლება Reply-ების გაკეთება, ანუ გამოხმაურების.

აღარ იქნება საჭირო @ვიღაცა -ს დაწერა მაშინ, როცა გინდა გამოეხმაურო ვინმეს კომენტარს, პირდაპირ დააჭერ ”reply”-ს და ყველაფერი იქნება ისე, როგორც უნდა იყოს, ანუ კამპოტში. ძალიან კარგი და გამოსაყენებელი ფუნქციაა, ვგონებ. აბა თქვენ იცით, ცეცხლი დამანახეთ, ცეცხლი.

პ.ს. 10 დონემდე შეიძლება გამოხმაურებების გაკეთება იდეაში, მაგრამ მე 4-ზე დავაყენე, მგონი რომ საკმარისი უნდა იყოს :)

Comments

2008 წელი


საკმაოდ პაპსა პოსტია, მაგრამ მაინც მინდა შევაჯამო 2008 წელი, ბოლო-ბოლო ბოლო დღეა ამ წლის. საკმაოდ მრავალფეროვანი გამოვიდა და მოვლენებიანი. ამ წელს დავკარგე 3 თუ ოთხი სამსახური, ამდენივე ახალი ვიშოვე, მქონდა უმუშევრობის მომენტიც და სამ საქმეს შორის გახლეჩილობაც. ამ წელს ვიყავი მეორედ რეზერვში და ომის ნახვაც მომიწია, ამ წელსვე გავიცანი ახალი ხალხი, ახალი გოგო, ჯგუფი აგონია (ჯერჯერობით წარმატებული იდეაა), მე თვითონაც გავიჩითე ახალ ჯგუფში, პირველი ტატუ გავიკეთე, მერე მეორეც მივაყოლე და საერთოდ, აპარატი ვიშოვე, ჩემი ნაწერები ჟურნალში დაიბეჭდა და ჩემს ღვიძლს კიდევ მეტი ზარალი მივაყენე. კიდევ ბევრი წვრილი თუ მსხვილი მოვლენა მოხდა, მაგრამ ეტყობა არც ისე მნიშვნელოვანი იმიტომ, რომ არ მახსოვს.

აქვე პატარა სტატისტიკა:

stats2008

ბლოგის ანაბეჭდი


anabechdiფრიად უცნაური და სასიხარულო ამბავი შემემთხვა ამ ორიოდე დღის წინ, ლაშამ დამირეკა. თავად ამ ფაქტში უცნაური არაფერია, მაგრამ უცნაური იყო ის, რაც ლაშამ მითხრა – ”ანაბეჭდში” დარეკე ბიჯო, ჰონორარი უნდა მოგცენო. რა ჰონორარი, რის ჰონორარი…

…მერე გამახსენდა, საკმაოდ დიდი ხნის წინ გავუგზავნე ანაბეჭდში ”მე ომში” და ვინაიდან და რადგან პასუხი ერთსიტყვიანი და საკმაოდ არადამაიმედებელი იყო – ”განვიხილავთ”, ამიტომ ეს ფაქტი დავიწყებას მივეცი. აღმოჩნდა, რომ ტყუილად, დაუბეჭდიათ მაინც, შემოდგომის ნომერშია, პრინციპში გასაგებია რატომაც, ნომერს ეგრევე ქვია ”ომის ანაბეჭდი”, შესაბამისად ომის გარშემო ტრიალებდნენ და…

ასეა თუ ისე, რამოდენიმე მწვანე ჩამახუტეს, ჟურნალი ჩამიტენეს ხელში, მხარზე ხელი მომითათუნეს და გამომიშვეს. ფრიად სასიამოვნოა. ეს მეორე ბლოგური ნაწერია ჩემი, რომელიც იბეჭდება (პირველი – ”რეზერვისტის დღიურები” ჟურნალ ფლეიბოიში, ნომერი 4). იმედია კიდევ სადმე რამეს მიიღებენ. ესეც ბლოგით ნაშოვნი ფულები :)

პიესი: ამ ყველაფრის ნახვა შეიძლება ჟურნალ ”ანაბეჭდის” შემოდგომის ნომერში, 64-ე გვერდზე. ყველაზე მეტად ის მომეწონა, რომ სტილი დაცულია, არც გინებებია ამოღებული და არც ჟარგონები. ძირს ცენზურა!

ახალი დიზაინი


თუ პირველად არ ხარ ჩემს ბუდეზე შეამჩნევდი, რომ დიზაინი შევცვალე. საერთოდ ძალიან არ მიყვარს ცვლილებები, საკითხს ვუდგები პროგრამისტის ლოგიკით – რაც მუშაობს, ხელი არ ახლო. მაგრამ საქმეც მაგაში იყო, რომ ეს დიზაინი არ მუშაობდა ისე, როგორც საჭირო იყო. გვერდითა პანელი რომ მხოლოდ მთავარ გვერდზე ჩანდა, საქმეა ახლა მაგი? თავისი ყველა კონტენტითურთ, რაც მოუხერხებლობას რომ თავი დავანებოთ, ტექნიკურადაც ცუდი იყო, აღარცერთი მთვლელი არ მუშაობდა ნორმალურად (გარდა WP-ს შიდა მთვლელისა). ასეა თუ ისე, მოვაბი როგორც იქნა თავი იმას, რომ შემეცვალა ბლოგის ვიდი.

მაგრამ ახლა რა გამოვიდა? დიზაინი შევცვალე და ჰედერი აღარ მოუხდა, მომიხდა მისი შეცვლაც რამაც, თავის მხრივ გამოიწვია სათაურის და მთლიანად ბლოგის ხასიათის შეცვლა. ასეთ ცივ და საშიშ სურათს ”ყველაზე მყუდრო ბუდე” რაღაც ნამეტანი არ უხდებოდა. რაც შეეხება ბირთვულ ზამთარს… მგონი შორს აღარაა ის დრო, როდესაც დედამიწას დედა ეტირება და აქედანვე რომ შევემზადოთ ამისთვის, მგონი ჯობია, თორემ ჰორიზონტზე რომ სოკოს დავინახავთ, მერე გინდა ასე ვიხტუნავოთ, გინდა ისე, მაინც აღარ გვეშველება არაფერი.

საბოლოო სიტყვაში მინდა მივულოცო ჩემს თავს, ბუდეს და მკითხველს ახალი დიზაინი. მართალია ამბობენ მთავარი კონტენტიაო, მაგრამ კარგი შეფუთვაც უნდა ამ ყველაფერს…

ბირთვული ზამთარი

We all gonna die…