მაიკლ გრინი – ”ტანკები”


გუშინ აჩომ ძალიან მშვენიერი წიგნი მაჩუქა, რომელიც, რაღა თქმა უნდა, ტანკების შესახებაა. მასში მოყვანილია თითქმის  ყველა ქვეყნის ძირითადი ტანკების ფოტოები, აღწერითურთ.

თუ სადმე ნახავთ, თქვენც გირჩევთ მის ყიდვას, მანამდე კი დატკბით წიგნის რამდენიმე ფოტოთი:

წიგნის ყდა
გერმანული ტანკების გვერდი. ტანკი Pantera
გერმანული ტანკების გვერდი. ტანკი Tiger
წიგნის სარჩევი

We Remember II – გვახსოვს [Re-release]


პირველი ინფო ამ სიმღერაზე იხილეთ ამ პოსტში (2006)

სოხუმის დაცემის დღიდან 18 წელი გავიდა. მინდა წარმოგიდგინოთ სიმღერა, რომელიც დაიწერა ხუთი წლის წინ და დღემდე არ ეღირსა ნორმალური რელიზი, შესაბამისი ტექნოლოგიების ნაკლებობის გამო. ინფორმაცია სიმღერაზე, კრედიტები და ტექსტი შეგიძლიათ იხილოთ ამ პოსტის პირველ ხაზში მოყვანილ ლინკზე. აქ კი მხოლოდ სიმღერის მოსასმენ პლეიერს გთავაზობთ.

და აქვე ყდა:

ტანკისტ ლეონარდ მორზიკის ჩანაწერები (1944)


კრეატივი. წინა კრეატივები ამავე თემაზე: შტეფან ფერბერის ჩანაწერები, არტილერისტის დღიურები.

მე უნტეროფიცერი ლეონარდ მორზიკი გახლავართ, გერმანიის მოტორიზებული არმიის ერთ-ერთი სიამაყის, 30 ტონიანი, დაიმლერ-ბენცის მოდელის საშუალო სიმძიმის ტანკ VK 3002 DB-ს მეთაური. მე დიდი გზა გამოვიარე უნტეროფიცრობამდე. თავიდან მეც, ისევე როგორც უმეტესობა, პანცერობერშუტცი ვიყავი, ანუ უბრალო სერჟანტი. თუმცა ჩემი ბრძოლის სამწლიანი გამოცდილება ეტყობა დააფასა უფროსობამ და მეც დამაწინაურეს, დაიმლერზე დამსვეს და თუკი ყველაფერი კარგად გაგრძელდა, წლის ბოლოსთვის, ან 45-ის დასაწყისში პანტერაზე გადავჯდები.

ეს ის პანტერებია, რომლებიც ჯერ კიდევ აფრიკის ბრძოლებიდან შემორჩა ჩვენს მოტორიზებულ ბრიგადებში. თუმცა ჩვენ რადისტს თუ დავუჯერებთ, მას კი დაეჯერება, ყველა ბატალიონთან აქვს თავისი რადიოფესვები გადგმული, პანტერა-II-ებიც შემოყავთ უკვე, რომლებიც უფრო გამძლე, სწრაფი და რაც მთავარია პატარებია. ამ ღორი კომუნისტების წინააღმდეგ საბრძოლოდ კი მზოლოდ ასეთი ტანკები თუ იმუშავებს, პატარა და გამძლე. საშინელი იარაღები აქვთ უკვე რუსებს, თავიანთი უსასრულო რაოდენობის ქარხნებიდან, რომლემსაც ჩვენი ბომბენშუტცეები მესერშმიტების მხარდაჭერით თითქმის ყოველდღიურად ანადგურებენ. მათი რაოდენობა კი კვლავ და კვლავ იზრდება. მათ თავისი ბელადის სახელობის ტანკები გამოუშვეს, რომლის მეშვიდე მოდიფიკაცია უკვე ძალიან საშიში რამაა და ყველა ჩვენს ტანკისტს, თუკი ის კონიგტიგერზე ან უფრო მძიმე ტანკზე არ ზის, თავისი თავისთვის უკვე წინასწარ გამოყავს წირვა მათ დანახვაზე.

თუმცა ჩვენი წარმოებაც არ არის უკან. მეტიც, რუსები ჩვენგან იღებენ ტანკების აწყობის იდეებს. რომ არა ჩვენი ასეთი ძლიერი და ზუსტი ლულები, თუნდააც ის 88 მილიმეტრიანი სიხარული, L56, 56 კალიბრის მქონე ჭურვებით, რუსები ვერასოდეს აცდებოდნენ თავისი განვითარებით კლემენტ-ვოროშილოვებს, რომლებსაც ჩვენ ისევე მარტივად ვჭრიდით, როგორც დანა-კარაქს.

მე მინდა მოგიყვეთ ჩემი ერთ-ერთი ბრძოლის შესახებ, რომელიც სულ ახლახანს გვქონდა. ჩვენი სატანკო დივიზიონი ჯერ კიდე 44 წლის გაზაფხულზე გადაისროლეს ავსტრიაში და ახლა მანდ ვართ ბაზირებული. ზაფხულია, თუმცა ყველაფერი ჯერ კიდევ მწვანეა. ვესტენფელდთან ვართ გამაგრებულები და ველით რომელიმე მტრის გამოჩენას.

ვესტენფელდი ძალიან ლამაზი ადგილია ავსტრიაში, როგორც მას უწოდებენ ამერიკელები – ვესტფილდი. 44 წლის აგვისტოს ბოლოა და ჩვენი სატანკო დივიზიონი ელოდება თავის დანიშნულებისამებრ გამოყენებას. 10-ში შეტყობინება მოვიდა, რომ ყველაფერი ცუდადაა, თუმცა ამას ჩვენც ადვილად ვატყობდით, საკმარისი იყო რუსული თვითმფრინავების გადაფრენის სიხშირეს დავკვირდებოდით. ერთხელ მე და უნტეროფიცერმა გეორგ ბრაიტვისერმა, რომელიც ამავე დროს ჩვენი 30 ტონა რკინის გადაადგილებაზე აგებს პასუხს, მთელი დღის განმავლობაში, როდესაც საქმე არ გვქონდა, 340 რუსული ბომბდამშენი და მხოლოდ 39 მესერშმიტი დავთვალეთ. მალე მიწაზე მხოხავი ძალაც მოგვადნება და მერე ოო, მერე ოჰოჰო, კომენ ცუ მირ, შვაინენ!

ეს დღეც დადგა. 13-ში, შეტყობინების მიღებიდან სამიოდე საათში მზად უნდა ვყოფილიყავით, მტრის საკმაოდ ძლიერი ძალები, იოსეფ სტალინის რამდენიმე მოდიფიკაციით და რამდენიმე მათი ჩემოდანმსროლით უკვე ჩვენს მიერ დაკავაბული სოფლიდან ორიოდე კილომეტრში იყვნენ. “განაწილდით ტანკებში” გაისმა შტურმანფიურერის გასროლასავით ხმა და ყველანი გავნაწილდით ტანკებში. “კამანდირ, მოგვკლავენ, ხომ” – “მშვიდად ფროინდე, ყველა შლახტის შემდეგ ჩვენ ცოცხლები გამოვდივართ, ახლაც არაფერი გვეტაკება. ფიურერისთვის!”

ოციოდე წუთია ბრძოლა დაიწყო, ჩვენს ტანკს ძრავთან შეექმნა პრბლემა და მძღოლი უკვე მაზუთში ამოსვრილი კაი ხანია ცდილობს რამე მოახერხოს. ძრავი დაიქოქა! დაიმლერის მახინა მწვანე ბალახით მოფენილ აღმართს შეუდგა. შორიდან უკვე ისმოდა მძიმე ტანკების გასროლის ხმები, რომლებიც ჰაერს აზანზარებდა, მაგრამ ჩვენ სხვა მიზანი გვქონდა.

აქ ვწყვეტ მე, უნტეროფიცერი ლეონარდ მორზიკი წერას, რადგან ექიმს პროცედურებზე მივყავარ. შემდეგ გაგრძელებასაც დავწერ, როგორ დავამხეთ ჩვენ რუსების არმია და მუხლებზე ვახოხეთ მათი საამაყო ტანკები.

ტანკისტ შტეფან ფერბერის დღიური – 1941


ეს კრეატივიც ფორუმისთვის მივჯღაბნე. ისევე, როგორც არტილერისტის ჩანაწერები, ესეც თამაშ World of Tanks-ს ეძღვნება. ასე რომ აქაც თხოვნა იქნება ტალახის არსროლის. თორემ მე ტანკით ვარ და ვისი აჯობებს, ვნახავთ. თამაშის ლინკი – WorldofTanks.ru

პანცერობერშუტცი შტეფან ფერბერი, მე-5 მოტორიზებული ბრიგადა. შემოდგომა, 1941 წელი, მინსკის მისადგომები.

საოცარი მანქანაა ეს ლაიხტეტრაკტორი, თითქმის 9 ტონა რკინა, აღჭურვილი 100 ცხენისძალიანი მაიბახის ძრავით და ბრედას 20მმ-იანი ნახევრადავტომატური ჭურვსატყორცნით, შიშის ზარს სცემს რუსებს. საკმარისია სამი ასეთი მონსტრი და რუსების ტილიანი არმია მაშინვე იფანტება. ვერც კი წარმომიდგენია, ამაზე უკეთესი რა უნდა შეიქმნას კიდევ. ჩემი აზრით და ამ აზრს ყველა ეთანხმება ჩვენს ბრიგადაში, ეს მანქანა მოუტანს სწორედ მესამე რაიხს გამარჯვებას.

გუშინ მახსოვს რომელიღაც რუსულ სოფელში გავიარეთ, მუროვანკა თუ რაღაც მსგავსი ერქვა. პატარა შეტაკებაც გვქონდა. თავიდან ჩვენი ფეხოსნების დივიზია მიდიოდა წინ, როდესაც მოულოდნელად სოფლის გვერდზე მდებარე ტყიდან ცეცხლი გაუხსნეს. რაც ყველაზე საოცარია, რუსებსაც ყოლიათ ტანკები! თუმცა ძნელია მათ მანქანებს ტანკი უწოდო. პატარა, დაახლოებით ჩვენი ტანკის ნახევარი ზომის ძლივს მოძრავი საცოდავი აპარატი, რომლის უკანაც მთელი ტილიანი ოცეულია შემალული. თავიდან ჩვეულებრივი, სოფლის ტრაქტორები გვეგონა, სანამ სროლა არ ატეხეს. მე-7 ნომერ ტანკს, ეფენბერგის მეთაურობით რომელიც დადის, მუხლუხოც კი ჩამოუგდეს! აი მაშინ კი ჩავირთეთ! საოცარი სანახაობა იყო, ერთმანეთის მიყოლებით როგორ ფეთქდებოდნენ ეს პატარა რაღაცეები. МС-1 – ასე ეძახიან მას თურმე რუსები, ტყვედ აყვანილებისგან გავიგეთ მოგვიანებით.

დღეს დილით ცოტა გაგვიჭირდა. როგორც აღმოჩნდა, რუსებს ნამდვილი ტანკებიც ყოლიათ. თუმცა ამ ინფორმაციის გაგება ცოტა არ იყოს და ძვირი დაგვიჯდა. გუშინდელი გაბრძოლების მერე გამარჯვებას ავღნიშნავდით და ფიურერის სადღეგრძელოს ვსვამდით, აქვე სოფელში მოპოვებული რუსული არყით, როდესაც კუთხეში მდგომი ეფენბერგის ტანკი მოულოდნელად აფეთქდა და ცეცხლში გაეხვა. თავიდან ვერ გამოვერკვიეთ, მაგრამ ობერშტურმანის რიხიანმა შეძახებამ უცებ გამოგვაფხიზლა და ყველანი ტანკებს მივაწყდით.

ის იყო ლუკი დავხურე და სათვალთვალო დანადგარებს მივუჯექი, რომ კიდევ რამდენიმე აფეთქებამ შეაზანზარა აქაურობა. ოკულარში გავიხედე და თვალებს არ დავუჯერე! სოფლიდან ჩვენსკენ ოციოდე რუსული ტანკი მოემართებოდა და შეუწყვეტლად გვესროდა. თუმცა ეს გუშინდელი სასაცილო ტანკებისგან განსხვავებით ნამდვილი, დიდი ტანკები იყო. “ბეტე-2” გამოიელვა თავში სატანკო სკოლაში ნასწავლმა სურათმა და ტანზე ჭიანჭველებმა დამიარა. ჩვენ ვიცოდით, რომ მოსკოვის მიდამოებში მათი გამოსაშვები ქარხანა ჯერ კიდევ აგვისტოში დაბომბეს. აბა ესენი აქ საიდან?

თუმცა ამდენი ფიქრის დრო არ იყო. ამაზე მიანიშნებდა ის ჭურვი, რომელმაც სანტიმეტრებში ჩაგვიფრინა და უკან მდგომ ტანკს თავი ახადა. ეტყობა პირდაპირ ჭურვების საწყობს მოხვდა. “დაქოქე” ჩავძახე მძღოლს და პარალელურად მიზნის ძებნა დავიწყე. თუმცა მიზანი იმდენი იყო, ბევრიც აღარ მიფიქრია და ცეცხლი გავხსენი. ყველაფერი ავტომატურად მუშაობდა. მექანიკოსს ზუსტად ისე მიყავდა ტანკი, რომ რაც შეიძლება ნაკლები მხარე მიგვეშვირა მტრის ცეცხლისათვის, მე შეუჩერებლად ვისროდი და სანამ დამტენი ჭურვების ახალ პარტიას ჩაალაგებდა – რაციით გადავცემდი განადგურებული ტანკების რაოდენობას. თუმცა სამწუხარო ის იყო, რომ ჩვენი ტანკების განადგურების შესახებაც მოდიოდა ცნობები. უკვე გულში ეჭვიც კი შემეპარა ჩვენი დივიზიონის უძლეველობაში, მით უმეტეს, ჩემი თვალით ვნახე როგორ აქცია სამმა ჭურვმა ჩვენი მეთაურის ტანკი კონსერვის დაჭყლეტილ ქილად. ეტყობა 37 მილიმეტრიანებს ისროდნენ რუსები, თორემ ამხელა აფეთქების ძალა…

მხოლოდ ჩვენმა ორგანიზებულობამ და გამარჯვებისადმი რწმენამ შეგვაძლებინა, რომ რუსების ეს მოულოდნელი კონტრშეტევა მოგვეგერიებინა. თუმცა ამით ჩვენი წინსვლა არ შეჩერებულა. წინ კი მოსკოვია!

არტილერისტის დღიურები


მინდა წარმოგიდგინოთ პატარა კრეატივი, რომელიც ფორუმზე მივჯღაბნე წეღან. კრეატივი ეძღვნება თამაშს World of Tanks (worldoftanks.ru), ასე რომ შეაფასეთ და ბევრი არ მირტყათ.

აპრილის მშვიდი დილა იყო. ჩვენი 25-ე ამერიკული საარტილერიო დივიზია საფრანგეთში, ქალაქ ლასვილის მისადგომებთან იყო გამაგრებული. მე, სერჟანტი სმიტი, M41-ის ტიპის თვითმავალი საარტილერიო დანადგარის მეთაური, შევეცდები მოგიყვეთ, რა მოხდა იქ. როდესაც პირველი ბრძანება მოვიდა, რომ გერმანელების შემოსვლისთვის მოვმზადებულიყავით, ჩვენი დივიზიონი მაშინვე ამოძრავდა. მთავარი მიზანი იყო, რომ მტერი შეგვეკავებინა მანამ, სანამ საავიაციო დახმარებას მივიღებდით. ლეიტენანტმა მადდამსმა დროშაც კი დაარჭო დივიზიის ცენტრში. “აქამდე თუ არ მოვუშვით, ჩათვალეთ – ბრძოლა მოგებულიაო”. ურევს ცოტა ეგ მადდამსი, თუმცა რა გასაკვირია, ჯერ კიდევ მალინოვკის ბრძოლიდან კანტუზიიანია და ხანდახან ცოტა… რბილად რომ ვთქვათ, თავისებურია ხოლმე. როგორც უკვე ვთქვი, აპრილის მშვიდი დილა იყო. ჩვენი დანადგარი, ისევე როგორც დანარჩენები, პოზიციაზე იდგა, ბუჩქებით და ტოტებით შენიღბული. თუმცა მძღოლს ვუთხარი, რომ ძრავი დაქოქილი ქონოდა – მაინც, ყოველი შემთხვევისთვის. თუკი მტრის ძალები აღმოგვაჩენდნენ, ჩვენი ერთადერთი იმედი ზუსტად კადილაკის 12 ცილინდრიანი ძრავი თუღა იქნებოდა. “ამათ რა ეშველებათ, თორემ ჩვენ კი გავასწრებთ” – დამცინავად გადახედა მეხვოდმა ჩვენს გვერდზე ბუჩქში ძლივძლიობით ჩამალულ რუსულ “მაცივარს”, როგორც მას თავად რუსები, რატომღაც სიამაყით, მოიხსენიებდნენ. “აქამდე საქმე არ მივა” დავამშვიდე ჯეიკობსი, ჩვენი მძღოლი და გამოთვლით დაფებს მივუჯექი. ჩემი მისია არ იყო ადვილი, მეტიც – ყველაზე საპასუხიმგებლო იყო. გარდა იმისა, რომ მე უნდა მომეხერხებინა 4 უზარმაცესი უსაქმურისთვის განწყობის ამაღლება, ამავე დროს რადისტის მიერ მიღებული ინფორმაცია, მტრის ძალების დისლოკაციის შესახებ, უნდა გადამემუშავებინა და მექცია ისეთ ფორმად, რომელსაც ჩვენი გაუნათლებელი ნავოდჩიკი გაიგებდა და ლულას ზუსტად იმ წერტილისკენ მიმართავდა. დამიზნება კი მართლაც ზუსტად იყო საჭირო. ეჰ, რა დრო იყო, ომის დასაწყისში, როდესაც უფრო ლამაზად მსკდომარე ჭურვებს გვირიგებდნენ. საკმარისი იყო ტანკისგან 10-ოდე მეტრში ჩამოგეგდო ჭურვი და ის ყველა ცოცხალს ანადგურებდა გარშემო. ახლა, ეტყობა გაუჭირდათ და ასეთ ჭურვებს მხოლოდ ბატალიონის მეთაურ M40-ებს და M43-ებს აძლევენ. ჭორით გავიგეთ, რომ გერმანულ Gw-Tiger-ებსაც ანალოგიური ჭურვები ქონიათ. იმედია ჩვენთან ახლოში არ დაეცემა მასეთი ჩემოდანი, თორემ კარგად არ დამთავრდება ეს ამბავი. ყოველ შემთხვევაში, ჩვენთვის. რაციაში ბატალიონის მეთაურის ხმამ დაიხრიწინა – “ბრძოლა იწყება” და ჩვენც, მივყარეთ კოკა-კოლის უკვე ცარიელი ბოთლები და მისით გამხნევებულები აპარატურას მივაკვდით. რადისტი შეუჩერებლად იღებდა ინფორმაციას ჩვენი ტანკების გადაადგილების შესახებ, რომელიც მე პლანშეტზე დაკრულ რუკაზე გადამქონდა, მწვანე ჭიკარტების დასმით. თუკი სადმე მტერს აღმოაჩენენ, ამისთვისაც მაქვს გამზადებული წითელი ჭიკარტები. ხომ უნდა ვიცოდეთ, ვის ვებრძვით და სად. ათიოდე წუთის შემდეგ რუკაზე პირველი წითელი წერტილი გამოჩნდა. სასწრაფოდ გადავეცი მისი კოორდინატები ნავოდჩიკს. “დროზე, დროზე, დაუმიზნე დროზე!” დავკიოდი თავზე. ოციოდე წამში ნავოდშიკმა უიმედო სახით ამომხედა და თავი გააქნია. ყველაფერი ცხადი იყო – მთა გვეფარება მიზნამდე. გულში ვწყევლიდი ყველას, ვინც გადაწყვიტა, რომ ბრძოლა ქალაქის გარშემო გაგვემართა. ან რას ებოდიშებიან ამ ფრანგებს, გამოუშვან ერთი დივიზია ბომბერების და გაასწორონ ყველაფერი მიწასთან. აი როგორც რუინბერგში ქნეს ამ ორიოდე კვირის წინ. ამასობაში რაციაში პირველი მსხვერპლის შესახებ მოვიდა ინფორმაცია. რუსებს დაუკარგავთ თავისი სწრაფი A-20. დიდი ამბავი, მაგათ მაინც ტილებივით ყავთ ტანკები. რაც მთავარია, A-20-მა სიკვდილამდე მოასწრო მტრის ძალების თითქმის სრული განლაგების გადმოცემა, რაც მე დაუყოვნებლივ გადავიტანე პლანშეტზე, წითელი ჭიკარტებით. ახლა ერთ-ერთი ამ წითელი ჭიკარტის კოორდინატებს ვითვლი, რომლის ქვეშაც საშიში მოწინააღმდეგე – გერმანიის არტილერიის სიამაყე, Gw-Tiger-ი მოიაზრება. თან ნავოდშიკს გადავცემ კოორდინატებს, რომელიც ბერკეტების ნელი ტრიალით ფაქიზად ასწორებს მიზანს. “არის, სერ!” – გაისმა როგორც იქნა. “ცეცხლი!!!” – ჩემი ბრძანების ბოლო ქვემეხის გრუხუნმა გადაფარა. ჭურვს თვალი გავაყოლეთ, რომელმაც პარაბოლა მოხაზა და ცის სიშორეში დაიკარგა. ათიოდე წამის მერე ჰორიზონტზე ცეცხლი ავარდა. “მოხვდა!”, “არის!” , “დაიმტვრა ეგ ნაბიჭვარი” – ახმაურდა რაცია. “gw-Tiger – აფეთქდა” – მოვინიშნე ბლოკნოტში და პლანშეტიდან წითელი ჭიკარტი ამოვაძრე. სამი საათის განმავლობაში შეუწყვეტელ ცეცხლს ვაწარმოებდით. რამდენიმე გასროლის შემდეგ ლულა ისე ცხელდებოდა, რომ ჭურვები იმისგან სულ სხვა მხარეს მიფრინავდა, საითაც ვუმიზნებდით. ამ დროს სროლას ვწყვეტდით და მძღოლს, ჩემი ბრძანებით, M41 სხვა ადგილზე გადაყავდა. თავიდან ის ამას არც თუ ისე დიდი ხალისით აკეთებდა, მაგრამ მას შემდეგ, რაც ჩვენი ერთ-ერთი გადაადგილების დროს ზუსტად იმ ადგილას, სადაც ჩვენ 5 წამის წინ ვიდექით, უზარმაზარი ფუგასი გასკდა და თავზე მტვერი და მიწის ბელტები გადმოგვაყარა, ჯეიკობსს ერთი სული ჰქონდა, როდის დაუმიზნებდა და გაისროდა ნავოდჩიკი, რომ სასწრაფოდ შეეცვალა ადგილმდებარეობა. ბოლოს, როდესაც ჩვენი საბრძოლო მასალის 90% უკვე გავისროლეთ, მოწინააღმდეგის 4 არტდანადგარი და 3 პანტერა გავანადგურეთ, 15-მდე ტანკი კი დავაზიანეთ, რაციაში ბატალიონის მეთაურის ნაცნობი ხმა ახრიწინდა – “გილოცავთ, ბატონებო, მტერი განადგურებულია”. მე ჩემს ოფლიან, მტვრიან და ჩვენს გარშემო ჩამოვარდნილი ფუგასებისგან გამურულ ეკიპაჟს გადავხედე. ყველას დაღლილი, მაგრამ კმაყოფილი სახე ჰქონდა. პასუხად მეც გავიღიმე და პლანშეტზე დავემხე. ეს ბრძოლა მოვიგეთ, მაგრამ წინ კიდევ მთელი ომი იყო…

ომის ორი წლისთავზე და ჩემი ჩანაწერები


ორი წლის წინ ომი იყო. არც პირველი და არც ბოლო საქართველოს ისტორიაში, მაგრამ პირველი და იმედია ბოლო, რომელშიც მე მივიღე მონაწილეობა. მას შემდეგ 2 წელი გავიდა, მაგრამ დიდად არაფერი შეცვლილა. თუმცა საინტერესო იქნება ალბათ იმის გახსენება, რაც მაშინ ხდებოდა. გთავაზობთ ჩემს ძველ ჩანაწერებს, რომლებიც ამ ომის დროს ჩავიჯღაბნე და მის შემდეგ დღეებში, სანამ ცხელი იყო, აღვადგინე და დავწერე. მაშ ასე:

და აქვე ამ ყველაფრის ფონზე დაწერილი გაბრაზებული პოსტი:

ასე იყო ეს ამბები. დღეს კიდევ გოშკას დაბადების დღეა, რომელსაც უკვე მეორე წელია მის გარეშე ვხვდებით. ეჰ…

პ.ს. ბონუსად – შარშანდელი 7 აგვისტო.

აფხაზეთი 2010


ამ სამიოდე წლის წინ სადღაც მივაგენი მიტოვებული აფხაზეთის სურათებს, 2004 წელს გადაღებულებს. ამის შესახებ პოსტიც არის აქ – მიტოვებული აფხაზეთი. თავად საიტი, სადაც ესენი ვიპოვე იმდენად მომეწონა, რომ პერიოდულად შევდივარ და ვათვალიერებ ხოლმე. და აი ისიც – ვიღაც რუსი ტურისტის გადაღებული ახალი ფოტოები, 2010 წლის აპრილში. ფოტოები თავად ისეთი არაფერია, სოხუმია ძირითადად და ოჩამჩირე, მაგრამ თუ კარგად დააკვირდებით, ნახავთ როგორი შესანიშნავი, ანტიქართული განწყობა სუფევს მანდ (ანუ საიტზეც და აფხაზეთშიც). საიტის ანტიქართულობა ჯანდაბას – არ შეხვალ, მაგრამ ამას რა ვუყოთ, რომელიც თურმე დიდის ამბით წამოუჭიმიათ სოხუმში?

დანარჩენი სურათების სანახავად შეგიძლიათ შეხვიდეთ ლინკზე – http://englishrussia.com/index.php/2010/06/02/welcome-to-abkhazia/

სანამ შეხვიდოდეთ, კიდევ ერთი ფოტო განწყობისთვის:

კვლავ ჩმორიზმის თემაზე


იმედის იმ ყბადაღებული სიუჟეტის მერე, ვგონებ კვლავ აქტუალური ხდება თემა, რომელიც პრინციპში ჩვენთან მუდამ აქტუალურია – ღირს თუ არა ომი საქართველოსთვის და იქნება თუ არა ეს აზრიანი ქმედება. საერთოდ ძალიან მეზარება ხოლმე მსგავს დისკუსიებში ჩაბმა, სადაც წინასწარ ცნობილია, რომ წყლის ნაყვის მეტი არაფერი გამოვა, მაგრამ ამ ერთხელ ავვარდი მაინც და აგერ უკვე მეორე დღეა მე და რამოდენიმე ანტიომისტი ერთმანეთს ვეტილავებით Google Buzz-ში. რაღა თქმა უნდა უშედეგოდ. ისინი თავის აზრზე არიან, რაც ძირითადად მოთქმა-გოდებაში გამოიხატება და ”მე რა მინდოდა საქართველოში, რატომ არ გავჩნდი მარსზე” პოზიციას გამოხატავს, მე კი ჭკუა არ მყოფნის და მაინც ნერვებმოშლილი ვეძიძგილები.

თუმცა ამ ყველაფრიდან მაინც გამოვიტანე ერთი სასარგებლო დასკვნა – რამე რომ მოხდეს, კვლავ და კვლავ გაივსება ჩვენთვის ასე კარგად ნაცნობი ადგილი აქედან გაქცეულებით. მე მის სახელს არ ვიტყვი, უბრალოდ სურათს დავდებ, თუ ვინმეს განსაკუთრებით შემოუტევს პარაჟენცობა, ადვილად რომ მიაგნოს.

08.08.08


გახსოვთ ალბათ, რომ ვამბობდი ამას წინათ, ან თუ არ გახსოვთ გაგახსენებთ – ამ რამდენიმე ხნის წინ შემხვდა ჩემი თანამებრძოლი (შეიძლება ასეც ითქვას) რომელმაც მომცა შარშანდელი 8 აგვისტოს სურათები. ძალიან გამეხარდა, რადგან მაგ დროის არც ერთი სურათი არ მაქვს. მართალია მე არცერთში არ ვარ, მაგრამ მაინც მინდა გაჩვენოთ, მცირედი კომენტარებით:

ვაზიანის ბაზა, 7 აგვისტო
ვაზიანის ბაზა, 7 აგვისტო

განაგრძეთ კითხვა: Continue reading “08.08.08”

Rewind back


warდღეს 7 აგვისტოა 2009 წლის, თითქოსდა არაფრით გამორჩეული დღე გუშინდელი და პოტენციურად ხვალინდელი დღეებისგან, მაგრამ მოდი მაინც გადავახვიოთ დროის ნაკადი ერთი წლით უკან და ვნახოთ რა ხდებოდა ამ დღეს.

პირველ რიგში ხდებოდა ის, რაც ბოლო 26 წლის განმავლობაში, გოშას [R.I.P.] დაბადების დღე იყო, შესაბამისად დღესაც არის, ალბათ საფლავზეც ადიან ბიჭები, მე კიდევ სამსახურში ვზივარ და ვიღაც ქალის კივილს ვუსმენ. შარშან ამ დროს თაღლაურაში ვისხედით, ზემოთხსენებულ დაბადების დღეზე და ცალყბად ვხუმრობდით იმაზე, რა იქნებოდა ომი რომ დაწყებულიყო. რა ვიცოდით, ენა თუ ასე გვიყივლებდა, ფაქტიურად მეორე დღესვე.

ვინაიდან და რადგან ხვალ და ზეგ თბილისში არ ვიქნები (იმედია უფრო დიდი ხნით არ გავიჭედები განმუხურში), ამიტომ ახლავე დავწერ შარშანდელი მოვლენების მოკლე ისტორიულ მიმოხილვას.

მაგრამ მანამდე ერთ პატარა და საკმაოდ სასიამოვნო ფაქტს შევეხები, რომელიც დღეს გახდა ინტერნეტის ჭიებისთვის ცნობილი და ალბათ დაახლოებით ერთი კვირა დაჭირდება, სანამ ტელე– და რადიოსაინფორმაციოები აზრზე მოვლენ და გააშუქებენ. საქმე იმაშია, რომ ზოგისთვის შეიძლება შეუმჩნევლად, მაგრამ გუშინ ინტერნეტის ისეთი გიგანტები, როგორიცაა გუგლი, ტვიტერი, ლაივჟურნალი და Youtube გახდა რუსი ხაკერების შეტევის მსხვერპლი და თან საკმაოდ წარმატებულადაც, ტვიტერი  რამოდენიმე საათით გათიშულიც იყო. თითქოს და ამაში გასაოცარი და სასიამოვნო მით უმეტეს არაფერია, მაგრამ ყველაზე მთავარი ამაში არის მიზეზი, მიზეზი კი ცოტა არ იყოს საამაყოც კი არის – ყველაფერი მოხდა იმისთვის, რომ დაებლოკათ ერთი მომხმარებლის პროფილები, კერძოდ კი ქართველი ბლოგერის Syxymu-ს, რომელიც აგერ უკვე რამდენი ხანია აქტიურ  ანტირუსულ პროპაგანდას ეწევა და როგორც შეტევის მასშტაბებიდან ჩანს, საკმაოდ წარმატებულადაც.

ახლა კი შარშანდელი ამბები. 7 აგვისტოს ომი უკვე კარგად იყო გახურებული, იმდენად, რომ რეზერვისტების გაწვევა იყო დაწყებული, რაც ოპტიმისტურობის ამბავში სულაც არ გახლდათ დასამშვიდებელი ამბავი. 8 აგვისტოს, დილით მეც წამიყვანეს, ამასხეს იარაღი და სამი დღის განმავლობაში აღმა–დაღმა მატარეს, როგორც გაირკვა მოგვიანებით, სრულიად ტყუილად და უშედეგოდ. ამ ისტორიის წაკითხვა შეგიძლიათ აქ: მე ომში (პირველი ნაწილი). შემდეგი ნაწილებიც მანდვეა (სულ ხუთია). 10 აგვისტოს გვიან ღამით უკვე სახლში გახლდით, შესაბამისად 11 აგვისტოს ქალაქშიც გამოვედი და შემეძლო ჩემი თვალით დავმტკბარიყავი იმ ყლეობით, რაც აქ ხდებოდა. ამის გახსენებაც შესაძლებელია ამ პოსტებში: თეატრი და ურა პატრიოტიზმი.

და რა ხდება წელს? იარაღის ჟღარუნი გრძელდება რუსეთის მხრიდან, აღშფოთება და შეშფოთება – დანარჩენი ევროპიდან, ანუ არც არაფერი იცვლება, ჩვენი საზოგადოება კი, ისევე როგორც შარშან, ჩემოდნებზე ზის და მზადაა პირველივე დაძახებაზე გასწიოს წინ… წითელი ხიდისკენ, ანუ სამშვიდობოს. ამაზე გაბრაზება და აღშფოთება უკვე იმდენი დავღვარე, რომ ახლა აღარ ვაპირებ, შეგიძლიათ ამ შედევრსაც გაეცნოთ: ეროვნული ჩმორიზმი. წინასწარ გაფრთხილებთ, რომ უცენზურობის და გინების მთები დგას მაგ პოსტში.

რაც შემეხება მე წელს, უკვე ყლეზე მკიდია ყველაფერი, თუკი დაიწყება რამე, მე მაინც არ მომეცემა საშუალება არაფრის, რეზერვი გააუქმეს და ისე ჯარში მე არ მიმიღებენ, ამიტომაც 8 აგვისტოს (და ფაქტიურად 9–საც) ვხვდები განმუხურში, სადაც ფართის ვაკეთებთ. რაღაც მომენტში საკმაოდ პროვოკაციული და საშიში ნაბიჯია ეს, აფხაზეთის საზღვართან ღრიანცელის მოწყობა, მაგრამ, როგორც ბაბუაჩემი იტყოდა,  დაეშვან მთაწმინდიდან. ბოლო ლინკი ფართის რეკლამით და სამი დღით დაგემშვიდობებით, იმედია ორი კვირი არ ჩავრჩებით განმუხურში. ლინკი: ფართი განმუხურში.

უახლესი ისტორია


გთავაზობთ მცირედ ვიდეოკოლაჟს, რომელიც გავიდა ამ შაბათის ”კურიერი P.S.”-ში. მასში ასახულია საქართველოს უახლესი ისტორია, კომენტარის გარეშე, მხოლოდ კადრები, სამი რევოლუცია, სამი არეულობა, სამი ვითომდა სხვადასხვანაირი თაობა და ერთი შედეგი. უყურეთ ვიდეოს და თქვენით გაავლეთ პარალელები, იქნებ რამე ვისწავლოთ. გენადი, ფონოგრამა:

Link: http://www.youtube.com/watch?v=JSyRAkoWno0

ყაზბეგი


გუშინ, რუსულმა ინფოწყაროებმა გაავრცელეს ინფა (შეიძლება უტკაც არის შემოგდებული), რომ რუსი და ოსი მთასვლელები აპირებენ ყაზბეგის მთაზე ასვლას და იქ რუსული და ოსური დროშის დარჭობას.

ნუ პირველი რეაქცია ალბათ ბუნებრივად ერთნაირი მოსდის ყველას – შიგ ხომ არ აქვთ? მაგრამ სხვანაირი რეაქცია გაჩნდა ფორუმზე, იუზერი წიწილა გვპირდება, რომ

საჯაროდ, მთელი ფორუმის თვალწინ ვდებ ფიცს რომ უახლოეს 10 დღეში ქართველი მთამსვლელბი ავალთ მყინვარწვერზე და იმ დროშებს თბილისში ჩამოვიტანთ შემდეგ გნებავთ ტრაკში გამოვისვამთ გნებავთ დავწვათ, სანაცვლოდ კი ძალიან დიდ ქართულ დროშას აღვმართავთ მყინვარზე

ვოტ. ძალიან კარგი, იმედია ეს ყველაფერი კარგად დასრულდება და ასევე შეპირებულ ვიდეოებს და სურათებს იხილავთ აქ, რუსულ/ოსური დროშების მოხსნის და შესაბამისად ტრაკში გამოსმის. წარმატებები…

kazbegi

S.o.s. – სამხედრო აჯანყება


ფრიად მოტყნული სიტუაციაა ამ წუთში საქართველოში – 12 საათიან კურიერში აჩვენეს ვიღაცეები, რომლებიც ლაპარაკობდნენ გეგმებზე, როგორ უნდა დაემხოთ ხელისუფლება ძალით, მოეწყოთ სამხედრო აჯანყება დღეს და რუსების სამხედრო დახმარებით ხელში ჩაეგდოთ ძალაუფლება. გადის სამი წუთი და მეორე ნიუსი – მუხროვანის სატანკო ბატალიონი ამ მომენტში აჯანყებულია და მიდის მოლაპარაკებაო. არ ვიცი ამ მოლაპარაკებაში რა შედის, მაგრამ ფაქტია, რომ ესეც კიდევ ერთი პიზდეცია.

იგეგემებოდა სამხედრო ამბოხი, მონაწილეობდნენ ყარყარაშვილი, თევზაძე, კობალაძე და კიდევ ვიღაცეები ყოფილი და მოქმედი სამხედრო ჩინოსნები, იგეგმებოდა რუსული ჯარის შემოსვლა 5000 ჯარისკაცის ნატახტარამდე. (ციტატა ფორუმიდან)

ამას დაამატეთ ოპოლიდერების თავიდან შეფარული, შემდეგ კი აშკარა ანტისახელმწიფოებრივი მოქმედება, რომელიც როგორც უკვე ჩანს (თავიდანვე კი ჩანდა, მაგრამ  ასე კარგად არა) ზუსტად იყო გაწერილი დროში და შეადგენდა რუსეთის ერთიანი გეგმის ნაწილს – ჩაეშალა NATO-ს ხვალინდელი წვრთნები და ამავე დროს, პარალელურ რეჟიმში დაემხო ხელისუფლება ძალით.

დედას გვიტყნავს მოკლედ რუსეთი და რაც მთავარია, ქართველების ხელით. ჩემის ღრმა რწმენით ამას მოყვება ადეკვატური რეაქცია ხელისუფლებიდან, ანუ ხალხურად რომ ვთქვათ – დაამტვრევენ დინგებს ყველას, თუ არ მოყვა და მაშინ საერთოდ ხელია ჩასაქნევი. ის ხალხი მეცოდება, ვინც გააზრებულად თუ გაუაზრებლად, ამ აქციებში მონაწილეობით ხელი შეუწყვეს ამ გეგმის განხორციელებას. მორალურად მეცოდებიან, თორემ ისე – არანაირი დანდობა მოღალატეებს!!!

Related: კატეგორია ომი

Update – Video:

Link: http://www.youtube.com/watch?v=_JHmNxxvGdk

მოსკოვი თუ ბაქო?


იყო და არა იყო რა, იყო ერთი რუსეთი, ერთიც საქართველო. რუსეთი მუდამ გვემუქრებოდა, რომ შემოვიდოდა საქართველოში და ქვას ქვაზე არ დატოვებდა. და რას შვებოდა საქართველო ამ დროს?

მე ჩავთვალე, რომ ეს საკითხი მართლაც გასარკვევია, რას იზავს რიგითი ქართველი ომის დაწყების შემთხვევაში და მცირედი სოცკვლევაც ჩავატარე. მართალია ერთხელ უკვე ვნახეთ რაც ქნა, მაგრამ მაინც… შედეგები შეგიძლიათ იხილოთ ვიდეოში (ორივე ვიდეო იდენტურია):

On Vimeo:

Link:  http://vimeo.com/4246499

On YouTube:

link: http://www.youtube.com/watch?v=Bpgv-ECF2Ls

ამავე თემაზე შეგიძლიათ წაიკითხოთ ძველი პოსტები – ეროვნული ჩმორიზმი და მე ომში.

პ.ს. post color.

არმიის დღე და ბლოგები


გილოცავთ საბჭოთა (და არამარტო) არმიის და არმიელების დიად და განუმეორებელ დღეს, რომელსაც მსოფლიოში ბადალი არ ყავს და მისი განმეორება და გასიგრძეგანება შეუძლებელია.

პოსტში მოყვანილია ვიდეო (ფაქტიურად ვიდეოპოსტია), რომელშიც მიდის ქართული ბლოგების და მათი ავტორების განხილვა, არც თუ ისე დადებით ასპექტში. არგუმენტი – ”თუ არ მოგწონს, ნუ ნახულობ”, არ განიხილება.

ამ ყველაფრის ბეჭდური (არავერბალური) ვერსია შეგიძლიათ ცოტა ხანში იხილოთ პიკოლინას ბლოგზე. ხოლო ვიდეოვერსია – ამავე პოსტში, ოდნავ ქვემოთ, მას შემდეგ, რაც მოგახსენებთ ვიდეოს კრედიტებს. მას აშე:

  • ჩე გევარა – ყვავა
  • ემილია პლატერი – პიკოლინა
  • ოპერატორი – ლედიქრაუ

ვიდეო:

link: http://vimeo.com/3334457

ზარმაცებისთვის: ემილია პლატერი, ჩე გევარა

ბლოგის ანაბეჭდი


anabechdiფრიად უცნაური და სასიხარულო ამბავი შემემთხვა ამ ორიოდე დღის წინ, ლაშამ დამირეკა. თავად ამ ფაქტში უცნაური არაფერია, მაგრამ უცნაური იყო ის, რაც ლაშამ მითხრა – ”ანაბეჭდში” დარეკე ბიჯო, ჰონორარი უნდა მოგცენო. რა ჰონორარი, რის ჰონორარი…

…მერე გამახსენდა, საკმაოდ დიდი ხნის წინ გავუგზავნე ანაბეჭდში ”მე ომში” და ვინაიდან და რადგან პასუხი ერთსიტყვიანი და საკმაოდ არადამაიმედებელი იყო – ”განვიხილავთ”, ამიტომ ეს ფაქტი დავიწყებას მივეცი. აღმოჩნდა, რომ ტყუილად, დაუბეჭდიათ მაინც, შემოდგომის ნომერშია, პრინციპში გასაგებია რატომაც, ნომერს ეგრევე ქვია ”ომის ანაბეჭდი”, შესაბამისად ომის გარშემო ტრიალებდნენ და…

ასეა თუ ისე, რამოდენიმე მწვანე ჩამახუტეს, ჟურნალი ჩამიტენეს ხელში, მხარზე ხელი მომითათუნეს და გამომიშვეს. ფრიად სასიამოვნოა. ეს მეორე ბლოგური ნაწერია ჩემი, რომელიც იბეჭდება (პირველი – ”რეზერვისტის დღიურები” ჟურნალ ფლეიბოიში, ნომერი 4). იმედია კიდევ სადმე რამეს მიიღებენ. ესეც ბლოგით ნაშოვნი ფულები :)

პიესი: ამ ყველაფრის ნახვა შეიძლება ჟურნალ ”ანაბეჭდის” შემოდგომის ნომერში, 64-ე გვერდზე. ყველაზე მეტად ის მომეწონა, რომ სტილი დაცულია, არც გინებებია ამოღებული და არც ჟარგონები. ძირს ცენზურა!

კვლავ დაღმართისკენ მივდივართ


დაიწყო ისევ და ისევ კლოუნადა, ”მილიონამდე აღშფოთებულის” შეკრება რუსთაველზე, ”წადი, წადი”-ს სკანდირება და სუკისგან მიღებული ფულების მიზნობრივი ხარჯვა. არის ხალხი, ვისაც ამ კლოუნების სჯერა, არის ვისაც არ სჯერა, მაგრამ მაინც მხარს უჭერს, იმიტომ რომ ”სხვა გზა არ არის”. ასეა თუ ისე, ქვეყნის სიმძიმის ცენტრმა გადაიწია გვერდზე და დაქანდა. მე იმის მეშინია დაქანებამ იმხელა სახე არ მიიღოს, რომ გადავყირავდეთ.

მართლაც, გადაყირავების საშიშროების წინაშე დგას საქართველოს რესპუბლიკა და მიზეზი ისეთივეა, როგორიც იყო მთელი ჩვენი გრძელი ისტორიის მანძილზე – გარე მტრის მიერ გადაბირებული ვაი ქართველების ღალატი. ეს ყველაფერი, რაც რუსთაველზე ხდება ბოლო ორი წელია, არის ღალატი და მტრის წისქვილზე წყლის დასხმა. ნუ მტერი რომ დედამოტყნული რუსეთია, ამას მგონი შეხსენება არ ჭირდება, ისევე როგორც არ ჭირდება შეხსენება ყველასთვის ცნობილი ლიდერების მტერთან ურთიერთობის ფაქტებს. თუმცა როგორც ვატყობ იმდენად მცირე მეხსიერება აქვს ქართველობას, რომ არ ახსოვს თუნდაც შარშანდელი ამბები, თუნდაც 91-92 წლის ამბები და იგივე შეცდომას იმეორებს და თან უფრო მეტი მონდომებით, რაზეც უკვე ხუი ივო ზნაეტ რამდენჯერ წაიმტვრია ცხვირი. ვირი რომ ვირია, ისიც კი იმახსოვრებს გზას, სადაც ერთხელ ტალახში ჩაყო ფეხი და მეორედ იქ არ დადის და ჩვენ რა ჭირი გვჭირს ასეთი.

მოკლედ, როგორც ვატყობ ჩვენი საშველი არ არის,  ამას ვამბობდი მე ჯერ კიდევ ეროვნულ ჩმორიზმში და ალბათ კიდევ ბევრჯერ მომიწევს გამეორება. თუმცა გამეორება რომ საქმეს შველოდეს ამდენი ხალხი არ იდგებოდა ახლა რუსთაველზე ნათელაშვილის და წვერებიანის მხარდასაჭერად.

Putin & Co.


მინდა შემოგთავაზოთ რეზო კაიშაურის, a.k.a. 7th Guest-ის პოლიტკარიკატურა, პუტინი და მარიონეტები. ყველა საავტორო უფლება დაცულია.

და აქვე მეორეც Father Figurine © 2008 Rezo Kaishauri

როგორც გავიგე ეს არის ნაწილი სერიიდან, რომელიც ახლა იქმნება…

ცეცხლი და ნავთი


როგორც იცით (ან არც იცით) ნავთი თანდათან იაფდება, შესაბამისად რუსების ნავთზე დაფუძნებულ ეკონომიკასაც ედება და ედება… მეწყინა, აი ძალიან მეწყინა, მეტიც, შეშფოთებული ვარ ამ ფაქტით, საწყლები… ტო ესწ საწყლეები (მახვილი სიტყვის მეორე ნაწილზე). ასეა თუ ისე, სადღაც ფორუმზე ვიპოვე ძალიან გამოსადეგი პროგნოზი, რომელიც იმედია, რომ მალე გამართლდება.

Реакция России

Нефть $145 – надо пересмотреть мировой порядок
Нефть $130 – Москва должна быть финансовым центром мира
Нефть $120 – Мы не боимся холодной войны и санкции
Нефть $110 – Чучхе вечен
Нефть $100 – почему весь мир против нас?
Нефть $ 90 – кажется мы немножко переборщили в Грузии

Прогноз

Нефть $80 – мы готовы впустить иностранных наблюдателей в конфликтние регионы
Нефть $70 – Аристофан – я пошутил
Нефть $60 – У нас есть ядерная кнопка!
Нефть $50 – мы готовы на переговоры
Нефть $40 – мы не против вступление Грузии в НАТО
Нефть $30 – мы требуем немедленного вступления Грузии в НАТО
Нефть $20 – грузины, Вова убежал – Москва свободна!

:) რა მოხდება 10 $-ზე ეს აღარ წერია, მაგრამ მგონი აღარც აქვს მაგას დიდი მნიშვნელობა :)

ეროვნული ჩმორიზმი


ვგონებ ამ იდეამ ახლა გაცილებით მეტი აქტუალობა შეიძინა, ვიდრე თავის დროზე. მაშინ ამდენი გამყიდველი მაინც არ ჩანდა ასე ცხადად. Warning: ტექსტი შეიცავს დიდი ოდენობით უცენზურო ლექსიკას.

აქვე ბმული თემაზე: ”მე ომში”

Continue reading “ეროვნული ჩმორიზმი”