მერის ჯვრისწერა თბილისში


! WARNING – პოსტი შეიცავს დიდი ოდენობით სიძულვილის ენას. ნაზებმა და ქარაქუცებმა არ წაიკითხოთ.

თბილისი არის ქალაქი. თბილისი საკმაოდ დიდი ქალაქია. თბილისი იმხელა ქალაქია, რომ მასში სირების რაოდენობამ უკვე კრიტიკულ მასას მიაღწია. კრიტიკული მასის მიღწევის შემდეგ კი, ჩვეულებრივ, ხდება ხოლმე აფეთქება. და თბილისში სირების აფეთქება მოხდა. აფეთქების ტალღა ჯერ მაღლა, ცაში აიჭრა, შემდეგ კი ნელ-ნელა დაილექა ქალაქის კედლებზე, მეტროს ჩასასვლელებზე, განათების ბოძებზე, სადარბაზოს კარებებზე, საარჩევნო შტაბებზე და ტელეეკრანებზე. თბილისი სირთა ბელადს ირჩევს, მას ქალაქის მერი უნდა უწოდონ.

პოლიტიკა არასოდეს ყოფილა ჩემი გატაცება. არც აქციებზე სირბილი მიყვარს დიდად. ერთადერთი ყველაზე დიდი აქცია, რაც მახსოვს რომ ვიყავი, არის 2001-ში თუ ორში რომ ჟვანია და ვიღაცეები გადადგნენ, მაგის აქციებზე სირბილი. აი იმ აქციებზე, რუსთავი 2-ში სპეცნაზის შევარდნას რომ მოყვა. მაშინ მე-10  კლასში ვიყავი და სკოლის გაცდენა ნებისმიერი მიზეზით ჩემთვის ბაირამობა იყო. მას შემდეგ იყო ვარდების რევოლუცია, გრეჩიხას ბაირამობა, ოცნება და ცოცხები, “ომი ჩვენ დავიწყეთ” და “მძინარე ცხინვალი”. ყოველი ამ მოვლენის შემდეგ სირების ბომბს მცირე მასა ემატებოდა და ბოლოს აფეთქდა კიდეც.

დღეს რასაც ვხედავთ, ეს არის წინა მცირე-მცირე სირების ბომბების აფეთქების ნარჩენები, ასე ვთქვათ დაშლის პროდუქტები. ვიღაც ჭკვიანმა აიღო ეს დაშლის პროდუქტები, ჩამოწერა ფურცელზე და ხალხს გვკითხა – აქედან რომელია ყველაზე დიდი სირიო. გაუჭირდა ხალხს არჩევანის გაკეთება, თითქოს და ყველა ერთნაირია, მაგრამ ვიღაც ერთი მაინც ხომ უნდა გამოვარჩიოთ? რა გინდა რომ ქნა? ადგა ბრძენი ხალხიც და 15-მდე სირიდან ორი საუკეთესო ამოარჩია – მელია და ტლუ. თავისი ნაშრომის მეხუთედიდან ფული აიღო და ხელში ჩაუდო, მხარზე ხელი დაუტყაპუნა და აბა შენ იციო მიაძახა უკან. ამათაც რა ექნათ, დგანან და გვართობენ, აბა შენ რა გააკეთე და აბა მიშა ჯობდას ძახილით. ხალხსაც უხარია – ჭკვიანური სახეები აქვთ მათ არჩეულ სირებს და ისე სირებს აღარ გვანან.

გუშინ საბოლოო დოღი გაიმართა, მეტი აღარ იქნება, მერე კვლავ ბრძენმა ხალხმა უნდა აირჩიოს ამ ორიდან ერთი, მთავარი სირი. დაჯდება მერე ეს მთავარი სირი, იმავე ხალხის ნამუშევრის მეხუთედის მცირე წილს ამავე ხალხს დაახარჯავს და თან დაამადლის – აი ხომ ხედავთ ხალხო, თქვენივე ფულიც კი არ მენანება დასახარჯადო. სირების მასა კი კვლავ და კვლავ მოიმატებს, სანამ ახალ კრიტიკულ მასას არ მიაღწევს და შემდეგ არჩევნებად არ გადმოგვეფრქვევა ზედ.

პ.ს. მიუხედავად იმისა, რომ ვხვდები, სირებიდან უნდა ავარჩიოთ მთავარი სირი, მე მაინც მივდივარ არჩევნებზე. მირჩევნია ისევ მელია იყოს სირთა ბელადი, ვიდრე ტლუ.

narmania

უმუშევრობის საგა ანუ ქართველი დამსაქმებლები


უმუშევარი / umushevariაგერ უკვე 8 თვე გავიდა, რაც ჩემი ნების საწინააღმდეგოდ უმუშევარი ვარ და როგორც იტყვიან, “სახლში ვზივარ”. თავიდან საკმაოდ ბედნიერი ვიყავი, რომ ერთი სამსახურიდან მეორეში აღარ მიწევდა სირბილი, დილით ადრე ადგომა აღარ იყო სავალდებულო და საერთოდაც, მეტი თავისუფალი დრო მქონდა. სადღაც ერთ თვეში კი, ბოლო ხელფასი რომ გამითავდა, დავიწყე სამუშაოს ძებნა. “სამუშაოს პოვნას რა უნდა, ამდენი რამე ვიცი” – ვფიქრობდი მაშინ და ძალიანაც არ ვღელავდი უმუშევრობაზე.

აღმოჩნდა, რომ არც ისე ადვილი ყოფილა, როგორც მეგონა. ასე არასოდეს გამჭირვებია ადრე სამუშაოს პოვნა, რამდენიმეკვირიანი უმუშევრობის შემდეგ რომელიმე სფეროში მაინც ჩნდებოდა თავისუფალი ადგილი, სადაც ვჭირდებოდი. ახლა კი მოჯადოებულ ორმოში ჩავვარდი და ამოსასვლელი აღარ გამოჩნდა. პოტენციურ დამსაქმებელთან რომ ნაცნობობა და ახლობლობა ყველა კვალიფიკაციაზე მეტად ჭრის, ეგ ფაქტი ჩემთვის დიდი ხანია ცნობილია, მაგრამ სანამ ვინმე ნაცნობის კომპანიაში გამოჩნდებოდა რამე, გადავწყვიტე ჩემთვის ახალი ხილი მეცადა და “სივების გზავნა” დავიწყე და ახლა ვეცდები გაგიზიაროთ ჩემი შთაბეჭდილებები ამ საოცარ პროცესთან დაკავშირებით.

პირველი დაკვირვება, რაც გავაკეთე, არის ვაკანსიები, რომლებიც დასაქმების საიტებზე იდება. მცხობელი, მეხინკლე, მძღოლი, ბუღალტერი – ესაა ვაკანსიების 90%. ხანდახან გამოერევა ასე თუ ისე საინტერესო ვაკანსიაც, სადაც რეზიუმეს გაგზავნა შეიძლება, თუმცა ხშირად გაგზავნილი სივი სადღაც, შავ ხვრელში იკარგება და არანაირ გამოხმაურებას არ პოვებს. თუმცა, თუკი ყველა ამ ფილტრს გაივლი და საბოლოოდ მაინც დაგიკავშირდა ვინმე, მერე იწყება ყველაზე სახალისო ნაწილი – გასაუბრება. ჩემთვის დღემდე გაუგებარია, რა კრიტერიუმით არჩევენ დამსაქმებლები კადრებს. ორიოდე გამონაკლისის გარდა, ყველა გასაუბრებაზე, სადაც ვიყავი, მათ ყველა მოთხოვნას გადაჭარბებით ვაკმაყოფილებდი, ძალიან ბედნიერები იყვნენ, რომ ასეთი უნივერსალი იპოვეს და არაფრის დიდებით არ აპირებდნენ ჩემს ხელიდან გაშვებას, მაგრამ საბოლოოდ აღარავინ დამკავშირებია.

აქვე უნდა ვთქვა ერთი ფრიად ჩათლახური რამე, რაც ეტყობა ახლახანს აღმოაჩინეს. ესაა შეკითხვა “რამდენს ითხოვ ხელფასს?” ამ კითხვაზე ძალიან ვიბნევი. თუ მოთხოვნაზე და სურვილზეა, მე ვითხოვ რაც შეიძლება მეტს, მაგრამ ისიც საინტერესოა, რამდენის გადახდას აპირებს თავად დამსაქმებელი. თავიდან, როგორც უკვე ვთქვი, ძალიან ვიბნეოდი ამ კითხვაზე, მერე კი შებრუნება დავუწყე უკან (როგორც ვიღაცეები იტყოდნენ, ჩაბრუნება) – “და რამდენს მთავაზობთ”. ამ კითხვის შემდეგ ყველას აშკარად აწერია სახეზე პასუხი, რომელსაც გახმოვანებაც არ ჭირდება. ეს პასუხია “რაც შეიძლება ნაკლები”. ალბათ ამიტომაც არ აქვთ თავად ხელფასის შემოთავაზება ხოლმე, ვაიდა ვინმემ გასაუბრებაზე იმაზე ნაკლები მოითხოვოს, ვიდრე ისინი გადახდას აპირებდნენ და ამ მხრივ მოგებაში დარჩნენ?

არის კიდევ მეორე სახის ვაკანსიები, სადაც თავიდანვე გეუბნებიან ხელფასს, თუმცა ეს ხელფასი არასოდესაა 300-400 ლარზე მეტი ისეთ საქმეში, რომელშიც წესიერი დამსაქმებელი 1000-1500-საც გადაიხდიდა. ერთხელ, რომელიღაც გამომცემლობაში შემომთავაზეს კვირაში 6 დღე მუშაობაში (დამკაბადონებლად) 250 ლარი, ისიც იმ შემთხვევაში “თუკი გამოსაცდელ ვადას წარმატებით გადავლახავდი”.

მოკლედ, ვრცლად წერა უკვე მეც მეზარება და ალბათ ვინც ამას კითხულობს, იმასაც ეზარება უკვე კითხვა, ამიტომ მოკლედ შევაფასებ ჩემი სამუშაოს ძებნის პროცესს – ფაქტიურად ფარ-ხმლის დაყრის ზღვარზე ვარ და დიდი ხნის იდეს განხორციელებაზე ვფიქრობ, რომ დავიწყო საკუთარი საქმე. ერთი პატარა საქმე, რომელსაც ჯერჯერობით ბიზნესს ვერც ვუწოდებ, არის ტატუს საქმე. ამაზე ვრცლად შემდეგ პოსტში მოგახსენებთ, ერთს ვიტყვი მხოლოდ, ოდნავ მეტი სტაბილურობა რომ ჰქონდეს, საერთოდ დავანებებდი ფულტაიმ, საოფისე სამუშაოს ძებნას თავს და მთელ ცხოვრებას მივუძღვნიდი ამ საქმეს რომელიც, საოფისე და ერთფეროვანი სამუშაოსგან განსხვავებით, სახალისო მაინც არის. თუმცა ვნახოთ, შეიძლება ასეც ვქნა…

ბოლოს კი საკუთარ თავსაც და უმეტეს თქვენგანსაც საოცნებო საქმის პოვნას ვუსურვებ, რომელსაც ხალისითაც აკეთებ და ანაზღაურებაც ისეთი გაქვს, რომ თავს მონად არ გრძნობ. ამ სადღეგრძელოთი გემშვიდობებით მომავალ პოსტამდე, რომელსაც იმედია მალევე დავწერ, რადგან ამასწინათ გადავწყვიტე, რომ ბლოგის ასე მიგდება საცოდაობაა.

TBC სმარტკლუბის ლოხოტრონი, ანუ როგორ გვატყუებენ


დღეს თიბისი სმარტკლუბისგან მივიღე (და მგონი სხვა ბლოგერებმაც მიიღეს, ან აწი მიიღებენ) ისეთი წერილი, რომლისგანაც ყბა ჩამომივარდა და თვალები შუბლზე ამივიდა. თავიდანვე მინდა ვთქვა, რომ ვისაც ეგ წერილი მოგივათ, არ გაბრიყვდეთ და არ დათანხმდეთ მასში მითითებულ პირობებს.

ახლა  კი ოდნავ დაწვრილებით წერილზე. იგი ეხებოდა თიბისი სმარტკლუბის ჩატარებულ ბლოგპოსტების კონკურსს, რომლიდანაც სულაკაურის გამოცემას და თიბისი ბანკს ერთობლივად აურჩევიათ ჩემი პოსტი, ბლოგპოსტების პირველი კრებულისთვის. წერილში მოთხოვნილი იყო უფლებების გადაცემა მათზე, პუბლიკაციების გამოქვეყნების მიზნით და თან ერთვოდა ხელშეკრულება, რომელზეც ხელისმოწერა იყო საჭირო.

მაგრამ მთავარი ისაა, რა ხდება ხელისმოწერის შემდეგ. ხელშეკრულების სრულ ტექსტს აქ არ დავდებ, თავი რომ არ შეგაწყინოთ. მისი ნახვა შეგიძლიათ ნატოშას ბლოგზე. მისი მოკლე შინაარსი კი ასეთია – მე, ესა და ეს ბლოგერი, თიბისი ბანკს უფასოდ გადავცემ უვადო მფლობელობაში ჩემს ბლოგზე გამოქვეყნებულ ყველა პუბლიკაციას და თან პირობას ვდებ, რომ არასოდეს და არავის სხვას არ მივცემ მათი გამოქვეყნების უფლებას, თუნდაც ამაში მილიონები შემომთავაზონ. თუკი დავარღვევ ამ პირობას, თიბისი ბანკი უფლებას იტოვებს ამახიოს რამდენიც მოუნდება იმდენი ფული ან/და გამიყიდოს სახლი.

ასეთ ნაგლობაზე (ყველაზე მეტად რომ შევამსუბუქოთ შეფასება) ჩემი პასუხი ასეთი იყო:

ბოდიში, მაგრამ ლოხი სხვაგან ეძებეთ. ასეთ პირობებზე მე ხელს არ მოვაწერ.
ხელისმოწერა შედგება მხოლოდ მაშინ, თუკი ხელშეკრულებაში შევა მინიმუმ შემდეგი ცვლილებები:

1. დაკონკრეტდება პუბლიკაცია (და არა პუბლიკაციები), რომელთა გამოყენების უფლებასაც გადმოგცემთ. ეს შეეხება მხოლოდ იმ კონკრეტულ პუბლიკაციას, რომელიც კონკურსისთვის გამოვაგზავნე, ანუ ”მე 2008 წლის ომში”. სხვა პუბლიკაციებზე ეს ხელშეკრულება არ გავრცელდება.
2. ამოღებული იქნება პუნქტი სხვა იდენტური ხელშეკრულებების არარსებობის შესახებ ჩემი მხრიდან. თუნდ ამ, თუნდ სხვა ნებისმიერ ჩემს პუბლიკაციაზე.
3. უფლებათა გადაცემაში ჩასწორდება პუნქტი ”პუბლიკაციის მხოლოდ ერთჯერად რეპროდუცირებაზე”. ამოღებული იქნება მესამე პირისადმი ნებისმიერი უფლების გადაცემის საკითხი.
4. ხელშეკრულებაში შევა ანაზღაურების (ჰონორარის) პუნქტი.

მე-3 და მე-4 თავებს მთლიანად არ ვეთანხმები და ვთვლი, რომ ეს არის ჩემთვის კაბალური პირობები.

ნუ მე-3 და მე-4 თავებში ლაპარაკი იყო ზემოთხსენებულ ჯარიმებზე და ათას უბედურებაზე. ხელშეკრულებაში ასევე გათვალისწინებულია ის შემთხვევაც, თუკი ბლოგერი შემთხვევით გონს მოეგება და გადაწყვეტს ამ ხელშეკრულებიდან ამოძვრეს. ”ხელშეკრულება შეიძლება შეწყდეს მხოლოდ ორმხრივი, წერილობითი შეთანხმების შედეგად”, ანუ არასოდეს.

ასე რომ, ბლოგერებო, არ გაბრიყვდეთ და არ დათანხმდეთ ამ პირობებს. საქართველოს ბლოგერთა საზოგადოება უკვე ამზადებს საპასუხო ხელშეკრულებას, რომელშიც ჩვენი ყველა უფლება გათვალისწინებული იქნება, ასე რომ დაელოდეთ მოვლენათა განვითარებას. ნუ გადასცემთ თქვენს ბლოგს საჩუქრად თიბისის და ნუ გახდებით მათი მონა.

UPDATE აქვე ცინცხალი Fffuuu კომიქსი ამ თემაზე:

ყველაზე მოკლე პოსტი


დღეს მივდივარ, რომ ჩემი ნივთები წამოვიღო და ძველ სახლში გადავბარგდე. FML.

კრიზისული თვე, ანუ რა მიხარია?


დღეს ჩემებთან ვიყავი…

ბოლო რამდენიმე დღეა, რაც ნელ-ნელა მიტევს ის საშინელი ჭია, რასაც დეპრესია ქვია. რაც დრო გადის, ის უფრო და უფრო ღრმავდება და თანდათან გადადის საშემოდგომო დეპრესიაში. მსგავსი რამ ადრეც მქონია და ახლაც, წინა გამოცდილებების გათვალისწინებით, იმედი მაქვს, რომ მალე გამივლის. უფრო სწორად, მქონდა ამის იმედი. მაგრამ ყველაფერი ისე მარტივად არ გამოვიდა, როგორც მე მეგონა.

ხანგრძლივი დაკვირვებით დავადგინე, რომ ჩემი განწყობა, სხვა ბევრ ფაქტორთან ერთად, ჩემს ფინანსურ მდგომარეობაზე პირდაპირაა მიბმული. ფინანსური მდგომარეობა კი, რბილად რომ ვთქვათ, არც ისე სახარბიელო მაქვს, მოცემულ მომენტში. ხელფასის დაპირებული მომატება, რომელზეც მქონდა თითქმის ყველა ჩემი გეგმა აწყობილი, ამ თვეში არ იყო, რასაც დაემატა საბას არანაკლებ მოულოდნელი გადაწყვეტილება – ცალკე გადავიდა საცხოვრებლად. საბას გადასვლამ და ჩემმა გაუზრდელმა შემოსავალმა დამტოვა პირისპირ იმ ფინანსური კრიზისის წინაშე, რომელშიც ახლა ვარ. შესაბამისად მორალურმა კრიზისმაც არ დააყოვნა.

მარტივად რომ ვთქვა – გადასახადები ბევრია, ფული კი ცოტა. ბინის ფულს რომ თავი დავანებოთ, მარტო დომეინებში და ჰოსტინგებში იმდენი მაქვს გადასახდელი, რომ შემდეგ თვემდე მარტო ამ საიტების ცქერით მომიწევს გაძღომა, რაც ძალიან არ მინდა. ფეისბუქზე განცხადებაც დავდე, რომლითაც ახალ ფლეტმეიტს ვეძებდი, თუმცა ის, რაღა თქმა უნდა, უპასუხოდ დარჩა. ის კი არა, დღეს უტყუარი მეთოდიც შევიმუშავე, რომლითაც რულეტკაზე ასპროცენტიანი მოგება შემიძლია ვნახო, თუმცა გამოსაცდელად საწყისი ფული მინდა.

ასეა თუ ისე, ორიოდე დღეც გავძლებ ასე და მერე თუ არ გამოჩნდა ვინმე, ვინც თანახმა იქნება ჩემთან ერთად ბინა და მასთან დაკავშირებული ხარჯები გაიყოს, გადავალ ისევ იქ, სადაც ამდენი ხანი ვცხოვრობდი, ამ ბინას კი გავუშვებ ქირაზე, ნახუი.

პ.ს. როდესაც ამ პოსტზე ფიქრი დავიწყე, ჯერ კიდევ გზაში ვიყავი და სახლისკენ მოვექანებოდი. დღეს ჩემებთან ვიყავითქო, რომ ვთქვი, დღევანდელი ტაბულა მივუტანე და წამოსვლის წინ მატრიცა გამეძრო ტელევიზორში. მაგით გამხნევებული ამოვვარდი, ჩავრთე კომპი აღტკინებულმა, თითქოს ყველაფერი მარტივად მომეჩვენა, პირზე ღიმილით დავიწყე პოსტის წერა, მაგრამ მერე  რომ დავფიქრდი – რა მიხარია?

ომის ორი წლისთავზე და ჩემი ჩანაწერები


ორი წლის წინ ომი იყო. არც პირველი და არც ბოლო საქართველოს ისტორიაში, მაგრამ პირველი და იმედია ბოლო, რომელშიც მე მივიღე მონაწილეობა. მას შემდეგ 2 წელი გავიდა, მაგრამ დიდად არაფერი შეცვლილა. თუმცა საინტერესო იქნება ალბათ იმის გახსენება, რაც მაშინ ხდებოდა. გთავაზობთ ჩემს ძველ ჩანაწერებს, რომლებიც ამ ომის დროს ჩავიჯღაბნე და მის შემდეგ დღეებში, სანამ ცხელი იყო, აღვადგინე და დავწერე. მაშ ასე:

და აქვე ამ ყველაფრის ფონზე დაწერილი გაბრაზებული პოსტი:

ასე იყო ეს ამბები. დღეს კიდევ გოშკას დაბადების დღეა, რომელსაც უკვე მეორე წელია მის გარეშე ვხვდებით. ეჰ…

პ.ს. ბონუსად – შარშანდელი 7 აგვისტო.

აფხაზეთი 2010


ამ სამიოდე წლის წინ სადღაც მივაგენი მიტოვებული აფხაზეთის სურათებს, 2004 წელს გადაღებულებს. ამის შესახებ პოსტიც არის აქ – მიტოვებული აფხაზეთი. თავად საიტი, სადაც ესენი ვიპოვე იმდენად მომეწონა, რომ პერიოდულად შევდივარ და ვათვალიერებ ხოლმე. და აი ისიც – ვიღაც რუსი ტურისტის გადაღებული ახალი ფოტოები, 2010 წლის აპრილში. ფოტოები თავად ისეთი არაფერია, სოხუმია ძირითადად და ოჩამჩირე, მაგრამ თუ კარგად დააკვირდებით, ნახავთ როგორი შესანიშნავი, ანტიქართული განწყობა სუფევს მანდ (ანუ საიტზეც და აფხაზეთშიც). საიტის ანტიქართულობა ჯანდაბას – არ შეხვალ, მაგრამ ამას რა ვუყოთ, რომელიც თურმე დიდის ამბით წამოუჭიმიათ სოხუმში?

დანარჩენი სურათების სანახავად შეგიძლიათ შეხვიდეთ ლინკზე – http://englishrussia.com/index.php/2010/06/02/welcome-to-abkhazia/

სანამ შეხვიდოდეთ, კიდევ ერთი ფოტო განწყობისთვის:

ხვალ ხრამში ვხტები


აჰა, დადგა ეს მომენტიც. იმდენი ვიძახე ხრამში ჩახტით, ხრამშიო, რომ გადავწყვიტე მე თითონაც ჩავხტე.

მოკლედ, Rope jumping-ზე მაქვს ლაპარაკი. ხვალ ვაპირებ განვახორციელო ეს საქმე საგმიროი. რა გამოვა და როგორ, ამას ვიდეოში იხილავთ, თუ გადავრჩი. ნუ თუ არა და იმედია კამერა მაინც გადარჩება და ჩემს ბოლო კადრებს იხილავთ.

მოკლედ ხვალ, შაბათს ანუ, დილის 11 საათზე იკრიბება ხრამში მხტომელთა ლიგა, მაღლივის ხიდზე და ჰოპაა!

ჰო, ჩემი ვიდეო ასეთი არ იქნება, როგორიც ქვემოთაა. კამერას ხელზე ან რამეზე მივიბავ და ისე ვიზამ. ვოტ…

რა ”არა”?


ამ ორიოდე დღის წინ ქუჩაში მივდიოდი, საოცარია არა? მეც ძალიან მიკვირდა ეს. გაოცებაში ისე გავერთე, რომ აღარც მეგონა, რამე თუ უფრო მეტად გამიკვირდებოდა, უფრო სწორი იქნება თუ ვიტყვი – დამაბნევდა. წარმოიდგინეთ ასეთი სიტუაცია, მივდივარ ქუჩაში, მიკვირს ეს და უცებ ვაწყდები ბოძს, რომელსაც ერთადერთი წარწერა ამშვენებს. წარწერა ბოძზე, როგორც ასეთი, არც სიახლეა და მითუმეტეს არც გასაოცარი, მაგრამ ეს ისეთი წარწერა იყო, რომელმაც ყველა ჩემს კითხვაზე ერთი და იგივე, ყველა ინიციატივის ჩამკვლელი პასუხი გასცა – ”არა”.

თუმცა ჩნდება კითხვა – რა ”არა”? რას ნიშნავს ეს წარწერა, რომელიც განსაკუთრებული ორიგინალობის საჩვენებლად თავდაყირა სამკუთხდშია ჩასმული და გარშემო ტრაქტორის მუხლუხები აქვს შემოხვეული. რისი თქმა უნდათ ამის ზეორიგინალურ ავტორებს? ნუთუ მზიურის გამოტირების კიდევ ერთი უნიჭო მცდელობაა? თუ?..

არა

ლუდი


ლუდი – ქერის ყველაზე ჭკვიანური გამოყენება.

დამღლელი დღის შემდეგ, როდესაც სისხლის მაგივრად ტყვია გისხია უკვე ძარღვებში, როცა ხელები გიკანკალებს და თვალებში გიბნელდება დაღლილობისა და უაზრობისგან, თავში ერთი უაზრო გუგუნი გესმის მარტო, რომელიც ტვინის ყველა უჯრედში აღწევს და დამბლამდე მიყავხარ. ამ დროს გრძნობ, რომ უნდა გაიქცე, თავს უშველო, გამორთო გარე სამყარო და გაითიშო. გამოსავალი კი თითქოს არ ჩანს, რასაც სიგიჟემდე მიყავხარ. სამუშაოს დამთავრებამდე დარჩენილი წუთები საათებად იქცევა, სამუშაო მასალა კი თანდათან ბევრდება და თავზე გეყრება.

ამ დროს გრჩება მხოლოდ ერთი გამოსავალი – მარტომ ან მეგობართან ერთად უნდა შეიარო მაღაზიაში, აიღო რამოდენიმე ერთეული ბოთლი ლუდი, ახვიდე სახლში (საკუთარში ან მეგობრის), ჩართო ტელევიზორი, იპოვო კარგი სპორტული არხი, რომელიც რაგბის თუ არა ფეხბურთს მაინც აჩვენებს, ჩაჯდე დივანში და ლუდში გაიხსნა.

სიამოვნებით მივმართავდი ახლა ამ მკურნალობას, იმიტომ რომ ყველა ზემოთჩამოთვლილი სინდრომი მჭირს.

კვლავ ჩმორიზმის თემაზე


იმედის იმ ყბადაღებული სიუჟეტის მერე, ვგონებ კვლავ აქტუალური ხდება თემა, რომელიც პრინციპში ჩვენთან მუდამ აქტუალურია – ღირს თუ არა ომი საქართველოსთვის და იქნება თუ არა ეს აზრიანი ქმედება. საერთოდ ძალიან მეზარება ხოლმე მსგავს დისკუსიებში ჩაბმა, სადაც წინასწარ ცნობილია, რომ წყლის ნაყვის მეტი არაფერი გამოვა, მაგრამ ამ ერთხელ ავვარდი მაინც და აგერ უკვე მეორე დღეა მე და რამოდენიმე ანტიომისტი ერთმანეთს ვეტილავებით Google Buzz-ში. რაღა თქმა უნდა უშედეგოდ. ისინი თავის აზრზე არიან, რაც ძირითადად მოთქმა-გოდებაში გამოიხატება და ”მე რა მინდოდა საქართველოში, რატომ არ გავჩნდი მარსზე” პოზიციას გამოხატავს, მე კი ჭკუა არ მყოფნის და მაინც ნერვებმოშლილი ვეძიძგილები.

თუმცა ამ ყველაფრიდან მაინც გამოვიტანე ერთი სასარგებლო დასკვნა – რამე რომ მოხდეს, კვლავ და კვლავ გაივსება ჩვენთვის ასე კარგად ნაცნობი ადგილი აქედან გაქცეულებით. მე მის სახელს არ ვიტყვი, უბრალოდ სურათს დავდებ, თუ ვინმეს განსაკუთრებით შემოუტევს პარაჟენცობა, ადვილად რომ მიაგნოს.

მორიგი ტატუ


აჰა, ესეც ასე. ამოვარჩიე ადგილი – დაახლოებით ღვიძლთან, ანუ გარედან რომ შევხედოთ – ჭიპის გასწვრივ და გუშინ დავიხატე ეს შესანიშნავი ტატუ. ეს ჩემი რიგით მეხუთე ტატუა, თუმცა სხვები ამასთან შედარებით არაფერია (ჯერჯერობით). მაშ ასე, დატკბით მისი მზერით.

ჯერჯერობით ვაზელინის აბაზანებით დავდივარ, სანამ შემიხორცდება. ამიტომ ცოტა მოგვიანებით გადავიღებ სურათს შორიდან, სადაც ადგილიც გამოჩნდება და დავდებ. ეს სურათი გაკეთებისთანავეა გადაღებული, ალაგ-ალაგ აწითლებული კანით.

მანამდე შეგიძლიათ გადახედოთ ჩემს ძველ პოსტებს ტატუზე.

Death-ლაინი


მაშ ასე, მოვიდა ის თარიღი, რომელსაც ყველა ასე ელოდა, ყოველ შემთხვევაში ისინი მაინც, ვინც ჟურნალ ”ტაბულა”-ს ჯერ კიდევ ქორფა და უცოდველ რედაქციაში მოღვაწეობს. რედაქციაში, სადაც ჯერ არ დაღვრილა პირველი სისხლი და რომლის კედლებიც არ შეძრულა განწირული კივილით. თუმცა ყველაფერი წინაა და თან არც ისე შორს – ხვალ.

ხვალ იწურება ის პირველი გამოსაცდელი ვადა, რომლითაც ჩვენ ყველანი აგვიყვანეს აქ სამუშაოდ და ხვალვე დაატოვებინებენ ნახევარ რედაქციას თავის თბილ სავარძლებს. ხალხში პანიკაა, ზოგი ისე მოთქვამს და ზოგი ასე. ზოგმა უკვე ნეკროლოგებიც შეიდგინა და ახლა ალბათ სევდანარევი სიამაყით გადაავლებს ხოლმე თვალს. ასეა თუ ისე, რაღაცაში მართლებიც არიან, სრული გაურკვევლობის გამო ნებისმიერს შეუძლია იფიქროს, რომ სწორედ მას მოუწევს თავისი ნივთების მუყაოს ყუთში ჩალაგება და სახლში წასვლა.

მეც მათ შორის ვარ. მოუხედავად ჩემი ასე თუ ისე წარმატებული ჟურნალისტური სტარტისა, ჯერჯერობით მაინც არ ვიცი რითი დამთავრდება  ეს ყველაფერი. ძალიან არ მინდა, ამ ეტაპზე გამისროლონ სახლში, როცა როგორც იტყვიან, მუღამში შევდივარ. თუმცა თუკი იმის გამო გამომაპანღურეს, რომ ხვალისთვის გასაკეთებელი სტატია არ დამიწერია ჯერ, ღირსიც ვიქნები.

ასეა თუ ისე, მოდით ვიყოთ ოპტიმისტები და გავწიოთ წინ, ნათელი კომუნიზმისკენ! აქვე ფოტო განწყობისთვის:

წინ, მზიანი კომუნიზმისკენ!

მკვდარი თევზები


ადამიანი რომ ცხოველია, ამაზე წინა გაკვეთილში ვილაპარაკეთ და ამის ნათელ მაგალითად ის ვიდეოც და საერთოდ ფაქტიც გამოდგება, ვიღაც ტიპი რომ ”დინინი დიშინის” მღერის ჯეოსტარის შესარჩევზე და მერე მთელი საქართველო ეკაიფება, დაწყებული უბრალო ინტერნეტ იუზერებიდან, ჟიურის გავლით დამთავრებული ვანოს შოუთი და ვაბანკში ამ ტიპის მიწვევით. თითონ ფაქტი თითქოს და არაფრით განსაკუთრებული არაა – იმღერა ტიპმა რაღაც Yლეურად, მოეწონა ხალხს და მიიწვიეს სხვადასხვა შოუებში. მაგრამ აქ მთავარია ის ფონი და დაფარული მესიჯი, რომლითაც ეს ყველაფერი მოხდა (ანალოგიური სიტუაციაა ”კოხორას” შემთხვევაში, ასე რომ მას ცალკე არ განვიხილავ) – ადამიანი თავისი ნების წინააღმდეგ აქციეს კლოუნად და ეკაიფებიან ყველა შესაძლო ფორმით. და რაც მთავარია თავად ”რუსთავი 2″-ის მესვეურებიც არანაკლებ სიამოვნებას იღებენ ამისგან, ვიდრე ის ხალხი, რომელზე ვითომ გათვლითაც ეს ყველაფერი კეთდება.

რუსთავი 2-ის შოუმეიკერების ავადმყოფური ფანტაზია ამ ყველაფერსაც გაცდა და ახალი შედევრი წარმოგვიდგინა. ამჯერად ქალი, გადაცემა ”ნიჭიერი”-ს მონაწილე, რომელსაც ”უყვარს პალმები და პაციფისტი მწერლები” (ან ევკალიპტები და მწერლები, არ აქვს დიდი მნიშვნელობა ამას). ეს არის ვიდეო, რომელიც თუკი მის გამავრცელებლებს დავუჯერებთ, შემთხვევით მოხვდა ინტერნეტში, რუსთავი ორის მიუვალი სერვერებიდან. ნეტავ მართლა ასეთი მარტივი მოსაპარია ვიდეოები მათგან?

თავად ვიდეო, ისევე როგორც მისი წინამორბედები, არანაირ მხატვრულ ღირებულებას არ წარმოადგენს. ეს არის ერთი უნიჭო ქალი, რომელსაც გონია, რომ იგი ნიჭიერია და ცდილობს ხალხსაც აჩვენოს ეს ყველაფერი. რატომ ამოირჩა ეს ვიდეო (სხვათაშორის დამონტაჟებული და არა შავი მასალა) ”შემთხვევით” ინტერნეტში მოსახვედრად, მგონი ძნელი გამოსაცნობი არ უნდა იყოს – ეს არის ვაირალ ვიდეოს შექმნის მცდელობა და ამ იდეის ავტორების სასარგებლოდ უნდა ვთქვა, რომ საკმაოდ წარმატებულიც. მთავარი ეს არ არის, მთავარია ამ ქმედების მორალური მხარე, რაც ჩემი აზრით ვერანაირ კრიტიკას ვერ უძლებს. მეტიც – ეს ყველაფერი არის კლასიკური გაგების ღორობა და ჩემთვის დგას იგივე დონეზე, რაც არის სულით ავადმყოფებზე კაიფი.

მოდით თქვენ თავად შეაფასეთ ეს ვიდეო, რამდენად ”შემთხვევითაა” იგი მოხვედრილი ინტერნეტში და რამდენად გამართლებულია მისი ამ კუთხით გავრცელება. ვინაიდან და რადგან მაივიდეოს ჩასმა აქ შეუძლებელია, ამიტომ შემოგთავაზებთ ლინკის სახით. მაესტრო, ფონოგრამა: http://www.myvideo.ge/?video_id=742415

Top.ge -ს ხუნტრუცობები


ალბათ ყველას გაგიგიათ ამ საიტის შესახებ და ბევრ გვერდზეც გინახავთ მისი მთვლელი ჩასმული. მათ შორის გამონაკლისს არც ბუდე წარმოადგენდა, რაც სხვა ყველაფერთან ერთად დამატებით ვიზიტორებს განაპირობებდა ტოპ.ჯი-ს კატალოგიდან.

მაგრამ აგერ უკვე თვეზე მეტია, რაც იგი გაქრა და მთვლელმაც შეწყვიტა მოქმედება. მიზეზი თითქოს და გასაგებია – ჯი დომეინზე გადასვლამ უარყოფითად იმოქმედა მის მარტივ სკრიპტზე და იგი საიტს ვეღარ აღიქვამს თავისად. გასაგებია ბატონო, გავქანდი მეც და შევცვალე იქ მითითებული მისამართი და…

…და აგერ უკვე ორიოდე კვირაა უშედეგოდ ველოდები როდის ინებებს ბატონი ადმინი, რომ ცვლილებები გაააქტიუროს, რათა მე დავიბრუნო ჩემი მთვლელი, თავისი ლამაზი სტატისტიკით. Fuck, როდემდე უნდა ეწეროს აქ ნოლები?

გამარჯობა სამყაროვ


მოგესალმები უმადურო და სიბინძურით აღსავსე სამყაროვ. კი არ ხარ ღირსი, რომ პოსტი მოგიძღვნა, მაგრამ სხვა რა გზა მაქვს, ღმერთებმა დამავალეს, რომ ასე უნდა მოვიქცე. მე მინდა ჩემი ინტერნეტ პროვაიდერის შესახებ მოგიყვეთ, რომელზეც მანამდეც ბევრჯერ მითქვამს ტკბილი სიტყვები, მაგრამ გპირდებით, რომ შემდეგ პოსტებში მასზე აღარ ვილაპარაკებ.

იყო დრო, როდესაც მე კავკასუსის დიესელის ასე თუ ისე ბედნიერი მომხმარებელი ვიყავი, მიუხედავად ხშირი დისკონექტებისა, მაღალი პინგებისა თუ სხვა ბედნიერებებისა, რასაც ასე თუ ისე მივეჩვიე. მთავარი ხომ ის იყო, რომ ინტერნეტი თითქმის ყოველთვის მქონდა. შემდეგ ეგ ყველაფერი დაიფუშა, კავკასუსის და ტელეკომის ცნობილი თაქის შედეგად და მეც ერთთვიან ოფლაინ რეჟიმში აღმოვჩნდი, რომელ დროსაც ერთი თემატური არტიც მივუძღვენით, რომელიც შეგიძლიათ იხილოთ ამ ლინკზე.

და აი გამოჩნდა სინათლე გვირაბის ბოლოს, ოფლაინი დამთავრდა და ჩემთან ჯელინკი შემოვიდა. ეს იყო დაახლოებით თვენახევრის წინ. ის დღე იყო და ის დღე, ვიფიქრე დავისვენე როგორც იქნა და აღარ მომიწევს გინებით აკლება კავკასუსის ოფისისათქო, მაგრამ თურმე სადა ბანაობ. ჯერ იყო და ნელ-ნელა დაიწყეს შემოპარება და ერთ დღესაც, როდესაც კომპი ჩავრთე, ინტერნეტის მაგივრად ყვითელი სამკუთხედი დამხვდა საათის გვერდზე. დაახლოებით ორი-სამი კვირის განმავლობაში დღეგამოშვებით მოდიოდა ხელოსნების კამანდა, გათიშავდნენ სადარბაზოს როუტერს, მიაერთებდნენ ახალ მეზობელს და როუტერის ჩართვა, რაღა თქმა უნდა, ორიოდე დღის განმავლობაში არც ახსენდებოდათ. მოკლედ, დავიტანჯე, გავწამდი, ამდენი რეკვით კავკასუსის ქოლცენტრის გოგოები ხმაზე მცნობენ და ორი უკვე ცოლობას მთხოვს საერთოდ. საქმეა ეს? ამაში უნდა ვიხდიდე ჩემს ოფლით და სისხლით ნაშოვნ ფულს?

ასე და ამგვარად დადგინდა, რომ კავკასუსი შეგნებულად აკეთებს ამას, ზრუნავს რა ჩემზე, რათა არ გავხდე ინტერნეტდამოკიდებული. მეც მადლობის მეტი რა მეთქმის? ან მეტი რომც ვთქვა, რა აზრი აქვს?

მორალი: ნუ ენდობით პროვაიდერებს, შექმენით თქვენი საკუთარი.

პ.ს. შემდეგ პოსტებში წარმოგიდგენთ პატარა ადოლფს, ჩემს უინტერნეტობის დროს შექმნილ შედევრს.

გატრაკების კვირეული


მამა, რად გინდა ნაჯახი?

ახლა გადავხედე კალენდარს და აღმოვაჩინე, რომ პირველი ნოემბრის მერე სრული რადიოდუმილის რეჟიმში ვარ გადასული. შემდეგ სარკეში ჩავიხედე და აღმოვაჩინე, რომ წვერიც ძალიან დიდი ხანია არ გამიპარსავს. კამერა რომ დავინახე გამახსენდა, რომ გადაღებებიც კვირაზე მეტია არ გვქონია.

ჩნდება კითხვა – რაშია საქმე?

საქმე არის ცხადია სიზარმაცეში, ეს არის პირველივე პასუხი, რომელიც თავში მოდის. სიზარმაცეც არის და სიზარმაცეც, თუმცა ამას დაემატა კომპიუტერის ავადმყოფობა, რომლის განკურნებამაც ერთი კვირა დრო და ერთი თვის სამყოფი ნერვები წაიღო. პლიუს ამას ჯელინკის უკვე გატრაკებამდე მისული გამორთვები. არადა გასაკეთებელი მართლაც ბევრი მაქვს, მცირედი ლისტი არ მაწყენდა (როკოს რომ კითხო, ეს არის ბლოგის ”to do” ლისტებით დასპამვა):

  • ნი2.გე-ს გაშვება (დიზაინის დამთავრება, დანასტროიკება და ლოგო)
  • ღორობის გაგრძელება
  • უამრავი ვიდეოს გადაღება, რომელთა შესაბამისი უამრავი სცენარი გვაქვს
  • ცოლის მოყვანა (ესეც იყოს, არ მიშლის)
  • ხის დარგვა
  • სახლის აშენება
  • კარგი სამუშაოს შოვნა

მგონი არ არის ცოტა. განსაკუთრებით ბოლო პუნქტია ჩემთვის ძალიან მტკივნეული. ხანგრძლივი დაკვირვებით აღმოვაჩინე, რომ მე სამსახური ან კარგი უნდა მქონდეს, ან საერთოდ არ უნდა მქონდეს, რადგან ცუდანაზღაურებიანი და ზოგადად ცუდი სამსახური მიქმნის ყალბი მოდუნების გრძნობას, რომ უმუშევარი არ ვარ და შესაბამისად ახალს აღარც ვეძებ. Тфу…

პ.ს. ზამთარი ახლოვდება, ზამთარი… (და აქ ზამთრის რამე გულისამაჩუყებელი სურათი)

ირანი.GE


police

ამ ყველაფერზე კომენტარი მხოლოდ ერთი შეიძლება გაკეთდეს – მოვტყან სიტყვის თავისუფლების გურჯული გაგება და ირანისკენ მიმავალი ყველა გზა.

საერთოდ მე მსგავსი გარჩევების მიმართ ძირითადად ინდიფერენტული დამოკიდებულება მაქვს, არც ”ბავშვები გამოუშვით” ყვირილით გავქცეულვარ არსად და არც პირიქითა ქმედებისთვის დამიჭერია მხარი. მაგრამ ეს, რაც ამ სკრინზეა გამოსახული და რაც გახარებული სახით პირველ ნიუსად გვახარეს ტელენიუსებში, არის მარაზმი, საშინელება და სიტყვის თავისუფლების პირდაპირი შეზღუდვა.

და რისთვის კეთდება ეს? პასუხი მარტივია – ბრბოს თვალში ქულების დასაწერად, ”აი ჩვენ როგორ ვიცავთ პატრიარქს”… საზოგადოებაც დუმს და იმას ვერ ხვდება, რომ ხვალ ნებისმიერი ჩვენგანის მოქესტვა შეუძლიათ, ნებისმიერი ბრალდებით. მაშ მოდით, დაველოდოთ ერთად :)

Offline


Watch your line, son! – Benjamin Franklin

ჰო.

თავიდან ვიფიქრე, რომ ამ ერთი სიტყვით დამემთავრებინა ეს პოსტი, მართლაც და მეტი რა არის სათქმელი – ინტერნეტი გამეთიშა აგერ უკვე კვირაზე მეტია. სამაგიეროდ კავკასუსის მესვეურებისგან საჩუქრად მივიღე დიდი ჭური, ჰოდა ვზივარ ახლა ამ ჭურში და არც ჩემი ხმა ესმის ვინმეს, ვერც მე ვიგებ რა ხდება მსოფლიოში (ფორუმზე მაინც) და საეთოდაც – ყლეზე ვარ.

რა ეშველება ამ სიტუაციას არ ვიცი, არც ის ვიცი როდის შემომიყვანენ ჯელინკის ხაზს, რომლის დაყენებაც დიდი ფიქრისა და მსჯელობის მერე გადავწყვიტე მაინც. შესაბამისად შემდეგი ჩემი პოსტიც მომავლის განუჭვრეტელ ნისლშია დაკარგული.

რაც შეეხება ამ პოსტს, საბუნიას აპარტამენტებიდან ვწერ, შესაბამისად მიხვდებოდით ალბათ, რომ საბუნიასთან ვარ და ნი2–ის მომავალზე ვმსჯელობთ მჭმუნვარე სახეებით. სახის საჭმუნვი მიზეზი კი მართლაც გვაქვს – ორი სიტყვით რომ ვთქვათ, ეს გამოიხატება ასე:  “იმედმა გადაგვაგდო”. უფრო მეტი სიტყვით ამ სიტუაციის აღწერა მეზარება კიდეც და არც იქნება მთლად კორექტული, რადგან ტექსტში მრავლად იქნება ისეთი გამოთქმები და სიტყვები, რომლებიც ეთერში ღამის 12 საათის მერე უნდა გავიდეს ხოლმე.

ესეც ასე, ეს იყო ის ყველაფერი, რაც მე ვიცი და რაც ხდება ჩემს გარშემო, დანარჩენი ალბათ თქვენ უკეთ იცით, ვისაც ინტერნეტი გაქვთ და ჩემსავთ ჭურში არ ზიხართ.. ან სხედხართ, როგორც გენებოთ.

პ.ს. ამ პოსტში არ აღმიწერია არც ორი ე.წ. “პახოდი” კოჯრის მიდამოებში მწვადაობითურთ და არც ტრანს ფართი ბირთვისში, რომელიც ამ შაბათს დამატყდა სრულიად მოულოდნელად, ვინაიდან და რადგან მეზარება და არც არის მგონი აუცილებელი, განსაკუთრებით პირველი ორი. რაც შეეხება ბირთვისის ფართის – სურათები თუ ჩამივარდა ხელში ოდესმე (უახლოეს ოდესმე), მერე აღვწერ კიდეც. ისე კარგი იყო და როგორც ყოველთვის მინდა გითხრათ მათ, ვინც არ იყავით – შეიმ ონ იუ.

Help !


madnessამ ბოლო დროს ვატყობ, რომ ძალიან დამენძრა, განსაკუთრებით ფსიქოლოგიურ ასპექტში. ძალიან აგრესიული გავხდი, დაჟე სიზმრებსაც კი აგრესიულს ვხედავ, ხან ვიღაცას ვკლავ, ხან ვიღაცას ვცემ და ეს გრძელდება მთელი ღამის განმავლობაში. არ ვიცი მართლა ასეა თუ არა, მაგრამ მგონი ეს ჩემი ფარული სურვილის გამოხატვაა, რომ მართლაც ვცემო ან მოვკლა ვინმე.

კარგია მერე ეს? რაღა თქმა უნდა არაა კარგი, ერთი-ორი ვიზიტი ალბათ არ მაწყენდა ფსიქოლოგთან, სანამ გვიანი არ არის და ფსიქიატრი არ გახდა საჭირო. და რაც ყველაზე მთავარია, ვიცი ამ ყველაფრის მიზეზი, მაგრამ რადგან ვერაფერს ვშველი ამ მიზეზს, ამიტომაც გადამდის ზოგად აგრესიაში. ცხადია ეს შემოქმედებაზეც აისახება – აღარაფრის არც წერა მინდა, არც შექმნა და არც არაფერი, მხოლოდ დესტრუქცია!

მიშველეთ, სანამ ცოდვა ჩამიდენია.

Related post: დედას შევეცი