2011 Fucking year…


NOT inspired by 2008 fucking years…

-რას შვები ახალ წელს?
-ალბათ არაფერს. შენ?
-არც მე.

Random სურათი, თვალს რომ გაეხარდეს :))

ახალი წელი, როგორც ასეთი, ძალიან მწვავე დღესასწაულია. ის ყველაში მწვავე გრძნობას იწვევს – ის ან ძალიან უყვართ, ან ძალიან ეზიზღებათ და ”მკიდია”-ს საფარქვეშ ნიღბავენ. მე მივეკუთვნები მათ რიგებს, ვისაც უყვარს ახალი წელი (ახლა გავაცნობიერე ეს) და მინდა, რომ რაც შეიძლება დასამახსოვრებელი ყლეობა გავაკეთო, ანუ როგორც ეს სახალხოდაა მიღებული – ”კარგად შევხვდე ახალ წელს”.

თუმცა ყოველ წელს ერთი და იმავე პრობლემის წინაშე მიხდება დადგომა – სად და ვისთან ერთად? ინტროში მოყვანილი დიალოგი უკვე შაბლონად იქცა წინასაახალწლო მოლაპარაკებებისა. შედეგად წინასაახალწლო გაურკვევლობაში აღმოვჩნდი და არ ვიცი ხვალ და იმის იქეთ ”დასამახსოვრებელ” დღეებში რა მოხდება.

მანამ კი მოდი გადავხედოთ ამ წელს. რაღა თქმა უნდა ჩემი გადასახედიდან, თქვენ 2010 წლებს თავად გადაავლეთ თვალი, უჩემოდ.

მაშასადამე, იანვარი დადგა და მეც დეკემბერში დაწყებული საქმე გავაგრძელე და ჯერ კიდევ არ ამუშავებულ ჟურნალ ”ტაბულა”-ს მოვერგე. ამავე დროს დავიწყე პარალელურად კაზინო ”აჭარაში” ჩემი საოცნებო სამუშაო – კვირაში ორჯერ მისვლა და ლამაზი ხელფასი. ეს ორმაგი ფინანსური ბედნიერება იანვრიდან მაისამდე გაგრძელდა. მაისში აჭარიდან წამოვედი და ცალკე საცხოვრებლადაც გადავედი. ცალკე ამ სიტყვის სრული და ყველაზე მტკივნეული გაგებით, ანუ no woman, no cry. თუმცა ამასაც ჰქონდა თავისი პლიუსი, მრავალფეროვანი ურთიერთობების და ღრიანცელების გამო.

ნოემბრამდე გასტანა ამ ამბავმა, შუალედში საბაც შემოვიკედლე, დაახლოებით თვენახევრით და ამით გადავჭერი უკვე საკმაოდ მომწიფებული ფინანსური კრიზისი, რაც ცალკე ცხოვრებას უკავშირდებოდა. თუმცა ის მალევე წავიდა და მეც მომიწია დროებით (როგორც თავს ვიმშვიდებ) უარის თქმა ცალკე ცხოვრებაზე. ამ ბოლო ხანებისკენ ნელ-ნელა ისევ მწიფდება თავში აზრი ცალკე ბუდის აშენებაზე, თუმცა მზე არ ყოფნის და ცოტა წაუმჟავებს.

ამ წელში გარდა ამ ბიტავოი საკითხებისა, იყო შემოქმედებითი მხარეც. ჩემი მუსიკალური შემოქმედების ნაწილი შეგიძლიათ იხილოთ საუნდკლაუდზე, ამ ლინკით. ტექსტუალური შემოქმედება ამასთან შედარებით უფრო გაფანტულად მაქვს. ზოგი ამავე ბლოგზეა, ზოგი ნი2-ზე, დანარჩენი კი, რაშიც ფულსაც მიხდიან – ”ტაბულა”-ს ყოველ ორშაბათის ნომერში, საზოგადოების განყოფილებაში. ვიდეოშემოქმედება შეგიძლიათ იხილოთ ქრაუ პიქჩერზის ბლოგზე.

ეს არის 2010 წლის არასრული და უმოკლესი მიმოხილვა, თუმცა აქედანაც ჩანს, რომ ის საშუალოზე ოდნავ უკეთესი წელი გამოდგა. რა მოხდება 2011-ში, არავინ უწყის, მოვა და ვნახავთ. მანამდე მძიმე პერიოდი გველის ყველას, რამდენიმე დღიანი, ახალი წლის შეხვედრა რასაც ქვია.

თქვენ კი მანამდე შეგიძლიათ გადახედოთ 2010 წლის სრულ პოსტოგრაფიას, ქვემოთ მოცემული არქივის დახმარებით:

სექსი კვარიათში 2010


მაშ ასე, თბილისო და ჩემო მკითხველებო. მე მივდივარ “ქარტული ბლოგინგის დღეებზე” კვარიათში. გავდივართ ახლა და ჩამოვალთ კვირას. შესაბამისად ეს ოთხი დღე დავისვენებთ (სავარაუდოდ) ერთმანეთისგან. თუ კიდევ ჩავიგდე ხელში ვინმეს ლეპტოპი (ტუკიჯას ლეპტოპს ვღეჭავ ახლა), მაშინ განვაახლებ რამეს, თუ არა და ეგაა.

მიზანი და მისია დიდი მაქვს. იმას თუ არ ჩავთვლით, რომ ჩასვლისთანავე (თუ გზაშივე არა) უნდა გავილეშოთ, ასევე სტატია მაქვს ტაბულასთვის გასაკეთებელი. იმედია მექნება გონი შერჩენილი მაგისთვის. მანამდე კი – ზღვააააა!!!

ჯერჯერობიტ სურათი ავანსად:

ხვალ ხრამში ვხტები


აჰა, დადგა ეს მომენტიც. იმდენი ვიძახე ხრამში ჩახტით, ხრამშიო, რომ გადავწყვიტე მე თითონაც ჩავხტე.

მოკლედ, Rope jumping-ზე მაქვს ლაპარაკი. ხვალ ვაპირებ განვახორციელო ეს საქმე საგმიროი. რა გამოვა და როგორ, ამას ვიდეოში იხილავთ, თუ გადავრჩი. ნუ თუ არა და იმედია კამერა მაინც გადარჩება და ჩემს ბოლო კადრებს იხილავთ.

მოკლედ ხვალ, შაბათს ანუ, დილის 11 საათზე იკრიბება ხრამში მხტომელთა ლიგა, მაღლივის ხიდზე და ჰოპაა!

ჰო, ჩემი ვიდეო ასეთი არ იქნება, როგორიც ქვემოთაა. კამერას ხელზე ან რამეზე მივიბავ და ისე ვიზამ. ვოტ…

იცნობდეთ გენიოსებს


ასეთი ამბიციური სათაურის მერე ერთი ჩვეულებრივი სურათი უნდა დავაგდო – ჩემი IQ ტესტის შედეგები. რამდენად სანდოა არ ვიცი, მაგრამ გულს მაინც უხარია. ჯუმბერ:

Filled Tattoo


მოგეხსენებათ, რომ გასული წლის 22 დეკემბერს გავიკეთე ”საახალწლო ტატუ”, უფრო სწორად ნახევარტატუ, მხოლოდ კონტური. იმის მერე სამ თვეზე მეტი გავიდა, მე კი ვერაფრით მოვაბი თავი, რომ გამეფერადებინა და დამთვრებული სახე მიმეცა.

დღეს ადრე მოვედი სამსახურიდან, თან მხნეობისთვის მროველაც წამოვიყოლე. მთელი პრობლემა იმაში იყო, რომ მარტოს მეზარებოდა ხატვა, რომ წარმოვიდგენდი, რომ ორი საათის განმავლობაში უნდა მექაქუნებინა აპარატი, სიზარმაცე მიპყრობდა. ასეა თუ ისე, მროველას და შემდეგ უკვე ლილიანის მორალური მხარდაჭერით და ორსაათიანი ბზზზ-თი ჩემს მშვენიერ და საყვარელ ხელს უფრო მშვენიერი და საყვარელი ნახატი შევძინე.

ახლა კი იხილეთ თავად ისიც, ახალგაკეთებული და ჯერ კიდევ ვაზელინწასმული:

აი ისიც, იცნობდეთ და გიყვარდეთ

გაბრაზებული ბაჭია


სიზარმაცევ, ძალსა შენსა
ვინ არს, რომე არ ჰმონებდეს

შემაწუხა მოკლედ ამ სიზარმაცემ. კაი ხანია დახატვა მინდა რამის (ჩემზე) და ვერ მოვაბი თავი. ამას დაემთხვა ის შესანიშნავი შანსიც, რომელიც უფებ გაეძრო ფორუმზე. მოკლედ და კონკრეტულად, სავარაუდოდ ხვალ ვიხატავ პატარა (ან არც ისე პატარა) და ლამაზ ნახატს. არა ჩემი ხელით…

სურათი თავის თავად ლამაზია და საყვარლად ბოროტი, მაგრამ ჯერ ვერ მოვიფიქრე სად ჯობია ამის ამოჯღაბნა. აბა, ენი იდეაზ? აი ნახატი:

აი ისიც, უბოროტესი კურდღელი

ფერადი ტატუ, ნახატი, ბაჭია.

გაზაფხული


აჰა! მოვიდა გაზაფხული! გუშინ ვაკე-საბურთალოზე ჩავდიოდი და ნუშის აყვავებული ხეები ვნახე. იიფფ, ატყდება ახლა თბილისის საზოგადოება და სექსის სუნი დადგება ჰაერში.

რაგბის ნაკრების არაოფიციალური მხარდამჭერი კლუბი


2008, 23 თებერვალი. პორტუგალია-საქართველო. ევროპის ერთა თასი

ალბათ გაიგებდით, რომ 20 მარტს რუსეთის ნაკრებს ვეთამაშებით რაგბს და თამაში ტრაბზონშია. ეს ჩვენს საშინაო თამაშად ითვლება, ისევე როგორც უკრაინაში, მარიუპოლში გამართული თამაში ჩაეთვალა რუსეთს საშინაოდ. მარიუპოლში ბევრი ქართველი გულშემატკივარი ვერ წავიდა, გამომდინარე იქედან, რომ 300-500$ ჯდებოდა ეს ტური. ტრაბზონში ჩასვლა კი გაცილებით იაფია და გამომდინარე აქედან ბილეთები უკვე ძალიან ძნელი საშოვია ამ თამაშზე.

ახლა კი შევხედოთ მედლის მეორე მხარეს. რუსეთთან თამაშზე ყოველთვის გაცილებით მეტი ხალხი მიდის, ვიდრე სხვა, ზოგჯერ უფრო პრინციპულ და გადამწყვეტ თამაშებზე. ეს ერთი მხრივ გასაგებია, მაგრამ ის ფაქტი, რომ მერე ეს ხალხი თავს საქართველოს ნაკრების ფანს უწოდებს და თამაშებზე სიარულით კი თავს არ იწუხებს, ცოტა არ იყოს და გაბრაზებას იწვევს. ფანობა და გულშემატკივრობა ხომ არ შეიძლება, რომ მხოლოდ ერთი გუნდის წინააღმდეგ იყოს.

ამიტომ გადავწყვიტე და ფეისბუქზე გავაკეთე ჯგუფი – ”მე მაშინაც მიყვარს ჩვენები, როცა რუსეთს არ ვეთამაშებით” (შემოგვიერთდი). ჯგუფის მიზანი და იდეა სათაურშივე ჩანს. ფაქტიურად, თუ ყველაფერი სწორად წავიდა და ჯგუფის წევრებმა რამდენიმე ათასს მიაღწია (რისი იმედიც მაქვს, რადგან გუშინდელს მერე უკვე 208 წევრია ჯგუფში და რაოდენობა იზრდება), ჩვენ შეიძლება გავხდეთ რაღაც არაოფიციალური და რაც მთავარია არაპოლიტიზებული და არაგაპაპსებული მხარდამჭერი კლუბი, რომელიც ხელოვნურად შეკოწიწებულ ფანკლუბებზე უკეთესი იქნება.

ასე რომ მოდით, შემოუერთდით ამ ჯგუფს (თუ იდეას ეთანხმებით, რაღა თქმა უნდა). ერთად ჩვენ ძალა ვართ.

ჯგუფი ”მე მაშინაც მიყვარს ჩვენები, როცა რუსეთს არ ვეთამაშებით” – მოდი!

პ.ს. არ დაგვავიწყდეს, რომ ხვალ 2 საათზე საკმაოდ პრინციპული თამაშია ესპანეთთან.

Death-ლაინი


მაშ ასე, მოვიდა ის თარიღი, რომელსაც ყველა ასე ელოდა, ყოველ შემთხვევაში ისინი მაინც, ვინც ჟურნალ ”ტაბულა”-ს ჯერ კიდევ ქორფა და უცოდველ რედაქციაში მოღვაწეობს. რედაქციაში, სადაც ჯერ არ დაღვრილა პირველი სისხლი და რომლის კედლებიც არ შეძრულა განწირული კივილით. თუმცა ყველაფერი წინაა და თან არც ისე შორს – ხვალ.

ხვალ იწურება ის პირველი გამოსაცდელი ვადა, რომლითაც ჩვენ ყველანი აგვიყვანეს აქ სამუშაოდ და ხვალვე დაატოვებინებენ ნახევარ რედაქციას თავის თბილ სავარძლებს. ხალხში პანიკაა, ზოგი ისე მოთქვამს და ზოგი ასე. ზოგმა უკვე ნეკროლოგებიც შეიდგინა და ახლა ალბათ სევდანარევი სიამაყით გადაავლებს ხოლმე თვალს. ასეა თუ ისე, რაღაცაში მართლებიც არიან, სრული გაურკვევლობის გამო ნებისმიერს შეუძლია იფიქროს, რომ სწორედ მას მოუწევს თავისი ნივთების მუყაოს ყუთში ჩალაგება და სახლში წასვლა.

მეც მათ შორის ვარ. მოუხედავად ჩემი ასე თუ ისე წარმატებული ჟურნალისტური სტარტისა, ჯერჯერობით მაინც არ ვიცი რითი დამთავრდება  ეს ყველაფერი. ძალიან არ მინდა, ამ ეტაპზე გამისროლონ სახლში, როცა როგორც იტყვიან, მუღამში შევდივარ. თუმცა თუკი იმის გამო გამომაპანღურეს, რომ ხვალისთვის გასაკეთებელი სტატია არ დამიწერია ჯერ, ღირსიც ვიქნები.

ასეა თუ ისე, მოდით ვიყოთ ოპტიმისტები და გავწიოთ წინ, ნათელი კომუნიზმისკენ! აქვე ფოტო განწყობისთვის:

წინ, მზიანი კომუნიზმისკენ!

საქართველო-გერმანია


მე ვარ ამაყი, რომ ეს ბილეთი მაქვს. მართალია ამის გარდა კიდევ ძველი თამაშებიც შენახული მაქვს, მაგრამ ეს გასაკუთრებულია. საქართველო (77) – გერმანია (3). კიდევ უფრო კარგი იქნება 20 მარტის ბილეთსაც რომ შევმატებ კოლექციას, ტრაბზონის სტადიონიდან, სადაც რუსეთს უნდა ვეთამაშოთ. ასე…

ოდისეა კახეთში – მესამე ნაწილი


[ პირველი ნაწილი ], [ მეორე ნაწილი ]

ეს პოსტი დაიწერა დიდი ხნის წინ, შორეულ 2006 წელს, ოღონდაც ის არ დაწერილა ბლოგზე, დაიწერა ბლოგისთვის ჩვენს (მონაწილე პირების) მიერ ბლოკნოტში, თუმცა ბოლომდე აკრეფა არა და არ ეღირსა. ეს ბლოკნოტი ახლა ვიპოვე და გადავწყვიტე დავასრულო მისი გადმოკრეფა აქეთ და გამოვამზეურო. მაშ ასე, ვიწყებთ. ნაწერში გამოყენებულია უწმაწური ლექსიკა.

პ.ს. ვინაიდან და რადგან ამ ბლოკნოტში სამივე მონაწილე პირი ვჯღაბნიდით (მე, მროველა და მოგვიანებით შო), ამიტომ თითოეულ ნაწერს წინ ავტორსაც ვუწერ.

დღე მეორე, შაფათი, 15 ივლისი, 2006

მროველი: მე და შომ ფეხბურთი ვითამაშეთ, 5-5 ანგარიში, აუ რა დავიღალე. შო გაიტრუპა.

ყვავა: სულ გამოყლევდნენ ეს ჩემისები პახმელიის ნიადაგზე… ფეხბურთს თამაშობენ… მროველი ჩემ გოგოს ემესიჯება ჩათლახურად. მშია…

შო: ბაზრიდან [თელავის] მოვედით. შევიძინეთ 11 კილოიანი საზამთრო და სამი კილო სამწვადე. ხოდა რავი რა… საზამთრო გავრეცხე, ყვავა ხორცს რეცხავს და თან იაზვურად იჯმევინება – რას ვაკეთებ და ვცეკვავო. ხოდა ვიზამთ რამეს. ხვალ მე მივდივარ, ტაკ ჩტო გამოვა ეს საღამო… მშია, ხო…

მროველი: ჩემგან კაი დიასახლისი გამოვა. ნატყნაურევი სახლი მივალაგ-მოვალაგე, რაღცას დავამსგავსე რა. ჭურჭლის დარეცხვა საკაიფოდ გამომივიდა. შო ახლა მაღაზიაშია გასული, ყვავა კიბეებზე ზის და ხორცხ ჭრის.

დენი დილიდან არ არის. ყვავას სიბრძნე – ხელი თუ ქონიანი გაქვს და არ გაქვს საპონი, ხახვის წვენით შორდება… პრინციპში კაია, დენი რომ არ არის, მობილი დამჯდარია და ყვოვეს ქალთან მესიჯობის სურვილი დაკარგული მაქვს. სიმართლე რომ ვთქვა და ძალიან გულახდილი ვიყო, ჩათლახურად ვიქცევი – არ შეიძლება ასე რა.

შო იგვიანებს, ყვოვე ანერვიულდა, 5 საათი დაიწყო.

შო: ვიმწვადავეთ, ვიწითელღვინავეთ და ვიძინეთ კიდეც. ხვალ თბილისში უნდა ჩავიდე, არადა როგორ მეზარება 2 საათი გზაში [მარტოს]. ახლა ვემზადებით სერია ნუმერო დუოსთვის, რომელშიც შედის თეთრი ღვინო (რომელსაც დღეს ალბათ აღარ დავლევ, ორ ჭიქას ონლი), მწვადი + კარტოშკა + კოფევარკა. აუ, ეს რა ისწავლეს :( :) .

[ 22:05 ] ყვავა: მგონი ეს დროა. არ ვიცი. გარეთ წვიმს. გარეთ მთელი დღე ან წვიმს, ან… ან მეორე. ჩვენთანაც წვიმს, შიგნით, ოღჴნდ აქ ღვინო წვიმს, ისევე როგორც გარეთ – შესვენებებით, მაგრამ კოკისპირულად. შაფათი საღამოა, საწოლზე ვარ წამოგორებული და…

…ტფუი ბლიად, მინდოდა რამეწერა, რამშტაინის რაღაცეებს ვუსმენთქო და ამ დროს შუქი ჩაქვრა, შუქი ყლეზეც, სანთლის შუქზეც გადასარევად დავლევთ. ახლა შო ტვინს ტყნამს და იმ ასანთის კოლოფს, რომელზე თითების ტყაპუნითაც ტყნამს ტვინს, გავთხრი ტრაკში. ბრტყლად.

კარგია მამენტ შუქი რომ ჩაქვრა. ვყრივართ საწოლებზე, წვიმის ხმას, შოს ტვინის ტყვნას და მროველის ბაზარს ვუსმენთ, ძირითადად გალაქტიონზე.

…იმასე კარგი გრძნობა არ არსებობს, ძალიან მაძღარი რომ გდიხარ ბალახში და ცით ტკბები, როგორც წეღან მე და შო… ან… ბოლი მინდა… ახლა შევწვავთ ხორცის ნარჩენებს და წავალთ შემდეგ წრეზე. აე :)

[ ღამე ] ყვავა: ყლე რომ ვარ, ეგ კი, მაგრამ ამხელა ხო? რა კარგია მამენტ :) ამ გამოყლევებ… რა შუაშია მამენტ… თუთუნთან ერთად რაღაც მოვწიე? კი. ყლევები, სხედან და იღრიჯებიან. ჩვენ ვტვირთავთ. აღარ ვსვამთ. მამენტ სამკურნალოა ეს. გული მერევა.

დღე მესამე, კუირა, 16 ივლისი, 2006

[ დილა ] ყვავა: გათენდა. მამენტ კაი ხანია სამყაროსთვის გათენდა, მაგრამ ჩვენ ახლა ავდექით. კარგად ვყრივართ, როგორც შო იტყოდა ”ხარაშო სიძიმ, დევოჩკი”.

შო დილიდან ტვინს ტყნამს, მე კი დილიდან ძარღვები მტკივა. ეგრეა, ყველაფრის შეხვევა და მოწევა არ შეიძლება. ზატო მეძინა ბულკივით წუხელი… დღეს შეიძლება უკვე თბილისში წავიდეთ. რაღაც არ მინდასავით, ის კასრი ჯერ კიდევ სავსეა…

მროველი: ოჯახური გარემოა, შო ჭურჭელს რეცხავს, მე ლოგინები ავალაგე, ყვოვე დაყლეპროჭაობს.

[ აქ ჩანაწერი წყდება, სავარაუდოდ წამოვედით ]

ოდისეა კახეთში – ნაწილი მეორე


[ პირველი ნაწილი ]

ეს პოსტი დაიწერა დიდი ხნის წინ, შორეულ 2006 წელს, ოღონდაც ის არ დაწერილა ბლოგზე, დაიწერა ბლოგისთვის ჩვენს (მონაწილე პირების) მიერ ბლოკნოტში, თუმცა ბოლომდე აკრეფა არა და არ ეღირსა. ეს ბლოკნოტი ახლა ვიპოვე და გადავწყვიტე დავასრულო მისი გადმოკრეფა აქეთ და გამოვამზეურო. მაშ ასე, ვიწყებთ. ნაწერში გამოყენებულია უწმაწური ლექსიკა.

პ.ს. ვინაიდან და რადგან ამ ბლოკნოტში სამივე მონაწილე პირი ვჯღაბნიდით (მე, მროველა და მოგვიანებით შო), ამიტომ თითოეულ ნაწერს წინ ავტორსაც ვუწერ.

14.07.2006. [ 16:10], ყვავა: ჩემი ძუძუ მოვტყან. ახლახანს, ეს წუთებია ამოვედით მდინარიდან. ნუ დოზა წაღებული გვქონდა თან, იქვე მდინარეშივე ჩავყარეთ ქვები – მაგიდად და სკამებად და ფეხები – გასაგრილებლად… ნუ ვსვით. ახლა ორ საწოლზე განივად ვწევარ და კაიფის უმაღლეს სტადიაში ვარ. შომაც დარეკა, გზაშია უკვე, საათნახევარში აქაა, მანამდე წავუძინებ ცოტას…

[22:57],  ყვავა: დაგვენძრა საბოლოოდ. კოფევარკით ვსვამთ. გავზომეთ და სულ რაღაც 5 ჭიქა ჩადის. თითო უკვე დავლიეთ. შომ ფონად დიმუ ბორგირი მოითხოვა, ე.ი. პიზდეცი ჭირს.

შო: ვეთანხმები წინა ორატორს, კოფევარკით სმა – ეს პიზდეცია. ახლა ცოტას დავიცდით და კიდევ ერთს ვაჯახებთ, გვისურვეთ [წარმატება]…
…ყვავა ლაპარაკობს… იმ გრძნობას გაუმარჯოს, რასაც ჩვენ განვიცდით ერთმანეთის…რომლის გამოს კოფევარკიდან ვსვამთ…და დიმუს ვუსმენთ…

ბლეკი ყლეობაა (ც) ყვავა… და დალია…

ყვავა: მეორეც დავლიე., ჩემი კარგიც მოვტყან… რამდენზე ავედი? კარგია მგონი.. საუკეთესო ხალხს ვკარგავთ, შო დაეცა, მაგრამ როგორც ნამდვილ მებრძოლებს შეშვენით, ჩვენ მის გვამზე გადავაბიჯეთ და ახლა მესამეს გავიკეთებთ ვენაში… ან ტრაკში…

[აქ მოდის მროველას რაღაც გაურკვეველი ნაწერი, რომლის გაშიფრვაც ჩემს ძალებს აღემატება, ამიტომ სურათად დავდებ]

მროველას მანუსკრიპტები

[ გაგრძელება მესამე ნაწილში ]

ოდისეა კახეთში – ნაწილი პირველი


ეს პოსტი დაიწერა დიდი ხნის წინ, შორეულ 2006 წელს, ოღონდაც ის არ დაწერილა ბლოგზე, დაიწერა ბლოგისთვის ჩვენს (მონაწილე პირების) მიერ ბლოკნოტში, თუმცა ბოლომდე აკრეფა არა და არ ეღირსა. ეს ბლოკნოტი ახლა ვიპოვე და გადავწყვიტე დავასრულო მისი გადმოკრეფა აქეთ და გამოვამზეურო. მაშ ასე, ვიწყებთ. ნაწერში გამოყენებულია უწმაწური ლექსიკა.

პ.ს. ვინაიდან და რადგან ამ ბლოკნოტში სამივე მონაწილე პირი ვჯღაბნიდით (მე, მროველა და მოგვიანებით შო), ამიტომ თითოეულ ნაწერს წინ ავტორსაც ვუწერ.

დღე პირველი, პარასკები, 14 ივლისი 2006 წელი

მროველი: ვხერხავთ, ხერხავენ, ვლოთობთ და ალბათ ლოთობენ. პადიეზდ წაქცეულებზე და რამშტაინზეა საუბარი. ყვავა მეოჯახე ყლესავით კიბეებზეა მიყრდნობილი, ჩუსტებში წაყრილ ფეხებს ათამაშებს და შიშველ ”ღიპს” იფხანს, თეონა(ლა)-ს ელოდება ჩათლახი. უუუუხ…

წუხელის ჩამოვედით და სიმბოლურ პონტში გავიღუნეთ. ერთი სამლიტრიანი შტოფი ექშენ ვარიანტში ჩავცალეთ ანუ სადღეგრძელო – დალევა – ბორგირებზე თავის ქნევა, ამ სოფელს წელიწადში ერთხელ მაინც ხომ უნდა ეღირსოს ხარისხიანი მუსიკა. ჩემი მეტალისტი მაგნიტაფონი ამდენს თუ გაქაჩავდა, არ მეგონა.

ყვავამ ახალ მეთოდს მიაგნო – ფეხებგაშლილი ზის და ტელეფონი ყლეყვერისკენ აქვს მიშვერილი, ”ამბობენ გამოსხივება ზრდისო”. რა გამოყვერცხებულია, მამენტ…

თეონა იგვიანებს, მეოჯახე კაცი ღელავს. სად არის თეო?

კუსტბაზე არ აირს კუ
შავი ზღვა არის ლურჯი
ჩვენთან არ არის თეო
ორი ყლე მოწყენილია

(ლექსი ბაი მროველი, კომენტარი ”მოგიტყან რიტმის გრძნობა” – ბაი ყვავა)

მაგრამ უკვე აღარ ვართ მოწყენილები, შომ დარეკა, მოვდივარო. აეე, გადაგვიჯვია აბა! ყვავა ღვინის გადმოსაღებად არის შესული – კამპოტის პონტში ვწრუპოთო, ამის ჩათლახი… იმდენი მაინც დავლიოთ, რომ ტრასაზე ჩასვლა და იმ ხალხის ცნობა მოვახერხოთ.

ყვავა: დეგვენძრა ოფიციალურად. მესიჯი მოვიდა. ვაენნი ქალი გადაიდო. ბატ. და შესაბამისად პატ. მროველსაც რაღაც მესიჯი მოუვიდა ახლა, მგონი წუხელის ვიღაცას აგინა და ახლა :spy:  სმაილიკი მოვიდა მცირედი ტექსტუალური განმარტებით: ”მეტრეველი, შენ ხარ?”. ვერაფერს იტყვი, გადასარევია.

სამაგიეროდ დაიდება შო. ეგ ”ყლევი” ეგა. ხელწერაზე ვიცანით, ”სასისკის მოსახარში ტოჩკა იდება?”. ჩამოეთრიოს ერთი, მაგას მაინც ვუზამთ რამეს…

მოკლედ გავაჯვი მე, ღვინო ამოვიღე, ამან წეროს აქ…

მროველი: მარი-ვაკემ დამიმესიჯა. საუკუნეა არ მინახავს და ნეტა რა ეწყინა? ყველას რავა მე უნდა ვეფერო…

რამშტაინი არტ-სატანისტმა მერლინ მენსონმა შეცვალა. სატანიკოსები ვართ რა ბლიად :)

ხოდა წეღან იმას ვამბობდი, რომ ქალი ან ძალიან გაგახარებს, ან ძალიან გაგაბრაზებს. აგერ, თეომ როგორ გაგვახარა და მერე შეომვე მოგვიწამლა ხასიათი. ქალებს მართლა ვერ გაუგებ, არადა ქალის გარეშე ძნელია ბლიად, ძალიან ძნელი.

ყვავა: ტფუი, ბლიად, ძალიან ღრმად ჩავყავი შლანგი და ღვინოს ნალექი ამოყვა, მარა ისმევა მაინც. მაგარი ”შათლახი” ღვინოა ისე, კამპოტივით ისმევა და ბოლოში გირტყამს მარტო. მროველი გავიდა ახლა მომსახურების ზონიდან, დავრჩით მე და ძაღლი, მე კიბეზე ვზივარ ”მეოჯახე ყლესავით” და ძაღლი მერლინ მენსონს უსმენს.

შო რომ ჩამოეთრევა, დღეს არა და ხვალ სამწვადეს ვიყიდით და წყლის პირას ვიზამთ ”რამეს”. აქვე ეზოში თხილები შევამჩნიე, კაკრაზ საშამფურე მასალაა, იქვე ერთ შეკვრა წალამსაც მოვიპარავთ ეზოდან და… (მრავლისმთქმელი სამი წერტილი).

მროველი დამეკარგა მგონი. დაჟე მესიჯის დაწერა მოვასწარი ამდენ ხანში. არადა მე და მესიჯი… ბრრ… ხო კიდე, ბოლი მინდა, გადავრეკეთ დილით და ახლა ველოდებით. მინდა…

[ გაგრძელება იხილეთ მეორე ნაწილში ]

მე – ჟურნალისტი


როგორ ამაყად ჟღერს არა? და ამავე დროს უცნაურად. ასეა თუ ისე, დღეიდან (ნუ მთლად დღეიდან არა) მეც გავყავი თავი ჟურნალიზმში, ანუ ფულზე გავიყიდე. ახლა წავა შეკვეთილი სტატიები და რაღაცეები :))) მოკლედ, ფასზე შევთანხმდებით როგორმე.

რა ჟურნალია და რაზე, ამას ცოტა მოგვიანებით მოგახსენებთ. მანამდე კი მინდა გაჩვენოთ ჩემი ბლოგის პრომო სურათი. გადიდებისთვის დააჭირეთ.

საახალწლო ტატუ


მოგეხსენებათ ახალი წელი მოდის. ყოველ შემთხვევაში იმედი გვაქვს, რომ მაქამდე ვიცოცხლებთ. ასეა თუ ისე, ამ ღირსშესანიშნავ თარიღს აუცილებლად უნდა აღნიშვნა. ჰოდა მეც ავღნიშნე ახალი, საახალწლო ტატუთი, ამჯერად ჩემს საკუთარ სხეულზე.

ბევრი ფიქრი არც დამჭირვებია, მომეწონა სურათი, ამოვბეჭდე, გაგავიტანე ხელზე და შემოვაკონტურე. ახლა ვუყურებ და სიყვარულით ვივსები, ჯერ ამ ნახატისადმი და მერე საკუთარი თავისადმი. მე ხომ სრული საფუძველი მაქვს ეს ტატუ ორმაგად მიყვარდეს – როგორც ჩემი ახალი ტატუ და როგორც ჩემი დახატული ტატუ.

მოკლედ, სიტყვა რომ აღარ გავაგრძელო, წარმოგიდგენთ ამ შედევრს. ისევე როგორც ფეხზე, ალბათ ამასაც გავაფერადებ, ოღონდ ცოტა მოგვიანებით. ჰო, ცოტა ისეთი ფოტოა, რომ ძნელი გასარჩევია ადგილი, ამიტომ მე გეტყვით – ეს არის მარცხენა ხელი, იდაყვიდან მაჯამდე, ზედა მხრიდან.

related: https://bigcrow.ge/?s=tattoo

Дело мастера бойтся


ეს სათაური წესით  და დაუწერელი კანონით აქ უნდა დამეწერა, ბრჭყალებში, უფრო ნავაროჩენი და დეზლა იქნებოდა, მაგრამ იქაც კარგად წერია, სადაც არის.

მაშ ასე, წარმოგიდგენთ ერთმოქმედებიან პიესას ”Дело мастера бойтся”.

მოქმედი პირები:

  • Дело – პირველი ტატუირება არასაკუთარ სხეულზე, თუკი არ ჩავთვლით კაქტუსაზე ამასწინათ დასმულ ერთ წერტილს, რომელიც იყო პასუხი კითხვაზე – ”ძალიან მტკივნეულია?”
  • Мастер – რაღა თქმა უნდა შეუდარებელი და განუმეორებელი მე
  • Боязнь – ერთსაათიანი სეანსი, მსხვერპლის მრავალგზის და უშედეგო მცდელობებითურთ, როგორმე გაქცეულიყო და თავი დაეღწია მტარვალი ნემსისთვის.

ფოტოფაქტი (გადაღებულია ”Вихр-77″ – ის ტიპის უთოთი, ასე რომ ხარისხი ვერ ლავეს):

ყველა მსგავსი პოსტი – დააჭირე აქ

ყვავილი მტვერში


ცამეტი წლის ხარ და შენი ტყვეა
ჭაღარა გულის ზმანება ავი, –
ჩააწყვეთ რიგში ცამეტი ტყვია,
ცამეტჯერ უნდა მოვიკლა თავი!

გალაკტიონ ტაბიძე

დილა სუსხიანი გათენდა. ასეც უნდა ყოფილიყო, ნოემბერია უკვე და ყინვები დაიწყო. აბუზული ბეღურასავით ვიდექი გაჩერებაზე და სამხრეთ ამერიკის უღრანი ტყეების სითბოზე ვფიქრობდი. რაღაცას გამოვყევი მეტრომდე და ტვინ- და გულგაყინული მოვკალათდი პირველივე შემხვედრ სკამზე. წინ სახლი მელოდებოდა…

თვალი გავახილე, უფრო სწორად მატარებლის უშნოდ შეჯანჯღარებამ გამახელინა და გული გამითბა. ჩემს წინ იჯდა ის, პატარა ყვავილი, წითელი პალტოთი. სამედიცინოს მეტრომდე გულაფანცქალებული ვიჯექი და ხანდახან ფარულად გავხედავდი ხოლმე. ზედა ციტატის არ იყოს, ცამეტ წელზე დიდი არც ეს იქნებოდა, მაგრამ რაღაცნაირი გამოხედვა ჰქონდა, სხვანაირი. არ ვიცი რა დამემართა, რამ გადამრია ასე, მაგრამ მაინც მჯერა, რომ გავა წლები და მე მას კიდევ შევხვდები. ან თავად წაიკითხავს ამას და შემეხმიანება…

მანამდე კი ერთ სიმღერას დაგიტოვებთ, ისე რა, განწყობისთვის:

მსგავსი პოსტი: მე მეტროში.

.Ge და სხვანი


არის, აღსრულდა ოცნება
არის, აღსრულდა მიზანი (კომპარტიის არქივებიდან)

არ ვიცი, შეიძლება უკვე შეამჩნიეთ, მაგრამ ოფიციალურ ნათქვამს მაინც სხვა სიტკბო აქვს – ბლოგი როგორც იქნა გადავიყვანე .Ge – ზე. ანუ ახლა ჩემთან შემოსვლა შეიძლება როგორც ძველი, ვორდპრესული მისამართით, ასევე მარტივად და ლამაზად BigCrow.ge -ს აკრეფით. თქვენი არ ვიცი და ჩემთვის ეს სასიხარულოა. ვისაც არ დაგეზარებათ, შეგიძლიათ ჩაისწოროთ მისამართები, თუ არ ჩაისწორებთ, მამენტ არც მაგით დაშავდება არაფერი.

ახლა შემოქმედებითი ნაწილი – ასევე როგორც იქნა ვიყიდეთ დომეინი და ჰოსტინგი ni2.ge – სათვის, თუმცა ჯერ ნუ შეხვალთ, არაფერი დაგხვდებათ მანდ. იდეაში მანდ იქნება ჩვენი დიადი კრეატივ-სტუდიის ყველაფერი, მათ შორისაა ნი2 ნიუსი, ნი2 არტსი, ნი2 ვიჟენი და კიდევ რამდენიმე განყოფილება. იმედებს, რაღა თქმა უნდა დიდს ვამყარებთ, ვნახოთ რა გამოვა.

დღეს კი ჩვენს ახალ იმპროვოზირებულ სტუდიაში მივდივართ, რომ გადასაღები რაღაცეები ავაწყოთ, მათ შორის ”ბლუ სკრინის” კედელი. ასე რომ ელოდეთ სიახლეებს მალე. ახლა კი განვესხი, მროველას კამერა უნდა ვეთხოვო, თორემ ყველაფერი დაგვრჩება ჰაერში.

Tattoo


როგორც იქნა! გვეშველა! (ნუ თქვენ რა, მე მეშველა) მოვაბი როგორც იქნა თავი და ფეხზე დაწყებული ტატუ დავიმთავრე, ცხადია ჩემი ტატუს აპარატით. დატკბით:

Tatto-leg

Online again


დიდხანს ვიფიქრე, მაგრამ ამაზე ყლე სათაური ვერ მოვიფიქრე ამ პოსტისთვის. მაგრამ იმის გამოსახატად საკმარისია, რისი თქმაც მინდა – ინტერნეტი ჩამირთეს. უფრო სწორად ის ინტერნეტი, რომელიც მქონდა, ჯერ კიდევ არ ჩაურთავთ, მაგრამ ახლა უკვე მაგას დიდი მნიშვნელობა აღარ აქვს – ჯელინკი შემოვიყვანე და აწი თავისი დიესელი შეუძლიათ დამახატონ ზედ. თან ამას აპლოადი უკეთესი აქვს.

აიმ ბექ!

netcable