Advertisements
Feeds:
ჩანაწერები

Archive for the ‘ნაბოდიალები’ Category


იყო დრო – სოკრატე

მახსოვს პერიოდი, როდესაც გარემოებათა კეთილი, ზოგისთვის კი ბოროტი დამთხვევით ერთდროულად სამი ქალი მყავდა. წარმომიდგენია მამაკაცთა 90%-ის სახე ამ წინადადების წაკითხვის შემდეგ, მეც ეგეთი სახე მექნებოდა ზუსტად – Me Gusta. თუმცა, სიმართლე რომ ვთქვა, რამდენადაც ეს სასიამოვნოა, იმდენად გულისმომკვლელი გვერდითი ეფექტებიც აქვს.

პირველი ეფექტი არის ყველასათვის ცნობილი, მოდუნების ეფექტი, რომელიც თქვენს ცხოვრებაში თუნდაც ერთი ცოცხალი ქალის არსებობის შემთხვევაში დგება – მონადირე გადაეჩვევა ნადირობას და ფერმაში მოწეულ საჭმელს მიირთმევს. და რაც უფრო დიდია ეს ფერმა, მით უარესი. თუმცა ეს არ ნიშნავს, რომ მთლად უნდა გავტყიურდეთ და ვანნაითსტენდების დიეტაზე დავჯდეთ – ცოტა ისიც და ისიც.

თუმცა სინამდვილეში ამაზე არ მინდოდა წერა. ერთი კონკრეტული მომენტი მინდა გავიხსენო როდესაც, როგორც უკვე ავღნიშნე, სამი ქალი მყავდა. ჩემზე ბედნიერი კაცი არ დადიოდა მსოფლიოში, ასე მეგონა სანამ საქმე საქმეზე არ მიდგა და უეცრად სადღაც ბარში არ გამომეღვიძა, მაგიდაზე თავდადებულს. საიდან მოვხვდი იქ და რას ვაკეთებდი, ნაკლებად მნიშვნელოვანია, მთავარი ისაა, რომ მარტო ვიყავი.

მარტო ვინ არ ყოფილა შეკაცოო, ჩამესმის ყურში. ეტყობა მაშინაც ჩამესმა ეს ფრაზა და ამით გამხნევებულმა მშვიდად ამოვიღე ტელეფონი და… გავიჭედე. ვის დავურეკო? მე ხომ ბედნიერი კაცი ვარ, სამი ქალი მყავს. მერე რა, რომ არც ერთი აქ არ არის, ამის მადლობელიც უნდა ვიყო, იმიტომ რომ აქ რომ იყონ… მოკლედ, ქალთა ერთ სივრცეში არათავსებადობის პრინციპის თანახმად ჯობია, თუ ეს არ მოხდება. ასეა თუ ისე, ტელეფონი მიჭირავს, რომელშიც მთელი სამი ნომერი მიწერია (დიახ, სხვა ნომრები არ მიწერია, ვის რაში ვჭირდები) და დილემაც სახეზეა – რომელს დავურეკო?

ძალიან მარტივი გადაწყვეტილება მივიღე – ანბანის მიხედვით ჩამოვყევი.

პირველი საუბარი ძალიან მოკლე იყო, სადაც მე მსმენელის როლში ვიყავი მხოლოდ. უკვე ძალიან ნაცნობი ხმის მქონე ქალმა მაცნობა, რომ ”მობილური ტელეფონი გამორთულია ან…” და ა.შ., როგორც ტექსტია. მოკლედ, პირველი ციყვი ფუღუროში არ არის. ეგ არაფერი – შევძახე საკუთარ თავს – კიდევ ორი ზარი შეგიძლია გააკეთო. საკუთარი მდგომარეობით აღფრთოვანებული ვუშვებ მეორე ზარს და ამჯერად ”მობილური გამორთულია”-ს ქალთან საუბარი აღარ მიწევს. თუმცა სიგნალის დაგვიანების მიხედვით ვხვდები, რომ ობიექტი არც ისე ახლოს უნდა იყოს. ჩემი ბედის ცოდნამ არ მიღალატა – ჩემი მეორე სიხარული ქალაქგარეთაა, საკმაოდ შორს. ის კი არა, ჯერ კიდევ გზაშია და ამით შეწუხებულ-გაბრაზებული ტვინს აქეთ მიპობს. სასწრაფოდ ვათამაშებ ტელეფონის დაჯდომის სცენას და ზარს ვწყვეტ.

თავი კორბენ დალასი მგონია, რომელსაც ერთადერთი ღერი ასანთი აქვს და ამით უნდა გადაარჩინოს მსოფლიო. ოღონდ ასანთის ღერი ჩემი ტელეფონია, გადასარჩენი მსოფლიო კი – მე. კარგ დროს დავრეკე, ზუსტად დღესასწაულის მეორე დღეს მივუსწარი. ”დღეს ვზეიმობ, კალენდარში დღე წითლად მაქვს აღნიშნული და სახლიდან არ გავდივარ”. რაღა თქმა უნდა, ქალებს ხომ ასეთი დღეები თვეში ერთი 25 მაინც აქვთ, რა გასაოცარიც არ უნდა იყოს. მოკლედ რომ ვთქვა, ორი-სამი დღე მაინც აჯობებს, თუ მის სადღესასწაულო განწყობაში არ შევიჭრები.

და გამოვიდა რა? სამი ქალი მყავს, სამმაგად ბედნიერი კაცი ვარ, თუკი მხოლოდ ამ მოვლენის (დედაკაცის) მხოლოდ დადებით მხარეებს შევხედავთ და საბოლოოდ ისევ ისეთ მარტოობაში ვსვამ ლუდს, როგორც ჩემს გვერდით მჯდარი მარტოხელა ძმაკაცი.

აქედან კი მხოლოდ ერთი დასკვნა გამომაქვს – სასწრაფოდ უნდა ვიშოვო მეოთხე ქალი, რომელსაც თბილისიდან გასვლის უფლება არ აქვს, ჰორმონალური დარღვევის გამო მენსტრუაცია არასოდეს ეწვევა და ტელეფონი ურანის ელემენტებზე აქვს შეერთებული, რომ არასოდეს დაჯდეს ან ზონიდან გავიდეს. თუკი ასეთ ვინმეს იპოვით, ძალიან ბედნიერი ვიქნები, მით უმეტეს, რომ ის სამი ქალიც აღარ მყავს. მიზეზი მარტივია – ერთმანეთის არსებობის შესახებ გაიგეს და ორი მათგანი, როგორც მატერია და ანტიმატერია, ურთიერთში ანიჰილირდა, მძლავრი და ჩემთვის მავნე ენერგიის გამოყოფით, მესამე კი მე მომევლინა ატომურ აფეთქებად. ასე რომ, თუკი ზემოთჩამოთვლილი თვისებების და არაფეთქებად ქალს იპოვით – არ გამომაპაროთ.

Advertisements

Read Full Post »


სხვის ბლოგებს რომ იშვიათად ვკითხულობ, ეს არავისთვისაა ახალი ამბავი. სხვისას კი არა, ჩემსასაც აღარ ვკითხულობ. თუმცა ეს პოსტი, როგორც სათაურიდან მიხვდით, ამაზე არ არის. მეტიც, ამ რამდენიმე დღის წინ ქართული ბლოგების განვითარების დინამიკას დავაკვირდი და ერთი შემაძრწუნებელი კანონზომიერება დავადგინე – რაც უფრო მეტადაა ბლოგის პოსტებში, სათაურში, მიმაგრებულ სურათებსა თუ სხვა პრიბამბასებში სექსი, ან მასთან გათანაბრებული მოქმედება ნახსენები, მით უფრო პოპულარულია ბლოგი.

თავიდან გამოვყლევდი. მერე დავფიქრდი და მივხვდი, რომ ამაში არც გასაკვირია არაფერი და არც მოულოდნელი. პუბლიკას, რომელიც ამ ბლოგებს კითხულობს, არ აქვს სექსი. როგორც თავის დროზე შალვა რამიშვილი იტყოდა – “ერს არ აქვს ერექცია”. თუმცა, ამ შემთხვევაში ყველაფერი პირიქითაა – ერს აქვს ერექცია, მაგრამ არ აქვს სექსი. ამიტომაც კითხულობს ისტორიებს სხვის მიერ გამოგონილ ან ზოგჯერ უბრალოდ შელამაზებულ სექსზე.

თუმცა მიზანი ამართლებს საშუალებას. გინდა პოპულარობა და მკითხველები? დაწერე პოსტი “ჩემს პირველ იობარზე”, “ჩემს პირველ ნაშაზე”, “როგორ არ ამიდგა პირველად”, “დანძრევის 10 მეთოდი” და სხვა მსგავსნი. მართალია ასეთ რამეში ნოვატორი არ იქნები, რადგან შენამდე ყველასთვის ცნობილი ხაშურა ამას უკვე აკეთებდა, მაგრამ მისგან განსხვავებით, რომელიც პორნო საიტის ადმინობას ვერ გაცდა, შენ ბლოგერი გქვია და გეპატიება. მეტიც – მოგეთხოვება. ხომ უნდა გააგებინო ბნელ ქართველ საზოგადოებას რამე, აღმატებული. ასე რომ, თუკი უეცრად დაფიქრდები და შენ თავს კითხავ – რატომ ვწერ ამას – ილია ჭავჭავაძე გაიხსენე და ეროვნული განმანათლებლის სახით განაგრძე წერა. წინ, დიდი სექსისკენ!

მოკლედ, მორალური ბარიერი გადალახე, ახლა მოსაფიქრებელია იმიჯი. თუკი გოგო ხარ, საქმე ერთი-ათად გიმარტივდება. ვინაიდან და რადგან, არავისთვის წარმოადგენს საიდუმლოს, რომ მდედრის პირიდან ამოსული სიტყვა “სექსი” გაცილებით მიმზიდველია, ვიდრე მამრის. ასე რომ, დაძაბე გონება და გაიხსენე ყველა ის ისტორია, რომელიც რომელიმე ფილმში გინახავს, დაქალს მოუყოლია, წიგნში ამოგიკითხავს (აქვე – გავრცელებული მოსაზრებით, წიგნიერი მდედრები უწიგნურ მამრებს გაცილებით უფრო იზიდავენ, ვიდრე შებრუნებულ შემთხვევაში) ან ღამით, ლოგინში განმარტოებულს შენს აგზნებულ გონებაში გამოგისახავს. შეეცადე ეს ისტორიები რაც შეიძლება მიმზიდველი სათაურით გააფორმო და გილოცავ – წარმატება გარანტირებულია. Bro Tip – იმის გასაგებად, რა არის პუბლიკისთვის მიმზიდველი სათაური, დაძებნე ცნობილი მეტრების ბლოგებზე, რას ეძებს ხალხი.

თუკი ბიჭი ხარ, მაშინ იმიჯის შექმნა ცოტათი რთულდება. გულახდილი გეის იმიჯებზე მოთხოვნა ცოტაა და ის რამდენიმე ნიშაც, რაც არსებობდა, უკვე ასე თუ ისე შევსებულია. მაჩოს აღსარებები? ცდა შეიძლება. ამის გასამარტივებლად წარმოიდგინე, რომ უბანში ბირჟაზე ხარ და ბიჭებს უყვები “როგორ ტყნავდი იმ გოგოს, წეღან რომ ჩაიარა და მეზობელ სადარბაზოში შევიდა” და სექსუალური ისტორიაც მზადაა. ან მოიქეცი ჩემსავით და მორიგი ნძრევის ფანტაზია აღწერე. თუმცა მაინც აჯობებს, თუ გოგო ხარ, როგორც უკვე ვთქვი, ეს გაცილებით გაგიმარტივებს საქმეს.

განსაკუთრებული ფანტაზიის მქონე იზვრაშენცებისთვის კიდევ ერთი მეთოდი არსებობს – წარმოიდგინე რომ მდედრი ხარ და აღწერე როგორ გტყნავს შენი უახლოესი ძმაკაცი. ნუ წარმოდგენის შემთხვევაში ეს უკვე შენი უახლოესი ძმაკაცი კი აღარ გამოდის, არამედ ვიღაც ბიჭი, რომელიც ბარში გაიცანი, მაგრამ როდესაც ამას წერ… მოკლედ, აქ ძალიან ჩახლართულად გამოდის ყველაფერი და ჯობია ჩემი ინსტრუქციების გარეშე იექსპერიმენტოთ.

მაგრამ ერთი საერთო მოწოდება მაინც მექნება – თუკი გვინდა, რომ საქართველოში ბლოგოსფერო განვითარდეს, თუკი გვინდა, რომ რიგით ქათულ ბლოგს რიგით ქართულ პორნოსაიტზე მეტი ვიზიტორი ყავდეს – მოდი, ყველამ ვწეროთ სექსზე!

Read Full Post »


კრეატივი. წინა კრეატივები ამავე თემაზე: შტეფან ფერბერის ჩანაწერები, არტილერისტის დღიურები.

მე უნტეროფიცერი ლეონარდ მორზიკი გახლავართ, გერმანიის მოტორიზებული არმიის ერთ-ერთი სიამაყის, 30 ტონიანი, დაიმლერ-ბენცის მოდელის საშუალო სიმძიმის ტანკ VK 3002 DB-ს მეთაური. მე დიდი გზა გამოვიარე უნტეროფიცრობამდე. თავიდან მეც, ისევე როგორც უმეტესობა, პანცერობერშუტცი ვიყავი, ანუ უბრალო სერჟანტი. თუმცა ჩემი ბრძოლის სამწლიანი გამოცდილება ეტყობა დააფასა უფროსობამ და მეც დამაწინაურეს, დაიმლერზე დამსვეს და თუკი ყველაფერი კარგად გაგრძელდა, წლის ბოლოსთვის, ან 45-ის დასაწყისში პანტერაზე გადავჯდები.

ეს ის პანტერებია, რომლებიც ჯერ კიდევ აფრიკის ბრძოლებიდან შემორჩა ჩვენს მოტორიზებულ ბრიგადებში. თუმცა ჩვენ რადისტს თუ დავუჯერებთ, მას კი დაეჯერება, ყველა ბატალიონთან აქვს თავისი რადიოფესვები გადგმული, პანტერა-II-ებიც შემოყავთ უკვე, რომლებიც უფრო გამძლე, სწრაფი და რაც მთავარია პატარებია. ამ ღორი კომუნისტების წინააღმდეგ საბრძოლოდ კი მზოლოდ ასეთი ტანკები თუ იმუშავებს, პატარა და გამძლე. საშინელი იარაღები აქვთ უკვე რუსებს, თავიანთი უსასრულო რაოდენობის ქარხნებიდან, რომლემსაც ჩვენი ბომბენშუტცეები მესერშმიტების მხარდაჭერით თითქმის ყოველდღიურად ანადგურებენ. მათი რაოდენობა კი კვლავ და კვლავ იზრდება. მათ თავისი ბელადის სახელობის ტანკები გამოუშვეს, რომლის მეშვიდე მოდიფიკაცია უკვე ძალიან საშიში რამაა და ყველა ჩვენს ტანკისტს, თუკი ის კონიგტიგერზე ან უფრო მძიმე ტანკზე არ ზის, თავისი თავისთვის უკვე წინასწარ გამოყავს წირვა მათ დანახვაზე.

თუმცა ჩვენი წარმოებაც არ არის უკან. მეტიც, რუსები ჩვენგან იღებენ ტანკების აწყობის იდეებს. რომ არა ჩვენი ასეთი ძლიერი და ზუსტი ლულები, თუნდააც ის 88 მილიმეტრიანი სიხარული, L56, 56 კალიბრის მქონე ჭურვებით, რუსები ვერასოდეს აცდებოდნენ თავისი განვითარებით კლემენტ-ვოროშილოვებს, რომლებსაც ჩვენ ისევე მარტივად ვჭრიდით, როგორც დანა-კარაქს.

მე მინდა მოგიყვეთ ჩემი ერთ-ერთი ბრძოლის შესახებ, რომელიც სულ ახლახანს გვქონდა. ჩვენი სატანკო დივიზიონი ჯერ კიდე 44 წლის გაზაფხულზე გადაისროლეს ავსტრიაში და ახლა მანდ ვართ ბაზირებული. ზაფხულია, თუმცა ყველაფერი ჯერ კიდევ მწვანეა. ვესტენფელდთან ვართ გამაგრებულები და ველით რომელიმე მტრის გამოჩენას.

ვესტენფელდი ძალიან ლამაზი ადგილია ავსტრიაში, როგორც მას უწოდებენ ამერიკელები – ვესტფილდი. 44 წლის აგვისტოს ბოლოა და ჩვენი სატანკო დივიზიონი ელოდება თავის დანიშნულებისამებრ გამოყენებას. 10-ში შეტყობინება მოვიდა, რომ ყველაფერი ცუდადაა, თუმცა ამას ჩვენც ადვილად ვატყობდით, საკმარისი იყო რუსული თვითმფრინავების გადაფრენის სიხშირეს დავკვირდებოდით. ერთხელ მე და უნტეროფიცერმა გეორგ ბრაიტვისერმა, რომელიც ამავე დროს ჩვენი 30 ტონა რკინის გადაადგილებაზე აგებს პასუხს, მთელი დღის განმავლობაში, როდესაც საქმე არ გვქონდა, 340 რუსული ბომბდამშენი და მხოლოდ 39 მესერშმიტი დავთვალეთ. მალე მიწაზე მხოხავი ძალაც მოგვადნება და მერე ოო, მერე ოჰოჰო, კომენ ცუ მირ, შვაინენ!

ეს დღეც დადგა. 13-ში, შეტყობინების მიღებიდან სამიოდე საათში მზად უნდა ვყოფილიყავით, მტრის საკმაოდ ძლიერი ძალები, იოსეფ სტალინის რამდენიმე მოდიფიკაციით და რამდენიმე მათი ჩემოდანმსროლით უკვე ჩვენს მიერ დაკავაბული სოფლიდან ორიოდე კილომეტრში იყვნენ. “განაწილდით ტანკებში” გაისმა შტურმანფიურერის გასროლასავით ხმა და ყველანი გავნაწილდით ტანკებში. “კამანდირ, მოგვკლავენ, ხომ” – “მშვიდად ფროინდე, ყველა შლახტის შემდეგ ჩვენ ცოცხლები გამოვდივართ, ახლაც არაფერი გვეტაკება. ფიურერისთვის!”

ოციოდე წუთია ბრძოლა დაიწყო, ჩვენს ტანკს ძრავთან შეექმნა პრბლემა და მძღოლი უკვე მაზუთში ამოსვრილი კაი ხანია ცდილობს რამე მოახერხოს. ძრავი დაიქოქა! დაიმლერის მახინა მწვანე ბალახით მოფენილ აღმართს შეუდგა. შორიდან უკვე ისმოდა მძიმე ტანკების გასროლის ხმები, რომლებიც ჰაერს აზანზარებდა, მაგრამ ჩვენ სხვა მიზანი გვქონდა.

აქ ვწყვეტ მე, უნტეროფიცერი ლეონარდ მორზიკი წერას, რადგან ექიმს პროცედურებზე მივყავარ. შემდეგ გაგრძელებასაც დავწერ, როგორ დავამხეთ ჩვენ რუსების არმია და მუხლებზე ვახოხეთ მათი საამაყო ტანკები.

Read Full Post »


ეს კრეატივიც ფორუმისთვის მივჯღაბნე. ისევე, როგორც არტილერისტის ჩანაწერები, ესეც თამაშ World of Tanks-ს ეძღვნება. ასე რომ აქაც თხოვნა იქნება ტალახის არსროლის. თორემ მე ტანკით ვარ და ვისი აჯობებს, ვნახავთ. თამაშის ლინკი – WorldofTanks.ru

პანცერობერშუტცი შტეფან ფერბერი, მე-5 მოტორიზებული ბრიგადა. შემოდგომა, 1941 წელი, მინსკის მისადგომები.

საოცარი მანქანაა ეს ლაიხტეტრაკტორი, თითქმის 9 ტონა რკინა, აღჭურვილი 100 ცხენისძალიანი მაიბახის ძრავით და ბრედას 20მმ-იანი ნახევრადავტომატური ჭურვსატყორცნით, შიშის ზარს სცემს რუსებს. საკმარისია სამი ასეთი მონსტრი და რუსების ტილიანი არმია მაშინვე იფანტება. ვერც კი წარმომიდგენია, ამაზე უკეთესი რა უნდა შეიქმნას კიდევ. ჩემი აზრით და ამ აზრს ყველა ეთანხმება ჩვენს ბრიგადაში, ეს მანქანა მოუტანს სწორედ მესამე რაიხს გამარჯვებას.

გუშინ მახსოვს რომელიღაც რუსულ სოფელში გავიარეთ, მუროვანკა თუ რაღაც მსგავსი ერქვა. პატარა შეტაკებაც გვქონდა. თავიდან ჩვენი ფეხოსნების დივიზია მიდიოდა წინ, როდესაც მოულოდნელად სოფლის გვერდზე მდებარე ტყიდან ცეცხლი გაუხსნეს. რაც ყველაზე საოცარია, რუსებსაც ყოლიათ ტანკები! თუმცა ძნელია მათ მანქანებს ტანკი უწოდო. პატარა, დაახლოებით ჩვენი ტანკის ნახევარი ზომის ძლივს მოძრავი საცოდავი აპარატი, რომლის უკანაც მთელი ტილიანი ოცეულია შემალული. თავიდან ჩვეულებრივი, სოფლის ტრაქტორები გვეგონა, სანამ სროლა არ ატეხეს. მე-7 ნომერ ტანკს, ეფენბერგის მეთაურობით რომელიც დადის, მუხლუხოც კი ჩამოუგდეს! აი მაშინ კი ჩავირთეთ! საოცარი სანახაობა იყო, ერთმანეთის მიყოლებით როგორ ფეთქდებოდნენ ეს პატარა რაღაცეები. МС-1 – ასე ეძახიან მას თურმე რუსები, ტყვედ აყვანილებისგან გავიგეთ მოგვიანებით.

დღეს დილით ცოტა გაგვიჭირდა. როგორც აღმოჩნდა, რუსებს ნამდვილი ტანკებიც ყოლიათ. თუმცა ამ ინფორმაციის გაგება ცოტა არ იყოს და ძვირი დაგვიჯდა. გუშინდელი გაბრძოლების მერე გამარჯვებას ავღნიშნავდით და ფიურერის სადღეგრძელოს ვსვამდით, აქვე სოფელში მოპოვებული რუსული არყით, როდესაც კუთხეში მდგომი ეფენბერგის ტანკი მოულოდნელად აფეთქდა და ცეცხლში გაეხვა. თავიდან ვერ გამოვერკვიეთ, მაგრამ ობერშტურმანის რიხიანმა შეძახებამ უცებ გამოგვაფხიზლა და ყველანი ტანკებს მივაწყდით.

ის იყო ლუკი დავხურე და სათვალთვალო დანადგარებს მივუჯექი, რომ კიდევ რამდენიმე აფეთქებამ შეაზანზარა აქაურობა. ოკულარში გავიხედე და თვალებს არ დავუჯერე! სოფლიდან ჩვენსკენ ოციოდე რუსული ტანკი მოემართებოდა და შეუწყვეტლად გვესროდა. თუმცა ეს გუშინდელი სასაცილო ტანკებისგან განსხვავებით ნამდვილი, დიდი ტანკები იყო. “ბეტე-2” გამოიელვა თავში სატანკო სკოლაში ნასწავლმა სურათმა და ტანზე ჭიანჭველებმა დამიარა. ჩვენ ვიცოდით, რომ მოსკოვის მიდამოებში მათი გამოსაშვები ქარხანა ჯერ კიდევ აგვისტოში დაბომბეს. აბა ესენი აქ საიდან?

თუმცა ამდენი ფიქრის დრო არ იყო. ამაზე მიანიშნებდა ის ჭურვი, რომელმაც სანტიმეტრებში ჩაგვიფრინა და უკან მდგომ ტანკს თავი ახადა. ეტყობა პირდაპირ ჭურვების საწყობს მოხვდა. “დაქოქე” ჩავძახე მძღოლს და პარალელურად მიზნის ძებნა დავიწყე. თუმცა მიზანი იმდენი იყო, ბევრიც აღარ მიფიქრია და ცეცხლი გავხსენი. ყველაფერი ავტომატურად მუშაობდა. მექანიკოსს ზუსტად ისე მიყავდა ტანკი, რომ რაც შეიძლება ნაკლები მხარე მიგვეშვირა მტრის ცეცხლისათვის, მე შეუჩერებლად ვისროდი და სანამ დამტენი ჭურვების ახალ პარტიას ჩაალაგებდა – რაციით გადავცემდი განადგურებული ტანკების რაოდენობას. თუმცა სამწუხარო ის იყო, რომ ჩვენი ტანკების განადგურების შესახებაც მოდიოდა ცნობები. უკვე გულში ეჭვიც კი შემეპარა ჩვენი დივიზიონის უძლეველობაში, მით უმეტეს, ჩემი თვალით ვნახე როგორ აქცია სამმა ჭურვმა ჩვენი მეთაურის ტანკი კონსერვის დაჭყლეტილ ქილად. ეტყობა 37 მილიმეტრიანებს ისროდნენ რუსები, თორემ ამხელა აფეთქების ძალა…

მხოლოდ ჩვენმა ორგანიზებულობამ და გამარჯვებისადმი რწმენამ შეგვაძლებინა, რომ რუსების ეს მოულოდნელი კონტრშეტევა მოგვეგერიებინა. თუმცა ამით ჩვენი წინსვლა არ შეჩერებულა. წინ კი მოსკოვია!

Read Full Post »


მინდა წარმოგიდგინოთ პატარა კრეატივი, რომელიც ფორუმზე მივჯღაბნე წეღან. კრეატივი ეძღვნება თამაშს World of Tanks (worldoftanks.ru), ასე რომ შეაფასეთ და ბევრი არ მირტყათ.

აპრილის მშვიდი დილა იყო. ჩვენი 25-ე ამერიკული საარტილერიო დივიზია საფრანგეთში, ქალაქ ლასვილის მისადგომებთან იყო გამაგრებული. მე, სერჟანტი სმიტი, M41-ის ტიპის თვითმავალი საარტილერიო დანადგარის მეთაური, შევეცდები მოგიყვეთ, რა მოხდა იქ. როდესაც პირველი ბრძანება მოვიდა, რომ გერმანელების შემოსვლისთვის მოვმზადებულიყავით, ჩვენი დივიზიონი მაშინვე ამოძრავდა. მთავარი მიზანი იყო, რომ მტერი შეგვეკავებინა მანამ, სანამ საავიაციო დახმარებას მივიღებდით. ლეიტენანტმა მადდამსმა დროშაც კი დაარჭო დივიზიის ცენტრში. “აქამდე თუ არ მოვუშვით, ჩათვალეთ – ბრძოლა მოგებულიაო”. ურევს ცოტა ეგ მადდამსი, თუმცა რა გასაკვირია, ჯერ კიდევ მალინოვკის ბრძოლიდან კანტუზიიანია და ხანდახან ცოტა… რბილად რომ ვთქვათ, თავისებურია ხოლმე. როგორც უკვე ვთქვი, აპრილის მშვიდი დილა იყო. ჩვენი დანადგარი, ისევე როგორც დანარჩენები, პოზიციაზე იდგა, ბუჩქებით და ტოტებით შენიღბული. თუმცა მძღოლს ვუთხარი, რომ ძრავი დაქოქილი ქონოდა – მაინც, ყოველი შემთხვევისთვის. თუკი მტრის ძალები აღმოგვაჩენდნენ, ჩვენი ერთადერთი იმედი ზუსტად კადილაკის 12 ცილინდრიანი ძრავი თუღა იქნებოდა. “ამათ რა ეშველებათ, თორემ ჩვენ კი გავასწრებთ” – დამცინავად გადახედა მეხვოდმა ჩვენს გვერდზე ბუჩქში ძლივძლიობით ჩამალულ რუსულ “მაცივარს”, როგორც მას თავად რუსები, რატომღაც სიამაყით, მოიხსენიებდნენ. “აქამდე საქმე არ მივა” დავამშვიდე ჯეიკობსი, ჩვენი მძღოლი და გამოთვლით დაფებს მივუჯექი. ჩემი მისია არ იყო ადვილი, მეტიც – ყველაზე საპასუხიმგებლო იყო. გარდა იმისა, რომ მე უნდა მომეხერხებინა 4 უზარმაცესი უსაქმურისთვის განწყობის ამაღლება, ამავე დროს რადისტის მიერ მიღებული ინფორმაცია, მტრის ძალების დისლოკაციის შესახებ, უნდა გადამემუშავებინა და მექცია ისეთ ფორმად, რომელსაც ჩვენი გაუნათლებელი ნავოდჩიკი გაიგებდა და ლულას ზუსტად იმ წერტილისკენ მიმართავდა. დამიზნება კი მართლაც ზუსტად იყო საჭირო. ეჰ, რა დრო იყო, ომის დასაწყისში, როდესაც უფრო ლამაზად მსკდომარე ჭურვებს გვირიგებდნენ. საკმარისი იყო ტანკისგან 10-ოდე მეტრში ჩამოგეგდო ჭურვი და ის ყველა ცოცხალს ანადგურებდა გარშემო. ახლა, ეტყობა გაუჭირდათ და ასეთ ჭურვებს მხოლოდ ბატალიონის მეთაურ M40-ებს და M43-ებს აძლევენ. ჭორით გავიგეთ, რომ გერმანულ Gw-Tiger-ებსაც ანალოგიური ჭურვები ქონიათ. იმედია ჩვენთან ახლოში არ დაეცემა მასეთი ჩემოდანი, თორემ კარგად არ დამთავრდება ეს ამბავი. ყოველ შემთხვევაში, ჩვენთვის. რაციაში ბატალიონის მეთაურის ხმამ დაიხრიწინა – “ბრძოლა იწყება” და ჩვენც, მივყარეთ კოკა-კოლის უკვე ცარიელი ბოთლები და მისით გამხნევებულები აპარატურას მივაკვდით. რადისტი შეუჩერებლად იღებდა ინფორმაციას ჩვენი ტანკების გადაადგილების შესახებ, რომელიც მე პლანშეტზე დაკრულ რუკაზე გადამქონდა, მწვანე ჭიკარტების დასმით. თუკი სადმე მტერს აღმოაჩენენ, ამისთვისაც მაქვს გამზადებული წითელი ჭიკარტები. ხომ უნდა ვიცოდეთ, ვის ვებრძვით და სად. ათიოდე წუთის შემდეგ რუკაზე პირველი წითელი წერტილი გამოჩნდა. სასწრაფოდ გადავეცი მისი კოორდინატები ნავოდჩიკს. “დროზე, დროზე, დაუმიზნე დროზე!” დავკიოდი თავზე. ოციოდე წამში ნავოდშიკმა უიმედო სახით ამომხედა და თავი გააქნია. ყველაფერი ცხადი იყო – მთა გვეფარება მიზნამდე. გულში ვწყევლიდი ყველას, ვინც გადაწყვიტა, რომ ბრძოლა ქალაქის გარშემო გაგვემართა. ან რას ებოდიშებიან ამ ფრანგებს, გამოუშვან ერთი დივიზია ბომბერების და გაასწორონ ყველაფერი მიწასთან. აი როგორც რუინბერგში ქნეს ამ ორიოდე კვირის წინ. ამასობაში რაციაში პირველი მსხვერპლის შესახებ მოვიდა ინფორმაცია. რუსებს დაუკარგავთ თავისი სწრაფი A-20. დიდი ამბავი, მაგათ მაინც ტილებივით ყავთ ტანკები. რაც მთავარია, A-20-მა სიკვდილამდე მოასწრო მტრის ძალების თითქმის სრული განლაგების გადმოცემა, რაც მე დაუყოვნებლივ გადავიტანე პლანშეტზე, წითელი ჭიკარტებით. ახლა ერთ-ერთი ამ წითელი ჭიკარტის კოორდინატებს ვითვლი, რომლის ქვეშაც საშიში მოწინააღმდეგე – გერმანიის არტილერიის სიამაყე, Gw-Tiger-ი მოიაზრება. თან ნავოდშიკს გადავცემ კოორდინატებს, რომელიც ბერკეტების ნელი ტრიალით ფაქიზად ასწორებს მიზანს. “არის, სერ!” – გაისმა როგორც იქნა. “ცეცხლი!!!” – ჩემი ბრძანების ბოლო ქვემეხის გრუხუნმა გადაფარა. ჭურვს თვალი გავაყოლეთ, რომელმაც პარაბოლა მოხაზა და ცის სიშორეში დაიკარგა. ათიოდე წამის მერე ჰორიზონტზე ცეცხლი ავარდა. “მოხვდა!”, “არის!” , “დაიმტვრა ეგ ნაბიჭვარი” – ახმაურდა რაცია. “gw-Tiger – აფეთქდა” – მოვინიშნე ბლოკნოტში და პლანშეტიდან წითელი ჭიკარტი ამოვაძრე. სამი საათის განმავლობაში შეუწყვეტელ ცეცხლს ვაწარმოებდით. რამდენიმე გასროლის შემდეგ ლულა ისე ცხელდებოდა, რომ ჭურვები იმისგან სულ სხვა მხარეს მიფრინავდა, საითაც ვუმიზნებდით. ამ დროს სროლას ვწყვეტდით და მძღოლს, ჩემი ბრძანებით, M41 სხვა ადგილზე გადაყავდა. თავიდან ის ამას არც თუ ისე დიდი ხალისით აკეთებდა, მაგრამ მას შემდეგ, რაც ჩვენი ერთ-ერთი გადაადგილების დროს ზუსტად იმ ადგილას, სადაც ჩვენ 5 წამის წინ ვიდექით, უზარმაზარი ფუგასი გასკდა და თავზე მტვერი და მიწის ბელტები გადმოგვაყარა, ჯეიკობსს ერთი სული ჰქონდა, როდის დაუმიზნებდა და გაისროდა ნავოდჩიკი, რომ სასწრაფოდ შეეცვალა ადგილმდებარეობა. ბოლოს, როდესაც ჩვენი საბრძოლო მასალის 90% უკვე გავისროლეთ, მოწინააღმდეგის 4 არტდანადგარი და 3 პანტერა გავანადგურეთ, 15-მდე ტანკი კი დავაზიანეთ, რაციაში ბატალიონის მეთაურის ნაცნობი ხმა ახრიწინდა – “გილოცავთ, ბატონებო, მტერი განადგურებულია”. მე ჩემს ოფლიან, მტვრიან და ჩვენს გარშემო ჩამოვარდნილი ფუგასებისგან გამურულ ეკიპაჟს გადავხედე. ყველას დაღლილი, მაგრამ კმაყოფილი სახე ჰქონდა. პასუხად მეც გავიღიმე და პლანშეტზე დავემხე. ეს ბრძოლა მოვიგეთ, მაგრამ წინ კიდევ მთელი ომი იყო…

Read Full Post »


თან ამას მოუსმინეთ

ახლოვდება ახალი წელი… ახლოვდება ახალი წელი, ამას მოთქვამს ყველა, ვისაც არ ეზარება… სამყარო კი ამ დროს იცვლება, დაქანებულ ფერდობზე დგას, ფერადზე და ნელნელა ქვემოთ იქცევა ყველაფერი. დაბლა, ფერად უფსკრულში… გიწელება ეს მუსიკაც, უფრო სწორად, მისი ინტერპრეტაცია ჩემში. ამის წამლები ლუდში უკეთსად იხსნება და მეც ლუდს ვაყოლებ, რომ გავხსნა და სისხლში გავიჯერო მათი კონცენტრაცია.  ნერვო-პარატიკიტური წამლების.

რა მინდა მე? არაფერი არ მინდა, სხვაგან ვარ სხვა და ლამაზ სამყაროში, ვცდილობ დიდხანს დავრჩე აქ და თქვენც იგივეს გირჩვთ.

ახალი წელი კი მეტი არაფერია, თუ არა ვიღაც იდიოტების მოგონილი დღსასწაული. დღე, როდესაც დედამიწა როგორც იქნება დაარტყავს მზეს ერთ წრეს მზეს და მივა ისევ იქ. თან ის ჩვენ არ გველოდება და 6 საათით ადრე მიდის, ყოველ წელს 6 საათით ადრე… ჩვენც ვიტყუებთ თავს და ამ 4 ცალ ექვს საათს წინ ვახვედრებთ, ყოველ მეოთხე წელიწადს.

ახალ წელს მე მინდა მარსზე შევხვდე. გაუხშოვებულ ატმოსფეროში. სკაფანდრი მოვიხსნა და ფილტვებით ჩავისუნთქო მარსის ჰაერი, გადავხედო მარსის დამშრალ ზღვებს და დავცინო მათ. მათ ან თქვენ უფრო , რომელიც დედამიწაზე დარჩით და იქ მოგიწევთ სულის ამოხდომა. თანაც მე ათჯერ უფრო დიდხანს ვიცოცხლებ მარსზე, მისი ერთი წელი დედამიწის ათს უდრის და ის ამაში არ მომატყუებს. ვიფრენთ ნელა, მშვიდად, მარსი და ჩემი გაყინული გვამი.

შევეცი დედამიწისეულ ახალ წელს…! მე მარსზე ვარ.

ვწევარ მის ქვიშიან წითელ ზედაპირზე და ზემოდან ეს ხმა ჩამესმის… აღარ მეშინია…

აქვე ამ მუსიკის ლინკი: http://soundcloud.com/mufi/dak-gi-rambu-sina-vodjani

Read Full Post »


დღეს სამსახურში მარშუტკით მოვედი. არაფერი გასაოცარი ამაში არაა, რადგან ყოველდღე, შაბათ-კვირის გარდა ვჯდები ერთსა და იმავე მარშუტკაში და სამსახურისკენ მოვემართები. ის, რაც იქ ხდება, არც ეგაა უჩვეულო. პირველ 10 წუთი მძღოლი ჩამქვრალი ძრავით მოგორავს და ელოდება, როდის აიკრიფება მაქსიმალურად ბევრი ხალხი. როდესაც სალონი სანახევროდ სავსეა, ხოლო ჩემი მოთმინების ფიალა – მთლიანად, მძღოლი ძრავს ქოქავს და სისწრაფეს უმატებს.

აი ახლაც, შეუხვია ნუცუბიძის ქუჩაზე, აკრიფა სისწრაფე და მკვეთრად დაამუხრუჭა. დედა და შვილი ამოვიდა. კარი დახურული არ იყო, რომ პირველი ბრძანებაც გაისმა – ”მანდ არ დაჯდე!”. დედამ ნახევრადცარიელი მარშუტკის წინა სკამზე მოიკალათა და ბავშვი კალთაში ჩაისვა. მანქანა მზის გულზე მისეირნობდა და იმ ერთადერთი ფანჯრიანი ადგილის გარდა, სადაც მე ვიჯექი, სკამებს ბოლი ასდიოდა. ”საწყალი ბავშვი” გავიფიქრე და ძრავის მონოტონური ღუღუნი შეკივლებამ გაფატრა – ”ნუ იდებ პირში თითს!”. მოულოდნელობისგან შევხტი. შეხტა მძღოლიც, მაგრამ საბედნიეროდ ამ დროს გზის მოპირდაპირე მხრიდან არავინ მოდიოდა, ასე რომ გადავრჩით. ბავშვმა პროტესტის გამოხატვა სცადა, მცხელაო, მაგრამ მისი ხმა დარჩა ხმად მღაღადებლისა… მოკლედ, როგორცაა რა.

ცოტა ხანში მეორე წყვილი გამოჩნდა, ბებია და პატარა გოგო. მართალია ბებიას თავის საყვარელი და ფუმფულა შვილიშვილი კალთაში არ ჩაუსვამს, მაგრამ მთელი გზა მკლავზეხელშემოჭერილი ეჯდა გვერდზე, ემანდ ზედმეტი მოძრაობა არ გააკეთოს, არ გაიოფლოს და არ გაცივდესო.

მეგობრებო, რა არის ეს? რას გავს აღზრდის ეს მეთოდი? ვინ გაიზრდება ასე? მართალია, სწორედაც რომ ადამიანები, რომლებსაც არც დამოუკიდებლობა გააჩნიათ და არც გარემოს ადეკვატური აღქმა. მშობლებზე და ბებიებზე მიბმული ადამიანები, რომლებიც მას შემდეგ, რაც მიაღწევენ ”დამოუკიდებელ ასაკს”, ანუ ასაკს, როდესაც კანონის თანახმად მათ შეიძლება დამოუკიდებელი ადამიანები ეწოდოთ, არც მზად არიან და საერთოდ ვერც ხვდებიან, რატომ უნდა გააკეთონ ის, რასაც ყველა ცხოველი თუ ფრინველი აკეთებს – აფრინდნენ ბუდიდან. მეტიც, ვინც ხვდება ამას, ანუ ვიზეც ამხელა გავლენა არ მოუხდენია მუდამ ბებიის, დედის, მამის, ბიძის და 86454 სხვა ნათესავის კალთაზე გამობმულად გაზრდას, მასაც არ გამოსდის აფრენა. ან გამბედაობა არ ყოფნის, ან ”დედა ეცოდება” – უჩემოდ როგორ გაძლებს, საწყალი. მათგან იზრდებიან გოგოები, რომლებიც სახლში 9-ზე გვიან არ უნდა მივიდნენ, ბიჭები, რომლებსაც მამის ფულით ნაყიდი ჯიპი ბუნებრივი მოვლენა ჰგონიათ და ხალხი, რომელიც სულიერად არის იმპოტენტი.

იმის იმედი კი, რომ შემდეგი თაობა სხვანაირ პირობებში გაიზრდება და იმის შემდეგ თაობას კიდევ უფრო დამოუკიდებელს გაზრდის, დიდად არც მაქვს. როგორ შეიძლება, რომ მონად გაზრდილმა თავისუფალი ადამიანი გაზარდოს? ერთადერთი გაუცნობიერებელი გამოვლენა იმისა, რომ შვილს მიაჩვიო დამოუკიდებლობა, არის ”მიდი, მამიკო, ლუდი ამომირბენინე და ხურდა შენთვის დაიტოვე”  – იმუშავე და ფული გექნებას საწყისი, ჩანასახოვანი სტადია. თუმცა ესეც გაუაზრებელი, არაფრისმქმნელი და სხვა, მონური მეთოდებით დათრგუნული. საწყალი ჩვენი და ჩვენს შემდეგი თაობა.

პ.ს. ეს ბოლო ხანებია ვამუშავებ ერთ პატარა თეორიას, რომელიც განხორციელების შემთხვევაში ყველაფერს შეცვლის. საჭიროა ერთი 200,000 ჩვილის მოპარვა ან სხვა მეთოდით შოვნა, მათი წაყვანა უკაცრიელ კუნძულზე და სწორად, დამოუკიდებელ ადამიანებად აღზრდა. შემდეგ ეს ჩვილები როდესაც გახდებიან 15 წლის, უნდა ჩამოასახლო უკან, საქართველოში და დაე მათ მაინც შეცვალონ რამე. სხვანაირად ჩვენი საშველი არაა.

Read Full Post »

Older Posts »

%d bloggers like this: