ჩემი ბავშვობის პიროტექნიკა


სურიკი და ბრონზა ყველა ბავშვის ხელში!

საახალწლოდ თბილისი 90-იანი წლების გროზნოს ემსგავსება. პატარა ჯოხარ დუდაევები, მამამ რომ სიგარეტზე ჩააგზავნა და ხურდა ძმაკაცებისთვის კევის საყიდლად დაუტოვა, იმ ფულით სხვადასხვა ზომისა და სიმძლავრის ასაფეთქებლებს ყიდულობენ და უკვე მეასედ ამოწმებენ – ამასაც ისეთივე ხმა და ეფექტი ექნება თუ არა, როგორც წინა ას ცალ სხვა ასაფეთქებელს. აფეთქებენ ყველგან, ყველაფერს და ძირითადად გამვლელების შეხტომასა და გინებაზე კაიფობენ.

90-იანების თბილისში კი საქმე სხვანაირად იყო. მაშინ ბაზრობაზე კალაშნიკოვის ტყვიებს უფრო ადვილად იშოვიდი, ვიდრე პატარა ასაფეთქებელს. ამიტომაც ბავშვები უფრო გამომგონებლები იყვნენ. იყვნენ იმიტომ, რომ მე როდესაც 90-იანების ბავშვი გავხდი, ეს გამოგონებები უკვე დამხვდა, საბჭოთა მოზარდების მიერ შექმნილი. საბჭოთა პიროტექნიკაზე მაქვს საუბარი, რომელიც არამარტო საახალწლო გასართობს წარმოადგენდა, არამედ მთელი მეცნიერება იყო. პიროტექნიკის შექმნა-გამოყენების ტემპიც ზაფხულობით აღწევდა პიკს, როდესაც კურორტის გარეშე დარჩენილი ბავშვები ეზოებში ბირჟაობდნენ და ხეების ჩრდილში ახალ შეარაღებას ქმნიდნენ.

შეიარაღების ერთ-ერთი ყველაზე გავრცელებული ფორმა იყო ბოლტ-გაიკა და მასში ჩაყრილი ასანთის თავები. საერთოდაც, ასანთის თავები ბევრ მსგავს აპარატში გამოიყენებოდა, რადგან მაშინ, მოგეხსენებათ, ასანთი ერთი კაპიკი ღირდა, მოსკოვში გადაფრენა კი 37 მანეთი. ბოლტგაიკური ასაფეთქებელი საკმაოდ მარტივი გასაკეთებელი იყო და ქუჩაში ნაპოვნი ნაწილებითაც შეიძლებოდა. რაც მთავარია, იგი მრავალჯერადი იყო. მოკლედ, ვპოულობდით სადმე ორ ცალ ბოლტგაიკას,bolt-gaika რომელიც აუცილებლად ძველი და ოდნავ მორყეული უნდა ყოფილიყო. საინტერესო დაკვირვებაა, რომ ბოლტ-გაიკები რატომღაც ყველგან ეყარა, ალბათ საბჭოთა მაღალტექნოლოგიური მანქანები ისე იყო დაპროექტებული, რომ თავისით ცვიოდა ნაწილები. ასანთის მოფშვნილ თავებს, რომლებსაც წინასწარ ვამზადებდით (მისი გამოყენება ბევრ რამეში შეიძლება) ვტენიდით ამ მორყეულ ბოლტში, ორივე მხრიდან კარგად ვუჭერდით და ასაფეთქებელიც მზად იყო. საკმარისია მისი ვერტიკალურად ასროლა და თუკი ყველაფერი სწორად გავაკეთეთ, მიწაზე დაცემისას მშვენიერ ხმას გამოსცემს.

ამ საოცარი აპარატის პრინციპული სქემა რუსულ ინტერნეტში დღესაც არის შემორჩენილი და მას უცვლელად გთავაზობთ:

მეორე ლეგენდარული ასაფეთქებელი იყო, რაღა თქმა უნდა, სურიკი და ბრონზა. მე პირადად ეს აპარატი არასოდეს დამიმზადებია, ამიტომაც ზუსტი რეცეპტიც არ ვიცი, თუმცა ეფექტი ნანახი მაქვს – ფოლგაში ან ცელოფანში გახვეულ სურიკსა და ბრონზას ესვრიან კედელს და ეს საოცრება ასეთივე საოცარი ხმითა და საკმაოდ მყრალი ბოლით ფეთქდება. თუკი ვინმე მის რეცეპტურას სრულად ფლობთ, კომენტარებში შემომთავაზეთ.

asanti-cherzeშემდეგი ტიპის პირო-სათამაშო ნაკლებად განეკუთვნება ასაფეთქებლების ტიპს, ის უფრო ხელოვნების ნიმუშია. მსგავსი ხელოვნების ნიმუშის ხილვა, რაღა თქმა უნდა ძველი შექმნილის, დღესაც შეგიძლიათ გაურემონტებელი სადარბაზოების ჭერზე. ეს არის, როგორც ალბათ უკვე მიხვდით, ჭერში სასროლი ასანთის ღერები. თქვენი არ ვიცი და ჩემი სადარბაზოს ჭერი საკმაოდ ინტენსიურად იყო დამწვარი და ნახევრად დამწვარი ასანთის ღერებით შელამაზებული. ეს აპარატი ყველაზე იაფი ჯდებოდა (არ დაგვავიწყდეს – ასანთი ერთ კაპიკად) და შესაბამისად ყველაზე მეტადაც იყო გავრცელებული. ასანთის ღერს ვღეჭავდით, ცხადია უგოგირდო მხრიდან, მერე კი საკმაო ხანს ვუსვამდით წინასწარ ფურთხით დამუშავებულ ცარცის კედელზე. მცირედი გაწაფულობის შემთხვევაში, მოკლე დროში ბლომად ასეთი სათამაშოს დამზადება შეიძლებოდა – ასანთის ღერი, რომლის ცალ მხარეზე გოგირდია, მეორე მხარეს კი საკმაოდ გულისამრევი რამ, ფურთხისა და ცარცის გორგალი. ვუკიდებთ ასანთს ცეცხლს და ვისვრით ჭერში, სადაც ის ცარციანი მხრით ეწეპება და ყველაფრის სწორად გაკეთების შემთხვევაში, ასანთის ღერი ბოლომდეც კი იწვის. მონა ლიზაც მზადაა. ამ ყველაფრის ვიზუალიზაციაც შემიძლია შემოგთავაზოთ მარცხენა სურათში:

გადმოცემით გამიგია, რომ არსებობდა კიდევ ერთი ტიპის ასაფეთქებელი, სავარაუდოდ ქიმიის კარგად მცოდნე პიონერების მიერ მოგონილი. მისი მთავარი ინგრედიენტი იყო გლიცერინი და მარგანცოვკა, თუმცა პრაქტიკაში მისი განხორციელება არ მიცდია, ან გლიცერინი არ მქონდა ხოლმე, ან მარგანცოვკა. ასე რომ ამ ლეგენდის რეცეპტსაც თქვენგან ველი.

კიდევ ერთი მშვენიერი გასართობი, რომელიც ასევე ასანთის თავებზე მუშაობდა, იყო კომპაქტური სატკაცუნო. მისი მთავარი კონსტრუქცია ველოსიპედის სპიცაზე იყო აგებული. სპიცის თავში, აი რითიც ბორბალზე მაგრდება, ვტენიდით საწვავს, ამ შემთხვევაში კვლავაც ასანთის გოგირდ-ფოსფორს, ვუჭერდით მეორე მხრიდან ასევე სპიცას (თუ სწორად მახსოვს) და ლაწან! ნებისმიერ დარტყმაზე მშვენიერი, კომპაქტური და რაც მთავარია, rechargable ხლოპუში მზად იყო. მისი გამოყენება განსაკუთრებით ეფექტური იყო სკოლაში, ეფექტურობა სამმაგად მატულობდა, თუ ეს ყველაფერი გაკვეთილზე ხდებოდა. მართალია უკუჩვენების სახით მშობლის დაბარება მოყვებოდა ამას სკოლაში, მაგრამ ეფექტი ამად ღირდა.

სკოლაზევე გამახსენდა კიდევ ერთი აპარატი, რომელიც ერთჯერადი იყო და იმ დროისათვის საკმაოდ დეფიციტურ მასალას მოითხოვდა. მაგრამ მისგან იმხელა ეფექტი იყო, რომ ზოგჯერ გაკვეთილიც კი იშლებოდა ხოლმე. რაღა თქმა უნდა, ეს საოცრება არის სიგარეტის ფოლგაში გახვეული პინგ-პონგის ბურთის ნაფშვენები. აფეთქებას და ხმაურს ის არ იწვევდა, მაგრამ თუკი ვინმეს ერთხელ მაინც აქვს იგი გამოყენებული, ემახსოვრება როგორ სქელ, მძიმე და საფუძვლიან კვამლს იძლეოდა პინგ-პონგის ბურთი. მისი ერთი დადებითი თვისება კიდევ ის იყო, რომ ავტორ-ტერორისტს შეეძლო სრულიად ანონიმური დარჩენილიყო – ცეცხლის მოკიდებიდან და გადაგდებიდან სრული სიმძლავრით აკვამლებამდე საკმაო დრო გადიოდა, რის გამოც მასწავლებელს გასროლის მომენტი შეუმჩნეველი რჩებოდა. ხოლო როდესაც შეამჩნევდა, უკვე გვიანი იყო, მთელი კლასი, ხოლო თუკი ავტორს ბურთის ნაფშვენები არ დაენანებოდა და ბლომად ჩატენიდა აპარატში, მთელი სკოლაც, თეთრი მომყრალო კვამლით ივსებოდა.

არ მინდა იფიქროთ, რომ საბჭოთა წარმოება ისე უკან იყო, რომ ბავშვებს ყველაფრის ჩვენი ხელით კეთება გვიწევდა. მაღაზიებშიც შეიძლებოდა მაშინ პიროტექნიკის უდავო სასწაულის შეძენა. ეს იყო კარდონის მოკლე მილი, რომელსაც ბოლოში ძაფი ჰქონდა. თუკი ძაფს აკურატულად გამოქაჩავდით და არ მოწყვეტდით, მაშინ მსუბუქი ტკაცუნის ფონზე თავზე მრგვალად დაჭრილი ქაღალდები გადაგეყრებოდათ. ცხადია, ამ სასწაულით ვერავის გააოცებდი, ამიტომაც შეიქმნა ყველა ზემოთმოყვანილი კუსტარული სათამაშო. კიდევ კარგი, რომ დენთი ისეთივე ხელმისაწვდომი არ იყო ბავშვებისთვის, როგორც ასანთის ღერები, ან თუნდაც პინგ-პონგის ბურთები, თორემ წარმომიდგენია რამდენი ცალხელა 20-40 წლის ახალგაზრდა ივლიდა დღეს საქართველოში.

ეს იყო ის ძირითადი პიროტექნიკა, რაც მე გამახსენდა. თუკი რამე გამომრჩა, ან თუკი ვინმე უფრო სასწაულ ტექნოლოგიას ფლობდით, არ მოგერიდოთ და დაწერეთ კომენტარებში. შემოვუნახოთ მომავალ თაობას საბჭოთა სასწაულები!

ბატონო ბიძინა, ჯვარს ატარებთ?


სათაურში მოყვანილი შეკითხვა მე არ მეკუთვნის, რომელიღაც ინტელექტუალმა ჟურნალისტმა დაუსვა დღეს ბიძინა ივანიშვილს, პარტიის წარდგენის შემდეგ. თუმცა კითხვაც არის და კითხვაც. როდესაც 3 საათი მიმდინარეობს ქართული ოცნების შეკრება, როდესაც 20 წუთი ჟურნალისტების არმია ელოდება ივანიშვილის გამოსვლას, რომ რამე კომენტარი აიღოს, როცა ამ ყველაფრის მერე შენ გეძლევა შანსი, რომ პირველი კითხვა დასვა და ამ ყველაფრის მიუხედავად ეკითხები – “ბატონო ბიძინა, ჯვარს თუ ატარებთო”, მაშინ ხარ პროსტა დურაკი და შენი საქმე სახლში ჯდომა და ნასკების ქსოვაა მხოლოდ. სრული შთაბეჭდილებისთვის, შეგიძლიათ ვიდეოც იხილოთ, რომელიც ჩემს მონათხრობს ასახავს. იქ გახლდით და მოვახერხე გადაღება, ვიღაცეების თავებს ზემოდან.

მათთვის კი, ვისაც ჟურნალისტური ქაოსის ხილვა ეზარება და მხოლოდ კითხვა აინტერესებს, მოკლე ვერსიაც:

რეგისტრაციოფობია


ვადასტურებ, რომ წავიკითხე, გავეცანი და ბოლომდე ვეთანხმები ზემოთმოყვანილ წესებს.

ჩვენ, ყველამ, რეგისტრაციის პირველი პროცესი სამშობიაროში გავიარეთ, მაგრამ არავის გვახსოვს როგორი იყო ეს. ალბათ იმიტომ, რომ ამ პროცესში აქტიური მონაწილეობა არ მიგვიღია. შემდეგ რეგისტრაცია საბავშვო ბაღში, საბუთების შეტანა სკოლაში, თუკი რამე დამატებით წრეებზე დავდიოდით, იქაც გვექნება გავლილი რამდენიმე პროცესი რეგისტრაციისა. დამთავრდა სკოლა, რეგისტრაცია უმაღლესში. ჰო, კინაღამ დამავიწყდა, კაცობრიობის უკეთეს ნახევარს კიდევ გვემატება რეგისტრაცია სამხედრო კომისარიატში. შემდეგ მეზობელს ალუმინები მოვპარეთ – კიდევ ერთი რეგისტრაცია, ამჯერად პოლიციის საუბნო განყოფილებაში. შემდეგ რეგისტრაცია ზაგსში, გადის ცოტა დრო და აჰა, ჩვენ უკვე რეგისტრაციის ექსპერტები ვართ. იმდენად ექსპერტები, რომ უკვე შეგვიძლია ახალი მომხმარებელი დავარეგისტრიროთ დედამიწაზე, მივცეთ მას ჩვენი გვარი და ჩვენივე არჩეული სახელი. თუკი სიდედრი მორწმუნეა, ცოლს კი დედა ძალიან უყვარს, ამ ახალ მომხმარებელს ეკლესიაშიც ვარეგისტრირებთ. ამ ყველაფერთან ერთად არ უნდა დაგვავიწყდეს რეგისტრაციის უამრავი პროცესი, რომელსაც ახალ-ახალ სამუშაო ადგილებზე გავდივართ, სასურველი ანაზღაურების ქონის შემთხვევაში კი – საკურორტო სასტუმროებში.

გავიდა ხანი, ჩვენ უკვე შუახნის ადამიანი გვქვია და უკან უზარმაზარი რაოდენობის რეგისტრაციები გვაქვს მოტოვებული, თუმცა წინ კიდევ ერთი გველოდება, რომელსაც ისევე როგორც ჩვენს პირველ რეგისტრაციას, სხვები გაგვატარებენ – რეგისტრაცია სასაფლაოს სააღრიცხვო წიგნაკში, რეგისტრაცია პოლიციაში, რომ მართლაც ჩვენი სიკვდილით მოვკვდით და… და მორჩა.

ალბათ რეგისტრაციების ამხელა სიმრავლეა, ტვინს რომ გვირევს და ონლაინ რეგისტრაციასაც ისე ვუყურებთ, როგორც რაღაც საშინელებას. არადა, განსხვავებით რეალური რეგისტრაციისგან, სადაც ზოგიერთ შემთხვევაში რამდენიმე სქელი შეკვრა საბუთის წარდგენა გვჭირდება, ონლაინ რეგისტრაცია ძალიან მარტივია და მაქსიმუმ 5 წუთი მიაქვს. არადა მოდი გულზე ხელი დაიდეთ და მითხარით – რამდენს გინდათ ამ პოსტზე კომენტარის დაწერა, მაგრამ ვორდპრესზე რეგისტრაცია გეზარებათ, ტვიტერის აქაუნთის შექმნა ”არ იცით” ან ფეისბუქ-კონექტის გაკეთება გესიკვდილებათ?

”არ ვიცი”-ს ფენომენზე ცალკე შევჩერდები. ეს არის ყველაზე ხშირი პასუხი, რაც გამიგია ჩემს შეთავაზება-რჩევაზე, რომელსაც რომელიმე სერვისის შესახებ ვაძლევ ნაცნობ-მეგობრებს. ”არ ვიცი როგორ დავრეგისტრირდე, რა ვქნა?” – ყველას, ვისაც ეს ფრაზა ერთხელ მაინც წარმოუთქვამს, მინდა ვკითხო – სცადეთ მაინც? რატომღაც, ადამიანიების უმრავლესობას, ნაცვლად იმისა, რომ რაიმე საიტზე დარეგისტრირდეს, ან თუნდაც რეგისტრაციის ფორმას ცალი თვალი გადაავლოს, ურჩევნია უფრო მარტივ გამოსავალს მიმართოს – ”მაილს გეტყვი და დამარეგისტრირე რა…” თითქოს მე უფრო სწრაფად ვწერ, უკეთესად ვიცი Random პაროლების მოფიქრება, ან უზარმაზარი წესების უფრო სწრაფად და სინდისის შეწუხების გარეშე ჩამოსკროლვა და ქვემომ პწიჩკის დასმა შემიძლია.

არადა, სულ რამდენიმე საიტია საქართველოში ცნობილი ფართოდ, რაზეც რეგისტრაციის ერთხელ გავლაა საჭირო და შემდეგ მშვიდად შეგვიძლია ცხოვრების გაგრძელება. სხვათა შორის, ეს კიდევ ცალკე პოსტის იდეაა, ქართული ნეტ-საზოგადოების გაუნათლებლობის შესახებ. თუმცა, სანამ მუზის ახალ შემოტევას ველოდები, მანამდე დაიარეთ ყველა ცნობილი საიტი და რეგისტრაცია გაიარეთ. ეს ხომ ასე ადვილია…

უფრო მანამდე კი შეგიძლიათ ეს პოსტი დაალაიქოთ, დააშეაროთ და დააკომენტოთ, ამით თქვენ არაფერი მოგაკლდებათ, მე კი ძალიან მესიამოვნება.

პროტესტი სარკოზის ვიზიტს [video]


უმეტესობას მოგეხსენებათ, 7 ოქტომბერს საფრანგეთის ბატონი პრეზიდენტი გვეწვია თბილის ქალაქში. ალბათ ნაკლებს მოგეხსენებათ, რომ ამ მოვლენის გასაშუქებლად მივლენილ ჟურნალისტებს შორის მეც გახლდით. ასეა თუ ისე, საბოლოოდ აღმოჩნდა, რომ საჭირო დროს აღმოვჩნდი საჭირო ადგილზე და სრულიად შემთხვევით რამდენიმე ახალგაზრდა გადავიღე, რომლებიც მეტად… ასე ვთქვათ, უცნაური მეთოდით გამოხატავდნენ პროტესტს. თუ როგორი იყო ეს მეთოდი, შეგიძლიათ ქვემომდებარე ვიდეოში იხილოთ:

iStudy.ge – ვმათხოვრობთ სინქრონულად


უბრალოდ, ლამაზი სურათი

ალბათ იცით ამ პროექტის შესახებ… თუ არ იცით არაუშავს, მეც არ ვიცოდი, სანამ ფორუმზე არ ვნახე თემა, სადაც ამ პროექტისმონაწილე ოქროს ვიდეოები იდო. ეს რა ნახა ჩემმა თვალებმა, ეს რა გაიგეს ჩემმა ყურებმა. ჯერ იმ ადამიანის თავში ჩამახედა, რომელმაც გადაწყვიტა კრეატიული მათხოვრობის პოპულარიზაცია და მერე იმ ”კრეატიული მათხოვრების” თავში ჩამახედა, სუპერ-ნავაროჩენ ვიდეოებს რომ იღებენ და იმის იმედად აგზავნიან, იქნებ ფული მე მომცენო.

თუკი ამ ყველაფერს შევხედავთ იდეალური კუთხიდან და ვარდისფერი სათვალით, შეიძლება ითქვას, რომ მშვენიერი პროექტია. თან საქმეს აკეთებს (სტუდენტებს ფულს აძლევს), თან საქმეს იკეთებს (რომელიღაც ბანკის სახელსა თუ ტიტულში კიდევ ერთი პუნქტი ჩაიწერება – განათლების ქომაგი) და თან საქმეს გვიკეთებს (ვიდეო-კრეატივის პოპულარიზაცია).

კიდევ ცალკე საკითხია, ვის მოუვიდა თავში Mac სტილში გაეფორმებინა ეს ყველაფერი და სიტყვა Study-ის წინ პატარა i მიემატებინა.

ახლა მოვიხსნათ ვარდისფერი სათვალე და გადავხედოთ, რა გამოვიდა სინამდვილეში. ვიდეომარგალიტები საკმარისზე მეტია მანდ, ასე რომ აქ არცერთს არ დავლინკავ, არ მინდა დანარჩენებს ეწყინოთ.

საბოლოოდ კი, იმის საჩვენებლად, თუ რამდენად სისულელეა ეს პროექტი, მეც ჩავწერე იმავე სულისკვეთებით გაჟღენთილი საჩვენებელი ვიდეო, რომელსაც ექსკლუზიურად გთავაზობთ აქ.

*ვაბშეტა მოგატყუეთ, ეს ვიდეო ჯერ ფორუმის ზემოთხსენებულ თემაში მეგდო, რომლის ლინკიც არ მახსოვს. ასე რომ მაინც ექსკლუზივად ითვლება.

We Remember II – გვახსოვს [Re-release]


პირველი ინფო ამ სიმღერაზე იხილეთ ამ პოსტში (2006)

სოხუმის დაცემის დღიდან 18 წელი გავიდა. მინდა წარმოგიდგინოთ სიმღერა, რომელიც დაიწერა ხუთი წლის წინ და დღემდე არ ეღირსა ნორმალური რელიზი, შესაბამისი ტექნოლოგიების ნაკლებობის გამო. ინფორმაცია სიმღერაზე, კრედიტები და ტექსტი შეგიძლიათ იხილოთ ამ პოსტის პირველ ხაზში მოყვანილ ლინკზე. აქ კი მხოლოდ სიმღერის მოსასმენ პლეიერს გთავაზობთ.

და აქვე ყდა:

უნივერსალური პოზის წუთი


ამა წლის 1 ივლისს, რუსთაველის მეტროსთან უნივერსალური პოზის ფლეშმობი გაიმართა. ბევრი ლაპარაკისა და შესავლის გარეშე გთავაზობთ ამ ფლეშმობის ამსახველ ვიდეოს. გადაღება და მონტაჟი – ცხადია მე.

ქართველი ტრეისერები [parkour]


მინდა წარმოგიდგინოთ ჩემი ვიდეო ნაწარმი, ჟურნალ ტაბულასთვის. სიუჟეტი ქართველ პარკურისტებზე, ანუ იგივე ტრეისერებზე.

შეაფასეთ და დატკბით. ან პირიქით – დატკბით და შეაფასეთ.

ქართული ბლოგინგი და ბლოგინგი ქართულად


წარმოგიდგენთ Rage Comic-ს თემაზე ”ქართული ბლოგინგი”.

კომიქსის ქვემოთ მიწერილი მემებეიზის ლინკი იმის მანიშნებელია, რომ მაგ საიტზე გავაკეთე ეს კომიქსი. შესაბამისად აქვე ლინკს ჩავარჭობ, სურვილის შემთხვევაში იქაც რომ დაალაიკოთ და და-LOL-ოთ.

ლინკი სტუდიაში:   http://cheezburger.com/View/4745978368

კომიქსი დამყარებულია რეალურ მოვლენებზე.

TBC სმარტკლუბის ლოხოტრონი, ანუ როგორ გვატყუებენ


დღეს თიბისი სმარტკლუბისგან მივიღე (და მგონი სხვა ბლოგერებმაც მიიღეს, ან აწი მიიღებენ) ისეთი წერილი, რომლისგანაც ყბა ჩამომივარდა და თვალები შუბლზე ამივიდა. თავიდანვე მინდა ვთქვა, რომ ვისაც ეგ წერილი მოგივათ, არ გაბრიყვდეთ და არ დათანხმდეთ მასში მითითებულ პირობებს.

ახლა  კი ოდნავ დაწვრილებით წერილზე. იგი ეხებოდა თიბისი სმარტკლუბის ჩატარებულ ბლოგპოსტების კონკურსს, რომლიდანაც სულაკაურის გამოცემას და თიბისი ბანკს ერთობლივად აურჩევიათ ჩემი პოსტი, ბლოგპოსტების პირველი კრებულისთვის. წერილში მოთხოვნილი იყო უფლებების გადაცემა მათზე, პუბლიკაციების გამოქვეყნების მიზნით და თან ერთვოდა ხელშეკრულება, რომელზეც ხელისმოწერა იყო საჭირო.

მაგრამ მთავარი ისაა, რა ხდება ხელისმოწერის შემდეგ. ხელშეკრულების სრულ ტექსტს აქ არ დავდებ, თავი რომ არ შეგაწყინოთ. მისი ნახვა შეგიძლიათ ნატოშას ბლოგზე. მისი მოკლე შინაარსი კი ასეთია – მე, ესა და ეს ბლოგერი, თიბისი ბანკს უფასოდ გადავცემ უვადო მფლობელობაში ჩემს ბლოგზე გამოქვეყნებულ ყველა პუბლიკაციას და თან პირობას ვდებ, რომ არასოდეს და არავის სხვას არ მივცემ მათი გამოქვეყნების უფლებას, თუნდაც ამაში მილიონები შემომთავაზონ. თუკი დავარღვევ ამ პირობას, თიბისი ბანკი უფლებას იტოვებს ამახიოს რამდენიც მოუნდება იმდენი ფული ან/და გამიყიდოს სახლი.

ასეთ ნაგლობაზე (ყველაზე მეტად რომ შევამსუბუქოთ შეფასება) ჩემი პასუხი ასეთი იყო:

ბოდიში, მაგრამ ლოხი სხვაგან ეძებეთ. ასეთ პირობებზე მე ხელს არ მოვაწერ.
ხელისმოწერა შედგება მხოლოდ მაშინ, თუკი ხელშეკრულებაში შევა მინიმუმ შემდეგი ცვლილებები:

1. დაკონკრეტდება პუბლიკაცია (და არა პუბლიკაციები), რომელთა გამოყენების უფლებასაც გადმოგცემთ. ეს შეეხება მხოლოდ იმ კონკრეტულ პუბლიკაციას, რომელიც კონკურსისთვის გამოვაგზავნე, ანუ ”მე 2008 წლის ომში”. სხვა პუბლიკაციებზე ეს ხელშეკრულება არ გავრცელდება.
2. ამოღებული იქნება პუნქტი სხვა იდენტური ხელშეკრულებების არარსებობის შესახებ ჩემი მხრიდან. თუნდ ამ, თუნდ სხვა ნებისმიერ ჩემს პუბლიკაციაზე.
3. უფლებათა გადაცემაში ჩასწორდება პუნქტი ”პუბლიკაციის მხოლოდ ერთჯერად რეპროდუცირებაზე”. ამოღებული იქნება მესამე პირისადმი ნებისმიერი უფლების გადაცემის საკითხი.
4. ხელშეკრულებაში შევა ანაზღაურების (ჰონორარის) პუნქტი.

მე-3 და მე-4 თავებს მთლიანად არ ვეთანხმები და ვთვლი, რომ ეს არის ჩემთვის კაბალური პირობები.

ნუ მე-3 და მე-4 თავებში ლაპარაკი იყო ზემოთხსენებულ ჯარიმებზე და ათას უბედურებაზე. ხელშეკრულებაში ასევე გათვალისწინებულია ის შემთხვევაც, თუკი ბლოგერი შემთხვევით გონს მოეგება და გადაწყვეტს ამ ხელშეკრულებიდან ამოძვრეს. ”ხელშეკრულება შეიძლება შეწყდეს მხოლოდ ორმხრივი, წერილობითი შეთანხმების შედეგად”, ანუ არასოდეს.

ასე რომ, ბლოგერებო, არ გაბრიყვდეთ და არ დათანხმდეთ ამ პირობებს. საქართველოს ბლოგერთა საზოგადოება უკვე ამზადებს საპასუხო ხელშეკრულებას, რომელშიც ჩვენი ყველა უფლება გათვალისწინებული იქნება, ასე რომ დაელოდეთ მოვლენათა განვითარებას. ნუ გადასცემთ თქვენს ბლოგს საჩუქრად თიბისის და ნუ გახდებით მათი მონა.

UPDATE აქვე ცინცხალი Fffuuu კომიქსი ამ თემაზე:

ვიდეოპოსტი – ქართული კრეატივის მამები


კვლავ და კვლავ და კვლავ და კიდევ 100500-ჯერ მოგესალმებით ჩემო მკითხველებო, რომლებიც ამ პოსტით ერთხელაც იქცევით მაყურებლებად. მინდა წარმოგიდგინოთ ვიდეოპოსტი, თემაზე ”ქართული კრეატივის მამები”, ანუ როგორ მოქმედებს ქართული კრეატივის მანქანა. დანარჩენს ვიდეოში იხილავთ:

ლინკი: http://www.youtube.com/watch?v=l3Xk26uIJeI

რა სძაგს უფალს?


შარვლიანი ქალები სძაგს უფალსა

შარვლიანი ქალები
ასევე სძაგს...

პენისების დატოლება ქართულად, ანუ ”დამილაიქე, რა”


თიბისი ბანკის სმარტ კლუბი გეცოდინებათ თუ არა, გაგონილი მაინც გექნებათ. ეს არის ჩემთვის აბსოლუტურად გაუგებარი წარმონაქმნი, რომელსაც საკუთარი პეიჯი აქვს ფეისბუქზე და ათასგვარ უცნაურ კონკურსს აწყობს. გამოიცანი მუსიკა, გამოიცანი ლექსი, გამოიცანი სურათი, გამოიცანი ის, გამოიცანი ეს… თუმცა მე მინდა მათ ერთ, ბოლო მიგნებაზე მოგიყვეთ, რომლითაც მთელი ქართული ბლოგოსფეროს ნაღები აჟიტირდა.

ორიოდე კვირის წინ ამ კლუბმა, უფრო სწორად მისმა ფანპეიჯმა ფეისბუქზე, დაიწყო ”ბლოგერების კონკურსი” , სადაც მართალი რომ ვთქვათ, შესანიშნავი პრიზია – iPad. დივაისი, რომელიც ყველა თავმოყვარე ტრაკშიპეროს უნდა ედოს მხარიღლივ გადაკიდებულ ჩანთაში. მისი მოგება, ერთი შეხედვით მარტივია – შენი ბლოგიდან, რომელიც იგულისხმება რომ გაქვს, აგზავნი ერთ, შენი აზრით საუკეთესო პოსტს, რომელიც ასევე იგულისხმება, რომ უკვე დაწერილი გაქვს. თუ არ გაქვს, წერ და აქვეყნებ ძველი თარიღით. პოსტები იყრება ქუდში, იზილება და იდება ზემოთხსენებულ ფანპეიჯზე.

და აქ იწყება პენისების, უფრო სწორად კი აქტიური ფრენდების დატოლება. გამარჯვებული არის ის პოსტი და შესაბამისად ავტორი, რომელიც ყველაზე მეტ Like-ს მოიპოვებს. ლაიკების მოპოვება კი, მართლაც ფრენდების ზომების დატოლებაა. ”აუ დამილაიქე, რა” – მსგავს პოსტებს უფრო და უფრო ხშირად შეხვდებით ფეისბუქზე. ფსევდოსამართლიანობის პრინციპიდან გამომდინარე, კონკურსი ისე მოაწყვეს, რომ ცალკე პოსტის დალინკვა შეუძლებელი უნდა ყოფილიყო, დამილაიქერა-ებისგან დასაცავად. თუმცა, თუკი თიბისის ფანპეიჯს კომპიუტერული გენიოსები აკეთებენ, ბლოგებს უფრო დიდი გენიოსები წერენ. ასე რომ ალბათ აღარავისთვის არაა საიდუმლო ის მეთოდი, რომლითაც ცალკეული პოსტის დალინკვა შეიძლება. ლინკი ასე გამოიყურება:

http://zynga.ge/konkursi/article.php?id=%5Bაქ პოსტის ID]

და წავიდა. ვსვამთ ლინკის ბოლოში ჩვენი პოსტის ID-ს, რომელიც მოგვანიჭა სმარტმა (მაგალითად ჩემი პოსტის ID = 36) და წავიდა ესემესები (თუ როგორც იყო რომელიღაც პაპსა გადაცემაში). ლინკი შეგვიძლია გადავაფრიალოთ ყველგან, სადაც კი ხელი მიგვიწვდება და იმისგან დამოუკიდებლად, რა გვიწერია ამ ლინკზე, არცერთი მეგობარი არ დაგვზარდება ერთი ”ლაიქის”  დაჭერას.

ასე რომ არც გამიკვირდება, თუ ამ კონკურსში ისეთივე ”მაგარი პოსტი” გაიმარჯვებს, როგორი მომღერლებიც და არამარტო მომღერლები იმარჯვებენ ქართულ შოუებში, სადაც სანაცნობო წრის დატოლება მიდის. მარტო ერთი რამ მაინტერესებს – როდემდე უნდა ვატოლოთ ერთმანეთს?

ომის ორი წლისთავზე და ჩემი ჩანაწერები


ორი წლის წინ ომი იყო. არც პირველი და არც ბოლო საქართველოს ისტორიაში, მაგრამ პირველი და იმედია ბოლო, რომელშიც მე მივიღე მონაწილეობა. მას შემდეგ 2 წელი გავიდა, მაგრამ დიდად არაფერი შეცვლილა. თუმცა საინტერესო იქნება ალბათ იმის გახსენება, რაც მაშინ ხდებოდა. გთავაზობთ ჩემს ძველ ჩანაწერებს, რომლებიც ამ ომის დროს ჩავიჯღაბნე და მის შემდეგ დღეებში, სანამ ცხელი იყო, აღვადგინე და დავწერე. მაშ ასე:

და აქვე ამ ყველაფრის ფონზე დაწერილი გაბრაზებული პოსტი:

ასე იყო ეს ამბები. დღეს კიდევ გოშკას დაბადების დღეა, რომელსაც უკვე მეორე წელია მის გარეშე ვხვდებით. ეჰ…

პ.ს. ბონუსად – შარშანდელი 7 აგვისტო.

მონათა იმპოტენტი თაობა


დღეს სამსახურში მარშუტკით მოვედი. არაფერი გასაოცარი ამაში არაა, რადგან ყოველდღე, შაბათ-კვირის გარდა ვჯდები ერთსა და იმავე მარშუტკაში და სამსახურისკენ მოვემართები. ის, რაც იქ ხდება, არც ეგაა უჩვეულო. პირველ 10 წუთი მძღოლი ჩამქვრალი ძრავით მოგორავს და ელოდება, როდის აიკრიფება მაქსიმალურად ბევრი ხალხი. როდესაც სალონი სანახევროდ სავსეა, ხოლო ჩემი მოთმინების ფიალა – მთლიანად, მძღოლი ძრავს ქოქავს და სისწრაფეს უმატებს.

აი ახლაც, შეუხვია ნუცუბიძის ქუჩაზე, აკრიფა სისწრაფე და მკვეთრად დაამუხრუჭა. დედა და შვილი ამოვიდა. კარი დახურული არ იყო, რომ პირველი ბრძანებაც გაისმა – ”მანდ არ დაჯდე!”. დედამ ნახევრადცარიელი მარშუტკის წინა სკამზე მოიკალათა და ბავშვი კალთაში ჩაისვა. მანქანა მზის გულზე მისეირნობდა და იმ ერთადერთი ფანჯრიანი ადგილის გარდა, სადაც მე ვიჯექი, სკამებს ბოლი ასდიოდა. ”საწყალი ბავშვი” გავიფიქრე და ძრავის მონოტონური ღუღუნი შეკივლებამ გაფატრა – ”ნუ იდებ პირში თითს!”. მოულოდნელობისგან შევხტი. შეხტა მძღოლიც, მაგრამ საბედნიეროდ ამ დროს გზის მოპირდაპირე მხრიდან არავინ მოდიოდა, ასე რომ გადავრჩით. ბავშვმა პროტესტის გამოხატვა სცადა, მცხელაო, მაგრამ მისი ხმა დარჩა ხმად მღაღადებლისა… მოკლედ, როგორცაა რა.

ცოტა ხანში მეორე წყვილი გამოჩნდა, ბებია და პატარა გოგო. მართალია ბებიას თავის საყვარელი და ფუმფულა შვილიშვილი კალთაში არ ჩაუსვამს, მაგრამ მთელი გზა მკლავზეხელშემოჭერილი ეჯდა გვერდზე, ემანდ ზედმეტი მოძრაობა არ გააკეთოს, არ გაიოფლოს და არ გაცივდესო.

მეგობრებო, რა არის ეს? რას გავს აღზრდის ეს მეთოდი? ვინ გაიზრდება ასე? მართალია, სწორედაც რომ ადამიანები, რომლებსაც არც დამოუკიდებლობა გააჩნიათ და არც გარემოს ადეკვატური აღქმა. მშობლებზე და ბებიებზე მიბმული ადამიანები, რომლებიც მას შემდეგ, რაც მიაღწევენ ”დამოუკიდებელ ასაკს”, ანუ ასაკს, როდესაც კანონის თანახმად მათ შეიძლება დამოუკიდებელი ადამიანები ეწოდოთ, არც მზად არიან და საერთოდ ვერც ხვდებიან, რატომ უნდა გააკეთონ ის, რასაც ყველა ცხოველი თუ ფრინველი აკეთებს – აფრინდნენ ბუდიდან. მეტიც, ვინც ხვდება ამას, ანუ ვიზეც ამხელა გავლენა არ მოუხდენია მუდამ ბებიის, დედის, მამის, ბიძის და 86454 სხვა ნათესავის კალთაზე გამობმულად გაზრდას, მასაც არ გამოსდის აფრენა. ან გამბედაობა არ ყოფნის, ან ”დედა ეცოდება” – უჩემოდ როგორ გაძლებს, საწყალი. მათგან იზრდებიან გოგოები, რომლებიც სახლში 9-ზე გვიან არ უნდა მივიდნენ, ბიჭები, რომლებსაც მამის ფულით ნაყიდი ჯიპი ბუნებრივი მოვლენა ჰგონიათ და ხალხი, რომელიც სულიერად არის იმპოტენტი.

იმის იმედი კი, რომ შემდეგი თაობა სხვანაირ პირობებში გაიზრდება და იმის შემდეგ თაობას კიდევ უფრო დამოუკიდებელს გაზრდის, დიდად არც მაქვს. როგორ შეიძლება, რომ მონად გაზრდილმა თავისუფალი ადამიანი გაზარდოს? ერთადერთი გაუცნობიერებელი გამოვლენა იმისა, რომ შვილს მიაჩვიო დამოუკიდებლობა, არის ”მიდი, მამიკო, ლუდი ამომირბენინე და ხურდა შენთვის დაიტოვე”  – იმუშავე და ფული გექნებას საწყისი, ჩანასახოვანი სტადია. თუმცა ესეც გაუაზრებელი, არაფრისმქმნელი და სხვა, მონური მეთოდებით დათრგუნული. საწყალი ჩვენი და ჩვენს შემდეგი თაობა.

პ.ს. ეს ბოლო ხანებია ვამუშავებ ერთ პატარა თეორიას, რომელიც განხორციელების შემთხვევაში ყველაფერს შეცვლის. საჭიროა ერთი 200,000 ჩვილის მოპარვა ან სხვა მეთოდით შოვნა, მათი წაყვანა უკაცრიელ კუნძულზე და სწორად, დამოუკიდებელ ადამიანებად აღზრდა. შემდეგ ეს ჩვილები როდესაც გახდებიან 15 წლის, უნდა ჩამოასახლო უკან, საქართველოში და დაე მათ მაინც შეცვალონ რამე. სხვანაირად ჩვენი საშველი არაა.

ახალი ვიდეოარტი ნი2.გე – დან


როგორც უკვე მოგახსენეთ, გახლდით კვარიათში, სადაც ყველა სხვა სიკეთესთან ერთად ვიდეო არტიც გადავიღე. აი ისიც:

ნი2 არტსი წარმოგიდგენთ ქრაუ პიქჩერზის ნაწარმს. ახალი ვიდეო არტი, რომელშიც მოთხრობილია ერთი მხატვრის ისტორია. გოჩა ბროსნანის სახელობის კავშირის გამოფენა. ვიდეო გადაღებულია სამოყვარულო კამერით, ჩვენი სუპერ ძლიერი ტექნიკის გამოყენების გარეშე. მონტაჟიც შესრულებულია თათარიახნად. ნი2-ის სუპერ კრეატიული შემადგენლობა იმედოვნებს, რომ ეს თქვენი სამაგიდო ვიდეო გახდება. ახლა კი თავად ვიდეო არტი:

წყარო:  http://ni2.ge/2010/vid-scarf-and-liberals/

ბლოგების მიმოხილვა?


ანონსი დიადი მოვლენისა, რომელიც არაფხიზელმა ჩავწერე და შესაბამისად დიდი შანსია, რომ მომავალში დამეზაროს. თუ რამეს გაიგებთ ვიდეოდან, ეგეც მეეჭვება. ლაპარაკი მიდის იმაზე, რომ ვაპირებ გავაკეთო ბლოგების ყოველკვირეული (ან ყოველწლიური) ვიდეომიმოხილვა.

მართალი რომ გითხრათ, ახლა ვერ ვხვდები საიდან მომივიდა თავში ასეთი სულელური იდეა, მაგრამ რადგან მომივიდა – ერთს მაინც გავაკეთებ. გაგრძელება დამოკიდებული იქნება რესპონზებზე… ან არ ვიცი რაზე.

რაღაც მსგავსს კი ვაკეთებდით მე და პიკოლინა, გემახსოვრებათ ალბათ. ჰოდა ეს ახალი და სენსაციური ყლეობაც შეემატება მსოფლიოს ახალ და სენსაციურ ყლეობათა რიცხვს.

და საერთოდ – დაიკიდეთ რა.

Видео в студию!

პ.ს. ჰო, კიდევ ერთი გამახსენდა. სახლში არაფერი მქონდა ვიდეოს ჩამწერი და ამიტომ ეს ვიდეო ტაფით გადავიღე.

მმკ და უგულავა – ვიდეო პოსტი ფეისბუქზე შექმნილი ჯგუფის შესახებ


მაშ ასე, ვეხმიანები საბას პოსტს, რომელიც ეხმიანება ლიშტოტას პოსტს, რომელიც ეხმიანება ფეისბუკზე შექმნილ ჯგუფს მე ხმას არ მივცემ გიგი უგულავას, თუ მმკ-ს წევრებს გამოუშვებენ. ჩემი გამოხმაურებაც, ცხადია, ვიდეო პოსტის სახითაა. გენადი, ჩართე ფირი:

ემზარიადა


არის ასეთი საიტი – Explosm.net, სადაც შავ-თეთრი იუმორის შედევრები იდება, დაბალი გრაფიკული პრეტენზიების მქონე კომიქსების სახით. ჰოდა ბევრი ვიფიქრე თუ ცოტა, თავში მომივიდა ასეთი აზრი – რატომაც არა? ჩვენ ვიზე ნაკლები შავი თუ თეთრი იუმორი გვაქვს? თუნდაც მხოლოდ ფორუმის სისულელეები რომ აიღო, ერთ ტომეულს ეყოფა. ჰოდა მივყავი მეც ხელი მსგავსი რაღაცეების ჯღაბნას. სათაური – ემზარიადა, ზუსტად შეეფერება ჯერჯერობით იმ სისულელეს, რაზეც ეს ყველაფერია. ასე რომ დატკბით. More coming soon…

პირველი:

ვაჟას უდგება...

და მეორე:

ქთხოვ

სუპერ ხრამი


ამ ბოლო დროს ქართულ ინტერნეტში დამკვიდრდა ფრაზა – ”წადი, ხრამში გადახტი”, რასაც თან სდევს ხოლმე ხრამში ხტომის ცნობილი გიფი. ეს ფრაზა ძირითადად გავრცელებულია ქართულ ფორუმებზე და შინაარსით იგივე დატვირთვას ატარებს, რასაც რუსული Аффтар, убей себя. ეს მხატვრული მოწოდება არის პირდაპირი მინიშნება იმაზე, რომ ამა თუ იმ კომენტარის ავტორი სრულ სისულელეს ამბობს.

თავად ეს მოვლენა, რომ ჩვენს ინტერნეტშიც მკვიდრდება რაღაც-რაღაც ვაირალ გამოთქმები, კარგია, თუმცა ამაზე დიდხანს შეჩერებას არ ვაპირებ. მე მინდა წარმოგიდგინოთ კიდევ ერთი სურათი, რომელიც შეიძლება გამოიყენო როგორც ”წადი ხრამში გადახტი”-ს დასურათება.

მეგა ხრამი

და აქვე ლინკი იმისა, რა ხდება ამ სურათზე სინამდვილეში.