Advertisements
Feeds:
ჩანაწერები

Archive for the ‘Art-იდეა’ Category


მაშ ასე, მეგობრებო, დავიწყეთ.

[რა დავიწყეთ? რა წესები აქვს? დააჭირე აქ.]

ვინაიდან და რადგან ეს ყველაფერი ჩვენთვის პირველია, ამიტომ თემასაც მოდი ნუ ავირჩევთ, ვხატოთ ყველამ ის და ისეთი ფორმით, როგორც გაგვეხარდება. მთავარია, რომ საბოლოო ნახატი გამოვიდეს გრძელი და უწყვეტი. არც ხატვის ტექნიკაში შევიზღუდოთ და არც არაფერში. ასე რომ გთავაზობთ საწყის ”ნახატს” . ვინაიდან და რადგან ჯერჯერობით მსურველები არ ვართ ბევრი, ამიტომ იმედია როგორმე შევთანხმდებით ვინ ვის მერე გააგრძელოს.

მთავარი – ხატვას ვაგრძელებთ ქვემოთ. თავის პატარა გადასვლით და შემდეგი მონაწილისთვის წარმოსახვით დატოვებული გადასასვლელით. შემდეგი ნაწარმოებები, ვგონებ ჯობია Pix.ge -ზე ავტვირთოთ და კომენტარებში მივუშვათ. საბოლოო შედეგს კი – ოოო, მაგას მერე ყველგან ვაფრიალებთ :) მაშ ასე, დავიწყეთ:

აქვე სვიტის იდეით საერთო ტეგი ამ იდეისთვის, რითიც დავტეგოთ ჩვენი მსგავსი და ა.შ. პოსტები, ადვილად რომ ვიპოვოთ. ეს ტეგი მოდით იყოს walldraw01.

Warning: აპდეიტები და შემდეგი ვერსიები დაიპოსტება აქვე, მაგრამ პოსტს შევკეცავ, ძალიან რომ არ გაივსოს. ასე რომ დააჭირეთ აქ —>>>  (more…)

Advertisements

Read Full Post »


კონცეპტ არტისტებო, მხატვრებო და მათთან გათანაბრებულო პირებო, ასევე ჩემნაირო ხატვაში უნიჭო მაგრამ მონდომებულო ხალხო. ვიწყებთ ახალ არტ პროექტს, რომელსაც არ ვიცი რა დავარქვა, ამიტომ უბრალოდ ”კედელზე ხატვა” ავიღოთ სათაურად. მისი პრინციპი მარტივია და ნიმუში შეგიძლიათ იხილოთ წინა, ძალიან გრძელ პოსტში.

მიზანი არის ის, რომ უნდა გაკეთდეს ერთობლივი ინტერნეტ არტი, ისე როგორც კედელზე ხატავენ, ერთი მხატვარი დახატავს, მერე მეორე გვერდზე დაუხატავს გაგრძელებას და ა.შ. ასეთი რაღაცეები ინტერნეტშიც ხდება, ზოგი ვერტიკალურად და ზოგი ჰორიზონტალურად. ჩვენ გავაკეთოთ ვერტიკალურად, რადგან უფრო ადვილი დასათვალიერებელია, პრინციპული განსხვავება კი არაა.

წესები არის ტექნიკურად ასეთი (იხ. სურ.):

წესები, რომლებიც მარტივია

ცხადია, ვინც ამაში მონაწილეობას დააპირებს, უნდა იცოდეს იმდენი მაინც, რომ ტექნიკური მინიმუმი მაინც შეასრულოს. ახლა კი წესები:

  • პირველი, ანუ დამწყები არტისტი აკეთებს თავის არტს, ზომებით 300×450 pix. აქედან ქვედა 50 პიქსელი არის ის, რაზეც უნდა მიაბას მეორე არტისტმა თავისი არტი, ასე ვთქვათ გადასვლის ზონა, რათა არ მოხდეს უშნო სტიკოვკები.
  • მეორე არტისტი იღებს ამ ფაილს და აედიტებს იმ პროგრამაში, რომელიც მისი სულისთვის ყველაზე ახლოსაა. დაედიტება იწყება იმით, რომ საერთო სურათს ზრდის სიმაღლეში კიდევ 450 პიქსელით, ანუ მეორე არტისტის მერე სურათი იქნება სიმაღლეში 900 პიქსელი. აკეთებს თავის არტს იმ 400 პიქსელზე, რაც მთლიანად მისია, ზედა არტის 50 პიქსელზე აკეთებს გადმოსვლას თავისაზე და ქვემოთ 50-ს უტოვებს შემდეგს.
  • დანარჩენი მეორდება

თუკი ეს ახსნა თქვენთვის ბუნდოვანია და მასში სიცხადე არც ზემოთ მოყვანილ სქემას შემოაქვს, ან უბრალოდ თვლით, რომ ეს ყველაფერი ძალიან რთულია – მაშინ დაანებეთ ამაზე ფიქრს თავი. ხოლო ვისთვისაც ეს ყველაფერი გასაგები, მისაღები და რაც მთავარია – სახალისოა, მაშინ გელით.

ამ პოსტის კომენტარებში დაფიქსირდით მსურველები და საღამოსკენ დავიწყებთ.

Read Full Post »


პირველად დაპოსტილია არტ-იდეას საიტზე, 2009 წლის 12 ივნისს.

Soundtrack: Aes dana – Onset Data [Youtube]

უდაბნოს ქარმა ახალი ძალით წამოუბერა და ცხელი ქვიშა სახეში მოგვაყარა. ადგილი, სადაც ჩვენი დანაყოფი იყო განლაგებული, ისეთივე მოხრიოკებული და უდაბური იყო, როგორც მთელი პლანეტა. თუმცა ეს მოხრიოკებული მთავრდებოდა ზუსტად იქ, სადაც მე ახლა ვიდექი, მაღალ, ქვებისგან აშენებულ ბასტიონზე და თერმოლაზერის მძიმე კორპუსს შეფარებული თავბედს ვიწყევლიდი იმის გამო, რომ კაჩინსკის არ დავუჯერე და მაგნიტური დამატენიანებელი დილითვე არ ჩავრთე. ახლა ისღა დამრჩენოდა, რომ უდაბნოსავით ამომშრალი რეზერვუარისთვის მემზირა და იმედი მქონოდა, რომ ლეიტენანტი ჩემს შემცვლელს ვადაზე ადრე გამოაგზავნიდა, სხვა თუ არაფერი დღისით მიწევდა მორიგეობა, ეს კი ორმაგად რთული იყო.

ადგილი, სადაც ჩვენი თავდაცვითი ბასტიონი იყო აშენებული დიდი და უხეში ლოდებისგან, წარმოადგენდა იმ რამდენიმე გადარჩენილი ოაზისიდან ერთ-ერთს, რომელიც ტოტალურ გაუწყლოვნებას გადაურჩა გასული საუკუნის ორმოცდაათიანებში. დაცვა კი მართლაც საჭირო იყო, დღე არ გავიდოდა, რომ ვინმე ახალი ბედის მაძიებელი არ შეგვებრაწა თერმოლაზერზე. ხალხი მოდიოდა და მოდიოდა იმის იმედად, რომ აქ იპოვიდნენ თავშესაფარს, მაგრამ მხოლოდ და მხოლოდ სამარეს პოულობდნენ, უძრავ და გავარვარებულ ქვებს შორის. და ასე გრძელდებოდა უკვე დიდი ხანია. ხალხი მოდიოდა, ხალხი რჩებოდა. ოაზისის რესურსები არ იყო იმდენი, რომ ყველა მსურველისთვის გაეძღო მუცელი.

…ობიექტივში მყოფი ერთადერთი ცოცხალი არსება – პატარა ყვითელი ხვლიკი უეცრად გაქრა კადრიდან და მტვრის პატარა ღრუბელი დატოვა. ოკულარს მოვცილდი და იქეთ გავიხედე, საითაც ხვლიკი მეგულებოდა, თუმცა კი იქამდე ერთ კილომეტრამდე მაინც იქნებოდა, ასე რომ მოთახთახე ჰაერის სიღრმეებში ვერაფერი გავარჩიე. ისევ ოკულარს მივაკვდი და ნელ-ნელა მოვაშორე კადრი.

-ტომენ, ხედავ იქეთ, მესამე სექტორში? – ჩამესმა ყურში კაჩინსკის მოგუდული ხმა – რამდენიმეა მგონი.
-ვხედავ, ისეთი არაფერია, მოლაყლაყებს თავისთვის, ნელა და ძლივს, ეტყობა რომ უჭირს სიარული – გაოფლილი ხელები ბარძაყებზე შევიწმინდე და ისევ გავიხედე ოკულარში – არაფერი განსაკუთრებული, კაჩინსკი, პანიკას მოეშვი და ცოტა წყალი მიისხი სახეზე, ხომ ხედავ მზე ცუდად მოქმედებს შენზე – გავეღრიჭე კაჩინსკის და სიგარეტის ნამწვი ამოვჩიჩქნე გულის ჯიბიდან.

სანამ მე და სიგარეტის საცოდავი ნამწვი ერთმანეთს ვატყუებდით, კაჩინსკი დაძაბული იყურებოდა ოკულარში, მერე უცებ ამომხედა და თითქმის ამომყვირა:
-ტომენ! სასწრაფოდ ქვემოთ და უფროსობას დაუძახე! სირბილით და შეკითხვების გარეშე!
ცოტა ხანში ლაზერის კოშკურაში ტევა აღარ იყო, ყველა ცდილობდა გაეხედა საჭვრეტის ოკულარში და გაეგო – მართლაც რაშია საქმე. იქვე კაჩინსკის გაფითრებულ სახეს მოვკარი თვალი და მივხვდი, რომ საქმე ცუდად იყო…

[ გაგრძელება იქნება ]

Read Full Post »


მე ვიყავი წერტილი, ყოველგვარი ზომის გარეშე, ჩემში იყო კონცენტრირებული მთელი სამყარო, ამიტომ მე ძალიან ამაყი წერტილი ვიყავი. ჩემი სიამაყის საფუძველი ისიც იყო, რომ მთელს ჩემს გარემომცველ სამყაროში ერთადერთი წერტილი ვიყავი და შესაბამისად-ყველაზე კარგიც. არ არსებობდა ჩემს გარშემო არც დრო და არც მანძილი, ამიტომ არ ვიცი რამდენ ხანს ვიყავი ასეთ გაურკვეველ მდგომარეობაში, დაახლოებით ნახევარი უსასრულობა. შემდეგ კი რაღაც შეიცვალა, თანდათან ვიგრძენი, რომ ჩემში რაღაც ძალა იღვიძებდა და ფართხალებდა, თანდათან უფრო და უფრო ძლიერად ისე, რომ ბოლოს უკვე ძლიერი რყევა დავიწყე, თუმცა ჯერჯერობით არ ვნებდებოდი ამ ძალას და წერტილად ვრჩებოდი. მალე ვიგრძენი, რომ რაღაც ნაკადები გაჩნდა ჩემს გარშემო სამყაროში, რომელიც წესით ცარიელი უნდა ყოფილიყო. კარგად დავაკვირდი – ეს ნაკადები ჩემგან გადიოდა, ოღონდ ვერ მივხვდი რა იყო, სითხე თუ სინათლე. ამაზე ვეღარ ვფიქრობდი, ის ძალა უფრო და უფრო ძლიერად მაწვებოდა შიგნიდან და მხეთქავდა, მე ვუძალიანდებოდი, მაგრამ თანდათან უფრო და უფრო სუსტად, ჩემში რაღაც უცნაური და ახალი გრძნობები ათამაშდა, თითქოსდა მინდოდა კიდეც, რომ ამ ძალას გავეხეთქე, აღარ ვყოფილიყავი წერტილი, შექმნილიყო ჩემს გარშემო დრო, სივრცე და საერთოდ, სამყარო.

და მეც გავსკდი…

bigcrow-010-reinc

… ყველაფერი წყლების დაღვრით დაიწყო, შემდეგ კი მოვლენები ისე მიეწყო ერთმანეთს, როგორც მძივის თვლები, ჯერ დრო შეიქმნა, მერე სივრცე შეივსო ჩემს გარშემო და ბოლოს ამ სივრცეში მეც გამოვყავი თავი, ფრთხილად ჩავისუნთქე აქაური ჰაერი – არ მომეწონა და ავტირდი. დიდხანს ვტიროდი თუ არა არ ვიცი, ალბათ ცოტა ხანს, რადგან ჯერ კიდევ დაბინდული თვალებიდან პირველი რაც დავინახე, ჯერ კიდევ ახლახანს მიტოვებული ადგილი იყო. და ჯერ კიდევ პატარა ყურებში ჩამესმა გარშემომყოფების გამოცემული ხმები, რომლებიც მაშინ ვერ მივხვდი, მაგრამ ახლა კი ვიცი რაც არის:

-…მასში ვარსკვლავი ჩასახლდა, ახდა წინასწარმეტყველება… ღმერთის შვილი დაიბადა…

Link: http://artidea.wordpress.com/2009/06/08/reincarnation-by-bigcrow/

Read Full Post »


[ ორიგინალი პოსტი არტ-იდეაზე ]

თვალი რომ გავახილე, აგურისფერ ბალახზე ვიყავი წამოწოლილი. ჩემს ზემოთ უცნაურად ლურჯი ფერის ცა იყო, ასევე უცნაურად თეთრი ღრუბლებით. თითქოს არაფერია ლურჯ ცასა და თეთრ ღრუბლებში უცნაური, მაგრამ ასეთი იდეალური არ უნდა იყოს… თითქოს. სრული სიმშვიდის და კმაყოფილების გრძნობა დადიოდა ჩემს ასევე იდეალურ ვენებში და ალბათ ასე ვიწვებოდი უსასრულოდ დიდხანს, ერთ მოვლენას რომ არ მიექცია ჩემი ყურადღება – ღრუბლები მოძრაობდა და ფორმას იცვლიდა. აი ერთ-ერღზე ნელ-ნელა გამოისახა ციფრები, მერე მეორეზე, მესამეზე… გაოცებული წამოვდექი და მიმოვიხედე.

გარშემო, სადამდეც თვალი მიმიწვდებოდა, გადაშლილი იყო ერთფეროვანი, აგურისფერი ბალახით დაფარული მინდორი, მხოლოდ ჩემს ზურგს უკან მოჩანდა შორს, ჰორიზონტის ხაზთან, ასევე აგურისფერი კლდე, რომელიც ამ ერთფეროვნებას გუმბათივით ადგა ზემოდან. მოულოდნელობისგან რამდენიმე ნაბიჯით დავიხიე უკან. ბალახმა აგურების ერთმანეთზე ხახუნის ხმა გამოსცა და გაჩუმდა. შიშმა შემოპყრო, სივრცე იმხელა იყო გარშემო, რომ თითქოს მიწოვდა და მეც გავიქეცი, იმ ერთადერთი ხილული ნიშნისკენ, რომელშიც შემეძლო ჩავკეტილიყავი და არ გამოვსულიყვი არასოდეს.

რაც ძალა და ღონე მქონდა გავრბოდი, მაგრამ კლდე არ ახლოვდებოდა, ისევ იმხელა იყო, რამხელაც თავიდან. ღრუბლებიც, თითქოს მიხატული ყოფილიყო ცაზე, ისე რჩებოდნენ უკან, იმ ერთის გარდა, რომელიც ჯიუტად აგრძელებდა ჩემს დევნას და თან ფორმასაც იცვლიდა. წამით გავჩერდი და კარგად დავაკვირდი. უცებ მომეჩვენა, თითქოს ცხადად დავინახე რიცხვი “254”, რომელიც მაშინვე გაქრა და ღრუბლის ქულებში დაიკარგა. “რა სისულელეა” – გავიფიქრე დაბნეულმა და ისევ გავიქეცი. (more…)

Read Full Post »


მოგეხსენებათ ალბათ არტიდეას არსებობის შესახებ, პროექტი სადაც ჩემი ლიტერატურული მცდელობებიც იდებოდა. ერთ-ერთი მინდა შემოგთავაზოთ ახლა, ”ჩემი მეზობლის საყვარელი”. ძველი დაწერილია, მაგრამ გულით. იქვე შეგიძლიათ ნახოთ ამ თემაზე დაწერილი ყველა ნაწარმოები, ჩემთან კი – ცალკე კატეგორია არტიდეასთვის.

-აჰა მოვიდა, რას დადის ნეტა ყოველ დღე? ერთხელ რომ კარი შეეშალოს და ჩემთან დააზარუნოს რა მოხდება. აუჰ, რას ვუზამდი… – სადარბაზოდან კარის მოჯახუნების ხმა გაისმა და მეც მოვშორდი გლაზოკს.

სამი წელია რაც ირინა ჩემს გვერდით ცხოვრობდა და ეს სამი წელი დაკარგული მქონდა მოსვენება, დილით გლაზოკს ვიყავი აკრული და ღამით ჩვენს საერთო კედელს. შენ უნდა გენახა როგორ მიფანცქალდებოდა გული, თუკი შემთხვევით სადმე შემხვდებოდა ირინა. კარგი გოგო იყო, უფრო სწორად კარგი ქალი იყო ირინა, 30-35 წლის იქნებოდა სავარაუდოდ, ანუ ზუსტად იმ ასაკში, როდესაც ქალი თავის ზენიტს აღწევს და იფურჩქნება, მეც მეტი რა მინდოდა, 17 წლის ღლაპს, ვიჯექი და ვანძრევდი ირინაზე. მარტო ცხოვრობდა ირინა, მაგრამ კაცი არ მინახავს ჯერ მის ბინაში შესული ან გამოსული, დაქალები იცოცხლე, მისვლა-მოსვლა ქონდათ სულ, თან იმდენი იყვნენ, თავგზა აგერეოდა.

მაგრამ მე მაინც მყავდა ერთი გამორჩეული, ყველაზე ხშირად დადიოდა, ლამაზი იყო ეგეც, ირინასავით. ბევრი ჩემი ღამეული ოცნება იყო დაკავშირებული ამ ორ ქალთან, ირინასთან და მის დაქალთან, ბევრჯერ მიოცნებია ათას ბავშვურ სისულელეზე, როგორც მე მეგონა მაგარ სექსუალურ რაღაცეებზე, მაგრამ ჩემს მაქსიმუმად კარების გლაზოკში ყურება და შემდეგ ფანტაზიის მოშველიება რჩებოდა მაინც. ახლაც კარის ჯახუნი გაისმა თუ არა, გლაზოკს მოვცილდი და დივანზე ჩამოვჯექი. თვალები დავხუჭე, ვცდილობდი წარმოდგენაში აღმედგინა სახეები, ფორმები, რაც აკლდა, წარმოსახვითვე ვამატებდი, ვავსებდი. ზარის ხმამ გამომაფხიზლა. მაქსიმალურად მშვიდი და გაწონასწორებული სახე მივიღე, კარების გლაზოკში გავიხედე და გულმა რეჩხი მიყო. კარებთან ირინა იდგა. შუბლზე მომდგარი ცივი ოფლი მოვიწმინდე, ტანში დავლილ ჟრუანტელს ნერწყვი ჩავაყოლე და კარი გავაღე. ირინა მიღიმოდა.

(more…)

Read Full Post »


[ მეორე ეპიზოდი ]

ლაბორატორია წარმოადგენდა დიდ და მაღალ დარბაზს, რომელიც  ბევრი და უცნაური ხელსაწყოებით იყო გამოტენილი. ისინი ეწყო რიგებად, მწკრივებად, ერთმანეთზე და ამ რიგებს და მწკრივებს ბოლო არ უჩანდა. იქვე დაფათურობდნენ უცნაურად გამოშტერებული გამომეტყველების მეცნიერები და მათი ჯერ კიდევ გამოუშტერებელი ასისტენტები. ისინი ჩვენ რაღაცნაირად, ოდნავ ქედმაღლურად გვიყურებდნენ და თუმცა ამის დამალვას ძალიან ცდილობდნენ, მაინც ისე მოქმედებდა, რომ ოთახის ბოლოში რომ გავედით, თავი საშინელი სალაგა მეგონა. გონებაში ამოტივტივდა ჩემი საყვარელი პლატფორმა, მუდამ მომღიმარი მექანიკოსი, რომელსაც საოცრად რბილი ხმა და გამაბრუებელი სურნელის თმა ჰქონდა და სახლში მომინდა.

ეს დარბაზი გავიარეთ და მეორე, სიდიდით არანაკლებ დარბაზში შევედით, თუმცა აქ ერთი შეხედვით არანაირი ხელსაწყო არ იდგა. დარბაზის შუაში შევნიშნე მხოლოდ რამდენიმე ნახევრად გამჭვირვალე ცილინდრული ოთახი, რომლებიც ერთმანეთს დაახლოებით ჭერის ნახევარ სიმაღლეზე გაკეთებული აივნით უკავშირდებოდა. ერთ-ერთი მათგანი ნახევრად იყო გამოღებული და უამრავი კაბელი ნაწლავებივით ეყარა ძირს. (more…)

Read Full Post »

Older Posts »

%d bloggers like this: