პახმელია მაქვს, ვკვდები


გათენდა… ანუ თვალი გავახილე, ნელ-ნელა სუნთქვაც დავიწყე. გუშინ მძიმე დღე მქონდა. რატომღაც მარჯვენა ხელი მტკივა. გაჭირვებით დავიხედე ხელზე და ზედ ხელისგულზე ნახვრეტი აღმოვაჩინე, საკმაოდ დიდი. გამაჟრჟოლა და ტვინში ამოტივტივდა გუშინდელი დღის ნაწყვეტები, როგორ დავეხიე ხელისგულით რაღაც მავთულხლართს, როგორ გავითხუპნე წითელი საღებავით, როგორ… და მრავალი როგორ… ჩემი ჩაკბეჩილი კრედიტკა მოწმობს რომ გუშინ ბევრჯერ მიცდია ფულის გამოტანა უშედეგოდ, უკანა ჯიბეში ვიპოვე პენტაგრამიანი ბრელოკი და კურტკის (რომელიც უმოწყალოდაა დათხვრილი ფლომასტერითა და წითელი საღებავით) გულის ჯიბეში კი – გასაღების ფორმის საყურე. ვისი გასაღებია ეს (რისი გასაღებიცაა ეგ კი ვიცი, მამენტ ) არ ვიცი, მაგრამ ეტყობა გუშინ თეთრი ლაქები ბლომად მექნება მეხსიერებაში…

ყველაფერი დილით დაიწყო, ჯერ მე 11-ის მაგივრად პირველ საათზე გამეღვიძა და ერთი პიროვნება შემომეგდო, მაგრამ ყველაფერს აქვს თავისი დადებითი მხარე, გამახსენდა რომ ჯეოროკის შეხვედრა იყო, ჩავიცვი და წავბოდიალდი. ტრადიციული კომპლექტი, არაყი, წვენი, პური, ახოტნიჩი კალბასკა… პინკყ… გოგოები… მეორე ბოთლის მერე გაჭედვა… მორისონკას წამება… პედოფილური ზრახვანი… იქვე მოვასწარი ხელების საღებავით დათხვრა და ხელისგულში დირკის გაკეთება.

კონცერტი… ბლიაააა… ყველა არყის ბოთლს ვეზასავე, იქვე ვიღაც გოგოები იჯდნენ (თუ ისხდნენ) და თვალები ამენთო. მივედი და დავარწმუნე, რომ ”ეგ არაყი, შენ რომ სვამ, ვადაგასულია” და ა.შ. შევყევით და შევყევით ამ ვადაგასულ არაყს.

[ დროის ეს მონაკვეთი წაშლილია ]

…კრიშა … არავინააბანკომატი … მგონი პეკინზე ვართ, ბევრი ბანკომატი, ძალიან ბევრი ბანკომატი… სულ ბანკომატები … თქვენს ანგარიშზე 29 ცენტია… მგონი ამის მერე გაუჩნდა ნაკბეჩი კარტოჩკას… ფული არ გვაქვს, რა ვქნათ ახლა?

ჭიასთან ვართ, მე პინკყ და კახა… ბოლო გაჩერებაა ეს, გვიანია და ფული აქაც არ გვაქვს. მე მეძინება… ვიღაც მაღვიძებს და გარეთ მიმათრევს… მე ზეზეულად მძინავს. მარშუტკას ვაჩერებ და დელისამდე მივყვები… ცოტა ხანში მე უკვე დივანზე ვაგდივარ გაუხდელად და მძინავს…

დილით ლოგინში მეღვიძება… ნეტა ხელები რატომღა მიკანკალებს?

მორალი: პიწ ნადა მენშე.

Advertisements

არა !!!


booo“არა” თქვა მან და პირი იბრუნა.
არადა რას მერჩოდა, რა უნდოდა, ძნელი იყო კის თქმა? მაგრამ ის ხომ წყეული მოდგმის შვილია, მის ძარღვებში ქალის სისხლი ჩქეფს, არავინ უწყის რა იგულისხმებოდა მისი უარის უკან, შეიძლება ძალიანაც კი, მაგრამ სისხლმა არ მისცა საშუალება, ჩათლახურმა სისხლმა, რომელმაც აიძულა ევა რომ ადამისთვის მიერთმია, სისხლმა, რომლის გულისთვისას ამდენი წმინდასისხლიანი დაღუპულა და იღუპება ჯერაც, ამ სისხლმა აამოძრავა მისი ნარნარი თითები კლავიატურაზე და ააკრეფინა სამი ასო, ა რ ა და ბოლოში პატარა სიცილაკი, დამცინავი, ცინიკურად მომღიმარი, რაღაც ასეთი: Nope!!! .

არადა მისი უარი როგორ ჩამერჭო გულში, დამიტრიალდა, როგორც ბოთლის გასახსნელი ტრიალებს ხოლმე პრობკაში, ოღონდ პრობკისთვის სულერთია, მე კი გული გამეწურა. ეჰჰ, ამ ქალებს არაფერი ეშველებათ. წამოდით დავლიოთ ბიჭებო…

მკვდარი


ვინმეს გინახავთ მკვდარი? მკვდარი, რომელიც საკუთარ სისხლში გდეია… ტყვიით შუბლგახვრეტილი და უაზრო თვალებით იყურება, სადაც აღბეჭდილა მისი ცხოვრების ბოლო წამი… ამ წამის იქეთ მისთვის არ არსებობს არაფერი. სახეზე ტკივილი აქვს, ესაა უკანასკნელი რაც მან იგრძნო… ის უკვე გვამია, გვამი და არაფერი ეშველება… სისხლის გუბე… შედედებული სისხლის გუბე… ის ნახევრად მჯდომიარეა მიყუდებული კედელზე და თავი გვერდზე გადავარდნია… და სისხლი…ბევრი სისხლი…

ჩემი ბროლის ჭაღი


... ეს იყო დიდი ხნის წინათ. მაშინ მე 3-4 წლის ვიყავი და მქონდა ერთი ჭაღი, ბროლის, ჭაღი იყო ჩეხური და ზალაში მეკიდა, ანუ როგორც მაშინ ვეძახდი ”დიდ ოთახში”. მაშინ სახლიც პატარა და მყუდრო იყო და საღამოობით მზე რომ ჩადიოდა ხოლმე, იჭყიტებოდა ხოლმე შიგნით.

მე ძალიან მიყვარდა ეს ჭაღი, რადგანაც როცა მზე ჩასვლის წინ შემოიხედავდა ხოლმე ოთახში, ბოლო მომენტში ამ ჭაღსაც მიანათებდა და მაშინ მთელი ოთახი პატარ-პატარა ცისარტყელებით ივსებოდა. საშინლად ლამაზი იყო მაშინ იქაურობა. ზოგჯერ მამაჩემი ჭაღს გააქანავებდა ხოლმე და ეს ცისარტყელები მთელს ოთახში მიმოიფანტებოდნენ და მე აღტაცებული და პირდაღებული შევყურებდი მათ თამაშს.

მაშინ მქონდა გამოთქმა, რომელსაც ახლაც ვამბობ ხოლმე, როცა რამე ძალიან ლამაზ, თბილ და სიფრიფანას ვხედავ ხოლმე – ”რა მალაზიაააა!”

ეჰ ...

ბეთანიის ქრონიკები-დაკარგულის დღიურები


ლაშქრობა ბეთანიაში
დაკარგულის დღიურები
10 ივლისი 2005 წელი

07:25, სახლი
–გაიღვიძე!
–…
–გაიღვიძე კაცო, დაგაგვიანდება, რვის ნახევარია…
მე ფეხზე წამოვხტი და უხალისოდ დავფაცურდი, საჩქარო მეთოდით ვჭმე, ცარიელი ჩანთა ზურგზე მოვიგდე და ჰაიდა!

08:07, ვაგზლის მოედანი
მივედი…დამხვდა საეჭვოდ ცოტა ხალხი…მდამ, აშკარად რვა საათი იყო ნათქვამი… მე ეგრევე ესკაესას პივას დავეწაფე და როცა დავრწმუნდი რომ არ მოდიოდა მაინც არავინ ერთიც ჩემი მივაყოლე.

08:25, იქვე
თითქოს შევიკრიბეთსავით…13 თუ 15 ვართ…კარგია, შევკრიბეთ ფული და მცოდნე ხალხი გავუშვით “ზა ბაეპრიპასამი” ჩვენ კი, როგორც დაგვაბარეს, მარშუტკის რიგში ჩავდექით. ასე 5 თუ 6 მარშუტკის და ამდენივე პივის შემდეგ ჩვენებიც გამოჩნდნენ, იმდენი პროდუქტებით, რამდენის ყიდვაც ამის მეხუთედ დროშიც კი შეიძლებოდა… მოკლედ, ბატონ ინტელიგენტს რათქმაუნდა არ გავაგებინეთ რომ სანამ ის საყიდლებზე იყო წასული, ჩემს ჩანთაში სამმა საეჭვო ბოთლმა ამოყო თავი და მარშუტკაში ჩავსხედით, სადაც ვიღაც გოგოები მიდიოდნენ ასევე ექსკურსიაზე დაახლოებით იქვე, ასე რომ მთელი გზა ერთმანეთის ყურების გარდა სხვა საქმეც გვქონდა. გზაში ესკაესამ იპოვა ლარიანი, რომელსაც ერთბაშად სამიოდე პატრონი გამოუჩნდა, მაგრამ ყველაზე დამაჯერებლად ინტელიგენტმა დაასაბუთა თავისი საკუთრების უფლება ამ ლარიანზე–”მე რომ დამივარდა მოწმეებიც მყავსო”, ჩვენც პრაპუსწიწე ინვალიდაო და მარშუტკა დავცალეთ.

09:57, მგონი წყნეთი
გადმოვედით მარშუტკიდან და სამიოდე კაცი ეგრევე გავექანეთ ადგილობრივი ბუჩქების გამოსაკვლევად პივისადმი მდგრადობაზე, უკან დაბრუნებულებს კი კაციშვილი აღარ დაგვხვდა ადგილზე… ჰმმ… ჩვენ ეს მართალი რომ ვთქვა დიდად არც გვიდარდია Continue reading “ბეთანიის ქრონიკები-დაკარგულის დღიურები”

ექსკურსია არმაზში


26 ივნისი 2005

ქრონიკა 1. “თბილისი”

…დამაგვიანდა…
დილით უნდა შევკრებილიყავით 8 საათზე. მე როგორც ყოველთვის, ის ღამეც ვერ დავიძინე და სადღაც დილის 6–ისთვის ჩაძინებული 7–ზე დაპანიკებული წამოვხტი ლოგინიდან და დიდუბისკენ გავექანე…მაინც დამაგვიანდა… მე და თეკლა ერთად მივედით და იქ უკვე კააააი ბლომად ხალხი დაგვხვდა…მისალმებები, მპაჩები, მპუჩები და ა.შ. მოკლედ როგორც იქნა მოვიფიქრეთ და ავტობუსში ჩავეყარეთ, ვინც ვერ მოიფიქრა და ის ბაზარში წავიდა. მსმელმე სასტავმა ეგრევე ვიზრუნეთ (რა თქმა უნდა) სასმელზე, მე, ლუქსა, მირაბელა და არაფორუმელი, ორშაფათიდან რომ დავრეგისტრირდებიო რომ თქვა . კონტრაბანდული ტვირთი შევიტანეთ ავტობუსში და მის გასვლამდე ხმა არ ამოგვიღია…

ქრონიკა 2. “გზაში–ავტობუსი”

დავაბინავეთ რა ეს ტვირთი (და სხვაც, ანუ ზაკუსკა) აფტობუსში და დავიძარით, ანუ დავიგულეთ რომ არავინ მას აღარ შეეხებოდა, გახარებულები შევუდექით ნასკებში დამალული პივის მოხმარებას, რომელსაც იქვე მივახმარეთ მისტერ ლავერმანის ლიტრანახევრიანი პივა და ასე თქვათ პად გრადუსომ და შესაბამისად კაააი ხასითზე მივენდეთ შაფიორს…

ქრონიკა 3. “გზაში–ფეხით”

აჰაა! როგორც იქნა ჩავაღწიეთ მცხეთის გადასახვევამდე და გადმოვბარგრით ავტობუსიდან, რომელშიც, მამენტ, მარტო ჩვენ ვისხედით… გადმოვბარგდით და ახლა გამოჩნდა ჩვენი ავლა–დიდება, რომელშიც შედიოდა კონტრაბანდა (მაგას აღარ ჩავთვლი), საჭმელი–გაურკვეველი შემადგენლობის და რაოდენობის, ბურთი და ბამბიგტონი– არ ვიცი საიდან და რატომ, იქვე ნაყიდი პური, რეჯინა (მინი ვლადი) და…ნუ მგონი ეს იყო სულ…რავი, ეგაა რა… Continue reading “ექსკურსია არმაზში”

ლექსი სიყვარულზე


ეს არის მგონი ერთადერთი ლექსი, რაც მე დამიწერია, ასე რომ დამიფასეთ ხალხო, დამიფასეთ:

-= ლექსი სიყვარულზე =-

მე ვხედავ ფანჯრის გადაღმა
შენს თავს, ხელსა და ფეხს
მაგრამ ეს ტანი სადღაა
ეს გული სადღა ფეთქს?

და ვამჩნევ მე ჩემ ხელებში
სისხლისგან დასვრილ ნაჯახს
ეს მე დაგჭერი წვრილ-წვრილად
ეხლავე მოვიკლავ თავს.

აბა, რავარია, ხოა მაგარი? ბალროგა