34 წელი მეორედ


2018 წელი მოვიდა. ეს, ოღონდ, ქრისტეს დაბადებიდან. ჩემისგან – 34 გავიდა. ოცდათოთხმეტი, ანუ ოცი გავიდა ჯერ და იმის მერე, რაც მე ოცი წლის ჯეელი ვიყავი, კიდევ თოთხმეტი.

ცოტა რთული წარმოსადგენია. ოცი წლის წინ თოთხმეტი წლის ვიყავი. სადღაც მეშვიდე კლასში ვიქნებოდი, ან მერვეში. შეიძლება მეცხრეში, ახლა მერევა ცოტა ეს ყველაფერი. მაშინ ცოტა სხვანაირად ითვლიდნენ სკოლაში მისვლის წლებს. შვიდის ვიყავი, სკოლაში რომ მივედი, თითქმის. თითქმის შვიდი წლისაც ვიყავი და თითქმის მივედი კიდევაც. 91 წელი იყო მაშინ. პოლიტიკურად არ მახსოვს რა ხდებოდა და არც ვაპირებ გახსენებას, მაგრამ თბილისში რომ სამოქალაქო ომი იყო, ეგ ნაღდად ვიცი. იმდენად დიდი ამბები იყო, რომ პირველ სექტემბერს სწავლა არ დაწყებულა. ვერც თხუთმეტში დაიწყეს და ვერც შუა ოქტომბერში. ქუჩაში არ გაისვლებოდა მაშინ, უკან ან დაბრუნდებოდი და ან ვერ. თუ დაბრუნდებოდი – ან დაჭრილი, ან ჯანმრთელი და თუ ჯანმრთელი, მაშინ ან ჩაცმული და ან გახდილი. ესენი მოყოლით ვიცი, რადგან 6 წლის ბავშვს არც გარეთ გამიშვებდა ვინმე და არც იქ დამხვდებოდნენ მოსაკლავად, გასახდელად ან დასაჭრელად. მაქსიმუმ სახლამდე გამომყოლოდა ვინმე ჩუმად და კარს რომ გამიღებდნენ ჩემები, შემოვარდნილიყვნენ და გავეძარცვეთ. ამიტომაც 6 წლის ბავშვს გარეთ არ მიშვებდნენ.

ასე იყო ყველა და ამიტომაც მოუწიათ სწავლის გადადება. ჰო, პურიც აღარ იშოვებოდა მაშინ უკვე მაღაზიებში და სადაც იშოვებოდა, ურიგოდ მაინც არ იყო. ასე რომ, ჩემი პირველი სექტემბერი მახსოვს სადღაც ნოემბრის შუა რიცხვებში ჩატარდა. ან შედგა. ვიღაცეებმა ჩაატარეს, ჩემთვის კი, გაყინული 6 წლის ბავშვისთვის ის უბრალოდ შედგა. სკოლის ფორმები დაგვირიგეს მერე, მუქი ლურჯები იყო და მხარზე გადაშლილი წიგნის ლოგო ეხატა, საბჭოთა პიონერების ან ვიღაც ეგეთების პონტში. საბჭოთა კავშირი დაშლილი იყო უკვე, მაგრამ იქაური წესჩვეულებები ჯერ კიდევ ძალაში იყო, სკოლის ფორმებიც ქონდათ, რომლებსაც მოსწავლეებს ურიგებდნენ. ახლა რომ ვაკვირდები, შეიძლება საერთოდად სხვების გამონაცვალი ფორმები იყო. წიგნებსაც არიგებდნენ მაშინ, სკოლის ბიბლიოთეკა იყო და იქ შარშანდელი იგივეკლასელების ჩაბარებული წიგნები ხვდებოდათ შემდეგ იგივეკლასელებს. ზოგი მომსპარი და ზოგიც მოვლილი იყო ამ ბიბლიოთეკის წიგნები და რაღაცნაირ სულს ასხივებდნენ, გასაცოდავებულს თითქოს, რაღაცას რომ გეხვეწება და ვერ გეუბნება, მომკალიო.

ჰოდა, ცუდი დრო იყო რა, უსიამოვნო. იმდენად უსიამოვნო და ერთფეროვანი იყო ყველაფერი, რომ რაღაც პერიოდამდე ზაფხული და კარგი ამინდი საერთოდ არ არის ჩემს მეხსიერებაში შემორჩენილი. აი ახლა როგორი ამინდიცაა გარეთ – უფერული, უმზეო, საჭიროზე მეტად სველი და ტალახიანი და თანაც ცივი, ისეთი ცივი, რომ ვერ გაარკვევ ეგ უფრო გაწუხებს თუ ზემოდან და ქვემოდან ერთნაირად მოწურწურე ჭუჭყიანი წყალი. ზუსტად ასეთ ამინდთან ასოცირდება ჩემთივის 90-იანი წლების დასაწყისი. რაღაც მომენტის მერე ნავთის სუნიც დაემატა ამ ყველაფერს. შუქებმა როდის დაიწყო ჩაქრობა, მართალი რომ ვთქვა, არ მახსოვს, მაგრამ მახსოვს დედაჩემი რომ რეკავდა ხოლმე ჯერ კიდევ თელასში, მაცივარზე შემოდებული ჭაობისფერი ტელეფონით, იმედიანად, იქნებ ამ დარეკვით შუქი მოვიდესო; ჯერ კიდევ რომ არ იყო ის აზრი ბოლომდე ჩამჯდარი ჩვენში, რომ არსად დარეკვით არ მოვიდოდა შუქი, არც ეს იყო ავარიული გათიშვა და ცოტა ხანში გაზიც გაქრებოდა. მაგრამ ნავთის სუნი რომ ნელნელა შემოგვეპარა ცხოვრებაში, ეგ მახსოვს. ოღონდ ნავთის სუნამდე იყო ერთი დიდი გორაკი ქვანახშირი, რომელიც ჩვენი სკოლის შიდა ეზოში მოიტანეს დიდი მანქანით და ჩამოცალეს იქვე, შუა ეზოში. საკმაოდ მოზრდილ, შავ მთად. დანიშნულება ვერ გავიგეთ იმიტომ, რომ რაღაცნაირი ღუმელები მოგვიტანეს მანამდე, დიზელზე რომ მუშაობდა, ანუ სალიარკის ფეჩები. ცოტა რომ წამოვიზარდეთ, ასე მეხუთე კლასში და გავმაიმუნდით, ათას რაღაცას ვყრიდით ამ დიზელის ფეჩში, ქაღალდებს და რაღაცეებს. საოცრად უსაფრთხო ფეჩები იყო – კედელზე ეკიდა სალიარკით სავსე ბაკი, საიდანაც პატარა მილაკით მოდიოდა ეს საწვავი და წვეთ-წვეთ ისხმებოდა ფეჩში. როგორ არ აფეთქდა არასდროს და არსად, ეგ მიკვირს დღემდე. ქვანახშირმა კი ნელა-ნელა შემცირება დაიწყო და ბოლოს საერთოდაც გაქრა, ჩვენი სალიარკის ფეჩების დახმარების გარეშე. არ შემიძლია ამ აპარატს დიზელის ღუმელი ვუწოდო.

ახლა კიდევ 34-ის ვარ. ანუ ათი წლის რომ გავხდებოდი, როცა მესამე კლასში ვუყურებდი, ჩემი რუსულის მასწავლებელი, კარადისხელა ლიუდმილა რაღაცოვნა როგორ ტეხდა მუშტის დარტყმით კაკალს მაგიდაზე და მერე გაბრაზებული სკამს ესროდა ურჩ მოსწავლეს, დრო რომ დამერესეტებინა და თავიდან დავბადებულიყავი, სამჯერ მივაღწევდი მაგ მომენტამდე და ახლა ოთხი წლის ვიქნებოდი. ნეტა რას ვაკეთებდი ოთხი წლის რომ ვიყავი? მგონი ლავიწის ძვალი მოვიტეხე საბავშვო ბაღში. თან ორივე მოვიტეხე, თითო წლის შუალედით და უცნაურად დათაბაშირებული დავდიოდი. ერთი მოტეხვა მოყოლით მახსოვს, კიბიდან გადმოვხტი ან გადმომაგდეს და უცნაურად დავეცი. მეორე კი ახლაც მახსოვს, ხალიჩაზე დავდექი ხელებით, ვიღაც ბავშვმა… რა ერქვა ნეტა… სახელი “დათო” მიტრიალებს რატომღაც ტვინში… ეს ხალიჩა გამომაცალა და ლავიწით დავერჭე. ამხელა ვიქნებოდი ახლა, უკვე მეოთხედ. რა საშინელებაა. ან შეიძლება არც, ყველაზე უდარდელი ვიქნებოდი ახლა. პატარა მაგიდის ქვეშ ვიფოფხებდი სქელ ფენად გაშლილ ჟურნალ-გაზეთებზე, მაგიდაზე ნაძვის ხეს შლიდნენ ხოლმე და იქედან ჩამოსული წვიმები და ელექტრო სანთლები ძალიან მომწონდა. რაღაცნაირი სანთლები იყო, წითლები და თავზე მოციმციმე ნათურები ქონდა, ვითომ მართლა ენთო და პარპალებდა. ასეთ ძველ კადრს თუ გავიხსენებდი, არ მეგონა. მაგის მერე, პრინციპში ყოველი შემდეგი ახალი წელი ცოტათი ნაკლებად ასეთი იყო, ვიდრე წინა.

იქნებ 20 წლისას დამერესეტებინა დრო და თავიდან დამეწყო ცხოვრება? 2004 წელი იყო, თესეუში ვსწავლობდი მეორე კურსზე და საკმაოდ უცნაური ცხოვრება მქონდა. მგონი ეგრე ჯობია, მაქედან დავიწყებ თავიდან და ახლა 14 წლის ვიქნები, მერვე კლასში. არც ისე ცუდი დროა, რომ ვთქვათ. შუქები მაინც არ არის იმიტომ, რომ 98 წელია, სამაგიეროდ როცა მოდის, ყველას გვიხარია და თუ ბევრი სამეცადინო არ მაქვს, შემიძლია სუბორზე რამე ვითამაშო. ტანკები ან რამე ახალ კასეტას თუ ვითხოვებ ვინმესგან. გაკვეთილების მერე ფიზიკის ინსტიტუტშიც შეიძლება გავიარო, ჩემი კლასელის მამა მუშაობს მანდ და ერთი ოთახი მოგვცა, რაღაც აპარატურები დაგვიდგა და გაერთეთო. დაე იყოს ასე, ვიქნები 14 წლის მეორე წრეზე და ვნახოთ, სადამდე გავქაჩავ.

მე და ჩემი მესამე ველოსიპედი, სადღაც შვიდი-რვა წლის ჰასაკში
Advertisements

საახალწლო არაფხიზელი საგა


თან ამას მოუსმინეთ

ახლოვდება ახალი წელი… ახლოვდება ახალი წელი, ამას მოთქვამს ყველა, ვისაც არ ეზარება… სამყარო კი ამ დროს იცვლება, დაქანებულ ფერდობზე დგას, ფერადზე და ნელნელა ქვემოთ იქცევა ყველაფერი. დაბლა, ფერად უფსკრულში… გიწელება ეს მუსიკაც, უფრო სწორად, მისი ინტერპრეტაცია ჩემში. ამის წამლები ლუდში უკეთსად იხსნება და მეც ლუდს ვაყოლებ, რომ გავხსნა და სისხლში გავიჯერო მათი კონცენტრაცია.  ნერვო-პარატიკიტური წამლების.

რა მინდა მე? არაფერი არ მინდა, სხვაგან ვარ სხვა და ლამაზ სამყაროში, ვცდილობ დიდხანს დავრჩე აქ და თქვენც იგივეს გირჩვთ.

ახალი წელი კი მეტი არაფერია, თუ არა ვიღაც იდიოტების მოგონილი დღსასწაული. დღე, როდესაც დედამიწა როგორც იქნება დაარტყავს მზეს ერთ წრეს მზეს და მივა ისევ იქ. თან ის ჩვენ არ გველოდება და 6 საათით ადრე მიდის, ყოველ წელს 6 საათით ადრე… ჩვენც ვიტყუებთ თავს და ამ 4 ცალ ექვს საათს წინ ვახვედრებთ, ყოველ მეოთხე წელიწადს.

ახალ წელს მე მინდა მარსზე შევხვდე. გაუხშოვებულ ატმოსფეროში. სკაფანდრი მოვიხსნა და ფილტვებით ჩავისუნთქო მარსის ჰაერი, გადავხედო მარსის დამშრალ ზღვებს და დავცინო მათ. მათ ან თქვენ უფრო , რომელიც დედამიწაზე დარჩით და იქ მოგიწევთ სულის ამოხდომა. თანაც მე ათჯერ უფრო დიდხანს ვიცოცხლებ მარსზე, მისი ერთი წელი დედამიწის ათს უდრის და ის ამაში არ მომატყუებს. ვიფრენთ ნელა, მშვიდად, მარსი და ჩემი გაყინული გვამი.

შევეცი დედამიწისეულ ახალ წელს…! მე მარსზე ვარ.

ვწევარ მის ქვიშიან წითელ ზედაპირზე და ზემოდან ეს ხმა ჩამესმის… აღარ მეშინია…

აქვე ამ მუსიკის ლინკი: http://soundcloud.com/mufi/dak-gi-rambu-sina-vodjani

ვიდეოპოსტი ვიდეოს გარეშე


[ედითედ]

ძილის წამალი დავლიე, რადგან რამდენიმე ღამე არ მძინავს საერთოდ. წამალი რა თქმა უნდა მოქმედებს, და ჩემი წერის სკილები მკვეთრად კლებულობს. მატულობს მხოლოდ აზროვნება და მე ვცდილობ რომ წერით მაქსიმალურად ზუსტად და კარგად გავყვე ამ აზროვნებას. ვიდეო პოსტის ჩაწერა მინდოდა, მაგრამ მერე რომ გადავხედე ერთმანეთში გახლართულ შნურებს და კამერებს, მივხვდი, ამას მე ვერ გავარკვევდი ასე მარტივიად. ასე რომ წერა, წერა და მხოლოდ წერა, ამბობდა ჩინგისხანი.

ვიდეოპოსტების სტილში დავწერ ამას, ანუ დღიური, დიარი, ან თვიარი ან თვიურიანი. მოკლედ დღიურპოსტი.

ვგრძნობ როგორ ჯდება ჩემს ყველა უჯრედში წამალი, მოქმედებს ჩემს ფსიქიკაზე და ნელ-ნელა ახვევს ბურუსში, ისეთ ნისლში, რომლიდანაც თანდათან უფრო და უფრო ბუნდოვნად ჩანს ყველაფერი. თვალები ჩვეულებრივად კითხულობენ , თითები წერენ, თუმცა ხანდახან გაჭედვებიც აქვთ და ბოლოს ეს ყველაფერი ქაოსში გადადის. 20 წუთი მაქვს დარჩენილი, ვიდრე წამლის მოქმედება პიკს მიაღწევდეს. ამ პიკის მერე ან იძინებ, უფრო სწორად ითიშები, ან ზიხარ და დაყლეებული სახით… მაინც ზიხარ. მსგავსი სახე უკვე მივიღე, ფეხზე ადგომისას უჩინარი არამფარველი ხელს მკრავს და ცდილობს კედელს მიმახეთქოს. მი პად ძეისტვიემ ლიკარსტვა.

მუსიკა შეჩერდა, ”აეს დანას”  ონსეტ დატას ვუსმენ და მივყვები. მე მინდოდა დამეწერა ბლოგპოსტი, როგორც დღიური, მაგრამ სტრიქონები და მოვლენები ერთამენთში მერევა. იყო მროვეალ აქ? მგონი იყო, ან არც იყო… ან რა მნიშვნელობა აქვს, დაიკიდე რა. მგონი არც არავინ ყოფილა. მე მარტო ვზივარ, სიბნელეში და მეშინია, რომ ეს წამლის მოქმედება მალე დამთავრდება და მე ვერ მოვასწრებ აზრის ჩამოყალიბებას. ყველა მკვეთრ მოძრაობას თან დასდევს ჩემი რამდენიმე გადღაბნილი გამოსახულება უკან…

Random
რანდომ იმიჯ

მოკლედ, მორჩა ჩემი არაფხიზლობის აღწერა და სანამ ტვინი გამთიშვია დღიურზე გადავალ. დღეს მროველა იყო ჩემთან მგონი, დანარჩენებმა გადამაგდეს. საბამაც ვერ დაადგა საშველი გადმოსვლას. (რატომღაც მეჩვენება, რომ კლავიატურა სხვადასხვა ფერისაა და დაჭერისას ფერს იცვლის).

დღეიური ისევ: ორი დღის წინ ინტერნეტრი დავიდგი და ახლა ვთამაშობ, დილიდან საღამომდე, მთელ ჩემს აგრესიას ვირტუალური ტყვიების სახით ვუშვებ სხვადასსხვა ქვენიდან შეყრილ ჩემნაირ ადამიანებზე და მსიამოვნებს. როცა მკლავენ – შეძრწუნებული ვარ. და საერთოდ შემაშინებელი თამაშია ეს Call of Duty.  ზუსტად უნდა ელოდე იმას, რაც ნამდვილ ომში გელოდება. ყველა მხრიდან მომავალი ზუზუნა ტყვიები, რომლებმად ნებისმიერ დროს შეიძლება შეგიწირონ. გრუხუნი, დაბომბვა, დედის იღლია. მით უმეტეს ახლა დავამთავრე რემარკის ”ჟამი სიცოცხლისა, ჟამი სიკვდილისა” და მისი რაღაცეები აქ განვიცადე…

კლავიატურა გამირბის! ამითი ჯობია ვიდეოპოსტი, არაფერი გაგირბის და რაც მთავარია არც შეცდომებს უშვებ წერისას, რომლებსაც არ ასწორებ, იმიტომ რომ რომ ჩაასწორო, მერემ შემდეგი აზრი გაიფანტება. აზრები კი, რამდენი მოდის! ქაოტურად, უაზრო აზრები. ეს რა არის. მუსიკაც ხელს მიწყობს, რომ დავიბნე და დავიკარგო. Aes dana – Onset data. პიზდეცია, მეგობრენო.

ამით ვასრულებ ჩემს ვიდეო პოსტს, უფრო სწორად მის სტენოგრამას. ხვალ გადავუვლი და გადავასწორებ, ან არც გადავუვვლი. მოკლედ ახლა წავედი, ერთ ხელსაც ვითამაშებ და დავიძინებ.

13:12


ეს დაწერილია 13 წუთსა და 12 წამში, ზუსტად ამდენი ხანი გრძელდება ის მუსიკა, რაც ამ ყველაფერს ფონად ადევს: Necrophorus – Partial melt

ბინდში ვარ ჩაძირული, ბლანტ და თბილ სიბნელეში, მხოლოდ ხმები მესმის, ოღონდ ვერ ვხვდები საიდან. ტანში საოცარ სიმსუბუქეს ვგრძნობ და არ ვცდილობ თვალი გავახილო. არ ვიცი რას დავინახავ… ხმებმა მოწესრიგებული ხასიათი მიიღო და ერთიან მუსიკად შეიკრა. თვალები გავახილე…

მრგვალ კაბინაში გამეფებულ სიბნელეს მხოლოდ ნახევრად დახურული ილუმინატორიდან შემოსული სინათლის ვიწრო ზოლი არღვევს. კაბელს მოვქაჩე და ილუმინატორთან მივცურდი. ხელსაწყოების ზუზუნი და ცუდად მიხურული კარის ჭრიალი ერთ მთლიან ფონს ქმნის და ამას ემატება უწონადობის შეგრძნება. ჰაერი ოზონის სუნითაა გაჯერებული. ღრმად ჩავისუნთქე და ილუმინატორის საფარი გავაღე.

მზის მკაცრი დისკო დამცავი საფარველის მიღმა რბილად და სასიამოვნოდ ანათებს, შემიძლია შევხედო და ვუყურო ისე, რომ თვალი არ მომჭრას. მაგრამ მზის ყურება არ მინდა და ქვემოთ ვიყურები იქ, სადაც ასე ნაცნობი და თბილი დედამიწა ჩანს, ნახევრად განათებული ცალი მხრიდან, მიყურებს და მეფერება თავისი მოცისფრო ნათებით. რაოდენ მშობლიური და ძვირფასია ეს ყველაფერი ჩემთვის, რამდენი კარგი რაღაც არის მასთან დაკავშირებული და რა დასანანია, რომ ასე ცოტა დროა დარჩენილი…

მკვეთრი მოძრაობით ვწყდები ილუმინატორს და მოპირდაპირე კედლისკენ მივცურავ, სადაც ტყავის კედლიდან ოთხი წითელი ციფრი მიყურებს და მამცნობს იმ დროს, რაც დარჩენილია ბოლომდე, დასასრულამდე – 04:33… ოთხი წუთი და ჩემს ქვემოთ გადაშლილი მოცისფრო დისკო ცეცხლით შეიმოსება, სიწითლემდე გავარვარდება და არარაობად იქცევა. და მე დავრჩები მარტო, სრულიად მარტო, მშობლიური პლანეტის ნამსხვრევების თავზე.

ხომალდი ნელა ტრიალებს. მზე გაქრა მრგვალი ჭრილიდან და ახლა მთელს ცას მხოლოდ ცისფერი დისკო ფარავს, რომელსაც უკვე შესამჩნევი სისწრაფით უახლოვდება ის, თეთრი და ცივი სიკვდილი, რომელსაც უკან გიჟური სისწრაფით მიყვებიან თავისივე გამოტყორცნილი გაზები, მზეზე ირეკლებიან და ბრწყინავენ ცისარტყელის ფერებში. რა ლამაზია და ამავე დროს რა საშიში.

გონს სამართავ პულტზე დაჯახებამ მომიყვანა და მეც მოვწყვიტე როგორც იქნა თვალი ილუმინატორს. ქვემოთ ალბათ უკვე პანიკაც აღარაა, ხალხი მუხლებზე დამხობილი ასცქერის ცას, საიდანაც მათ სიკვდილი უახლოვდებათ. და რა საოცარია, ნეტავ მე უფრო კარგ მდგომარეობაში ვარ თუ ისინი? სულ რაღაც… ორ წუთში ხომ მე აბსოლუტურად მარტო დავრჩები, უკანასკნელი ადამიანი მთელს სამყაროში. ციფრები სულ უფრო და უფრო ცოტა რჩება.. თვალებს ვხუჭავ და სამართავ პულტს ორივე ხელით ვეჭიდები. შემდეგ ასევე თვალდახუჭული ვპოულობ მთავარ ბერკეტს და ჩემსკენ ვექაჩები.

მესმის როგორ ასისინდა ხომალდის უკან ძრავები, ცისფერი დისკო ამოძრავდა და წინა ილუმინატორისკენ გადაინაცვლა. ის უკვე ცა აღარაა, ჩემს ქვემოთ მოექცა. გვერდით ვხედავ, როგორ მიექანება ჩემთან ერთად ქვემოთ კლდის უზარმაზარი ნაჭერი, თანდათან ცეცხლი ედება. ვერ უნდა ჩამასწროს! არ მინდა ჰაერში სიკვდილი. ბერკეტს ბოლომდე ვწევ, სავარძელს ვპოულობ და აკანკალებული ხელით ვებმები ზედ. მოვდივარ, დედამიწავ, მოვდივარ!

Cosmic Suicide


Soundtrack: Juno reactor – solaris [პილლედ პოსტ]

ჰაერში ვტივტივებ შავ ფონზე, რომელიც ვიღაცას ნემსით დაუხვრეტია და ახლა სინათლე შემოდის საიდანღაც, თეთრ და წვრილ წერტილებად.  თუმცა იმ რაღაცას, რაშიც მე ვტივტივებ, ჰაერი არ ქვია, ეს მე ვარ ჰაერის ბუშტში ჩაკეტილი და სრულ სიცარიელეში ვტივტივებ ბაწარზე გამობმული. ბაწარი დიდ, შავ მასასთან მაკავშირებს, რომელთანაც მე უკვე აღარაფერი კავშირი არ მაქვს და აღარც მინდა მქონდეს. ჩვენი ექსპედიციის დასაწყისში მანდ ვცხოვრობდით კიდეც, დაკვირვებებს ვაწარმოებდით, მაგრამ ახლა ის უფორმო და ჟანგიან მასას წარმოადგენს, რომელიც თავისი გათვლილი ტრაექტორიის მიხედვით მიდის და ჯერ კიდევ არ გადაუხვევია,  და ჩვენც, გადარჩენილებს თან დაგვათრევს.

ექსპედიცია ექვსი წლის წინ დაიწყო და  ჩვენც, 5 კაცი ამოგვიყვანა იუპიტერის ორბიტაზე და აგერ უკვე უსასრულოდ დავდივართ მის გარშემო, მისია ცხადია ჩაიშალა, დამჟანგავის ბალონები გასკდა და მთელი ხომალდი დახვრეტილია ჟანგიანი ნახვრეტებით. უკანა, სამატორო ფლანგი საერთოდ მოძვრა აფეთქებაზე და შევრჩით საცხოვრებელი განყოფილებების ამარა. ჩვენი ორბიტაც აირია, მართალია ისევ იუპირეტს ვუფრენთ გარშემო, მაგრამ სხვანაირად,  ხან ლამისაა მის ძრუბლებში გავყოთ თავი და ხან ძლივს ვხედავთ. რადიოკავშირი დაახლოებით სამი კვირაა აღვადგინეთ დედამიწასთან და გავიგეთ, რომ ჩვენს პირორებში, ნავიგაციის არარსებობის გამო გვრჩებოდა ერთადერთი გამოსავალი – ჩვენო სადგური-ხომალდი კიდევ იტრიალებდა ასე 20 წელი, სანამ არ ჩავარდებოდა ქვემოთ, ხოდა უახლოეს 6 წელიწადში დაგეგმილი იყო სამაშველო ექსპედიციის გამოგზავნა. შემოთავაზება იყო ერთი – როგორმე გაძელით და მოვალთ ალბათ.

აგერ უკვე მესამე დღეა (ჩემი საათის მიხედვით) იუპიტერის თავზე ვტივტივებ ჩემს მოთეთრო და დალაქავებულ სკაფანდრში და ვცდილობ ის მჟავა მოვიშორო, რომელიც კბილებშორის მაქვს ამოდებული. მაგრამ მჟავა მითრევს და უწონადობის გრძნობას ამძაფრებს. მარტოობა შემომაწვა… Continue reading “Cosmic Suicide”

იმედების სასაფლაო


ეძღვება მას, ერთადერთს, ვისი ნახტომიც ჩემთვის ასეთი რთული აღმოჩნდა.

ავაღწიე სახურავამდე როგორც იქნა, წკაპაწკუპის მიხედვით მივხვდი, რომ აქვე იყო. ასაძრომის ხუფს წიხლი ავარტყი პატარა ნახვრეტში წვიმა ჩამოიჭრა. ზემოთ ავძვერი და თავსახური თავის ადგილზე დავახურე. ნისლია გარშემო საშინელი, სახურავის ნაპირს ვერ ვხედავ და ამ სქელ და წებოვან ნისლში წვიმის წვეთები ნემსებივით ერჭობა. არც ელვა, არც გრუხუნი, მკვდარი წვიმაა, ჩემი ცხოვრებასავით მკვდარი, მდორედ მოდის, მაგრამ ყველაფერს ასველებს, აფუჭებს, ჟანგავს, გადის ტანსაცმელში, გადის სულში. გულზე ხელი რომ მომიჭირო, წყალი გამივა მაქედანაც წურწულით. მარტო მივიწევ წინ, ნახევრადბნელ სითეთრეში და ისიც თანდათან ვარდისფერი ხდება, მერე ნარინჯისფერი, თანდათან მატულობს მისი სინათლე. მე უკვე მზეს ვხედავ, მის კონტურებს ვარჩევ, ამოდის, ამოდის რომ შემხვდეს და წვიმამაც გადაიღოს, ნისლიც გაიფანტოს, მე მივდივარ მისკენ სიხარულითდა უცებ ვჩერდები. ჩემს წინ უფრსკრულია.

დიდი უფსკრული უნდა ჩანდეს, ძალიან დიდ უფსკრული, რადგან მასში ჩავარდნილი ბევრი მინახავს და ამომძრვრალი ჯერ არავინ, ბევრი გულანთებული  ჭაბუკი ამოსულა აქ, დაუმტვრევია თავის ბოლო იმედი და შემდეგ თავადაც გადაშვებული ქვემოთ, გამოუცნობისკენ. სადღაც მანდ ხომ სიცოცხლეა, ნისლი იფანტება და ხალხი დადი, მანქანები მიმოდია იქეთ-აქეთ, მაგრამ რამდენად შორია ეს ყველაფერი შენთვის, როგორი მიზერული ფასი აქვს ამ ყველაფერს შენთვის… ჩემთვის ამ შემთხვევაში. დაბინდული თვალებით ქვემოთ ვიყურები, ვცდინობ გავიგო, რას მიმალავს ნისლი, მაგრამ ის ჯიუტია, არ მაჩვენებს, ხელს მკრავს და ამავე დროს გულში მიკრავს, თითქოს მიბიძგებს, რომ გავყვე სადაღც იქ, ქვემოთ, სადაც ადამიანები ცხოვრობენ, იბადებიან, იზრდებიან, თავისნაირებს ბადებენ და ბოლოს კვდებიან, თავისივე მსგავსების ტირილ-ღრიალის შემდეგ. ნეტავ თვითმკვლელებს თუ ტირიან? თუ წყინთ მათი დასვენება და გამგზავრება ჩრდილების ქვეყანაში? ქარმა წამომიბერა და ხელი მკრა ქვემოთ. ბლანტი და ალერსიანი ნისლი გაქრა და ჩემს ქვემოთ დავინახე ქალაქი, ინდუსტრია, ცოცხალი ადამიანები და ცოცხალი პრობლემები. ჩემი თავიც დავინახე მანდ, მაგრამ ვერ გავარჩიე რას აკეთებდა, აპათიური თვალებით ამომხედა და დიდხანს აკვირდებოდა ჩემს ვარდნას, სანამ სანაგვე ტერმინალის უკან არ მოვეფარე თვალს და იქ რკინაბეტონის ნაგავში ჩავენარცხე.

…ვგდივარ ნაგვის გროვაში, არმატურის ნაჭერი მთელი სხეულის გავლით ნიკაპთან მაქვს ამოყოფილი და მიღიმის… აღარ მინდა… დააბრუნეთ ყველაფერი უკან. მტევანში გადამტვრეული ხელი ჩავჭიდე  ამ არმატურას, ამოძრობა მინდოდა, მაგრამ ვერ შევძელი, მყესები დაწყვეტილი მქონდა. დამაბრუნეთ უკან, აღარ მინდა აქ ვეგდო. თვალების წინ უკვე ფერადი ბურთულები დარბიან, სისხლისგან ვიცლები და გონებას ვკარგავ, ორიოდე წუთი დამრჩა ალბათ. დამაბრუნეთ უკან და აჩვენეთ ჩემი ნაფლეთები ყველას, დაე იცოდნენ, და ნახონ. მე არ მინდა რომ აქ ასე ვეგდო.  ”და კი მაგრამ იქაც ასე არ ეგდე, სანამ გადმოხტებოდი?” ჩამსისინა ყურში ვიღაცამ, ”პატარა არმატურა გქონდა გულთან გარჭობილი და ნელ-ნელა იცლებოდი სისხლისგან და სიცოცხლისგან, სამაგიეროდ ვენაში თაფლი შეგდის კაპელნიცით. ასეთ ცხოვრებაზე ყველა ოცნებობს” -სისინა ხმის ავტორმა სისინითვე გაიცინა და სიცილს ხველა მოაყოლა. ”მაგრამ კარგი, იყოს ისე, როგორც შენ გინდა.” – არმატურის ნაჭერი უხეშად ამომგლიჯა და ნახევარ შიგნეულთან ერთად გადამტვრეულ ხელში ჩამიდო. ”ესენი მიიწეპე, დასპირტე და გამოხვალ.”

იგივე დრო, იგივე ადგილი. ადგილი, სადაც ადრე ბაღი იყო აშენებული, ახლა გარე სამყაროსგან ერთი ჭრიალა თავსახურით არის მოწყვეტილი, ნისლითაა დაბურული და ჟანგს მიაქვს იქაურობა. არ მეშინია მე ამ ადგილის, არაფრის აღარ მეშინია, ისევ მივდივარ უფრსკრულთან, მაგრამ ამჯერა იქ სინათლე აღარ არის, მხოლოდ ერთი თეთრებში ჩაცმული ქალი დგას ქვემოთ და მიღიმის, მოდი, მოდი, ქენი ეს ყველაფერი, გადმოხტი და დამივიწყე რომ აქ ვდვაგარ. მე ფრთხილ ნაბიჯს ვდგამ უსასრულობაში და უფსკრული მიწოვს.

შენობას ბევრი სართული და სართულს კიდევ ბევრი ფანჯაქა აქვს. კინოს აჩვენებენ, ყველა სართულზე და ფანჯარაში ერთი და იგივე კინოს, თუმცა მე ვერ ვეწევი ყველა კადრს, მაგრამ მაინც ვხედავ რა ხდება ფილმში. ეს ფილმი ნანახი მაქვს ერთხელ და მერე ბევრჯერ გამოტირებულიც მაქვს მისი სიუჟეტი. ძალიან უცნაური და ახლობელი სიუჟეტი აქვს, თუმცა ჰო, ეს ხომ ჩემზეა ეს ფილმი. აგერ, ალკოჰოლურ ჩაობში ჩავეფალი, მანამდე ქალები იყო, ბევრი და სწრაფადცვლადი, ჭაობის დროსაცაა, თუმცა აქ მათი სახეები უფრო გადღაბნილია, მხოლოდ ზოგიერთების სახე იკითხება. მგონი კინოს უკუღმა ატრიალებენ, ან უბრალოდ მე მივფრინავ თავდაყირა, ფაქტია, რომ ჭაობი არის. გინდ აქედან შედი, გინდ იქედან, ის მაინც არის, მედება ფეხებზე ბოთლის თავსახურებით, ვიღაცეების ხელები დაცურავენ შიგნით, რომელც ხან მეხვევიან და იქვე მოყოლილი წაშლილი სახეებით მლოშნიან, ხან ტალახს მასხამენ ზედ, ალბათ იციან, რომ ნახვრეტში ჩამივა და გული გამიტალახიანდება. უცებ ჭაობი ქრება და ისევ ისე თეთრიანი ქალი. მემშვიდობება, გულნატკენი ჩანს ალბათ ეგეც, კარგად ვერ ვარჩევ. შემდეგ ანუ დროით წინა კადრებში ჩვენ ვართ ორივე, მაგრამ სახეში ტალახის და ჭუჭყის ტალღა მხვდება და ვეღარაფერს ვხედავ. ფილმიც სულ შხეფებშია და ძლივსღა ჩანს რა ხდება იქ. ალბათ წაიშლება… თუმცა სადღაც მაგის სარეზერვო ვარიანტიც მქონდა, გამოვიყენებ მერე… გავიხსენებ… მიწა წარმოუდგენელი ძალით ამომასკდა ზედ და შხეფებად დამცალა. მორჩა… აღარ ვარ…

ექსპერიმენტული ეროტიკა


ეს არის ექსპერიმენტული ნაწარმოები, დავწერეთ სკაიპში, მე და ინკოგნიტომ, კოდური სახელწოდებით Eve, რიგრიგობით ვაგზავნიდით თითო-თითო აბზაცს და შემდეგ ვაგრძელებდით ერთმანეთის მონაყოლს, რაც მთავარია ლაპარაკი მიდიოდა პირველ პირში. საინტერესო სიუჟეტი განვითარდა, მამენტ… მაშ ასე, გაეცანით შედევრს:

ყვავა: საღამოს ძალიან მძღნერ ხასიათზე ავდექი და საწოლზე ჩამოვჯექი. გასიიებულ თავში საქსაფონის ხმა მესმოდა და მახსენებდა, რომ წინა ღამით საკმარისზე მეტად გავიჯვი… ჩავალ ქვემოთ, ბუნგალოში, ბარმენი რამე ჯოჯოხეთის მაშხალას დამალევინებს და თანაც… იქნებ ის გოგოც ვნახო, გუშინდელი.
ტუალეტში შევდივარ, ერთ დაროჟკას აკანკალებული ხელებით ვისრუტავ და კიბეზე ბარბაცით ჩავდივარ. ბარი აქვეა და მეც ზურგით შემაქვს მისი სიფრიფანა კარი..

Eve: საშინელი პახმელია,მქონდა და ახლაც არ ვიტყოდი დალევაზე უარს,თან ცეკვა ძალიან მინდა..რამეს ჩავყლაპავ და შევუბერავ.გუშინდელის მერე ძლივს ამოვისუნთქე,ეს შვებულება ხომ უნდა ჩავაძაღლო და ბოლომდე გავაჯაზო..ბლია გაშრა ყელი.აქ რა ხმაურია და უფრო მეტი ხალხი ვიდრე გუშინ..

ყვავა: ვიღაცას დავეჯახე, არ მიგრძვნია, ზურგსუკნიდან ამომავალ გინებისწინა ტონებზე მივხვდი, მაგრამ ძალიან მეკიდა, მთავადია ახლა ბარამდე მივაღწიო, დავემხო ზედ და ორი თითი ავწიო. ცხვირიც მოქმედებას იწყებს, უკვე სასიამოვნო ღუტუნს ვგრძნობ გულის მიდამოში. ბარმენი მიღიმის და უხმოდ მისხამს ჭიქას, არც მაინტერესებს რა არის, მესამე ჭიქაზე ყველანარ მოძრაობას კიდევ არყის ბლარებიც ემატება და მე ტავს ხმაურუთ ვარტყამ სტოიკას, ჩამესმის მარტო მუსიკა და გვერდზე ჩავლილი ქალების სურნელება. და აი… ის აქ არის, სადღაც აქ იქნება, შენსი არაა, რომ არ ვიპოვო. ნეტა თითონ არ უნდა ჩემი ნახვა? საბოლოოდ ვნებდები და ამღვრეული თვალებით კიდევ ვითხოვ…ბარმენი დანანებით აქნევს თავს და მისხავს.

Eve: ერ გადავწყვიტე ბართან მივსულიყავი თუ სადმე დავდებულიყავი,რომელიმე პუფზე..ბოლოს ისევ ბართან მისვლა გადავწყვიტე.სრული ქაოსად მომეჩვენა იქაურობა რაღც მომენტში..და მესიამოვნა.კონიაკის ჩაძაღლების ხასიათზე ვიყავი და ბარისკენ გავემართე..ზურგით ვიცანი..ისევ გაპროჭილია გავიფიქრე,გამიხარდა? რავი ჯასთ გამიხარდა ალბათ მაგრამ საერთო ჯამში მეკიდე..არ შემოუხედავს,დავცალე ჭიქა,კიდევ დამისხა… ბარმენი არ მევასება,საერთოდ არ მევასება გოგო როა ბარმენი,მაგრამ ახლა მკიდია ლიშბი დამარტყას. Continue reading “ექსპერიმენტული ეროტიკა”