ფრიკ შოუ


ნათქვამია – ერთი ბლოგერი კაია და ბევრი ბარდაგიო. ვიდეო ამის ცხადი მაგალითია. წარმოიდგინეთ რა მოხდებოდა 4-ის მაგივრად რვანი რომ ვიყოთ, ან მეტი კიდევ.

Link: http://vimeo.com/3689628

Advertisements

ვივა ლა ლიბერტი


ადამიანი ისეთი ცხოველია, რომელსაც იდეაში აქვს ბევრი თავისუფლება, მაგრამ ვერ იფერებს მას და ცდილობს მაქსიმალურად შეიზღუდოს თავი. და რატომ? ვიდეოში ლაპარაკი მიდის პატარა გოგოებზე და მათ ძუძუებზე, უფრო სწორად კი ხალხის რეაქციაზე ამ ზემოთხსენებულ მოვლენაზე. ანუ ვიდეოზე, რომელშიც რამოდენიმე სასკოლო ასაკის (ან მასთან მიახლოვებული) გოგო, საკმაოდ არაფხიზელ მდგომარეობაში საკუთარი ძუძუების სადღეგრძელოს ამბობს. ნწ ნწ ნწ, ეს რა უქნიათ…

ვიდეო:

ლინკი: http://vimeo.com/3528311

პ.ს. აღწერაში განსაკუთრებით კრეატიული ვიყავი, ვიცი…

ცენზურა და მოცენზურეები


ვიდეოპოსტი, სადაც მიდის პიზდეცინტელექტუალური საუბარი იმაზე, რა არის ცენზურა, სად გვხვდება იგი და საერთოდ, საჭიროა თუ არა დავიცვათ ცენზურა სადმე. ასევე უნიკალური ფაქტი – ყვავას ტრაკის დემონსტრაცია.

მონაწილეები:
  • ფსიქოლოგი – პიკოლინა
  • ტრაკის ავტორი – ყვავა
იხილეთ ვიდეო და დატკბით ერთობლივი ვლოგინგით:

link: http://vimeo.com/3296384

Update: ვიფიქრეთ რა და ვიმსჯელეთ გადავწყვიტეთ, რომ ასეთი მონოდიალოგები კვლავაც გაგრძელდეს. და რაზე ვილაპარაკოთ შემდეგ ჩართვაში? იდეები შეგიძლიათ ჩამოწეროთ კომენტარებში, თუმცა რამოდენიმე სავარაუდო თემას მეც შემოგთავაზებთ:

2008 წელი


საკმაოდ პაპსა პოსტია, მაგრამ მაინც მინდა შევაჯამო 2008 წელი, ბოლო-ბოლო ბოლო დღეა ამ წლის. საკმაოდ მრავალფეროვანი გამოვიდა და მოვლენებიანი. ამ წელს დავკარგე 3 თუ ოთხი სამსახური, ამდენივე ახალი ვიშოვე, მქონდა უმუშევრობის მომენტიც და სამ საქმეს შორის გახლეჩილობაც. ამ წელს ვიყავი მეორედ რეზერვში და ომის ნახვაც მომიწია, ამ წელსვე გავიცანი ახალი ხალხი, ახალი გოგო, ჯგუფი აგონია (ჯერჯერობით წარმატებული იდეაა), მე თვითონაც გავიჩითე ახალ ჯგუფში, პირველი ტატუ გავიკეთე, მერე მეორეც მივაყოლე და საერთოდ, აპარატი ვიშოვე, ჩემი ნაწერები ჟურნალში დაიბეჭდა და ჩემს ღვიძლს კიდევ მეტი ზარალი მივაყენე. კიდევ ბევრი წვრილი თუ მსხვილი მოვლენა მოხდა, მაგრამ ეტყობა არც ისე მნიშვნელოვანი იმიტომ, რომ არ მახსოვს.

აქვე პატარა სტატისტიკა:

stats2008

შუშაბანდის ალერსი


ვინდოუსი (იგივე Windows) არის დღეისათვის არსებული ერთ ერთი ყველაზე პოპულარული ოპერატიული სისტემა, შექმნილი კომპანია Microsoft-ის მიერ. ბოლო 10 წლის განმავლობაში იგი ყველაზე დიდი პოპულარობით სარგებლობს ბაზარზე. ვინდოუსი მუშაობს შემდეგ პლატფორმებზე: x86, AMD64, IA-64, ასევე DEC Alpha, MIPS და PowerPC.

…ამას გვამცნობს ვიკიპედია ვინდოუსზე, ხალხურად შუშაბანდზე. ჰოდა მოგიტყანთ პოპულარობა, ამაზე ყლე სისტემა ჯერ არ შეუქმნია კაცობრიობას ბოლო სამი საუკუნის განმავლობაში. ახლა, იმის მაგივრად, რომ რამე სასარგებლოს ვაკეთებდე, უნდა ავდგე და შუშაბანდი გადავაყენო, ერთ დიდ გლუკად იქცა უკვე, სურათებს ვინამპში ხსნის, ვიდეოებს ტექსტურად კითხულობს და საერთოდ, თავი ჩემი კომპის, ჩემი საკუთარი კომპის, რომელზეც მე უნდა ვაკეთებდე იმას, რაც მე მინდა, ბატონ-პატრონად მიაჩნია.

არადა ეს არის პროცესი, რომელიც სასტიკად არ მიყვარს, გადაშუშვაზე მაქვს ლაპარაკი. რთავ კომპს და გხვდება არაფერი, ცარიელი სტარტი, არც ერთი შენი საყვარელი პროგრამა აღარაა, აღარც ოპტიმიზატორების წყნარი გუგუნი ჩაგესმის ყურში და გახსენდება, რომ ყველა შენი პროგრამა თუ პლაგინი გაფანტულია სხვადასხვა დისკებზე, რომლებიც უნდა იპოვო, დააყენო, დააკონფიგო და მოკლედ ეტყნაურო.

ბლიად რა, აი იმინნა ბლიად…

Lonely Crow


”…გაუმარჯოს, ხვალ შაბათია და ჩემთან ერთად ჭიქას ხომ არ აწევდი?” – დავწერე ტექსტი და გავჩერდი. ხვალ შაბათია, საკეთებელი არაფერია. მიუხედავად დღევანდელი დღის არაფრით გამორჩეული პარასკევობისა, შაბათი მაინც შაბათია, რომ არ აღინიშნოს, არ შეიძლება. ამიტომ ვიღებ ტელეფონს და ზემოთხსენებულ საკვანძო ფრაზას ვწერ, მითუმეტეს სიგნალი უკვე მიღებული მაქვს, სადაც სიტყვებს ”სპირტი” და ”დალევა” საპატიო ადგილი უჭირავთ. მესიჯი დავწერე, მაგრამ ვის გავუგზავნო? ვის უნდა ჩემთან ერთად ღრიალ-ფართიზე წამოსვლა? გადის წუთი, ორი, ხუთი… მესიჯი ისევ ჩემთაა, ამომცქერის ტელეფონიდან და მელოდება, როდის ვუპოვი ადრესატს. თავში ვარიანტები ტრიალებს… არა, ეს არ წამოვა… ეს აღარ წამოვა… ეს ჩემს გარდა ყველგან წავა… ეს… ბოლოს ტელეფონს უიმედოდ ვაგდებ და მჟავე სახით ვჯდები. რა გამოდის ახლა? აქეთ მივაწყდი, იქეთ მოვაწყდი და საბოლოოდ ისევ ისე მარტო დავრჩი, როგორც ვიყავი…

დედას შევეცი…