კრიზისული თვე, ანუ რა მიხარია?


დღეს ჩემებთან ვიყავი…

ბოლო რამდენიმე დღეა, რაც ნელ-ნელა მიტევს ის საშინელი ჭია, რასაც დეპრესია ქვია. რაც დრო გადის, ის უფრო და უფრო ღრმავდება და თანდათან გადადის საშემოდგომო დეპრესიაში. მსგავსი რამ ადრეც მქონია და ახლაც, წინა გამოცდილებების გათვალისწინებით, იმედი მაქვს, რომ მალე გამივლის. უფრო სწორად, მქონდა ამის იმედი. მაგრამ ყველაფერი ისე მარტივად არ გამოვიდა, როგორც მე მეგონა.

ხანგრძლივი დაკვირვებით დავადგინე, რომ ჩემი განწყობა, სხვა ბევრ ფაქტორთან ერთად, ჩემს ფინანსურ მდგომარეობაზე პირდაპირაა მიბმული. ფინანსური მდგომარეობა კი, რბილად რომ ვთქვათ, არც ისე სახარბიელო მაქვს, მოცემულ მომენტში. ხელფასის დაპირებული მომატება, რომელზეც მქონდა თითქმის ყველა ჩემი გეგმა აწყობილი, ამ თვეში არ იყო, რასაც დაემატა საბას არანაკლებ მოულოდნელი გადაწყვეტილება – ცალკე გადავიდა საცხოვრებლად. საბას გადასვლამ და ჩემმა გაუზრდელმა შემოსავალმა დამტოვა პირისპირ იმ ფინანსური კრიზისის წინაშე, რომელშიც ახლა ვარ. შესაბამისად მორალურმა კრიზისმაც არ დააყოვნა.

მარტივად რომ ვთქვა – გადასახადები ბევრია, ფული კი ცოტა. ბინის ფულს რომ თავი დავანებოთ, მარტო დომეინებში და ჰოსტინგებში იმდენი მაქვს გადასახდელი, რომ შემდეგ თვემდე მარტო ამ საიტების ცქერით მომიწევს გაძღომა, რაც ძალიან არ მინდა. ფეისბუქზე განცხადებაც დავდე, რომლითაც ახალ ფლეტმეიტს ვეძებდი, თუმცა ის, რაღა თქმა უნდა, უპასუხოდ დარჩა. ის კი არა, დღეს უტყუარი მეთოდიც შევიმუშავე, რომლითაც რულეტკაზე ასპროცენტიანი მოგება შემიძლია ვნახო, თუმცა გამოსაცდელად საწყისი ფული მინდა.

ასეა თუ ისე, ორიოდე დღეც გავძლებ ასე და მერე თუ არ გამოჩნდა ვინმე, ვინც თანახმა იქნება ჩემთან ერთად ბინა და მასთან დაკავშირებული ხარჯები გაიყოს, გადავალ ისევ იქ, სადაც ამდენი ხანი ვცხოვრობდი, ამ ბინას კი გავუშვებ ქირაზე, ნახუი.

პ.ს. როდესაც ამ პოსტზე ფიქრი დავიწყე, ჯერ კიდევ გზაში ვიყავი და სახლისკენ მოვექანებოდი. დღეს ჩემებთან ვიყავითქო, რომ ვთქვი, დღევანდელი ტაბულა მივუტანე და წამოსვლის წინ მატრიცა გამეძრო ტელევიზორში. მაგით გამხნევებული ამოვვარდი, ჩავრთე კომპი აღტკინებულმა, თითქოს ყველაფერი მარტივად მომეჩვენა, პირზე ღიმილით დავიწყე პოსტის წერა, მაგრამ მერე  რომ დავფიქრდი – რა მიხარია?

Advertisements

ტიესტო და იმედი


ტიესტოთი იწყება პოსტი იგი, ვინაიდან ახლა ვიმყოფები სამსახურში და ტიესტოს ყლევროტრანსი ტვინს მიტყნავს.

hope-1ალბათ დოდკას ბლოგზე წაიკითხავდით უკვე (ან შეგიძლიათ ახლა წაიკითხოთ), რომ ტელეიმედზე დავეთრევით ეს რამდენიმე დღეა, უფრო სწორედ კი ტელეიმედისთვის დავეთრევით ღამის შოუს სტუდიაში. დღეს უკვე მესამე დღეა, რაც კასტინგები დაიწყო, პირველი ორი დღე ღამის შოუსთვის ვიწვოდით და ვიდაგებოდით, ხოლო დღეს კი “შუა ქალაქის” სცენარზე გვასრესინეს ტვინები, რაც ხვალაც მოგვიწევს. დღეს რამოდენიმე ახალი რეკრუტიც იყო ამ კასტინგზე, მროველა, შეიდი და ანტონაპაპა, გუშინ ვუთხარი ამ კასტინგზე და გაეხარდათ, ჩვენც გვინდაო. ასე თუ ისე, ეგენიც მოხვდნენ იქ. დღევანდელ დღეზე კარგს ვერაფერს ვიტყვი, გარდა ერთი სასაცილო მომენტისა, რომელზეც რატომღაც მარტო მე, დოდკას და საბას გაგვეცინა, პრინციპში საკმაოდ ირონიულად :უსერ: – მროველამ იუმნიკა ერთ მომენტში და რაღაც კომენტარი გააკეთა, კონკურენტების მოშორებაზე თუ რაღაცაზე, რაზეც მიეჯვა კიდეც, მაგაზე რომ ვფიქრობდეთ, აქ არც იქნებოდით თავიდანვეთქო. სულ უფრო და უფრო მაოცებს მროველა ამ ბოლო დროს, თითქოს ხუმრობით და ღლაბუცით, მაგრამ აშკარად ცდილობს ყველა და ყველაფერი ჩამოიშოროს გზიდან. არ ვიცი, შეიძლება ეს მართლა ასეა და შეიძლება სულაც ჩემი პარანოიის შედეგია o.O

ასე იყო თუ ისე, დღევანდელი დღე ჩავიყვანეთ ბოლოში, თუმცა მე ვთვლი, რომ ეს იყო უდიდესი ფეილი ჩემთვის, ეპიკური ფეილი, ფაქტიურად. აი გუშინდელი დღე კი ერთხმად ვაღიარეთ, რომ კარგი იყო, ხუმრობებიც უფრო გამოგვდიოდა და საერთო ატმოსფეროც უფრო თავისუფალი და შემოქმედებითი იყო. რაც მთავარია – ჩვენი ვიდეოები მოეწონათ, რასაც პრინციპში არც ველოდით არცერთი. ასე რომ სათაურში ნახსენები იმედი მხოლოდ ტელეკომპანიის სახელი არაა, ზოგადად გამოხატავს ჩემს დამოკიდებულებას მომავლისადმი.

რაც შეეხება აწმყოს, არ ვიცი რატომ, მაგრამ გამომრჩა ბლოგზე მეთქვა, რომ სამუშაო დავიწყე. სადღაც ორიოდე კვირა იქნება, ქიაჩელზე ვმუშაობ კლუბ “სინემაში”,  ასევე ყოველ სამ დღეში ერთხელ მათივე ფილიალში ვარ, ნიკოლაძეზე, სადაც ძირითადად არაფერია საკეთებელი, ზაფხულია და კაციშვილი არ შემოდის შიგნით. პრინციპში ვიცი, რატომაც არ დამიწერია ეს ბლოგზე, ფეისბუკის სტატუსი რომ განვიახლე ჩავთვალე, რომ ყველას ვუთხარი უკვე.

რაც შეეხება ამ რამდენიმე დღის წინანდელ დეპრესიას, ახლა დავაკვირდი, რომ სამუშაოს დაწყების და უმუშევრად დარჩენის პირველ დღეებში მჭირს ხოლმე ასეთი რამე, სამუშაოს რომ ვიწყებ, მივტირი იმ თავისუფალ დროს, რომელიც მქონდა ხოლმე, როცა უმუშევრად ვიყავი და როდესაც უმუშევარი ვხდები, მაშინ იმას მივტირი, რომ ჰაერში ვარ გამოკიდებული. ასე რომ ჩემთვის არსებობს ერთადერთი გამოსავალი, სადმე საზღვარგარეთ მდიდარი ბიძა უნდა მომიკვდეს და მთელი თავისი ქონება მე დამიტოვოს.

უფულო და საქმიანი


ტაკს… ისევ მეწვია მწველი და დესტრუქციული დეპრესია, თუმცა ახლა არა იმიტომ რომ საქმე არ მაქვს, საქმე, როგორც ხალხურად იტყვიან, დოხუია მაქვს, მაგრამ მთელი უბედურება იმაშია, რომ ამ საქმეს ფული არ მოყვება.

ასე რომ ვზივარ ასე უფულოდ, ცხვირჩამოშვებული და ყურებჩამოყრილი. აბა ეს ცხოვრებაა, კაცს რომ პურის ფული არ გექნება, რათა პივა იყიდო და დალიო…

ტფუი…

კსტაწი, ჩეკ ზის აუტ: http://agoniablog.wordpress.com ( X ახალ ფანჯარაში )

არა !!!


booo“არა” თქვა მან და პირი იბრუნა.
არადა რას მერჩოდა, რა უნდოდა, ძნელი იყო კის თქმა? მაგრამ ის ხომ წყეული მოდგმის შვილია, მის ძარღვებში ქალის სისხლი ჩქეფს, არავინ უწყის რა იგულისხმებოდა მისი უარის უკან, შეიძლება ძალიანაც კი, მაგრამ სისხლმა არ მისცა საშუალება, ჩათლახურმა სისხლმა, რომელმაც აიძულა ევა რომ ადამისთვის მიერთმია, სისხლმა, რომლის გულისთვისას ამდენი წმინდასისხლიანი დაღუპულა და იღუპება ჯერაც, ამ სისხლმა აამოძრავა მისი ნარნარი თითები კლავიატურაზე და ააკრეფინა სამი ასო, ა რ ა და ბოლოში პატარა სიცილაკი, დამცინავი, ცინიკურად მომღიმარი, რაღაც ასეთი: Nope!!! .

არადა მისი უარი როგორ ჩამერჭო გულში, დამიტრიალდა, როგორც ბოთლის გასახსნელი ტრიალებს ხოლმე პრობკაში, ოღონდ პრობკისთვის სულერთია, მე კი გული გამეწურა. ეჰჰ, ამ ქალებს არაფერი ეშველებათ. წამოდით დავლიოთ ბიჭებო…