Jagdpanzer IV – ფოტოგალერეა


მინდა შემოგთავაზოთ ფოტოგალერეა ჩემი პატარა მოდელის აწყობისა. ვიდეო შეგიძლიათ იხილოთ წინა პოსტში.

ვიდეოპოსტი ვიდეოს გარეშე


[ედითედ]

ძილის წამალი დავლიე, რადგან რამდენიმე ღამე არ მძინავს საერთოდ. წამალი რა თქმა უნდა მოქმედებს, და ჩემი წერის სკილები მკვეთრად კლებულობს. მატულობს მხოლოდ აზროვნება და მე ვცდილობ რომ წერით მაქსიმალურად ზუსტად და კარგად გავყვე ამ აზროვნებას. ვიდეო პოსტის ჩაწერა მინდოდა, მაგრამ მერე რომ გადავხედე ერთმანეთში გახლართულ შნურებს და კამერებს, მივხვდი, ამას მე ვერ გავარკვევდი ასე მარტივიად. ასე რომ წერა, წერა და მხოლოდ წერა, ამბობდა ჩინგისხანი.

ვიდეოპოსტების სტილში დავწერ ამას, ანუ დღიური, დიარი, ან თვიარი ან თვიურიანი. მოკლედ დღიურპოსტი.

ვგრძნობ როგორ ჯდება ჩემს ყველა უჯრედში წამალი, მოქმედებს ჩემს ფსიქიკაზე და ნელ-ნელა ახვევს ბურუსში, ისეთ ნისლში, რომლიდანაც თანდათან უფრო და უფრო ბუნდოვნად ჩანს ყველაფერი. თვალები ჩვეულებრივად კითხულობენ , თითები წერენ, თუმცა ხანდახან გაჭედვებიც აქვთ და ბოლოს ეს ყველაფერი ქაოსში გადადის. 20 წუთი მაქვს დარჩენილი, ვიდრე წამლის მოქმედება პიკს მიაღწევდეს. ამ პიკის მერე ან იძინებ, უფრო სწორად ითიშები, ან ზიხარ და დაყლეებული სახით… მაინც ზიხარ. მსგავსი სახე უკვე მივიღე, ფეხზე ადგომისას უჩინარი არამფარველი ხელს მკრავს და ცდილობს კედელს მიმახეთქოს. მი პად ძეისტვიემ ლიკარსტვა.

მუსიკა შეჩერდა, ”აეს დანას”  ონსეტ დატას ვუსმენ და მივყვები. მე მინდოდა დამეწერა ბლოგპოსტი, როგორც დღიური, მაგრამ სტრიქონები და მოვლენები ერთამენთში მერევა. იყო მროვეალ აქ? მგონი იყო, ან არც იყო… ან რა მნიშვნელობა აქვს, დაიკიდე რა. მგონი არც არავინ ყოფილა. მე მარტო ვზივარ, სიბნელეში და მეშინია, რომ ეს წამლის მოქმედება მალე დამთავრდება და მე ვერ მოვასწრებ აზრის ჩამოყალიბებას. ყველა მკვეთრ მოძრაობას თან დასდევს ჩემი რამდენიმე გადღაბნილი გამოსახულება უკან…

Random
რანდომ იმიჯ

მოკლედ, მორჩა ჩემი არაფხიზლობის აღწერა და სანამ ტვინი გამთიშვია დღიურზე გადავალ. დღეს მროველა იყო ჩემთან მგონი, დანარჩენებმა გადამაგდეს. საბამაც ვერ დაადგა საშველი გადმოსვლას. (რატომღაც მეჩვენება, რომ კლავიატურა სხვადასხვა ფერისაა და დაჭერისას ფერს იცვლის).

დღეიური ისევ: ორი დღის წინ ინტერნეტრი დავიდგი და ახლა ვთამაშობ, დილიდან საღამომდე, მთელ ჩემს აგრესიას ვირტუალური ტყვიების სახით ვუშვებ სხვადასსხვა ქვენიდან შეყრილ ჩემნაირ ადამიანებზე და მსიამოვნებს. როცა მკლავენ – შეძრწუნებული ვარ. და საერთოდ შემაშინებელი თამაშია ეს Call of Duty.  ზუსტად უნდა ელოდე იმას, რაც ნამდვილ ომში გელოდება. ყველა მხრიდან მომავალი ზუზუნა ტყვიები, რომლებმად ნებისმიერ დროს შეიძლება შეგიწირონ. გრუხუნი, დაბომბვა, დედის იღლია. მით უმეტეს ახლა დავამთავრე რემარკის ”ჟამი სიცოცხლისა, ჟამი სიკვდილისა” და მისი რაღაცეები აქ განვიცადე…

კლავიატურა გამირბის! ამითი ჯობია ვიდეოპოსტი, არაფერი გაგირბის და რაც მთავარია არც შეცდომებს უშვებ წერისას, რომლებსაც არ ასწორებ, იმიტომ რომ რომ ჩაასწორო, მერემ შემდეგი აზრი გაიფანტება. აზრები კი, რამდენი მოდის! ქაოტურად, უაზრო აზრები. ეს რა არის. მუსიკაც ხელს მიწყობს, რომ დავიბნე და დავიკარგო. Aes dana – Onset data. პიზდეცია, მეგობრენო.

ამით ვასრულებ ჩემს ვიდეო პოსტს, უფრო სწორად მის სტენოგრამას. ხვალ გადავუვლი და გადავასწორებ, ან არც გადავუვვლი. მოკლედ ახლა წავედი, ერთ ხელსაც ვითამაშებ და დავიძინებ.

მონათა იმპოტენტი თაობა


დღეს სამსახურში მარშუტკით მოვედი. არაფერი გასაოცარი ამაში არაა, რადგან ყოველდღე, შაბათ-კვირის გარდა ვჯდები ერთსა და იმავე მარშუტკაში და სამსახურისკენ მოვემართები. ის, რაც იქ ხდება, არც ეგაა უჩვეულო. პირველ 10 წუთი მძღოლი ჩამქვრალი ძრავით მოგორავს და ელოდება, როდის აიკრიფება მაქსიმალურად ბევრი ხალხი. როდესაც სალონი სანახევროდ სავსეა, ხოლო ჩემი მოთმინების ფიალა – მთლიანად, მძღოლი ძრავს ქოქავს და სისწრაფეს უმატებს.

აი ახლაც, შეუხვია ნუცუბიძის ქუჩაზე, აკრიფა სისწრაფე და მკვეთრად დაამუხრუჭა. დედა და შვილი ამოვიდა. კარი დახურული არ იყო, რომ პირველი ბრძანებაც გაისმა – ”მანდ არ დაჯდე!”. დედამ ნახევრადცარიელი მარშუტკის წინა სკამზე მოიკალათა და ბავშვი კალთაში ჩაისვა. მანქანა მზის გულზე მისეირნობდა და იმ ერთადერთი ფანჯრიანი ადგილის გარდა, სადაც მე ვიჯექი, სკამებს ბოლი ასდიოდა. ”საწყალი ბავშვი” გავიფიქრე და ძრავის მონოტონური ღუღუნი შეკივლებამ გაფატრა – ”ნუ იდებ პირში თითს!”. მოულოდნელობისგან შევხტი. შეხტა მძღოლიც, მაგრამ საბედნიეროდ ამ დროს გზის მოპირდაპირე მხრიდან არავინ მოდიოდა, ასე რომ გადავრჩით. ბავშვმა პროტესტის გამოხატვა სცადა, მცხელაო, მაგრამ მისი ხმა დარჩა ხმად მღაღადებლისა… მოკლედ, როგორცაა რა.

ცოტა ხანში მეორე წყვილი გამოჩნდა, ბებია და პატარა გოგო. მართალია ბებიას თავის საყვარელი და ფუმფულა შვილიშვილი კალთაში არ ჩაუსვამს, მაგრამ მთელი გზა მკლავზეხელშემოჭერილი ეჯდა გვერდზე, ემანდ ზედმეტი მოძრაობა არ გააკეთოს, არ გაიოფლოს და არ გაცივდესო.

მეგობრებო, რა არის ეს? რას გავს აღზრდის ეს მეთოდი? ვინ გაიზრდება ასე? მართალია, სწორედაც რომ ადამიანები, რომლებსაც არც დამოუკიდებლობა გააჩნიათ და არც გარემოს ადეკვატური აღქმა. მშობლებზე და ბებიებზე მიბმული ადამიანები, რომლებიც მას შემდეგ, რაც მიაღწევენ ”დამოუკიდებელ ასაკს”, ანუ ასაკს, როდესაც კანონის თანახმად მათ შეიძლება დამოუკიდებელი ადამიანები ეწოდოთ, არც მზად არიან და საერთოდ ვერც ხვდებიან, რატომ უნდა გააკეთონ ის, რასაც ყველა ცხოველი თუ ფრინველი აკეთებს – აფრინდნენ ბუდიდან. მეტიც, ვინც ხვდება ამას, ანუ ვიზეც ამხელა გავლენა არ მოუხდენია მუდამ ბებიის, დედის, მამის, ბიძის და 86454 სხვა ნათესავის კალთაზე გამობმულად გაზრდას, მასაც არ გამოსდის აფრენა. ან გამბედაობა არ ყოფნის, ან ”დედა ეცოდება” – უჩემოდ როგორ გაძლებს, საწყალი. მათგან იზრდებიან გოგოები, რომლებიც სახლში 9-ზე გვიან არ უნდა მივიდნენ, ბიჭები, რომლებსაც მამის ფულით ნაყიდი ჯიპი ბუნებრივი მოვლენა ჰგონიათ და ხალხი, რომელიც სულიერად არის იმპოტენტი.

იმის იმედი კი, რომ შემდეგი თაობა სხვანაირ პირობებში გაიზრდება და იმის შემდეგ თაობას კიდევ უფრო დამოუკიდებელს გაზრდის, დიდად არც მაქვს. როგორ შეიძლება, რომ მონად გაზრდილმა თავისუფალი ადამიანი გაზარდოს? ერთადერთი გაუცნობიერებელი გამოვლენა იმისა, რომ შვილს მიაჩვიო დამოუკიდებლობა, არის ”მიდი, მამიკო, ლუდი ამომირბენინე და ხურდა შენთვის დაიტოვე”  – იმუშავე და ფული გექნებას საწყისი, ჩანასახოვანი სტადია. თუმცა ესეც გაუაზრებელი, არაფრისმქმნელი და სხვა, მონური მეთოდებით დათრგუნული. საწყალი ჩვენი და ჩვენს შემდეგი თაობა.

პ.ს. ეს ბოლო ხანებია ვამუშავებ ერთ პატარა თეორიას, რომელიც განხორციელების შემთხვევაში ყველაფერს შეცვლის. საჭიროა ერთი 200,000 ჩვილის მოპარვა ან სხვა მეთოდით შოვნა, მათი წაყვანა უკაცრიელ კუნძულზე და სწორად, დამოუკიდებელ ადამიანებად აღზრდა. შემდეგ ეს ჩვილები როდესაც გახდებიან 15 წლის, უნდა ჩამოასახლო უკან, საქართველოში და დაე მათ მაინც შეცვალონ რამე. სხვანაირად ჩვენი საშველი არაა.

კომენტარი # 5000


გუშინ ჩემთან დაიწერა კომენტარი, რომლიც არით რიგით მე-5000. კომენტარის ავტორია სიყვარულოვნა (ping) და პოსტი, რომელზეც ის დაიწერა – ”ტვიტ.ჯი – ფლუდერების ახალი გასართობი”. დიდი მადლობა, რომ აქტიურობთ და არ გეზარებათ კომენტარების წერა, Keep Going!

ეს კი ამ კომენტარის Proudly სკრინშოტი. სამგზის ვაშა, მეგობრებო!

აქვე მცირე სტატისტიკა – პირველი კომენტარი, რომელიც დაფიქსირებულია, ყვავის ბუდეზე დაიწერა 2006 წლის 14 აპრილს, პოსტზე ”მკვდარი”. მას შემდეგ გავიდა 1,550 დღე, რაც ნიშნავს რომ საშუალოდ დღეში იწერება 3.23 კომენტარი. ამჟამად ყვავის ბუდეში არის 405 პოსტი, რაც ნიშნავს, რომ საშუალოდ თითო პოსტზე მოდის 12.35 კომენტარი. ამ ყველაფერს, ვორდპრესზე რეგისტრაციის დღიდან მიღებული აქვს 245,448 ჰიტი, რაც საშუალოდ 158 ჰიტს უდრის დღეში. თუკი გავითვალისწინებთ, რომ ამ საშუალო მონაცემებზე გავლენას ახდენს ასევე ე.წ. ”მკვდარი პერიოდები”, ეს არ უნდა იყოს ცუდი მონაცემი.

აქვე მოვახდენ საბოლოო ქამინგ აუთს და დავდებ ჩემი ბლოგის სრულ სტატისტიკას. პირველად.

და აქვე დღეში მიღებული საშუალო ჰიტების რაოდენობა.

დაე ეს ყველაფერი იყოს თვენთვის სტიმული, როგორც კომენტარების, ასევე თავად ბლოგის წერის.

პ.ს. როგორც ხედავთ, ქართულ დომეინზე გადასვლის შემდეგ ჰიტებმა მკვეთრად მოიმატა.

მსოფლიოს ყველაზე საშიში აეროპორტები


გადასარევი ფოტოგალერეა ვიპოვე, რომელიც მინდა დაგიშეაროთ. ეს არის მსოფლიოს ყველაზე საშიში აეროპორტები, უფრო სწორად მხოლოდ მათი დასაჯდომი ბილიკები. პილოტის ერთი არასწორი მოძრაობა და ან წყალში ჩავარდები, ან მთას მიერჭობი ან რამდენიმე უბედურება ერთად დაგემართება.  ნუ წახვალთ აქ:

დანარჩენი სურათები —>>> Continue reading “მსოფლიოს ყველაზე საშიში აეროპორტები”

Filled Tattoo


მოგეხსენებათ, რომ გასული წლის 22 დეკემბერს გავიკეთე ”საახალწლო ტატუ”, უფრო სწორად ნახევარტატუ, მხოლოდ კონტური. იმის მერე სამ თვეზე მეტი გავიდა, მე კი ვერაფრით მოვაბი თავი, რომ გამეფერადებინა და დამთვრებული სახე მიმეცა.

დღეს ადრე მოვედი სამსახურიდან, თან მხნეობისთვის მროველაც წამოვიყოლე. მთელი პრობლემა იმაში იყო, რომ მარტოს მეზარებოდა ხატვა, რომ წარმოვიდგენდი, რომ ორი საათის განმავლობაში უნდა მექაქუნებინა აპარატი, სიზარმაცე მიპყრობდა. ასეა თუ ისე, მროველას და შემდეგ უკვე ლილიანის მორალური მხარდაჭერით და ორსაათიანი ბზზზ-თი ჩემს მშვენიერ და საყვარელ ხელს უფრო მშვენიერი და საყვარელი ნახატი შევძინე.

ახლა კი იხილეთ თავად ისიც, ახალგაკეთებული და ჯერ კიდევ ვაზელინწასმული:

აი ისიც, იცნობდეთ და გიყვარდეთ

მე – ჟურნალისტი


როგორ ამაყად ჟღერს არა? და ამავე დროს უცნაურად. ასეა თუ ისე, დღეიდან (ნუ მთლად დღეიდან არა) მეც გავყავი თავი ჟურნალიზმში, ანუ ფულზე გავიყიდე. ახლა წავა შეკვეთილი სტატიები და რაღაცეები :))) მოკლედ, ფასზე შევთანხმდებით როგორმე.

რა ჟურნალია და რაზე, ამას ცოტა მოგვიანებით მოგახსენებთ. მანამდე კი მინდა გაჩვენოთ ჩემი ბლოგის პრომო სურათი. გადიდებისთვის დააჭირეთ.

საახალწლო ტატუ


მოგეხსენებათ ახალი წელი მოდის. ყოველ შემთხვევაში იმედი გვაქვს, რომ მაქამდე ვიცოცხლებთ. ასეა თუ ისე, ამ ღირსშესანიშნავ თარიღს აუცილებლად უნდა აღნიშვნა. ჰოდა მეც ავღნიშნე ახალი, საახალწლო ტატუთი, ამჯერად ჩემს საკუთარ სხეულზე.

ბევრი ფიქრი არც დამჭირვებია, მომეწონა სურათი, ამოვბეჭდე, გაგავიტანე ხელზე და შემოვაკონტურე. ახლა ვუყურებ და სიყვარულით ვივსები, ჯერ ამ ნახატისადმი და მერე საკუთარი თავისადმი. მე ხომ სრული საფუძველი მაქვს ეს ტატუ ორმაგად მიყვარდეს – როგორც ჩემი ახალი ტატუ და როგორც ჩემი დახატული ტატუ.

მოკლედ, სიტყვა რომ აღარ გავაგრძელო, წარმოგიდგენთ ამ შედევრს. ისევე როგორც ფეხზე, ალბათ ამასაც გავაფერადებ, ოღონდ ცოტა მოგვიანებით. ჰო, ცოტა ისეთი ფოტოა, რომ ძნელი გასარჩევია ადგილი, ამიტომ მე გეტყვით – ეს არის მარცხენა ხელი, იდაყვიდან მაჯამდე, ზედა მხრიდან.

related: https://bigcrow.ge/?s=tattoo

ყვავილი მტვერში


ცამეტი წლის ხარ და შენი ტყვეა
ჭაღარა გულის ზმანება ავი, –
ჩააწყვეთ რიგში ცამეტი ტყვია,
ცამეტჯერ უნდა მოვიკლა თავი!

გალაკტიონ ტაბიძე

დილა სუსხიანი გათენდა. ასეც უნდა ყოფილიყო, ნოემბერია უკვე და ყინვები დაიწყო. აბუზული ბეღურასავით ვიდექი გაჩერებაზე და სამხრეთ ამერიკის უღრანი ტყეების სითბოზე ვფიქრობდი. რაღაცას გამოვყევი მეტრომდე და ტვინ- და გულგაყინული მოვკალათდი პირველივე შემხვედრ სკამზე. წინ სახლი მელოდებოდა…

თვალი გავახილე, უფრო სწორად მატარებლის უშნოდ შეჯანჯღარებამ გამახელინა და გული გამითბა. ჩემს წინ იჯდა ის, პატარა ყვავილი, წითელი პალტოთი. სამედიცინოს მეტრომდე გულაფანცქალებული ვიჯექი და ხანდახან ფარულად გავხედავდი ხოლმე. ზედა ციტატის არ იყოს, ცამეტ წელზე დიდი არც ეს იქნებოდა, მაგრამ რაღაცნაირი გამოხედვა ჰქონდა, სხვანაირი. არ ვიცი რა დამემართა, რამ გადამრია ასე, მაგრამ მაინც მჯერა, რომ გავა წლები და მე მას კიდევ შევხვდები. ან თავად წაიკითხავს ამას და შემეხმიანება…

მანამდე კი ერთ სიმღერას დაგიტოვებთ, ისე რა, განწყობისთვის:

მსგავსი პოსტი: მე მეტროში.

ღორობის არქივი


ბევრი ვიფიქრე თუ ცოტა, გადავწყვიტე გამეკეთებინა საიტი, სადაც თავს მოვუყრიდი ჩვენს გარშემო არსებულ ღორობებს, ანუ მანკიერებებს, რომელზეც ჩვეულებრივ ყველა თვალს ხუჭავს და მეტიც, ზოგჯერ ნორმადაც კი მიაჩნიათ.

მინდა წარმოგიდგინოთ ეს საიტი:

http://goroba.wordpress.com

აქ თქვენ იხილავთ ყოველდღიური ღორობის ქრონიკებს, იმედი მაქვს, რომ ჩვენი ქართული საზოგადოება მასალას არ შემომაკლებს ამისათვის. და მთავარი – მიუხედავად იმისა, რომ ამ ყველაფერს დიდი იმედით ვუყურებ, მაინც ვფიქრობ, რომ მარტოს გამიჭირდება ამდენი რაღაცის გაძღოლა. ამიტომაც მჭირდება ავტორები, ანუ ადამიანები რომლებიც ჩემსავით უყურებენ ჩვენს გარშემო გამეფებულ და ჩამყაყებულ ღორობას და უნდათ, რომ ამაზე ხალხსაც მიუთითონ.

ავტორობა კი საკმაოდ ადვილია. დაინახე რამე ღორობა სადმე? გადაუღე სურათი და გაუშვი ღორობის არქივში. უმარტივესია. და რაც მეტი იქნება ასეთი ადამიანი, მით უფრო დიდი და სრული არქივი გამოგვივა. ასე რომ ზა ძელა, ღორებზე მონადირეებო!

header

ყაზბეგი


გუშინ, რუსულმა ინფოწყაროებმა გაავრცელეს ინფა (შეიძლება უტკაც არის შემოგდებული), რომ რუსი და ოსი მთასვლელები აპირებენ ყაზბეგის მთაზე ასვლას და იქ რუსული და ოსური დროშის დარჭობას.

ნუ პირველი რეაქცია ალბათ ბუნებრივად ერთნაირი მოსდის ყველას – შიგ ხომ არ აქვთ? მაგრამ სხვანაირი რეაქცია გაჩნდა ფორუმზე, იუზერი წიწილა გვპირდება, რომ

საჯაროდ, მთელი ფორუმის თვალწინ ვდებ ფიცს რომ უახლოეს 10 დღეში ქართველი მთამსვლელბი ავალთ მყინვარწვერზე და იმ დროშებს თბილისში ჩამოვიტანთ შემდეგ გნებავთ ტრაკში გამოვისვამთ გნებავთ დავწვათ, სანაცვლოდ კი ძალიან დიდ ქართულ დროშას აღვმართავთ მყინვარზე

ვოტ. ძალიან კარგი, იმედია ეს ყველაფერი კარგად დასრულდება და ასევე შეპირებულ ვიდეოებს და სურათებს იხილავთ აქ, რუსულ/ოსური დროშების მოხსნის და შესაბამისად ტრაკში გამოსმის. წარმატებები…

kazbegi

ქართული ბლოგები [vpost]


როგორც იცით (ან არც იცით) დოდკას აქვს ქართული ბლოგოსფეროს მიმოხილვა დაწყებული. მე და პიკოლინა განვავრცობთ თემას და გთავაზობთ ამავე თემაზე ვიდეოპოსტს. როგორც ამ ვიდეოს ორიგინალ აღწერაშია ნახსენები:

თუკი ამ პოსტში შემთხვევით თქვენ თავსაც აღმოაჩენთ, ნუ გაბრაზდებით, ან გაითვალისწინეთ ყველაფერი, ან უბრალოდ გაიღიმეთ…

ასე რომ დატკბით ”გადაცემით”, რომელმაც უკვე ასე თუ ისე ჩამოყალიბებული ფორმა მიიღო. ვიდეო თითონ 11 წუთიანია, ამიტომაც რამდენჯერმე ჩავატარეთ ტესტი თუ რამდენად ყურებადია – ფაქტიურად თვალს ვერ მოწყვეტ. მაშ ასე, გენადი, ფონოგრამა:

Permalink: http://vimeo.com/4393022

პ.ს. ეს ვიდეო წესით გუშინვე უნდა დამეგდო, მაგრამ საღამოს გასაქცევი ვიყავი და ვეღარ მოვახერხე. თუმცა რა განსხვავებაა…

ხეპინესი


დღეს სამუშაოზე ოფიციალურად გამაფორმეს, ასე რომ ჩემი დროებითი უმუშევრობა დამთავრდა, რომელსაც აქა-იქ ავსებდა დამამშვიდებელი ტიპის სამუშაოები. და მე ბედნიერი ვარ, ან უნდა ვიყო. მაგრამ ჩავუღრმავდი ჩემს თავს (მოგიტყან სიღრმეები) და აღმოვაჩინე, რომ მძლავრად დიაგონალზე მკიდია ეს ყველაფერი. მაშ რაშია საქმე? ნუთუ დამერხა და აღარ შემიძლია ვიყო რამით კმაყოფილი და ამ კმაყოფილებამ ბედნიერებამდე მიმიყვანოს? არ ვიცი, ნამდვილად არ ვიცი, მაგრამ ერთი ვიცი – ერთი კარგი ფსიქოლოგი ალალია ჩემზე.

ეფექტის გასაძლიერებლად უყურეთ ვიდეოსაც. რა არის ბედნიერება, რა სარგებლობა მოაქვს მას და როგორ მივაღწიოთ საერთოდ იმას, რომ ვიყოთ ბედნიერები? მცირედი ფსიქოლოგიურ-ფილოსოფიური წიაღსვლები კამერის წინ. გთხოვთ ჩართოთ ფირი:

Link: http://vimeo.com/3947471

პროლეტარებო ყველა ქვეყნისა…


დილაა… მთელი ღამის უძინარი ვზივარ და ვფიქრობ იმაზე,  რატომ ვარ მთელი ღამის უძინარი და რას მოვითხოვ ამით სამყაროსგან. ბევრი ვიფიქრე თუ ცოტა აღმოჩნდა, რომ უძინარი უსაქმურობის გამო ვარ, თუნდაც იმის გამო, რომ ხვალ დილით არსად ვარ წასასვლელი, არც სამუშაო, არც რამე საგანმანათლებლო დაწესებულება… ერთის მხრივ კარგია ეს, მაგრამ მოსაბეზრებელი. თუმცა რეალური იმედი მაქვს, რომ სიტუაცია მალე შეიცვლება.

ჩემს ღამით ჯდომას ერთი პლიუსი მაინც აქვს, მუზები შემომაწვა და ”ღმერთების დღიურები” განვაახლე პოსტით ”მეორედ მოსვლა”. შეგიძლიათ გადახვიდეთ და დატკბეთ.

მანამდე კი მინდა წარმოგიდგინოთ მორიგი ვლოგი, იგივე ვიდეო პოსტი, სადაც აღწერილია ჩვენი (ვინც ვიდეოში ვართ) ბოლო ვიქენდი, ე.წ. შაფათკვირა. შაფათკვირა პავლიკთან გავატარეთ, რემონტის გაკეთებაში ვეხმარებოდით, ასე თუ ისე, ანუ კიდევ ერთი პროფესიის საწყისები შემიძლია ჩავიწერო აქტივში.

ახლა კი ნახეთ ვიდეო, მე კი დავიძინებ:

link: http://vimeo.com/3834136

”რეალითი” ბლოგები


კაცობრიობა რომ შოუთი და შოუსთვის ცხოვრობს, ეს ჯერ კიდევ რომაელებმა იცოდნენ, ”პური და სანახაობაო” რომ თქვეს, მაგ რომაელებმა ზუსტად. მაგრამ დღეს სულ უფრო და უფრო მეტი რაღაც იღებს შოუს სახეს. შოუს ერთ-ერთი სახეა ე.წ. ”რეალითი”, სადაც ერთი ან რამდენიმე ადამიანის ცხოვრების რაღაც ეპიზოდია აღწერილი. როგორც აღმოჩნდა, რეალითები ყველაზე მეტად ყურებადია შოუებში, ქალების ტალახში ჩხუბის შემდეგ, ხოლო რეალითი ქალების ჩხუბით – ეს არის იდეალური შოუ.

ეს რაც შეეხება ყურებას, ტელევიზორს და ასე თუ ისე ნაკლებად ინტერაქტიულ მედიაფორმებს. დღესდღეობით რეალითის ფორმა ინტერნეტშიც კარგად არის გამჯდარი და სხვადასხვა ”რეალითი ბლოგებში” იჩენს თავს. იყო ეგეთი შემთხვევა, როდესაც ათასობით მკითხველი ყოველდღე ელოდებოდა გოგონას წერილს, რომელიც სუიციდამდე დღეებს ითვლიდა. და აი ისიც, რეალითი ბლოგები საქართველოშიც გამოჩნდნენ და  მკითხველების სიმცირით ვერც დაიჩივლებენ.

ჯინეტის თვალიერებისას ხშირად მხვდება ხოლმე ბლოგები, საკმაოდ პირადული სათაურებით, სადაც პირველ პლანზე ფიგურირებს სიტყვები ”დღიური”, ”საიდუმლო” და ა.შ.. ერთი მხრიდან რომ შევხედოთ ამ ყველაფერს, გაგიკვირდება კაცს, რატომ უნდა დამაინტერესოს სიტყვაზე მე ვიღაცის დღიურმა, სადაც დაწვრილებითაა აღწერილი როგორ გაატარა ავტორმა მთელი დღე, დილით კბილების გახეხვიდან, საღამოს ტამპონის გამოცვლამდე. მაგრამ რატომაც არა? გასაღების ჭუჭრუტანა ხომ კაცობრიობის ერთ-ერთი მოწინავე გამოგონებაა, ის რომ არ ყოფილიყო ხომ არ გვექნებოდა საშუალება სხვისი ცხოვრებით ტკბობისა და საერთოდაც, თუკი ტელევიზიაში ასეთი პოპულარულია საცვლების დემონსტრირება, რატომაც არა ბლოგებში?

მოკლედ, ეს ყველაფერი მაინც ბოლომდე აუხსნელი მოვლენაა, მაგრამ ამავე დროს გამოსაყენებელი, ახლა ვფიქრობ ხომ არ გამეკეთებინა რამე მსგავსი ბლოგი, რომელსაც იმენნო რეალითი შოუს სახე ექნებოდა, რამდენიმე არსებული თუ არარსებული პერსონაჟით, ინტერნეტისთვის ამას დიდი მნიშვნელობა არც უნდა ქონდეს, პრინციპში და გამეშვა, დაე იფრინოს… ვნახოთ, ვნახოთ…

არტ-იდეა


გამარჯობა ჩემო თბილის ქალაქო, როგორც იტყოდა ვიღაც ცაბაძე, ან უბრალოდ გამარჯობა ხალხო, როგორც იტყოდა ცხონებული ბაბუაჩემი, რომელსაც მე ვერ მოვესწარი.

რატომ გაწუხებთ ახლა, ალბათ უცნაურია და არც თემასთანაა დაკავშირებული ჩემი ოფლის დენა, მამენტ არც არაფერთან, უბრალოდ ღამეა, ვზივარ მონიტორთან, არ მეძინება, ან სულაც მეძინება, მაგრამ არ მინდა რომ დავიძინო, ხატოვნად რომ ვთქვათ გატრაკების ხასიათზე ვარ და ვატრაკებ… შეგიძლიათ ეს პოსტი უბრალოდ დააიგნოროთ და გადახვიდეთ შემდეგზე…

როგორც მოგეხსენებათ,არტ იდეის ბლოგი არც ისე დიდი ხნის წინ დაიქოქა, მაგრამ უკვე საკაიფოდ გაიქაჩა და დანავაროტკდა, რაც ალბათ ავტორების სიმრავლის ბრალიცაა, იდეის უჩვეულობისაც და სხვა მრავალი რამის, მოკლედ ფაქტია, რომ ბლოგი გაიქაჩა. მე კი მხოლოდ ამ დილით გავიგე საერთოდ რა ხდებოდა, ”… და მუნ მესმა ხმა იგი ჭურსა შიგან…” ჰოდა შევიჭყიტე და დავიშოკე. დავიშოკე არა მარტო იმიტომ, რომ ყველაფერი ასეთი კარგია და ა.შ. და ა.შ., როგორც ვინცხა იტყოდა ”გაწეპილი ბაზარი…”

…დამშოკა თემებმა, უფრო სწორად ნაწერებმა. შეიძლება ვინმემ მითხრას, ზედმეტად კრიტიკული ხარო, მაგრამ მე ეს მძლავრად მახატია გენიტალიებზე, ასე რომ ვიტყვი რამაც დამშოკა. სკოლაში ყველანი ვწერდით ალბათ თემებს, რომელთა სათაურებიც და შესაბამისად შინაარსებიც წლიდან წლამდე კი არა და თაობიდან თაობამდე არ იცვლებოდა, მე მქონდა კიდევაც, სანათესაოში წვალებით ნაშოვნი, ასეთი თემების კრებული, რომელმაც ჩემამდე რამდენიმე თაობის მომარაგება მოასწრო დაშტამპული ფრაზებით, რომელთაგან ოდნავი გადახვევაც კი მინუსად ითვლებოდა.

და აი ახლა, როდესაც გადავხედე ნაწერებს, ისეთი გრძნობა დამრჩა, თითქოს ერთ-ერთი ასეთი რვეული მქონდა გადაშლილი და ვკითხულობდი გულისამაჩუყებელ ენაზე დაწერილ სტრიქონებს, რომლებიც ისე ჩაიფიქრა წლების წინ შემქმნელმა, რომ საკმარისია მხოლოდ რამდენიმე სიტყვის შეცვლა, ერთგან ცრემლის ჩამატება, მეორეგან განუხორციელებელი ოცნების, საერთო ფონად ნისლის დადება და შესანიშნავი სკუჩნი ნაწარმოები მზადაა, როგორებიც შეგვიძლია ვიხილოთ მეცხრე კლასელი გოგოს მეგობრობის დღიურში…

ასე რომ მოდით, ნუ ვიქნებით ზომბები…

ბეთანიის ქრონიკები-დაკარგულის დღიურები


ლაშქრობა ბეთანიაში
დაკარგულის დღიურები
10 ივლისი 2005 წელი

07:25, სახლი
–გაიღვიძე!
–…
–გაიღვიძე კაცო, დაგაგვიანდება, რვის ნახევარია…
მე ფეხზე წამოვხტი და უხალისოდ დავფაცურდი, საჩქარო მეთოდით ვჭმე, ცარიელი ჩანთა ზურგზე მოვიგდე და ჰაიდა!

08:07, ვაგზლის მოედანი
მივედი…დამხვდა საეჭვოდ ცოტა ხალხი…მდამ, აშკარად რვა საათი იყო ნათქვამი… მე ეგრევე ესკაესას პივას დავეწაფე და როცა დავრწმუნდი რომ არ მოდიოდა მაინც არავინ ერთიც ჩემი მივაყოლე.

08:25, იქვე
თითქოს შევიკრიბეთსავით…13 თუ 15 ვართ…კარგია, შევკრიბეთ ფული და მცოდნე ხალხი გავუშვით “ზა ბაეპრიპასამი” ჩვენ კი, როგორც დაგვაბარეს, მარშუტკის რიგში ჩავდექით. ასე 5 თუ 6 მარშუტკის და ამდენივე პივის შემდეგ ჩვენებიც გამოჩნდნენ, იმდენი პროდუქტებით, რამდენის ყიდვაც ამის მეხუთედ დროშიც კი შეიძლებოდა… მოკლედ, ბატონ ინტელიგენტს რათქმაუნდა არ გავაგებინეთ რომ სანამ ის საყიდლებზე იყო წასული, ჩემს ჩანთაში სამმა საეჭვო ბოთლმა ამოყო თავი და მარშუტკაში ჩავსხედით, სადაც ვიღაც გოგოები მიდიოდნენ ასევე ექსკურსიაზე დაახლოებით იქვე, ასე რომ მთელი გზა ერთმანეთის ყურების გარდა სხვა საქმეც გვქონდა. გზაში ესკაესამ იპოვა ლარიანი, რომელსაც ერთბაშად სამიოდე პატრონი გამოუჩნდა, მაგრამ ყველაზე დამაჯერებლად ინტელიგენტმა დაასაბუთა თავისი საკუთრების უფლება ამ ლარიანზე–”მე რომ დამივარდა მოწმეებიც მყავსო”, ჩვენც პრაპუსწიწე ინვალიდაო და მარშუტკა დავცალეთ.

09:57, მგონი წყნეთი
გადმოვედით მარშუტკიდან და სამიოდე კაცი ეგრევე გავექანეთ ადგილობრივი ბუჩქების გამოსაკვლევად პივისადმი მდგრადობაზე, უკან დაბრუნებულებს კი კაციშვილი აღარ დაგვხვდა ადგილზე… ჰმმ… ჩვენ ეს მართალი რომ ვთქვა დიდად არც გვიდარდია Continue reading “ბეთანიის ქრონიკები-დაკარგულის დღიურები”