კიკეთი ოუფენ ეარი


ასეთი ვიდეოები რომ საბჭოთა დროს არსებულიყო, მას სკოლებში აჩვენებდნენ და ტექსტად მოაყოლებდნენ დიდ ლექციას, ალკოჰოლის და ნარკოტიკების მავნე ზეგავლენის შესახებ. ახლა კი თქვენ თავად მოგიწევთ ამ ტექსტის მოფიქრება, ვიდეოს ყურებისას.

საქმის გამარტივების მიზნით დავაკვირდეთ იმ ტიპს, რომელიც ფონზე ცდილობს, რომ ადგეს. ისე მე როგორც მახსოვს, მეც ვაპირებდი ამ ”ღონისძიებაზე” წასვლას, მაგრამ მოვლენათა ბედნიერი დამთხვევის გამო ბათუმში გახლდით. :)

Advertisements

ექსპერიმენტული ეროტიკა


ეს არის ექსპერიმენტული ნაწარმოები, დავწერეთ სკაიპში, მე და ინკოგნიტომ, კოდური სახელწოდებით Eve, რიგრიგობით ვაგზავნიდით თითო-თითო აბზაცს და შემდეგ ვაგრძელებდით ერთმანეთის მონაყოლს, რაც მთავარია ლაპარაკი მიდიოდა პირველ პირში. საინტერესო სიუჟეტი განვითარდა, მამენტ… მაშ ასე, გაეცანით შედევრს:

ყვავა: საღამოს ძალიან მძღნერ ხასიათზე ავდექი და საწოლზე ჩამოვჯექი. გასიიებულ თავში საქსაფონის ხმა მესმოდა და მახსენებდა, რომ წინა ღამით საკმარისზე მეტად გავიჯვი… ჩავალ ქვემოთ, ბუნგალოში, ბარმენი რამე ჯოჯოხეთის მაშხალას დამალევინებს და თანაც… იქნებ ის გოგოც ვნახო, გუშინდელი.
ტუალეტში შევდივარ, ერთ დაროჟკას აკანკალებული ხელებით ვისრუტავ და კიბეზე ბარბაცით ჩავდივარ. ბარი აქვეა და მეც ზურგით შემაქვს მისი სიფრიფანა კარი..

Eve: საშინელი პახმელია,მქონდა და ახლაც არ ვიტყოდი დალევაზე უარს,თან ცეკვა ძალიან მინდა..რამეს ჩავყლაპავ და შევუბერავ.გუშინდელის მერე ძლივს ამოვისუნთქე,ეს შვებულება ხომ უნდა ჩავაძაღლო და ბოლომდე გავაჯაზო..ბლია გაშრა ყელი.აქ რა ხმაურია და უფრო მეტი ხალხი ვიდრე გუშინ..

ყვავა: ვიღაცას დავეჯახე, არ მიგრძვნია, ზურგსუკნიდან ამომავალ გინებისწინა ტონებზე მივხვდი, მაგრამ ძალიან მეკიდა, მთავადია ახლა ბარამდე მივაღწიო, დავემხო ზედ და ორი თითი ავწიო. ცხვირიც მოქმედებას იწყებს, უკვე სასიამოვნო ღუტუნს ვგრძნობ გულის მიდამოში. ბარმენი მიღიმის და უხმოდ მისხამს ჭიქას, არც მაინტერესებს რა არის, მესამე ჭიქაზე ყველანარ მოძრაობას კიდევ არყის ბლარებიც ემატება და მე ტავს ხმაურუთ ვარტყამ სტოიკას, ჩამესმის მარტო მუსიკა და გვერდზე ჩავლილი ქალების სურნელება. და აი… ის აქ არის, სადღაც აქ იქნება, შენსი არაა, რომ არ ვიპოვო. ნეტა თითონ არ უნდა ჩემი ნახვა? საბოლოოდ ვნებდები და ამღვრეული თვალებით კიდევ ვითხოვ…ბარმენი დანანებით აქნევს თავს და მისხავს.

Eve: ერ გადავწყვიტე ბართან მივსულიყავი თუ სადმე დავდებულიყავი,რომელიმე პუფზე..ბოლოს ისევ ბართან მისვლა გადავწყვიტე.სრული ქაოსად მომეჩვენა იქაურობა რაღც მომენტში..და მესიამოვნა.კონიაკის ჩაძაღლების ხასიათზე ვიყავი და ბარისკენ გავემართე..ზურგით ვიცანი..ისევ გაპროჭილია გავიფიქრე,გამიხარდა? რავი ჯასთ გამიხარდა ალბათ მაგრამ საერთო ჯამში მეკიდე..არ შემოუხედავს,დავცალე ჭიქა,კიდევ დამისხა… ბარმენი არ მევასება,საერთოდ არ მევასება გოგო როა ბარმენი,მაგრამ ახლა მკიდია ლიშბი დამარტყას. Continue reading “ექსპერიმენტული ეროტიკა”

42 გრადუსიანი სექსი


ტაკზ. საბოლოოდ ამიდუღდა ტვინი, გარეთ 42 გრადუსიანი სიცხეა, ნუ ახლა აქ ჩვენთან (რადიოსა შინა) კი გრილასავით, მარა წეღან თავი გავყავი გარეთ და მოვასწარი ტვინის ადუღება.

მაგრამ იმ მოკლე პერიოდში, რაც თავი მქონდა გარეთ გაყოფილი, რამდენიმე რამის დანახვაც მოვასწარი. ნუ ერთი არის ადუღებული ასფალტი მეტროს წინ. მეორე კიდევ გოგო, რომელიც ზაგარს იღებს.

Fireeeeee!!!ჰმ, ეგ გოგო ისე ზაგარს რაც მწვანე ტალღა არსებობს, იმის მერე იღებს ზაფხულობით თავის ფანაჯრაზე შემოსკუპული რაც, ჩვენს შორის არსებული სართულთა სხვაობისდა გამო, გადასარევად დაიმზირება ჩვენი ფანჯრებიდან. ;) და ჩვენც ვუმზერთ. ვუმზერთ და ათასგვარი იდეები მოგვდის, ვინ არის, რა უნდა, სახეც კი არ ჩანს აქედან მისი, ერთი ჩანს, რომ მდედრია. იყო იდეები სურათების გადაღება და პროექცირება, ვიდეო და ა.შ. და ა.შ.

მაგრამ არავის უფიქრია უკეთესზე ნეტა? ამ მოკლე პერიოდში კი მოვასწარი შემემჩნია, რა სიამონებით ისვამდა ხელებს ფეხებზე… ალბათ კრუტუნებდა კიდევაც კატასავით, რას გაიგებ.

ხოდა, უცებ რომ ადგე და აადგე სახლში, ბაბანერკით ( :D ) და უთხრა, წლებია (თუნდაც თვეები) გაკვირდები-თქო, რა რეაქცია ექნება? გაეხარდება? გაბრაზდება? თუ ბეზ რეაქციი? ა ხ.ე.ზ. … უნდა სცადოს ისე კაცმა რა… :D

ეგეც შენი სექსი 42 გრადუსში… აბა მართლა სექსები იქნებოდა გეგონა? :P

ბეთანიის ქრონიკები-დაკარგულის დღიურები


ლაშქრობა ბეთანიაში
დაკარგულის დღიურები
10 ივლისი 2005 წელი

07:25, სახლი
–გაიღვიძე!
–…
–გაიღვიძე კაცო, დაგაგვიანდება, რვის ნახევარია…
მე ფეხზე წამოვხტი და უხალისოდ დავფაცურდი, საჩქარო მეთოდით ვჭმე, ცარიელი ჩანთა ზურგზე მოვიგდე და ჰაიდა!

08:07, ვაგზლის მოედანი
მივედი…დამხვდა საეჭვოდ ცოტა ხალხი…მდამ, აშკარად რვა საათი იყო ნათქვამი… მე ეგრევე ესკაესას პივას დავეწაფე და როცა დავრწმუნდი რომ არ მოდიოდა მაინც არავინ ერთიც ჩემი მივაყოლე.

08:25, იქვე
თითქოს შევიკრიბეთსავით…13 თუ 15 ვართ…კარგია, შევკრიბეთ ფული და მცოდნე ხალხი გავუშვით “ზა ბაეპრიპასამი” ჩვენ კი, როგორც დაგვაბარეს, მარშუტკის რიგში ჩავდექით. ასე 5 თუ 6 მარშუტკის და ამდენივე პივის შემდეგ ჩვენებიც გამოჩნდნენ, იმდენი პროდუქტებით, რამდენის ყიდვაც ამის მეხუთედ დროშიც კი შეიძლებოდა… მოკლედ, ბატონ ინტელიგენტს რათქმაუნდა არ გავაგებინეთ რომ სანამ ის საყიდლებზე იყო წასული, ჩემს ჩანთაში სამმა საეჭვო ბოთლმა ამოყო თავი და მარშუტკაში ჩავსხედით, სადაც ვიღაც გოგოები მიდიოდნენ ასევე ექსკურსიაზე დაახლოებით იქვე, ასე რომ მთელი გზა ერთმანეთის ყურების გარდა სხვა საქმეც გვქონდა. გზაში ესკაესამ იპოვა ლარიანი, რომელსაც ერთბაშად სამიოდე პატრონი გამოუჩნდა, მაგრამ ყველაზე დამაჯერებლად ინტელიგენტმა დაასაბუთა თავისი საკუთრების უფლება ამ ლარიანზე–”მე რომ დამივარდა მოწმეებიც მყავსო”, ჩვენც პრაპუსწიწე ინვალიდაო და მარშუტკა დავცალეთ.

09:57, მგონი წყნეთი
გადმოვედით მარშუტკიდან და სამიოდე კაცი ეგრევე გავექანეთ ადგილობრივი ბუჩქების გამოსაკვლევად პივისადმი მდგრადობაზე, უკან დაბრუნებულებს კი კაციშვილი აღარ დაგვხვდა ადგილზე… ჰმმ… ჩვენ ეს მართალი რომ ვთქვა დიდად არც გვიდარდია Continue reading “ბეთანიის ქრონიკები-დაკარგულის დღიურები”

ექსკურსია არმაზში


26 ივნისი 2005

ქრონიკა 1. “თბილისი”

…დამაგვიანდა…
დილით უნდა შევკრებილიყავით 8 საათზე. მე როგორც ყოველთვის, ის ღამეც ვერ დავიძინე და სადღაც დილის 6–ისთვის ჩაძინებული 7–ზე დაპანიკებული წამოვხტი ლოგინიდან და დიდუბისკენ გავექანე…მაინც დამაგვიანდა… მე და თეკლა ერთად მივედით და იქ უკვე კააააი ბლომად ხალხი დაგვხვდა…მისალმებები, მპაჩები, მპუჩები და ა.შ. მოკლედ როგორც იქნა მოვიფიქრეთ და ავტობუსში ჩავეყარეთ, ვინც ვერ მოიფიქრა და ის ბაზარში წავიდა. მსმელმე სასტავმა ეგრევე ვიზრუნეთ (რა თქმა უნდა) სასმელზე, მე, ლუქსა, მირაბელა და არაფორუმელი, ორშაფათიდან რომ დავრეგისტრირდებიო რომ თქვა . კონტრაბანდული ტვირთი შევიტანეთ ავტობუსში და მის გასვლამდე ხმა არ ამოგვიღია…

ქრონიკა 2. “გზაში–ავტობუსი”

დავაბინავეთ რა ეს ტვირთი (და სხვაც, ანუ ზაკუსკა) აფტობუსში და დავიძარით, ანუ დავიგულეთ რომ არავინ მას აღარ შეეხებოდა, გახარებულები შევუდექით ნასკებში დამალული პივის მოხმარებას, რომელსაც იქვე მივახმარეთ მისტერ ლავერმანის ლიტრანახევრიანი პივა და ასე თქვათ პად გრადუსომ და შესაბამისად კაააი ხასითზე მივენდეთ შაფიორს…

ქრონიკა 3. “გზაში–ფეხით”

აჰაა! როგორც იქნა ჩავაღწიეთ მცხეთის გადასახვევამდე და გადმოვბარგრით ავტობუსიდან, რომელშიც, მამენტ, მარტო ჩვენ ვისხედით… გადმოვბარგდით და ახლა გამოჩნდა ჩვენი ავლა–დიდება, რომელშიც შედიოდა კონტრაბანდა (მაგას აღარ ჩავთვლი), საჭმელი–გაურკვეველი შემადგენლობის და რაოდენობის, ბურთი და ბამბიგტონი– არ ვიცი საიდან და რატომ, იქვე ნაყიდი პური, რეჯინა (მინი ვლადი) და…ნუ მგონი ეს იყო სულ…რავი, ეგაა რა… Continue reading “ექსკურსია არმაზში”