როგორ ვაქციოთ მეტრო MMORPG თამაშად?


იმისათვის, რომ მეტროპოლიტენი (და სხვა მსგავსი ტრანსპორტები) ვაქციოთ თამაშად, არსებობს სულ ორი მეთოდი. პირველი მათგანია შევიდეთ ტორენტებზე, ვნახოთ კომპიუტერული თამაში Metro 2033, გადმოვწეროთ და გავირღვეთ თამაშში. მეორე მეთოდი კი უფრო კრეატიულია და მას ლონდონის მეტროს თავკაცებმა მიაგნეს. ეს მეთოდი იმდენად მომეწონა, რომ სიამოვნებით ვითამაშებდი მსგავს თამაშს თბილისშიც.

მიგნება კი მდგომარეობს შემდეგში. ყველასათვის მოსაბეზრებელი და დამღლელი მგზავრობისთვის რომ სახალისო და რაც მთავარია, მარკეტინგულად გამართლებული ფორმა მიეცათ, ლონდონელმა გენიოსებმა, რომლებიც სამგზავრო ბარათის (აი ჩვენც რომ გვაქვს, მასეთის) ყოველ გატარებას ისედაც აღრიცხავენ, ამ მონაცემებისგან თამაში შექმნეს. გააკეთეს საიტი, სადაც თამაშის მსურველი გადის რეგისტრაციას საკუთარი ბარათით, ეწერება სასურველ გუნდში და ვუალა – ის ავტომატურად ხვდება MMORPG-ში. საიტზე ყველა მოთამაშე იღებს კვესტებს, დაახლოებით “მიდი ამა და ამ სადგურიდან ამა და ამ სადგურამდე” და რევარდის სახით ექსპერიენს პოინტები ემატება. ოღონდ, მთელი ფიშკა იმაში მდგომარეობს, რომ მისვლაში იგულისხმება მართლა მისვლა, მეტროში ან ავტობუსში ჩაჯდომა და მისვლა. კვესტის შესრულება ავტომატურად ფიქსირდება, სამგზავრო ბარათის გატარებით. გარდა ამისა, ისევე როგორც ყველა თავმოყვარე MMORPG-ს ეკადრება, მოსულა მეტროს სადგურების დაპყრობა გუნდების მიერ, ხანდახან ჩითავენ NPC-ები, ბონუს კვესტებით და ა.შ., მოკლედ მშვენიერი თამაშია. ამ ყველაფრის სადემონსტრაციო ვიდეო შეგიძლიათ იხილოთ ქვემოთ.

შეთქმულების თეორიის მოყვარულები ცხადია იტყვიან, რომ ეს არის ჩვენზე თვალთვალის კიდევ ერთი ნიმუში ან ინსტრუმენდი. დამშვიდდით მეგობრებო, ყველას რომ გვითვალთვალებენ ეს ისედაც ყველამ ვიცით და კრეატიულად მაინც გვითვალთვალონ, ისე რომ მათთვისაც სასიამოვნო იყოს და ჩვენთვისაც. მე ასეთ თამაშს აუცილებლად ვითამაშებდი, თქვენ არა?

მოდი, ვნახოთ რას ფირობს ერი:

ჰო, დამავიწყდა გუგლის მოყვარულებისთვის დამეწერა – თამაშის სახელია Chromorama.

Advertisements

უნივერსალური პოზის წუთი


ამა წლის 1 ივლისს, რუსთაველის მეტროსთან უნივერსალური პოზის ფლეშმობი გაიმართა. ბევრი ლაპარაკისა და შესავლის გარეშე გთავაზობთ ამ ფლეშმობის ამსახველ ვიდეოს. გადაღება და მონტაჟი – ცხადია მე.

ყვავილი მტვერში


ცამეტი წლის ხარ და შენი ტყვეა
ჭაღარა გულის ზმანება ავი, –
ჩააწყვეთ რიგში ცამეტი ტყვია,
ცამეტჯერ უნდა მოვიკლა თავი!

გალაკტიონ ტაბიძე

დილა სუსხიანი გათენდა. ასეც უნდა ყოფილიყო, ნოემბერია უკვე და ყინვები დაიწყო. აბუზული ბეღურასავით ვიდექი გაჩერებაზე და სამხრეთ ამერიკის უღრანი ტყეების სითბოზე ვფიქრობდი. რაღაცას გამოვყევი მეტრომდე და ტვინ- და გულგაყინული მოვკალათდი პირველივე შემხვედრ სკამზე. წინ სახლი მელოდებოდა…

თვალი გავახილე, უფრო სწორად მატარებლის უშნოდ შეჯანჯღარებამ გამახელინა და გული გამითბა. ჩემს წინ იჯდა ის, პატარა ყვავილი, წითელი პალტოთი. სამედიცინოს მეტრომდე გულაფანცქალებული ვიჯექი და ხანდახან ფარულად გავხედავდი ხოლმე. ზედა ციტატის არ იყოს, ცამეტ წელზე დიდი არც ეს იქნებოდა, მაგრამ რაღაცნაირი გამოხედვა ჰქონდა, სხვანაირი. არ ვიცი რა დამემართა, რამ გადამრია ასე, მაგრამ მაინც მჯერა, რომ გავა წლები და მე მას კიდევ შევხვდები. ან თავად წაიკითხავს ამას და შემეხმიანება…

მანამდე კი ერთ სიმღერას დაგიტოვებთ, ისე რა, განწყობისთვის:

მსგავსი პოსტი: მე მეტროში.

შემოდგომის მეორე დღე


ნუ გეშინიათ, შემოდგომის ბოლომდე  ყველა დღის  მსგავსად გადანომრვას არ ვაპირებ, ეს უბრალო დამთხვევაა, ფანტაზიაში პრობლემები არ მაქვს და საერთოდაც, თუ ატყობთ, რომ ამ სათაურს წინა პოსტტან საერთოდ რაიმე კავშირი აქვს, ეს ყველაფერი თქვენი პარანოიის ბრალია.

თუმცა! აქ იწყება მთავარი ანუ ის, რატომაც ამ პოსტს ვწერ, უფრო სწორად ის, რის გამოც გავაკეთე ის, რის გამოც ვწერ ამ პოსტს. მოკლედ რომ ვთქვათ, სიზარმაცეზე მინდა გესაუბროთ, ოღონდაც ამჯერად არა თეორიულ სიზარმაცეზე, არამედ ასე ვთქვათ, გამოყენებით სიზარმაცეზე.

ზარმაცი და უნებისყოფო რომ ვარ, ეს თქვენც კარგად მოგეხსენებათ და შეიძლება ითქვას, რომ მეც ვიცი. თუმცა (ეს უკვე მეორე თუმცა) ამ ყველაფრის დაძლევა რომ შემიძლია დაადასტურა იმ ფაქტმა, უფრო სწორად რომ ვთქვათ, იმ საგმირო ფაქტმა, რომელიც ამ 66-იოდე დღის წინ ჩავიდინე – სიგარეტის მოწევას თავი დავანებე. თავისთავად სიგარეტის გადაგდებაში საგმირო არაფერია, ვიცი ხალხი, რომელსაც ერთი ორმოცდაათჯერ მაინც აქვს ეს გაკეთებული, მთავარია მოწევის არგაგრძელება, რაშიც მე მართლაც რომ გმირი ვარ.

ზედა აბზაციდან გამომდინარე, მე შემიძლია გავაკეთო ყველაფერი, რასაც მართლა მოვინდომებ (აქვე გაიხსენეთ ფრაზა, რომელიც უამრავ მწეველს ახასიათებს – ”როცა მოვინდომებ, მაშინ დავანებებ” და ამას მოყოლებული სანთებელის ნერვიულად გაჩხაკუნების ხმა და მიხვდებით, რომ მარტო თქმა არაფერს ნიშნავს). ჰოდა ვიფიქრე, რატომ არ გამოვიყენო ეს სკილი ბლოგთან მიმართებაში? არაერთხელ შევხებივარ ამ თემას, დავადგინე კიდეც, რომ აუცილებელია ყოველდღე წერა, დავიწყე კიდეც მაგრამ მოვეშვი. მაგრამ ახლა მე მაქვს ზემოთხსენებული ყოვლისშემძლეობის სკილი!

მაშ ასე, ბევრი რომ აღარ გავატრაკოთ, შემოდგომის ბოლომდე არამგონია გავქაჩო ასე, მაგრამ სექტემბრის ბოლომდე, ანუ 30 რიცხვის ჩათვლით, ჩემს თავს ვიწვევ სოცშეჯიბრებაში, ყოველდღიური წერის. ვინაიდან და რადგან სექტემბერი გვპირდება, რომ საინტერესო უნდა იყოს, წესით პრობლემა არ უნდა მქონდეს იმაზე, თუ რა დავწერო. ყოველდღე თუ რამე მოხდება, მაგას რა ჯობია? ასევე ვიწვევ დოდკას და ვთხოვ მას, რომ მსგავსი არგამოცხადებული, მაგრამ მიმდინარე აქცია არ შეწყვიტოს, თორემ ჩემი შთაგონება ერთიორად დაიკლებს და ისევ ჩავეშვები ჭაობში. მაშ ასე, ველქამ თუ სექტემბერი!

აქვე პ.ს., რომელიც პოსტის body-ში ვერ ჩავატიე. იმედია შეამჩიეთ, რომ ჰედერი შევცვალე, ჰოდა მაინტერესებს რას ფიქრობთ ამაზე:

შემოდგომის პირველი დღე


მოვიდა შემოდგომა, როგორც იქნა, ის კი არა და მისი ერთი დღე უკვე გავიდა კიდეც. შეგახსენებთ, უფრო სწორად კი შევიხსენებ, რომ ეს ის დღეა, რომელზეც დიდი იმედები მქონდა დამყარებული და ხელების (მუშტების) აქეთ-იქეთ ქნევით და მკერდშიცემით მოვთქვამდი მათ შესახებ ბოლო ვიდეოპოსტში. ვნახოთ რა მოუვიდა ამ იმედებს.

1. ტელეიმედი, ნი2მედი და ჩვენიმედი – ეს საერთო სათაური შეიძლება დაერქვას პირველ იმედს, რომელიც დაკავშირებული იყო ჯანელიძის მიერ ცალყბად ნათქვამ ფრაზასთან – ”სექტემბრისთვისო”. ჯერჯერობით არც ერთი საპატიო თუ არასაპატიო მიზეზით არ დაგვკავშირებია ტელეიმედის არცერთი წარმომადგენელი, შესაბამისად არ ვიცით, განვაგრძოთ თუ არა ოცნების კოშკების აგება ამ მხარეს.

2. მეტრო, ტრამვაი, ტროლეიბუსი – ტრანსპორტის სამი სახე, რომელიც მოიხმარს ელექტროენერგიას. აქედან ერთ-ერთში გამაფორმეს (თავიდან) და ზემოთაღნიშნული თარიღიდან, ანუ პირველი სექტემბრიდან უნდა დამეწყო მუშაობა. თუმცა მოხდა ის, რაც სავსებით არ გამიკვირდა. ბრძანება, რომლის მიხედვითაც მე ეს უნდა მექნა, ჯერჯერობით სადღაც გრძელ დერეფნებში დაიარება და თუკი ვენდობით ჩემს მეექვსე გრძნობას, რომელმაც ჩემი ამ დერეფნებში ყოფნისას მომაკითხა, კიდევ კარგახანს მოუწევს ბოდიალი.

3. გასაუბრება, ბარები, კაბარეები – გასაუბრებაზეც ვიყავი, ქალაქ თბილისის ერთ-ერთ კვებით დაწესებულებაში (დაჟე წვერიც კი გავიპარსე ამ დღისთვის), რომელიც ძირითადად ორიენტირებულია ხალხის ალკოჰოლისადმი დამოკიდებულების აღმოფხვრაზე და ამავე ხალხში ბარად მოიხსენიება. გავესაუბრე მეტად უცნაურ მენეჯერს და წამოვედი. რაც მთავარია დამაიმედა, სადღაც 10 რიცხვისთვის დაგიკავშირდები, ახლა ხომ ხედავ, რემონტი გვაქვსო. რემონტი კი მართლაც შთამბეჭდავი იყო და იმდემად მასშტაბური, რომ დიდი ეჭვი მაქვს, 10-ში რომც დამიკავშირდეს, სავარაუდოდ მუშის პოზიციას უფრო შემომთავაზებს, მიეხმარე ჩემებსო, ვიდრე ბარმენისას. ასეა თუ ისეა, ვნახავთ რაც მოხდება.

4. დომეინი – ესეთი მოკლე და კონკრეტული სათაური სავსებით საკმარისია ამ მოვლენის აღსანიშნავად. რამოდენიმეპუნქტიანი ცხარე მიწერმოწერის შედეგად, როგორც იქნა დარწმუნდნენ ინტერნეტის განვ. ცენტრში, რომ bigcrow.ge-ს რეგისტრაცია მართლაც მნიშვნელოვანია ჩემთვის და ამისთვის ყველაფერზე წამსვლელი ვარ. შესაბამისად თავადაც წავიდნენ ყველაფერზე და დომეინი ვორდპრესის დიენესებზე გაწერეს. რაღა დარჩა? ფაქტიურად არაფერი, 10 ინგოდვიტრასტის ეკვივალენტი უნდა გადავაპეიპალო იქ, სადაც ჯერ არს და დომეინიც ბლოგს მიებმება. მამენტ რაღა მიებმება, მოებმება.

ასე რომ ასე, შემოდგომა ნაყოფიერად და რაც მთავარია, იმედიანად დაიწყო. Yo!

პ.ს. ფოტო განწყობისთვის, შეგიძლიათ ამობეჭდოთ, ჩარჩოში ჩასვათ და სხვა პაპსა სურათებთან ერთად ოთახში ჩამოიკიდოთ:

Autumn

კედლის და სამაგიდო მხატვრობა


ყველას გისწავლიათ სკოლაში და ალბათ უნივერსიტეტებშიც… და იმედია გახსოვთ კედლის და მერხის მხატვრობა… პოეზია… პროზა… ნაკვესები… ასევე ჭერზე მიკრული ასანთის დამწვარი ღერები… დღემდე მახსოვს მე წარწერა QUEEN გაკეთებული ჩემი სკოლის კედელზე (კედელი, ზეთი) რომელიც პირველი კლასიდან მომყვება და ჩემს ბავშვობასთან მაკავშირებს.

რაც შეეხება კედლის მხატვრობას და პოეზიას… მართალია იგი ძირითადად ეროტიულ და მუსიკალურ ხასიათს ატარებს, ლაპარაკია ძველ და პასტით შესრულებულ ნაშრომებზე, 2 PAC, Metallica, რაც მთავარია სწორად დაწერილი, თანამედროვე ფლომასტერით დაწერილი Rock 4 evar -ის და Metalika-სგან განსხვავებით, მისი მნიშვნელობა ფასდაუდებელია, ეროტიკაც ხომ ხელოვნების ნაწილია.

რაც შეეხება პოეზიას, მისი ნიმუშები უფრო მერხებზე გვხვდება, ვიდრე კედლებზე, გამომდინარე მისი შესრულების სირთულიდან. ისინი ძირითადად ეხება პატარა ძმის, დის ყოლის, მასწავლებლების მშობლების და ახლო ნათესავების მოკითხვის, ასევე სიყვარულის ახსნისა თუ უარყოფის თემებს. ასევე გვხვდება მემორიალური ნაკვესებიც ( აქ იჯდა გიგა, 1987 წელი ).

ჩვენი მთავრობა კი ცდილობს ეს ყველაფერი გაანადგუროს და ხაზი გადაუსვას, ამაზე მეტყველებს მასიურად წამოწყებული სკოლების რემონტი და რეინვენტარიზაცია. ჩვენ ეს არ უნდა დავუშვათ! ჩვენ ხმა უნდა ავიმაღლოთ ბარბაროსობის წინააღმდეგ! ჩვენ უნდა დავიცვათ ჩვენი კულტურული მემკვიდრეობა, რომელიც უკვე ისტორიის ნაწილად იქცა!

მოდი შევქმნათ რაიმე ფონდი, რომელიც დაიცავს ამ ყველაფერს განადგურებისგან. შესაწირი ფონდში შეგიძლიათ მოიტანოთ დელისის მეტროსთან რომ პივნოია იქ, დილის 12-დან 2 საათამდე. მიკითხეთ მე.

მე მეტროში


 

მეტროში ვარ და ვაგზლიდან დელისისკენ მოვდივარ. ბოლო ვაგონში ვზივარ და ბლექზე ვლაპარაკობთ. პოლიტექნიკურიდან მარტო დავრჩი და აღარ ვიცი რა ვქნა. ცოტა ხანი ვუყურე მოპირდაპირედ მჯდომარე ორკების უშნო ზასაობას და გადავწყვიტე რომ ”არ ღირს”

მეტროში ვარ, საღამოს 10 საათია დაახლოებით და არ ვიცი რა ვაკეთო, სასტიკად არ მიყვარს მეტრო. გვირაბია და გვირაბი, არაფერი იქ არ ხდება, ეს მაგონებს იმ მდგომარეობას, როდესაც შვიდი კაცის ზახოდი გაქვს მოწეული და გაყლეპროჭებულ მდგომარეობაში ხარ, მაშინაც ასე უაზროდ მიდიან შენს გვერდზე ცხოვრების მოვლენები, როგორც გვირაბის კედლები. და უცებ…

…გვერდზე ვაგონში გოგოები დავინახე, გრძელი თმები ჰქონდათ და როკისტულად ეცვათ, ახალგამოჩეკილ როკისტებს რომ აცვიათ ისე. ფეხზე წამოვდექი და დავაკვირდი. როგორც თოვლიან მინდორში ჩანს ყვავილი, ისე ჩანდნენ ისინიც ჩამუქებულ-ჩაშავებული მგზავრებს ფონზე. ”გოცირიძე, ბოლო გაჩერება, გთხოვთ…” გადმოვედი. ისინიც გადმოვიდნენ, მაგრამ აშკარად არ აპირებენ წასვლას არსად. არც მე არ ვაპირებ, რა მეჩქარება, გარეთ სველა და ცივა, აქ კი თბილა და ოთხი პუნკია.

-გამარჯობა :) – გავიღიმე მე.
-მჰმ, გაგიმარჯოს – არც ისე გულიანად მიპასუხა ერთ-ერთმა, რომელიც შემდეგაც ყველაზე მეტს ლაპარაკობდა, ფაქტიურად სხვებს ხმა არც ამოუღიათ.
-თქვენ როკისტები ხართ? – ჩავიღიღინე მე.
-ისე რა – იყო სტანდარტული პასუხი (დედა რა ვუთხრა მერე-გულზე შემომეყარა)
-შენ ყვავი არა ხარ? – არ დამცალდა პასუხი.
ჩემს გაოცებულ სახეზე ცხადად ამოიკითხავდით ყველაფერს.
-და ფორუმზეც ჩითავ არა?
რა ფორუმზე, რის ფორუმზე – ამის კითხვა არც მომსვლია აზრად, გავუღიმე მხოლოდ. გამიღიმა მანაც.
-და რა გქვია? – გადავედი მე შეტევაზე. შეტევამ გაიარა:
-ანი.
მისი დაქალები ამ დროის განმავლობაში ჩუმად იდგნენ და აშკარად ოცნებობდნენ რომ ეს მთვრალი გრძელთმიანი არსება მოშორებოდა მათ. მაგრამ ჩემი მოშორება არც ისე ადვილი იყო. მე დავადგინე რომ ანი და მისი ერთი დაქალი მიდიოდნენ ვაჟისკენ, დანარჩენები კი აქვე. რაღა მიჭირდა, ტო ესწ იმათ რაღა უჭირდათ, ვინც ვაჟისკენ მიდიოდა, მოვიდა ცოტა ხანში მატარებელი, რომელ ცოტა ხანშიც მე უკვე მოვასწარი ტვინის გაბურღვა იმით, რომ პუნკი ქლიბობაა და მთვრალი არ ვარ.

ცოტა ხანში მატარებელი მოვიდა, ანი და მისი ერთი დაქალი მეტრო შიგნით ჩასხდნენ და წავიდნენ. მე ახლაღა გამოვერკვიე, ზემოთ ორი გოგო მიდიოდა. გავყევი. სამარშრუტოების გაჩერებაზე დავეწიე.

-ასე ადვილი არაა ჩემი მოშორება – გავიღიმე მე და იქვე დავამატე – თქვენ აშკარად ოცდასამ ნომერს ელოდებით, ასე რომ მოგიწევთ ჩემთან ერთად დროის გატარება.
ასეთი პირდაპირობა და ”სინაგლე” მათთვის აშკარად უცნობი და გაუგებარი აღმოჩნდა,რადგანაც ისინი ჩუმად იდგნენ და ჩემს ლაქლაქზე მხოლოდ და მხოლოდ თავს აქენვდნენ, ან თანხმობის ან უარყოფის ნიშნად. ძირითადად უარყოფის, რადგანაც მე დავუწყე მათ ათასგვარ სისულელეზე ლაპარაკი, რაზეც ერთ-ერთმა, რომელიც ამ ოთხიდან ყველაზე სტერვა იყო და სახელიც არ უთქვამს, მკითხა რას ფილოსოფოსობო.

სამაგიეროდ მე მოვასწარი მეორე, რომელსაც თავისივე თქმით ეკა ერქვა, დამეპატიჟა კონცერტზე კვირას და საკმაოდ მკვირცხლი, თუმცა არცთუისე დამაჯერებელი უარი მიმეღო მისგან. უარი იმდენად არადამაჯერებელი იყო, რომ ჩვენი დამშვიდობება ატარებდა სახეს ”გნახავ კვირას კონცერტზე”. იმედია მოვლენ.

და რა მინდოდა ახლა მე. არც არაფერი, მოვედი სახლში და გიყვებით ამას, ვისაც გინდათ აქედან ფილოსოფიური დასკვნები გამოიტანეთ, ვისაც გინდათ მეთოდები დახვეწეთ, მე უბრალოდ მინდა და ვწერ. ვოტ ი ვსიო. აპა ხე და აპა ბუჩქი, ახლა მე ჩემი არყის კოლექციას მივადგები.