როცა სამი ქალი მყავდა…


იყო დრო – სოკრატე

მახსოვს პერიოდი, როდესაც გარემოებათა კეთილი, ზოგისთვის კი ბოროტი დამთხვევით ერთდროულად სამი ქალი მყავდა. წარმომიდგენია მამაკაცთა 90%-ის სახე ამ წინადადების წაკითხვის შემდეგ, მეც ეგეთი სახე მექნებოდა ზუსტად – Me Gusta. თუმცა, სიმართლე რომ ვთქვა, რამდენადაც ეს სასიამოვნოა, იმდენად გულისმომკვლელი გვერდითი ეფექტებიც აქვს.

პირველი ეფექტი არის ყველასათვის ცნობილი, მოდუნების ეფექტი, რომელიც თქვენს ცხოვრებაში თუნდაც ერთი ცოცხალი ქალის არსებობის შემთხვევაში დგება – მონადირე გადაეჩვევა ნადირობას და ფერმაში მოწეულ საჭმელს მიირთმევს. და რაც უფრო დიდია ეს ფერმა, მით უარესი. თუმცა ეს არ ნიშნავს, რომ მთლად უნდა გავტყიურდეთ და ვანნაითსტენდების დიეტაზე დავჯდეთ – ცოტა ისიც და ისიც.

თუმცა სინამდვილეში ამაზე არ მინდოდა წერა. ერთი კონკრეტული მომენტი მინდა გავიხსენო როდესაც, როგორც უკვე ავღნიშნე, სამი ქალი მყავდა. ჩემზე ბედნიერი კაცი არ დადიოდა მსოფლიოში, ასე მეგონა სანამ საქმე საქმეზე არ მიდგა და უეცრად სადღაც ბარში არ გამომეღვიძა, მაგიდაზე თავდადებულს. საიდან მოვხვდი იქ და რას ვაკეთებდი, ნაკლებად მნიშვნელოვანია, მთავარი ისაა, რომ მარტო ვიყავი.

მარტო ვინ არ ყოფილა შეკაცოო, ჩამესმის ყურში. ეტყობა მაშინაც ჩამესმა ეს ფრაზა და ამით გამხნევებულმა მშვიდად ამოვიღე ტელეფონი და… გავიჭედე. ვის დავურეკო? მე ხომ ბედნიერი კაცი ვარ, სამი ქალი მყავს. მერე რა, რომ არც ერთი აქ არ არის, ამის მადლობელიც უნდა ვიყო, იმიტომ რომ აქ რომ იყონ… მოკლედ, ქალთა ერთ სივრცეში არათავსებადობის პრინციპის თანახმად ჯობია, თუ ეს არ მოხდება. ასეა თუ ისე, ტელეფონი მიჭირავს, რომელშიც მთელი სამი ნომერი მიწერია (დიახ, სხვა ნომრები არ მიწერია, ვის რაში ვჭირდები) და დილემაც სახეზეა – რომელს დავურეკო?

ძალიან მარტივი გადაწყვეტილება მივიღე – ანბანის მიხედვით ჩამოვყევი.

პირველი საუბარი ძალიან მოკლე იყო, სადაც მე მსმენელის როლში ვიყავი მხოლოდ. უკვე ძალიან ნაცნობი ხმის მქონე ქალმა მაცნობა, რომ ”მობილური ტელეფონი გამორთულია ან…” და ა.შ., როგორც ტექსტია. მოკლედ, პირველი ციყვი ფუღუროში არ არის. ეგ არაფერი – შევძახე საკუთარ თავს – კიდევ ორი ზარი შეგიძლია გააკეთო. საკუთარი მდგომარეობით აღფრთოვანებული ვუშვებ მეორე ზარს და ამჯერად ”მობილური გამორთულია”-ს ქალთან საუბარი აღარ მიწევს. თუმცა სიგნალის დაგვიანების მიხედვით ვხვდები, რომ ობიექტი არც ისე ახლოს უნდა იყოს. ჩემი ბედის ცოდნამ არ მიღალატა – ჩემი მეორე სიხარული ქალაქგარეთაა, საკმაოდ შორს. ის კი არა, ჯერ კიდევ გზაშია და ამით შეწუხებულ-გაბრაზებული ტვინს აქეთ მიპობს. სასწრაფოდ ვათამაშებ ტელეფონის დაჯდომის სცენას და ზარს ვწყვეტ.

თავი კორბენ დალასი მგონია, რომელსაც ერთადერთი ღერი ასანთი აქვს და ამით უნდა გადაარჩინოს მსოფლიო. ოღონდ ასანთის ღერი ჩემი ტელეფონია, გადასარჩენი მსოფლიო კი – მე. კარგ დროს დავრეკე, ზუსტად დღესასწაულის მეორე დღეს მივუსწარი. ”დღეს ვზეიმობ, კალენდარში დღე წითლად მაქვს აღნიშნული და სახლიდან არ გავდივარ”. რაღა თქმა უნდა, ქალებს ხომ ასეთი დღეები თვეში ერთი 25 მაინც აქვთ, რა გასაოცარიც არ უნდა იყოს. მოკლედ რომ ვთქვა, ორი-სამი დღე მაინც აჯობებს, თუ მის სადღესასწაულო განწყობაში არ შევიჭრები.

და გამოვიდა რა? სამი ქალი მყავს, სამმაგად ბედნიერი კაცი ვარ, თუკი მხოლოდ ამ მოვლენის (დედაკაცის) მხოლოდ დადებით მხარეებს შევხედავთ და საბოლოოდ ისევ ისეთ მარტოობაში ვსვამ ლუდს, როგორც ჩემს გვერდით მჯდარი მარტოხელა ძმაკაცი.

აქედან კი მხოლოდ ერთი დასკვნა გამომაქვს – სასწრაფოდ უნდა ვიშოვო მეოთხე ქალი, რომელსაც თბილისიდან გასვლის უფლება არ აქვს, ჰორმონალური დარღვევის გამო მენსტრუაცია არასოდეს ეწვევა და ტელეფონი ურანის ელემენტებზე აქვს შეერთებული, რომ არასოდეს დაჯდეს ან ზონიდან გავიდეს. თუკი ასეთ ვინმეს იპოვით, ძალიან ბედნიერი ვიქნები, მით უმეტეს, რომ ის სამი ქალიც აღარ მყავს. მიზეზი მარტივია – ერთმანეთის არსებობის შესახებ გაიგეს და ორი მათგანი, როგორც მატერია და ანტიმატერია, ურთიერთში ანიჰილირდა, მძლავრი და ჩემთვის მავნე ენერგიის გამოყოფით, მესამე კი მე მომევლინა ატომურ აფეთქებად. ასე რომ, თუკი ზემოთჩამოთვლილი თვისებების და არაფეთქებად ქალს იპოვით – არ გამომაპაროთ.

Advertisements

ვირუსი


მაშ ასე, ქალბატონებო და ბატონებო, როგორც იქნა დადგა 29 მაისი, რაც ნიშნავს იმას, რომ ერთადერთი დღე დარჩა იმ ღირსშესანიშნავ მოვლენამდე, რასაც ქვია ”Lost City open air party“, რომლისთვისაც მართალი რომ ვთქვა, ჯერ არ გამიმზადებია ტრეკლისტი ბოლომდე, თუმცა ყველაფერი მაინც კარგადაა. ამინდის პროგნოზის მიხედვით ხვალ კარგი ამინდი უნდა იყოს, მზიანი და თბილი, ასე რომ ძუძუსთავები მიკანკალებს უკვე მოუთმენლობისგან.

Cosmic Sun

რაც შეეხება დიდ პროექტს, რომელიც მე და მროველამ დავიწყეთ ამასწინათ და დავაანონსე კიდეც აქ [In  sci-fi we trust] – პროგრესი არის, მაგრამ იმაზე გაცილებით ნელი, ვიდრე მე ველოდი და მინდოდა რომ ყოფილიყო. ჯერჯერობით, პირველ შეხვედრაზე დავწერეთ საერთო გეგმა, შევთანხმდით, რომ ეს იქნება ნოველა, დავყავით თავებად და დავინაწილეთ ეს თავები, რომლებზეც უნდა ვიმუშაოთ ცალ-ცალკე და შემდეგ ყოველდღე თუ არა დღეგამოშვებით მაინც შევაჯეროთ ერთმანეთთან. თუმცა ზუსტად ამ შეჯერების პროცესში გავიჭედეთ, რაღაც ენთუზიაზმს ვერ ვატყობ ამხანაგ მროველს, რაც ჩემზეც შესაბამისად მოქმედებს და გულს მიკლავს. მაგრამ არაუშავს, ჩვენ მაინც გამოგვივა ის, რაც დავიწყეთ, მიუხედავად ჩვენს მიერ ერთობლივად დაწყებული და შემდეგ ამავე მიზეზით ჩაძირული პროექტების სიმრავლისა.

აბა ხვალამდე, ვინც მოდის და ვინც არ მოდის. ოღონდ იცოდეთ, ბევრს კარგავთ არწამომსვლელები :) რაც შეეხება პოსტის სათაურს – ვირუსი გვჭირს ალბათ, ნიუდაჩის ვირუსი.

In Sci-fi we trust


Science Fiction – სამეცნიერო ფანტასტიკა, ფანტასტიკის ერთ-ერთი ჟანრი. ეს არის ჟანრი, რომელიც ყველაზე მეტად მიყვარს და გულს მფხანს. აზიმოვის წიგნები, ჰალფ-ლაიფის თამაში, უამრავი კინო, ჩამოთვლა ბევრის შეიძლება. მაგრამ ახლა ამ ჟანრის ქებას არ ვაპირებ. პატარა გადაწყვეტილება უნდა გავახმოვანო.

ალბათ ნანახი გაქვთ ჩემი პირველი Sci-fi ლიტერატურული მცდელობა, დაწერილი არტ იდეასთვის, რომელიც ეგრეც არ დამიმთავრებია, დუხი არ მეყო (Dream city -epizode 1). თუმცა მთელი ამ დროის განმავლობაში უამრავი პატარ-პატარა იდეა მიტრიალებს, რომლებსაც როგორც იქნა მოვუყარე თავი და გადავწყვიტე რამე დიდი შევქმნა. ეს ამბავი მროველსაც შევთავაზე, ერთობლივი მუშაობის ამბავში, ისიც დამთანხმდა (ტოჟე მნე ბრაწია სტრუგაცკი).

რა გამოგვივა ერთად მუშაობით ჯერ არ ვიცი, მაგრამ მარტო წერას ჯობია, სხვა თუ არაფერი ორი ტვინი ერთზე უკეთესია და თანაც სიზარმაცის დაძლევის ამბავშიც უფრო მარტივია… გვისურვეთ წარმატებები. სტილი არ ვიცი ჯერ, მაგრამ სავარაუდოდ რაღაც სპეისზეც იქნება.

Earth from Sky

Update:

სამუშაო პროცესი დავიწყეთ უკვე. როგორც ჭეშმარიტმა ხარდკორისტებმა კლავიატურები გვერდზე გადავდეთ და პასტა-ფურცელს მივაწექით. გთავაზობთ მუშაობის ამსახველ ფოტოს. სამომავლოდ რაღაც ნაწყვეტებსაც დავყრი, ალბათ…

სამუშაო პროცესი

”მე მინდა რომ ქმარმა მარჩინოს”


ბევრი ქალისგან გამიგონია, რომ მათ უნდათ ქმარმა ისინი არჩინოს. თვით ტერმინი ”რჩენა” თავის თავში უკვე შეიცავს დამამცირებელ ნოტებს, ჰოდა ვიფიქრე, ვიფიქრე და ჩამოვაყალიბე ფორმულა, რას ნიშნავს ქმრის ნარჩენი ქალი.

მაშ ასე ქმარი, ფიზიკური სიდიდე, მთელი თვის განმავლობაში ”მუხლჩაუხრელი”  შრომის შედეგად როგორც იქნა მივა იმ დღემდე, რომელსაც ყველა ელოდება მთელი თვის განმავლობაში, ანუ აიღებს ხელფასს. ხელფასიდან 100 მწვანეს მაშინვე გადადებს ”შავი დღისთვის”, შემდეგ გადაურეკავს თავის ორიოდ უახლოეს ძმაკაცს და საზეიმო ტონით აცნობებს მათ ”შავი დღის დადგომას”. ძმაკაცები გადახედავენ ფონდს, აიღებენ თავიანთი შავი დღეებისთვის გადადებულ ას-ას მწვანეს და ისინი მეგობრულად და შეხმატკბილებულად მიდიან უძველეს პროფესიონალებთან, ხალხურად ბოზებთან.

ნაგულავები, შეზარხოშებული და კარგ ხასიათზე მოსული ქმარი სახლში გამთენიისას (არ არის აუცილებელი იმავე დღის გამთენიისას, გააჩნია ფული რამდენზე ეყოფათ) ბრუნდება, მის მოლოდინში ღამენათევ ცოლს ფულს მიუყრის, ”შემდეგ თვემდე იმყოფინეო” მიაძახებს, ერთსაც მიაგინებს, სადილი ცხელი რატომ არ არისო და მკერდის ფხანა-ფხანით მიაშურებს საწოლს. უკვე ნახევრად ძილბურანში მყოფი ერთს ამოიგმინებს ”ქალო ბავშვი გააღვიძე, პიანინოზე უნდა დავაკვრევინოო”, ცოლის პასუხზე, რომ მათ პიანინო არ აქვთ, ერთსაც კიდევ მიაგინებს გემოზე და ხვრინვას ამოუშვებს.

ეს გინდათ, დავიჯერო? spy