ოდისეა კახეთში – ნაწილი მეორე


[ პირველი ნაწილი ]

ეს პოსტი დაიწერა დიდი ხნის წინ, შორეულ 2006 წელს, ოღონდაც ის არ დაწერილა ბლოგზე, დაიწერა ბლოგისთვის ჩვენს (მონაწილე პირების) მიერ ბლოკნოტში, თუმცა ბოლომდე აკრეფა არა და არ ეღირსა. ეს ბლოკნოტი ახლა ვიპოვე და გადავწყვიტე დავასრულო მისი გადმოკრეფა აქეთ და გამოვამზეურო. მაშ ასე, ვიწყებთ. ნაწერში გამოყენებულია უწმაწური ლექსიკა.

პ.ს. ვინაიდან და რადგან ამ ბლოკნოტში სამივე მონაწილე პირი ვჯღაბნიდით (მე, მროველა და მოგვიანებით შო), ამიტომ თითოეულ ნაწერს წინ ავტორსაც ვუწერ.

14.07.2006. [ 16:10], ყვავა: ჩემი ძუძუ მოვტყან. ახლახანს, ეს წუთებია ამოვედით მდინარიდან. ნუ დოზა წაღებული გვქონდა თან, იქვე მდინარეშივე ჩავყარეთ ქვები – მაგიდად და სკამებად და ფეხები – გასაგრილებლად… ნუ ვსვით. ახლა ორ საწოლზე განივად ვწევარ და კაიფის უმაღლეს სტადიაში ვარ. შომაც დარეკა, გზაშია უკვე, საათნახევარში აქაა, მანამდე წავუძინებ ცოტას…

[22:57],  ყვავა: დაგვენძრა საბოლოოდ. კოფევარკით ვსვამთ. გავზომეთ და სულ რაღაც 5 ჭიქა ჩადის. თითო უკვე დავლიეთ. შომ ფონად დიმუ ბორგირი მოითხოვა, ე.ი. პიზდეცი ჭირს.

შო: ვეთანხმები წინა ორატორს, კოფევარკით სმა – ეს პიზდეცია. ახლა ცოტას დავიცდით და კიდევ ერთს ვაჯახებთ, გვისურვეთ [წარმატება]…
…ყვავა ლაპარაკობს… იმ გრძნობას გაუმარჯოს, რასაც ჩვენ განვიცდით ერთმანეთის…რომლის გამოს კოფევარკიდან ვსვამთ…და დიმუს ვუსმენთ…

ბლეკი ყლეობაა (ც) ყვავა… და დალია…

ყვავა: მეორეც დავლიე., ჩემი კარგიც მოვტყან… რამდენზე ავედი? კარგია მგონი.. საუკეთესო ხალხს ვკარგავთ, შო დაეცა, მაგრამ როგორც ნამდვილ მებრძოლებს შეშვენით, ჩვენ მის გვამზე გადავაბიჯეთ და ახლა მესამეს გავიკეთებთ ვენაში… ან ტრაკში…

[აქ მოდის მროველას რაღაც გაურკვეველი ნაწერი, რომლის გაშიფრვაც ჩემს ძალებს აღემატება, ამიტომ სურათად დავდებ]

მროველას მანუსკრიპტები

[ გაგრძელება მესამე ნაწილში ]

ოდისეა კახეთში – ნაწილი პირველი


ეს პოსტი დაიწერა დიდი ხნის წინ, შორეულ 2006 წელს, ოღონდაც ის არ დაწერილა ბლოგზე, დაიწერა ბლოგისთვის ჩვენს (მონაწილე პირების) მიერ ბლოკნოტში, თუმცა ბოლომდე აკრეფა არა და არ ეღირსა. ეს ბლოკნოტი ახლა ვიპოვე და გადავწყვიტე დავასრულო მისი გადმოკრეფა აქეთ და გამოვამზეურო. მაშ ასე, ვიწყებთ. ნაწერში გამოყენებულია უწმაწური ლექსიკა.

პ.ს. ვინაიდან და რადგან ამ ბლოკნოტში სამივე მონაწილე პირი ვჯღაბნიდით (მე, მროველა და მოგვიანებით შო), ამიტომ თითოეულ ნაწერს წინ ავტორსაც ვუწერ.

დღე პირველი, პარასკები, 14 ივლისი 2006 წელი

მროველი: ვხერხავთ, ხერხავენ, ვლოთობთ და ალბათ ლოთობენ. პადიეზდ წაქცეულებზე და რამშტაინზეა საუბარი. ყვავა მეოჯახე ყლესავით კიბეებზეა მიყრდნობილი, ჩუსტებში წაყრილ ფეხებს ათამაშებს და შიშველ ”ღიპს” იფხანს, თეონა(ლა)-ს ელოდება ჩათლახი. უუუუხ…

წუხელის ჩამოვედით და სიმბოლურ პონტში გავიღუნეთ. ერთი სამლიტრიანი შტოფი ექშენ ვარიანტში ჩავცალეთ ანუ სადღეგრძელო – დალევა – ბორგირებზე თავის ქნევა, ამ სოფელს წელიწადში ერთხელ მაინც ხომ უნდა ეღირსოს ხარისხიანი მუსიკა. ჩემი მეტალისტი მაგნიტაფონი ამდენს თუ გაქაჩავდა, არ მეგონა.

ყვავამ ახალ მეთოდს მიაგნო – ფეხებგაშლილი ზის და ტელეფონი ყლეყვერისკენ აქვს მიშვერილი, ”ამბობენ გამოსხივება ზრდისო”. რა გამოყვერცხებულია, მამენტ…

თეონა იგვიანებს, მეოჯახე კაცი ღელავს. სად არის თეო?

კუსტბაზე არ აირს კუ
შავი ზღვა არის ლურჯი
ჩვენთან არ არის თეო
ორი ყლე მოწყენილია

(ლექსი ბაი მროველი, კომენტარი ”მოგიტყან რიტმის გრძნობა” – ბაი ყვავა)

მაგრამ უკვე აღარ ვართ მოწყენილები, შომ დარეკა, მოვდივარო. აეე, გადაგვიჯვია აბა! ყვავა ღვინის გადმოსაღებად არის შესული – კამპოტის პონტში ვწრუპოთო, ამის ჩათლახი… იმდენი მაინც დავლიოთ, რომ ტრასაზე ჩასვლა და იმ ხალხის ცნობა მოვახერხოთ.

ყვავა: დეგვენძრა ოფიციალურად. მესიჯი მოვიდა. ვაენნი ქალი გადაიდო. ბატ. და შესაბამისად პატ. მროველსაც რაღაც მესიჯი მოუვიდა ახლა, მგონი წუხელის ვიღაცას აგინა და ახლა :spy:  სმაილიკი მოვიდა მცირედი ტექსტუალური განმარტებით: ”მეტრეველი, შენ ხარ?”. ვერაფერს იტყვი, გადასარევია.

სამაგიეროდ დაიდება შო. ეგ ”ყლევი” ეგა. ხელწერაზე ვიცანით, ”სასისკის მოსახარში ტოჩკა იდება?”. ჩამოეთრიოს ერთი, მაგას მაინც ვუზამთ რამეს…

მოკლედ გავაჯვი მე, ღვინო ამოვიღე, ამან წეროს აქ…

მროველი: მარი-ვაკემ დამიმესიჯა. საუკუნეა არ მინახავს და ნეტა რა ეწყინა? ყველას რავა მე უნდა ვეფერო…

რამშტაინი არტ-სატანისტმა მერლინ მენსონმა შეცვალა. სატანიკოსები ვართ რა ბლიად :)

ხოდა წეღან იმას ვამბობდი, რომ ქალი ან ძალიან გაგახარებს, ან ძალიან გაგაბრაზებს. აგერ, თეომ როგორ გაგვახარა და მერე შეომვე მოგვიწამლა ხასიათი. ქალებს მართლა ვერ გაუგებ, არადა ქალის გარეშე ძნელია ბლიად, ძალიან ძნელი.

ყვავა: ტფუი, ბლიად, ძალიან ღრმად ჩავყავი შლანგი და ღვინოს ნალექი ამოყვა, მარა ისმევა მაინც. მაგარი ”შათლახი” ღვინოა ისე, კამპოტივით ისმევა და ბოლოში გირტყამს მარტო. მროველი გავიდა ახლა მომსახურების ზონიდან, დავრჩით მე და ძაღლი, მე კიბეზე ვზივარ ”მეოჯახე ყლესავით” და ძაღლი მერლინ მენსონს უსმენს.

შო რომ ჩამოეთრევა, დღეს არა და ხვალ სამწვადეს ვიყიდით და წყლის პირას ვიზამთ ”რამეს”. აქვე ეზოში თხილები შევამჩნიე, კაკრაზ საშამფურე მასალაა, იქვე ერთ შეკვრა წალამსაც მოვიპარავთ ეზოდან და… (მრავლისმთქმელი სამი წერტილი).

მროველი დამეკარგა მგონი. დაჟე მესიჯის დაწერა მოვასწარი ამდენ ხანში. არადა მე და მესიჯი… ბრრ… ხო კიდე, ბოლი მინდა, გადავრეკეთ დილით და ახლა ველოდებით. მინდა…

[ გაგრძელება იხილეთ მეორე ნაწილში ]

Immortal Drunkards-ცანგალა და გოგონა (კლიპი)


პატივცემულო საზოგადოებავ!

მოგეხსენებათ ალბათ, რომ აგერ უკვე ორიოდე კვირაა, რაც ჩემი აპარტამენტებიდან არ მაქვს ინტერნეტ რესურსებზე წვდომა, რასაც მართალი რომ ვთქვა ძალიან განვიცდიდი საწყის პერიოდში, მაგრამ ახლა ნელ–ნელა ვიკიდებ. აქვე აღმოვაჩინე, რომ ამ მოვლენას თავისი პლიუსებიც გააჩნია, რომელთანან ერთ–ერთიც მინდა წარმოგიდგინოთ.

აგერ უკვე სამიოდე წელია, რაც ჯგუფი “იმორტალ დრანკარდსი” ეწევა შემოქმედებას. თავიდან ეს ვიყავით მე და გეგა, შემდეგ კი ყველაფერს მიეცა ერთი მსახიობის თეატრის სახე – მე და სხვები, ანუ თითო სიმღერაში თითო მოწვეული ადამიანი. ერთი საერთო იდეური ხაზი, რაც შეიძლება ასე თუ ისე ჩანდეს არის ის, რომ გეგა და მროველი მაინც შეიძლება ჯგუფის ბირთვის ნაწილად ჩაითვალოს.

ჩვენი შემოქმედების ადრეულ პერიოდში, შორეულ 2007 წელს ჩვენ შევქმენით ჩვენი ერთ–ერთი პირველი ნაწარმოები – “ცანგალა და გოგონა”, რომელიც მართალი რომ ვთქვა, დიდად არაა ცნობილი ფართო საზოგადოებისთვის. ასევე არ გეცოდინებათ თქვენ ისიც, რომ ამ ორიოდე წლის წინ ამ სიმღერის კლიპის გადაღებაც დავიწყეთ, მაგრამ უთავობისა და გამო ვეღარ მოვაბით თავი მის დამთავრებას.

და აი ახლა, როდესაც ინტერნეტის გარეშე დავრჩი ხანგრძლივი დროით, მოვაბი როგორც იქნა თავი ამ ყველაფერს, სიმღერის ე.წ. რემასტერიც გავაკეთე, ანუ ახალი ჟღერადობა შევძინე და კლიპიც დავამთავრე. ალბათ უკვე მიხვდებოდით, რომ ზუსტად ამ კლიპის წარმოდგენა მინდა ახლა თქვენთვის. იგი გადაღებულია სამოყვარულო კამერით, მასში მონაწილე მსახიობები არ არიან პროფესიონალები, თუმცა ყველაფერი გულით არის გაკეთებული, რისთვისაც მინდა დიდი მადლობა გადავუხადო ყველას, ვინც დამეხმარა ამაში: მროველს და აპოკალიფსს იმისთვის, რომ კამერები მათხოვეს, მსახიობებს, რომელთა გარეშეც არაფერი გამოვიდოდა და ბოლოს საკუთარ თავს, რომელმაც ჩაწერა, გადაიღო და დაამონტაჟა კლიპი.

ახლა კი ვიდეო:

ZuZultura – Boobs [clip]


გთავაზობთ ფრაგმენტს ჯგუფი ”ძუძულტურას” ლაივიდან, სიმღერა ”ბუბზები”. ჯგუფის შემადგენლობა:

  • მროველა-დრამი
  • თეონალა-ბასი
  • ვიზარდა-გიტარა
  • ყვავა-ვოკალი

ოპერატორი – კაქტუსა. ბევრი რომ არ გავაჯანჯლოთ, უბრალოდ ჩართეთ ფირი:

link: http://vimeo.com/5199330

ვირუსი


მაშ ასე, ქალბატონებო და ბატონებო, როგორც იქნა დადგა 29 მაისი, რაც ნიშნავს იმას, რომ ერთადერთი დღე დარჩა იმ ღირსშესანიშნავ მოვლენამდე, რასაც ქვია ”Lost City open air party“, რომლისთვისაც მართალი რომ ვთქვა, ჯერ არ გამიმზადებია ტრეკლისტი ბოლომდე, თუმცა ყველაფერი მაინც კარგადაა. ამინდის პროგნოზის მიხედვით ხვალ კარგი ამინდი უნდა იყოს, მზიანი და თბილი, ასე რომ ძუძუსთავები მიკანკალებს უკვე მოუთმენლობისგან.

Cosmic Sun

რაც შეეხება დიდ პროექტს, რომელიც მე და მროველამ დავიწყეთ ამასწინათ და დავაანონსე კიდეც აქ [In  sci-fi we trust] – პროგრესი არის, მაგრამ იმაზე გაცილებით ნელი, ვიდრე მე ველოდი და მინდოდა რომ ყოფილიყო. ჯერჯერობით, პირველ შეხვედრაზე დავწერეთ საერთო გეგმა, შევთანხმდით, რომ ეს იქნება ნოველა, დავყავით თავებად და დავინაწილეთ ეს თავები, რომლებზეც უნდა ვიმუშაოთ ცალ-ცალკე და შემდეგ ყოველდღე თუ არა დღეგამოშვებით მაინც შევაჯეროთ ერთმანეთთან. თუმცა ზუსტად ამ შეჯერების პროცესში გავიჭედეთ, რაღაც ენთუზიაზმს ვერ ვატყობ ამხანაგ მროველს, რაც ჩემზეც შესაბამისად მოქმედებს და გულს მიკლავს. მაგრამ არაუშავს, ჩვენ მაინც გამოგვივა ის, რაც დავიწყეთ, მიუხედავად ჩვენს მიერ ერთობლივად დაწყებული და შემდეგ ამავე მიზეზით ჩაძირული პროექტების სიმრავლისა.

აბა ხვალამდე, ვინც მოდის და ვინც არ მოდის. ოღონდ იცოდეთ, ბევრს კარგავთ არწამომსვლელები :) რაც შეეხება პოსტის სათაურს – ვირუსი გვჭირს ალბათ, ნიუდაჩის ვირუსი.

In Sci-fi we trust


Science Fiction – სამეცნიერო ფანტასტიკა, ფანტასტიკის ერთ-ერთი ჟანრი. ეს არის ჟანრი, რომელიც ყველაზე მეტად მიყვარს და გულს მფხანს. აზიმოვის წიგნები, ჰალფ-ლაიფის თამაში, უამრავი კინო, ჩამოთვლა ბევრის შეიძლება. მაგრამ ახლა ამ ჟანრის ქებას არ ვაპირებ. პატარა გადაწყვეტილება უნდა გავახმოვანო.

ალბათ ნანახი გაქვთ ჩემი პირველი Sci-fi ლიტერატურული მცდელობა, დაწერილი არტ იდეასთვის, რომელიც ეგრეც არ დამიმთავრებია, დუხი არ მეყო (Dream city -epizode 1). თუმცა მთელი ამ დროის განმავლობაში უამრავი პატარ-პატარა იდეა მიტრიალებს, რომლებსაც როგორც იქნა მოვუყარე თავი და გადავწყვიტე რამე დიდი შევქმნა. ეს ამბავი მროველსაც შევთავაზე, ერთობლივი მუშაობის ამბავში, ისიც დამთანხმდა (ტოჟე მნე ბრაწია სტრუგაცკი).

რა გამოგვივა ერთად მუშაობით ჯერ არ ვიცი, მაგრამ მარტო წერას ჯობია, სხვა თუ არაფერი ორი ტვინი ერთზე უკეთესია და თანაც სიზარმაცის დაძლევის ამბავშიც უფრო მარტივია… გვისურვეთ წარმატებები. სტილი არ ვიცი ჯერ, მაგრამ სავარაუდოდ რაღაც სპეისზეც იქნება.

Earth from Sky

Update:

სამუშაო პროცესი დავიწყეთ უკვე. როგორც ჭეშმარიტმა ხარდკორისტებმა კლავიატურები გვერდზე გადავდეთ და პასტა-ფურცელს მივაწექით. გთავაზობთ მუშაობის ამსახველ ფოტოს. სამომავლოდ რაღაც ნაწყვეტებსაც დავყრი, ალბათ…

სამუშაო პროცესი

Наушники в бою! [Colored Urls]


როგორც იქნა მეწვია აღმაფრენა და დავიწყე ვეშის კეთება, მუზიკალნი ვეშის. აღმაფრენასთან ერთად მროველაც მეწვია თავისი ფოტოაპარატით და გადავიღეთ რაღაც-რაღაცეები სამუშაო პროცესიდან. თან პრინციპში კამერის ტესტიც გამოვიდა.

თავად ვიდეოში რაც ხდება დიდი არაფერია, მაგრამ ვიდეოს ხარისხზე შეგიძლიათ იკაიფოთ და ასევე მოისმინოთ ის ვეში, რომელსაც ვაკეთებ… დემო, მაგრამ ექსკლუზივი. გენადი, ფონოგრამა:

link: http://vimeo.com/4197158

p.s. ამ პოსტის მისამართის ფერი არის ეს… ცხადია რანდომზეა არჩეული. ისე კარგი იდეაა, ასეთ 16-ობით კოდს დავარქმევ ხოლმე პოსტებს რანდომულად და მერე ვნახავ რა ფერი გამოვა html კოდში. ანუ მარტივად რომ ვთქვათ – ამ პოსტის მისამართია f89ad0, რაც ფერში შეესაბამება ამას. სახელიც მოვიფიქრე – Colored Urls.