Jagdpanzer IV – ფოტოგალერეა


მინდა შემოგთავაზოთ ფოტოგალერეა ჩემი პატარა მოდელის აწყობისა. ვიდეო შეგიძლიათ იხილოთ წინა პოსტში.

ომის ორი წლისთავზე და ჩემი ჩანაწერები


ორი წლის წინ ომი იყო. არც პირველი და არც ბოლო საქართველოს ისტორიაში, მაგრამ პირველი და იმედია ბოლო, რომელშიც მე მივიღე მონაწილეობა. მას შემდეგ 2 წელი გავიდა, მაგრამ დიდად არაფერი შეცვლილა. თუმცა საინტერესო იქნება ალბათ იმის გახსენება, რაც მაშინ ხდებოდა. გთავაზობთ ჩემს ძველ ჩანაწერებს, რომლებიც ამ ომის დროს ჩავიჯღაბნე და მის შემდეგ დღეებში, სანამ ცხელი იყო, აღვადგინე და დავწერე. მაშ ასე:

და აქვე ამ ყველაფრის ფონზე დაწერილი გაბრაზებული პოსტი:

ასე იყო ეს ამბები. დღეს კიდევ გოშკას დაბადების დღეა, რომელსაც უკვე მეორე წელია მის გარეშე ვხვდებით. ეჰ…

პ.ს. ბონუსად – შარშანდელი 7 აგვისტო.

ვიდეოპოსტი ვიდეოს გარეშე


[ედითედ]

ძილის წამალი დავლიე, რადგან რამდენიმე ღამე არ მძინავს საერთოდ. წამალი რა თქმა უნდა მოქმედებს, და ჩემი წერის სკილები მკვეთრად კლებულობს. მატულობს მხოლოდ აზროვნება და მე ვცდილობ რომ წერით მაქსიმალურად ზუსტად და კარგად გავყვე ამ აზროვნებას. ვიდეო პოსტის ჩაწერა მინდოდა, მაგრამ მერე რომ გადავხედე ერთმანეთში გახლართულ შნურებს და კამერებს, მივხვდი, ამას მე ვერ გავარკვევდი ასე მარტივიად. ასე რომ წერა, წერა და მხოლოდ წერა, ამბობდა ჩინგისხანი.

ვიდეოპოსტების სტილში დავწერ ამას, ანუ დღიური, დიარი, ან თვიარი ან თვიურიანი. მოკლედ დღიურპოსტი.

ვგრძნობ როგორ ჯდება ჩემს ყველა უჯრედში წამალი, მოქმედებს ჩემს ფსიქიკაზე და ნელ-ნელა ახვევს ბურუსში, ისეთ ნისლში, რომლიდანაც თანდათან უფრო და უფრო ბუნდოვნად ჩანს ყველაფერი. თვალები ჩვეულებრივად კითხულობენ , თითები წერენ, თუმცა ხანდახან გაჭედვებიც აქვთ და ბოლოს ეს ყველაფერი ქაოსში გადადის. 20 წუთი მაქვს დარჩენილი, ვიდრე წამლის მოქმედება პიკს მიაღწევდეს. ამ პიკის მერე ან იძინებ, უფრო სწორად ითიშები, ან ზიხარ და დაყლეებული სახით… მაინც ზიხარ. მსგავსი სახე უკვე მივიღე, ფეხზე ადგომისას უჩინარი არამფარველი ხელს მკრავს და ცდილობს კედელს მიმახეთქოს. მი პად ძეისტვიემ ლიკარსტვა.

მუსიკა შეჩერდა, ”აეს დანას”  ონსეტ დატას ვუსმენ და მივყვები. მე მინდოდა დამეწერა ბლოგპოსტი, როგორც დღიური, მაგრამ სტრიქონები და მოვლენები ერთამენთში მერევა. იყო მროვეალ აქ? მგონი იყო, ან არც იყო… ან რა მნიშვნელობა აქვს, დაიკიდე რა. მგონი არც არავინ ყოფილა. მე მარტო ვზივარ, სიბნელეში და მეშინია, რომ ეს წამლის მოქმედება მალე დამთავრდება და მე ვერ მოვასწრებ აზრის ჩამოყალიბებას. ყველა მკვეთრ მოძრაობას თან დასდევს ჩემი რამდენიმე გადღაბნილი გამოსახულება უკან…

Random
რანდომ იმიჯ

მოკლედ, მორჩა ჩემი არაფხიზლობის აღწერა და სანამ ტვინი გამთიშვია დღიურზე გადავალ. დღეს მროველა იყო ჩემთან მგონი, დანარჩენებმა გადამაგდეს. საბამაც ვერ დაადგა საშველი გადმოსვლას. (რატომღაც მეჩვენება, რომ კლავიატურა სხვადასხვა ფერისაა და დაჭერისას ფერს იცვლის).

დღეიური ისევ: ორი დღის წინ ინტერნეტრი დავიდგი და ახლა ვთამაშობ, დილიდან საღამომდე, მთელ ჩემს აგრესიას ვირტუალური ტყვიების სახით ვუშვებ სხვადასსხვა ქვენიდან შეყრილ ჩემნაირ ადამიანებზე და მსიამოვნებს. როცა მკლავენ – შეძრწუნებული ვარ. და საერთოდ შემაშინებელი თამაშია ეს Call of Duty.  ზუსტად უნდა ელოდე იმას, რაც ნამდვილ ომში გელოდება. ყველა მხრიდან მომავალი ზუზუნა ტყვიები, რომლებმად ნებისმიერ დროს შეიძლება შეგიწირონ. გრუხუნი, დაბომბვა, დედის იღლია. მით უმეტეს ახლა დავამთავრე რემარკის ”ჟამი სიცოცხლისა, ჟამი სიკვდილისა” და მისი რაღაცეები აქ განვიცადე…

კლავიატურა გამირბის! ამითი ჯობია ვიდეოპოსტი, არაფერი გაგირბის და რაც მთავარია არც შეცდომებს უშვებ წერისას, რომლებსაც არ ასწორებ, იმიტომ რომ რომ ჩაასწორო, მერემ შემდეგი აზრი გაიფანტება. აზრები კი, რამდენი მოდის! ქაოტურად, უაზრო აზრები. ეს რა არის. მუსიკაც ხელს მიწყობს, რომ დავიბნე და დავიკარგო. Aes dana – Onset data. პიზდეცია, მეგობრენო.

ამით ვასრულებ ჩემს ვიდეო პოსტს, უფრო სწორად მის სტენოგრამას. ხვალ გადავუვლი და გადავასწორებ, ან არც გადავუვვლი. მოკლედ ახლა წავედი, ერთ ხელსაც ვითამაშებ და დავიძინებ.

აფხაზეთი 2010


ამ სამიოდე წლის წინ სადღაც მივაგენი მიტოვებული აფხაზეთის სურათებს, 2004 წელს გადაღებულებს. ამის შესახებ პოსტიც არის აქ – მიტოვებული აფხაზეთი. თავად საიტი, სადაც ესენი ვიპოვე იმდენად მომეწონა, რომ პერიოდულად შევდივარ და ვათვალიერებ ხოლმე. და აი ისიც – ვიღაც რუსი ტურისტის გადაღებული ახალი ფოტოები, 2010 წლის აპრილში. ფოტოები თავად ისეთი არაფერია, სოხუმია ძირითადად და ოჩამჩირე, მაგრამ თუ კარგად დააკვირდებით, ნახავთ როგორი შესანიშნავი, ანტიქართული განწყობა სუფევს მანდ (ანუ საიტზეც და აფხაზეთშიც). საიტის ანტიქართულობა ჯანდაბას – არ შეხვალ, მაგრამ ამას რა ვუყოთ, რომელიც თურმე დიდის ამბით წამოუჭიმიათ სოხუმში?

დანარჩენი სურათების სანახავად შეგიძლიათ შეხვიდეთ ლინკზე – http://englishrussia.com/index.php/2010/06/02/welcome-to-abkhazia/

სანამ შეხვიდოდეთ, კიდევ ერთი ფოტო განწყობისთვის:

კვლავ ჩმორიზმის თემაზე


იმედის იმ ყბადაღებული სიუჟეტის მერე, ვგონებ კვლავ აქტუალური ხდება თემა, რომელიც პრინციპში ჩვენთან მუდამ აქტუალურია – ღირს თუ არა ომი საქართველოსთვის და იქნება თუ არა ეს აზრიანი ქმედება. საერთოდ ძალიან მეზარება ხოლმე მსგავს დისკუსიებში ჩაბმა, სადაც წინასწარ ცნობილია, რომ წყლის ნაყვის მეტი არაფერი გამოვა, მაგრამ ამ ერთხელ ავვარდი მაინც და აგერ უკვე მეორე დღეა მე და რამოდენიმე ანტიომისტი ერთმანეთს ვეტილავებით Google Buzz-ში. რაღა თქმა უნდა უშედეგოდ. ისინი თავის აზრზე არიან, რაც ძირითადად მოთქმა-გოდებაში გამოიხატება და ”მე რა მინდოდა საქართველოში, რატომ არ გავჩნდი მარსზე” პოზიციას გამოხატავს, მე კი ჭკუა არ მყოფნის და მაინც ნერვებმოშლილი ვეძიძგილები.

თუმცა ამ ყველაფრიდან მაინც გამოვიტანე ერთი სასარგებლო დასკვნა – რამე რომ მოხდეს, კვლავ და კვლავ გაივსება ჩვენთვის ასე კარგად ნაცნობი ადგილი აქედან გაქცეულებით. მე მის სახელს არ ვიტყვი, უბრალოდ სურათს დავდებ, თუ ვინმეს განსაკუთრებით შემოუტევს პარაჟენცობა, ადვილად რომ მიაგნოს.

08.08.08


გახსოვთ ალბათ, რომ ვამბობდი ამას წინათ, ან თუ არ გახსოვთ გაგახსენებთ – ამ რამდენიმე ხნის წინ შემხვდა ჩემი თანამებრძოლი (შეიძლება ასეც ითქვას) რომელმაც მომცა შარშანდელი 8 აგვისტოს სურათები. ძალიან გამეხარდა, რადგან მაგ დროის არც ერთი სურათი არ მაქვს. მართალია მე არცერთში არ ვარ, მაგრამ მაინც მინდა გაჩვენოთ, მცირედი კომენტარებით:

ვაზიანის ბაზა, 7 აგვისტო
ვაზიანის ბაზა, 7 აგვისტო

განაგრძეთ კითხვა: Continue reading “08.08.08”

Rewind back


warდღეს 7 აგვისტოა 2009 წლის, თითქოსდა არაფრით გამორჩეული დღე გუშინდელი და პოტენციურად ხვალინდელი დღეებისგან, მაგრამ მოდი მაინც გადავახვიოთ დროის ნაკადი ერთი წლით უკან და ვნახოთ რა ხდებოდა ამ დღეს.

პირველ რიგში ხდებოდა ის, რაც ბოლო 26 წლის განმავლობაში, გოშას [R.I.P.] დაბადების დღე იყო, შესაბამისად დღესაც არის, ალბათ საფლავზეც ადიან ბიჭები, მე კიდევ სამსახურში ვზივარ და ვიღაც ქალის კივილს ვუსმენ. შარშან ამ დროს თაღლაურაში ვისხედით, ზემოთხსენებულ დაბადების დღეზე და ცალყბად ვხუმრობდით იმაზე, რა იქნებოდა ომი რომ დაწყებულიყო. რა ვიცოდით, ენა თუ ასე გვიყივლებდა, ფაქტიურად მეორე დღესვე.

ვინაიდან და რადგან ხვალ და ზეგ თბილისში არ ვიქნები (იმედია უფრო დიდი ხნით არ გავიჭედები განმუხურში), ამიტომ ახლავე დავწერ შარშანდელი მოვლენების მოკლე ისტორიულ მიმოხილვას.

მაგრამ მანამდე ერთ პატარა და საკმაოდ სასიამოვნო ფაქტს შევეხები, რომელიც დღეს გახდა ინტერნეტის ჭიებისთვის ცნობილი და ალბათ დაახლოებით ერთი კვირა დაჭირდება, სანამ ტელე– და რადიოსაინფორმაციოები აზრზე მოვლენ და გააშუქებენ. საქმე იმაშია, რომ ზოგისთვის შეიძლება შეუმჩნევლად, მაგრამ გუშინ ინტერნეტის ისეთი გიგანტები, როგორიცაა გუგლი, ტვიტერი, ლაივჟურნალი და Youtube გახდა რუსი ხაკერების შეტევის მსხვერპლი და თან საკმაოდ წარმატებულადაც, ტვიტერი  რამოდენიმე საათით გათიშულიც იყო. თითქოს და ამაში გასაოცარი და სასიამოვნო მით უმეტეს არაფერია, მაგრამ ყველაზე მთავარი ამაში არის მიზეზი, მიზეზი კი ცოტა არ იყოს საამაყოც კი არის – ყველაფერი მოხდა იმისთვის, რომ დაებლოკათ ერთი მომხმარებლის პროფილები, კერძოდ კი ქართველი ბლოგერის Syxymu-ს, რომელიც აგერ უკვე რამდენი ხანია აქტიურ  ანტირუსულ პროპაგანდას ეწევა და როგორც შეტევის მასშტაბებიდან ჩანს, საკმაოდ წარმატებულადაც.

ახლა კი შარშანდელი ამბები. 7 აგვისტოს ომი უკვე კარგად იყო გახურებული, იმდენად, რომ რეზერვისტების გაწვევა იყო დაწყებული, რაც ოპტიმისტურობის ამბავში სულაც არ გახლდათ დასამშვიდებელი ამბავი. 8 აგვისტოს, დილით მეც წამიყვანეს, ამასხეს იარაღი და სამი დღის განმავლობაში აღმა–დაღმა მატარეს, როგორც გაირკვა მოგვიანებით, სრულიად ტყუილად და უშედეგოდ. ამ ისტორიის წაკითხვა შეგიძლიათ აქ: მე ომში (პირველი ნაწილი). შემდეგი ნაწილებიც მანდვეა (სულ ხუთია). 10 აგვისტოს გვიან ღამით უკვე სახლში გახლდით, შესაბამისად 11 აგვისტოს ქალაქშიც გამოვედი და შემეძლო ჩემი თვალით დავმტკბარიყავი იმ ყლეობით, რაც აქ ხდებოდა. ამის გახსენებაც შესაძლებელია ამ პოსტებში: თეატრი და ურა პატრიოტიზმი.

და რა ხდება წელს? იარაღის ჟღარუნი გრძელდება რუსეთის მხრიდან, აღშფოთება და შეშფოთება – დანარჩენი ევროპიდან, ანუ არც არაფერი იცვლება, ჩვენი საზოგადოება კი, ისევე როგორც შარშან, ჩემოდნებზე ზის და მზადაა პირველივე დაძახებაზე გასწიოს წინ… წითელი ხიდისკენ, ანუ სამშვიდობოს. ამაზე გაბრაზება და აღშფოთება უკვე იმდენი დავღვარე, რომ ახლა აღარ ვაპირებ, შეგიძლიათ ამ შედევრსაც გაეცნოთ: ეროვნული ჩმორიზმი. წინასწარ გაფრთხილებთ, რომ უცენზურობის და გინების მთები დგას მაგ პოსტში.

რაც შემეხება მე წელს, უკვე ყლეზე მკიდია ყველაფერი, თუკი დაიწყება რამე, მე მაინც არ მომეცემა საშუალება არაფრის, რეზერვი გააუქმეს და ისე ჯარში მე არ მიმიღებენ, ამიტომაც 8 აგვისტოს (და ფაქტიურად 9–საც) ვხვდები განმუხურში, სადაც ფართის ვაკეთებთ. რაღაც მომენტში საკმაოდ პროვოკაციული და საშიში ნაბიჯია ეს, აფხაზეთის საზღვართან ღრიანცელის მოწყობა, მაგრამ, როგორც ბაბუაჩემი იტყოდა,  დაეშვან მთაწმინდიდან. ბოლო ლინკი ფართის რეკლამით და სამი დღით დაგემშვიდობებით, იმედია ორი კვირი არ ჩავრჩებით განმუხურში. ლინკი: ფართი განმუხურში.

უახლესი ისტორია


გთავაზობთ მცირედ ვიდეოკოლაჟს, რომელიც გავიდა ამ შაბათის ”კურიერი P.S.”-ში. მასში ასახულია საქართველოს უახლესი ისტორია, კომენტარის გარეშე, მხოლოდ კადრები, სამი რევოლუცია, სამი არეულობა, სამი ვითომდა სხვადასხვანაირი თაობა და ერთი შედეგი. უყურეთ ვიდეოს და თქვენით გაავლეთ პარალელები, იქნებ რამე ვისწავლოთ. გენადი, ფონოგრამა:

Link: http://www.youtube.com/watch?v=JSyRAkoWno0

S.o.s. – სამხედრო აჯანყება


ფრიად მოტყნული სიტუაციაა ამ წუთში საქართველოში – 12 საათიან კურიერში აჩვენეს ვიღაცეები, რომლებიც ლაპარაკობდნენ გეგმებზე, როგორ უნდა დაემხოთ ხელისუფლება ძალით, მოეწყოთ სამხედრო აჯანყება დღეს და რუსების სამხედრო დახმარებით ხელში ჩაეგდოთ ძალაუფლება. გადის სამი წუთი და მეორე ნიუსი – მუხროვანის სატანკო ბატალიონი ამ მომენტში აჯანყებულია და მიდის მოლაპარაკებაო. არ ვიცი ამ მოლაპარაკებაში რა შედის, მაგრამ ფაქტია, რომ ესეც კიდევ ერთი პიზდეცია.

იგეგემებოდა სამხედრო ამბოხი, მონაწილეობდნენ ყარყარაშვილი, თევზაძე, კობალაძე და კიდევ ვიღაცეები ყოფილი და მოქმედი სამხედრო ჩინოსნები, იგეგმებოდა რუსული ჯარის შემოსვლა 5000 ჯარისკაცის ნატახტარამდე. (ციტატა ფორუმიდან)

ამას დაამატეთ ოპოლიდერების თავიდან შეფარული, შემდეგ კი აშკარა ანტისახელმწიფოებრივი მოქმედება, რომელიც როგორც უკვე ჩანს (თავიდანვე კი ჩანდა, მაგრამ  ასე კარგად არა) ზუსტად იყო გაწერილი დროში და შეადგენდა რუსეთის ერთიანი გეგმის ნაწილს – ჩაეშალა NATO-ს ხვალინდელი წვრთნები და ამავე დროს, პარალელურ რეჟიმში დაემხო ხელისუფლება ძალით.

დედას გვიტყნავს მოკლედ რუსეთი და რაც მთავარია, ქართველების ხელით. ჩემის ღრმა რწმენით ამას მოყვება ადეკვატური რეაქცია ხელისუფლებიდან, ანუ ხალხურად რომ ვთქვათ – დაამტვრევენ დინგებს ყველას, თუ არ მოყვა და მაშინ საერთოდ ხელია ჩასაქნევი. ის ხალხი მეცოდება, ვინც გააზრებულად თუ გაუაზრებლად, ამ აქციებში მონაწილეობით ხელი შეუწყვეს ამ გეგმის განხორციელებას. მორალურად მეცოდებიან, თორემ ისე – არანაირი დანდობა მოღალატეებს!!!

Related: კატეგორია ომი

Update – Video:

Link: http://www.youtube.com/watch?v=_JHmNxxvGdk

მოსკოვი თუ ბაქო?


იყო და არა იყო რა, იყო ერთი რუსეთი, ერთიც საქართველო. რუსეთი მუდამ გვემუქრებოდა, რომ შემოვიდოდა საქართველოში და ქვას ქვაზე არ დატოვებდა. და რას შვებოდა საქართველო ამ დროს?

მე ჩავთვალე, რომ ეს საკითხი მართლაც გასარკვევია, რას იზავს რიგითი ქართველი ომის დაწყების შემთხვევაში და მცირედი სოცკვლევაც ჩავატარე. მართალია ერთხელ უკვე ვნახეთ რაც ქნა, მაგრამ მაინც… შედეგები შეგიძლიათ იხილოთ ვიდეოში (ორივე ვიდეო იდენტურია):

On Vimeo:

Link:  http://vimeo.com/4246499

On YouTube:

link: http://www.youtube.com/watch?v=Bpgv-ECF2Ls

ამავე თემაზე შეგიძლიათ წაიკითხოთ ძველი პოსტები – ეროვნული ჩმორიზმი და მე ომში.

პ.ს. post color.

არმიის დღე და ბლოგები


გილოცავთ საბჭოთა (და არამარტო) არმიის და არმიელების დიად და განუმეორებელ დღეს, რომელსაც მსოფლიოში ბადალი არ ყავს და მისი განმეორება და გასიგრძეგანება შეუძლებელია.

პოსტში მოყვანილია ვიდეო (ფაქტიურად ვიდეოპოსტია), რომელშიც მიდის ქართული ბლოგების და მათი ავტორების განხილვა, არც თუ ისე დადებით ასპექტში. არგუმენტი – ”თუ არ მოგწონს, ნუ ნახულობ”, არ განიხილება.

ამ ყველაფრის ბეჭდური (არავერბალური) ვერსია შეგიძლიათ ცოტა ხანში იხილოთ პიკოლინას ბლოგზე. ხოლო ვიდეოვერსია – ამავე პოსტში, ოდნავ ქვემოთ, მას შემდეგ, რაც მოგახსენებთ ვიდეოს კრედიტებს. მას აშე:

  • ჩე გევარა – ყვავა
  • ემილია პლატერი – პიკოლინა
  • ოპერატორი – ლედიქრაუ

ვიდეო:

link: http://vimeo.com/3334457

ზარმაცებისთვის: ემილია პლატერი, ჩე გევარა

კვლავ დაღმართისკენ მივდივართ


დაიწყო ისევ და ისევ კლოუნადა, ”მილიონამდე აღშფოთებულის” შეკრება რუსთაველზე, ”წადი, წადი”-ს სკანდირება და სუკისგან მიღებული ფულების მიზნობრივი ხარჯვა. არის ხალხი, ვისაც ამ კლოუნების სჯერა, არის ვისაც არ სჯერა, მაგრამ მაინც მხარს უჭერს, იმიტომ რომ ”სხვა გზა არ არის”. ასეა თუ ისე, ქვეყნის სიმძიმის ცენტრმა გადაიწია გვერდზე და დაქანდა. მე იმის მეშინია დაქანებამ იმხელა სახე არ მიიღოს, რომ გადავყირავდეთ.

მართლაც, გადაყირავების საშიშროების წინაშე დგას საქართველოს რესპუბლიკა და მიზეზი ისეთივეა, როგორიც იყო მთელი ჩვენი გრძელი ისტორიის მანძილზე – გარე მტრის მიერ გადაბირებული ვაი ქართველების ღალატი. ეს ყველაფერი, რაც რუსთაველზე ხდება ბოლო ორი წელია, არის ღალატი და მტრის წისქვილზე წყლის დასხმა. ნუ მტერი რომ დედამოტყნული რუსეთია, ამას მგონი შეხსენება არ ჭირდება, ისევე როგორც არ ჭირდება შეხსენება ყველასთვის ცნობილი ლიდერების მტერთან ურთიერთობის ფაქტებს. თუმცა როგორც ვატყობ იმდენად მცირე მეხსიერება აქვს ქართველობას, რომ არ ახსოვს თუნდაც შარშანდელი ამბები, თუნდაც 91-92 წლის ამბები და იგივე შეცდომას იმეორებს და თან უფრო მეტი მონდომებით, რაზეც უკვე ხუი ივო ზნაეტ რამდენჯერ წაიმტვრია ცხვირი. ვირი რომ ვირია, ისიც კი იმახსოვრებს გზას, სადაც ერთხელ ტალახში ჩაყო ფეხი და მეორედ იქ არ დადის და ჩვენ რა ჭირი გვჭირს ასეთი.

მოკლედ, როგორც ვატყობ ჩვენი საშველი არ არის,  ამას ვამბობდი მე ჯერ კიდევ ეროვნულ ჩმორიზმში და ალბათ კიდევ ბევრჯერ მომიწევს გამეორება. თუმცა გამეორება რომ საქმეს შველოდეს ამდენი ხალხი არ იდგებოდა ახლა რუსთაველზე ნათელაშვილის და წვერებიანის მხარდასაჭერად.

Putin & Co.


მინდა შემოგთავაზოთ რეზო კაიშაურის, a.k.a. 7th Guest-ის პოლიტკარიკატურა, პუტინი და მარიონეტები. ყველა საავტორო უფლება დაცულია.

და აქვე მეორეც Father Figurine © 2008 Rezo Kaishauri

როგორც გავიგე ეს არის ნაწილი სერიიდან, რომელიც ახლა იქმნება…

ეროვნული ჩმორიზმი


ვგონებ ამ იდეამ ახლა გაცილებით მეტი აქტუალობა შეიძინა, ვიდრე თავის დროზე. მაშინ ამდენი გამყიდველი მაინც არ ჩანდა ასე ცხადად. Warning: ტექსტი შეიცავს დიდი ოდენობით უცენზურო ლექსიკას.

აქვე ბმული თემაზე: ”მე ომში”

Continue reading “ეროვნული ჩმორიზმი”

Agonia-you are the next(video)


ჯგუფმა აგონიამ აგვისტოს ბოლოს ჩაწერა ახალი სიმღერა, ”You are the next”,  რომელიც უძღვნება, თუ შეიძლება ასე ითქვას, აგვისტოს ომს, რუსეთსა და საქართველოს შორის. ეს არის მესიჯი მსოფლიოსთვის, რომ ისინი რუსეთის სიაში შემდეგები არიან, თუკი დროზე არ მოუხმობენ ჭკუას.

წარმოგიდგენთ ამ სიმღერის ვიდეოვერსიას.

on YouTube

Link to this – http://www.youtube.com/watch?v=4RKnAjqwIiY

on Google Video

Link on this – http://video.google.com/videoplay?docid=6489417791403629918&hl=en

Original Post: http://agoniablog.wordpress.com/2008/09/03/you-are-the-next-new-song/

მიდიან ბოზები!


წუხელი მძიმე ღამე მქონდა, დილით საკმაოდ მწვავე პახმელიაზე გამეღვიძა, რაღა თქმა უნდა ტანსაცმლიანად მეძინა, როგორც ასეთ შემთხვევებში ძირითადად ხდება ხოლმე. წამოვდექი, გავიზმორე და ზანტი კატის მოძრაობით ტელევიზორის წინ გადავწექი. გამომდინარე იქედან, რომ მძიმე არამარტო ღამე მქონდა, გუშინაც მთელი დღე არაფერი გამიგია ნიუსები. ჩავრთე ტელიკი, ცოტა ხანი გონკებს ვუყურე, ვატრიალე არხები, ვატრიალე და თან ყოველ დაჭერაზე უფრო და უფრო აღტაცებული ვიყავი იმ ადამიანით, რომელმაც პულტიანი ტელევიზორი გამოიგონა და საშუალება მომცა წამოგორებულს მეღლაბუცა არხიდან არხზე.

და აი დაიწყო კურიერი… პირველივე ნიუსი ზედ მეჯახა – რუსები გადიანო. ვახ… ზნაჩიტ რაღაცა არსებობს… მაგრამ ეგენი ყველაფერს რომ დაჯმულს და დანაღმულს დატოვებენ, ამას ალბათ ყველა ხვდება. ასეა თუ ისეა, მიდის ომი ნელ-ნელა ბოლოსკენ, აი გეს.

ცხინვალი თუ სახლი? (მეხუთე ნაწილი)


ნაწილები: [პირველი] [მეორე] [მესამე] [მეოთხე]

საღამოვდება. ექვსი საათიდან, მაღვიძარის სიზუსტით ბაყაბუყი ისმის გორის მხრიდან. ჩვენებიც ისვრიან, თანაბარ ზალპებზე ეტყობა. ალბათ დადუღებულია იქაურობა, ძალიანაც კარგი. ყოველ ნახევარ საათში ერთხელ თითო პატარა ავტობუსი გამოდის ჩვენთან და რამდენიც ეტევა და რამდენიც არ ეტევა, ყველა მიყავს, როგორც ამბობენ აგარაში. რა ხდება აგარაში ხუი ივო ზნაეტ, მაგრამ ფაქტია, რომ ჩვენც უნდა წავიდეთ. რაღაც თეთრი მარშუტკა აჩერებს და ვიღაც კაცი შეწუხებული სახით კითხულობს ”ჩემი ბიჭი ხომ არ გინახავთო”, რა უნდა უთხრა? საბოლოოდ ყველაფერი იმით დამთავრდა, რომ ჩვენ ამ მარშუტკაში ვართ ჩაწყობილები ორ სართულად და აგარაში მივდივართ.

რაღაც ბენზოკალონკის გარშემოა ხალხი შეკრებული, ცოტა მოშორებით ავტობუსებიც ჩანს და რაც მთავარია, გადასახვევის პირას ავბედითი და სულისშემძვრელი წარწერა ”ცხინვალი 50”. ნამდვილად ვერაა კარგი ამბავი ახლა თუ ჩვენ ცხინვალში წაგვიყვანეს, თან ისეთი პონტიცაა, აქამდე მოვედით და ახლა ბოლო მომენტიდან სახლში წასვლაც… ჩვენი წარგზავნილი წარმომადგენელი ფრიად დამწუხრებული სახით დაბრუნდა უკან და გვამცნო – ვისაც უნდა ცხინვალში წავა და ვისაც არა და ჩააბარებს იარაღს და სახლისკენო. აი მანდ დამენძრა…

ბავშვობიდან მეშინოდა სიკვდილის, უფრო სწორად ასე მეგონა, რომ მეშინოდა, მერე ცოტა რომ გავიზარდე და დაფიქრების უნარი შევიძინე, აღმოვაჩინე, რომ სინამდვილეში ის, რისიც ადრე მეშინოდა, სხვა არაფერი იყო თუ არა გაქრობის შიში, უკვალოდ გაქრობის. და იქ, აგარის გადასახვევთან კიდევ ერთხელ ძალიან მწვავედ ვიგრძენი ეს შიში, არ მინდოდა უკვალოდ გაქრობა. დაახლოებით ნახევარი საათი ვიჯექი ამოყრილ ტანსაცმელთან და დავყურებდი ზემოდან. ჩავიცვა ეს და წავიდე სახლში ასე მშვიდად და აუღელვებლად და დაველოდო, როდის მომაკითხავენ თუ გავაკეთო კიდევ ერთი სისულელე, დავიკიდო ყველა და ყველაფერი და წავიდე გაურკვევლობაში? ბიჭებს ავხედე, რომლებიც იდგნენ ასევე შუაში გაჩხერილები და უხერხულად იღიმებოდნენ, მერე შარვალი გაუბედავად ავიღე და ჩანთაში ჩავტენე…

ღამე ვიღაცის ეზოში გავატარეთ, კბილების კაწკაწში და შორიდან მომავალი გრუხუნის ფონზე. მთელი ღამის განმავლობაში გვიბერავდა გამყინავი ქარი, რომელიც ყველაფერში ატანდა და ჩვენც, რომ არ გავყინულიყავით, ტელეფონის და გვერდზე ჩავლილ-ამოვლილი კამაზების შუქზე ვთბებოდით. კამაზები და პიკაპები კი ბევრი დადიოდა, ზოგი ზევით, ზოგი ქვევით, მოგვაშუქებდნენ პროჟექტორებს, ძლივს ჩაძინებულებს გამოგვაფხიზლებდნენ და იკარგებოდნენ. შესანიშნავი სვეტამუზიკაა, შორიდან გრუხუნი და აქვე პროჟექტორები. ქარი მაინც არ იყოს… დაახლოებით 4 საათისთვის ვიღაცეების ყვირილმა წამოგვყარა. გზაზე აშკარად რაღაც ხდებოდა. უფრო და უფრო მეტი ავტობუსები, მსუბუქი და სატვირთო მანქანები მოძრაობდნენ და რაც ყველაზე უცნაური იყო, უკვე მხოლოდ ერთი მიმართულებით – ქვემოთ. მთელი გადმოსახვევი უცნაურ ქაოსს მოეცვა, ხალხი მორბოდა, მირბოდა, იარაღებს აქნევდა და რაც მთავარია სხვადასხვა ცნობებს ავრცელებდა, რომელთა აზრიც საბოლოოდ ერთი გამოდიოდა – უკან ვიხევთ, ჩვენები გამოდიან, ჩავიჯვით და ა.შ. ერთი ცრუ განგაშის მერე ლეიტენანტმა რემბომ ისევ ეზოში შეგვყარა და დაგვაიმედა, დაწყნარდება აქაურობა და ჩვენც წავალთო. ჩვენც მეტი რა დაგვრჩენოდა, უფრო თბილად მოვეწყვეთ დასაძინებლად, მაგრამ არ დაგვცალდა. ამჯერად უკვე ნამდვილი განგაში იყო, ყველაფერი მოვხიკეთ რაც გვქონდა, ტყვიების სავსე და ნახევრადცარიელი ცინკები, ”ცხინვალში ლაშქრობის” წინ პიკაპებიდან ახვეტილი რაჟოკები, რომელსაც ხალხი ისევე უპრაგონოდ ყრიდა, როგორც მოუხვდებოდა და პაპუტკებს აჩერებდა თბილისისკენ მიმავალს, ჯერ კიდევ შეღამებამდე, რამდენიმე ზედმეტი კასკა და ავტომატი, რომელსაც პატრონი არ გამოუჩნდა და ყველაზე მძიმე ამ ტვირთში – საკუთარი ტრაკები. არცერთი გაღუნღულებული ლოგინიდან არ გამჭირვებია ტრაკის აწევა და სადმე წასვლა, როგორც აქედან. უზარმაზარი ტვირთის ქვეშ ორად მოხრილი ვიდექი შუა ტრასაზე, მწყობრში და გაურკვევლობას ველოდებოდი…

გაურკვევლობამაც არ დააყოვნა და ჩვენი 121-ე ბატალიონი, უფრო სწორად მისი მოქმედი ნაწილი საიდანღაც გაჩენილ ყვითელ ავტობუსში ჩასხდა, მოგვაძახა ქარელში შევხვდებითო და სიბნელეში გაქრა. გასაოცრად მიმზიდველ პოზიციაში აღმოვჩნდით – შუაღამისას, ტრასაზე, კბილებამდე შეიარაღებულები და მეთაურის გარეშე. დაახლოებით ნახევარი საათი გამაგრებული გვქონდა ადგილი ავტობუსებთან, ფორმაგახდილი და გრაჟდანებში გამოწყობილი აწ უკვე ყოფილი რეზერვისტებისგან ვიცავდით და ისე ვივაჟკაცეთ, რომ გამთენიისას ჩვენს ძველ ადგილებზე ვიყავით წამოწოლილი ბუჩქის ძირას, ქარელის გადასახვევში. მთელი 102-ე ბატალიონი ესღა ვიყავით დარჩენილი, ერთი ბუჩქის ქვეშ შეწოლილი ათი კაცი.

თვალი რომ გავახილე, უკვე გათენებული იყო, ჩვენს გარშემო კიდევ სხვა ბატალიონის ნარჩენებიც იწვნენ და სუხოი პაიოკების პაკეტებს აფრიალებდნენ. იმდენი საჭმელი და ისე ცოტა ხალხი ვიყავით, რომ პაიოკები ჩვენც შეგვხვდა. ცოტა კუჭები გავიხსენით და ისევ ავტობუსებში ჩაგვსხეს, ამჯერად, წინა დღეებისგან განსხვავებით, ცოტა შეშინებული სახე ქონდა ოფიცერს, უკან ვიხევთ, ქარელისკენო…

”მესამე დღეა იარაღი მაქვს ასხმული და აღმა-დაღმა დავდივართ. ახლა ქარელის ახლოს ტყეში ვართ ”გამაგრებული” ორმოცდაათიოდე კაცი და ველოდებით. ორმოცდაათივე რეზერვისტია, ერთი პოლკოვნიკი გვყავს და ერთი კაპიტანი, მაგარი როჟაა ეს კაპიტანი, თემური გაბისონია, რომ შეხედავ, რემბოს გავს ქცევითაც და ვიდზეც, დიდ ლიფჩიკში ათასი ხარახურა აქვს ჩალაგებული, თან ყველა აუცილებლად საჭირო. სამი დღის განმავლობაში პირველად გავიხადე ხებე, ბატინკებზეც შნუროკები მოვიშვი და ჩემს ჭუჭყიან წინდებს დღის სინათლე ვაჩვენე. ისეთი გრძნობა მაქვს, თითქოს კვირაზე მეტია აქ ვართ…”

– აქ წყდება ჩემი პირველი და ბოლო ჩანაწერი. ამის მერე ბევრიც აღარ გაგვიტრაკებია, საღამოსკენ გავიგეთ, რომ პიზდეც რეზერვისტამ, დავსხედით რაღაც პიკაპზე და კოჯრისკენ დავაწექით რიხინ-რიხინით, იქვე ჩავაბარეთ ჩვენი ბედკრული და ტყვიაგაუსროლელი იარაღები, რომლებიც სამი დღე ჯართად გვაწვა ბეჭებზე და ათ აგვისტოს, საღამოს სახლში ვიყავი. ასე დამთავრდა ჩვენი ამბავი, ამბავი უდიდესი სისულელისა და უთავობისა.

ომი ჩემში (მეოთხე ნაწილი)


ნაწილები: [პირველი] [მეორე] [მესამე] [მეხუთე]

ასეთი დილის მერე სხვისი ფეხებით ავდექი, სხვისი ყურებით გაგონილი ბრძანება შევასრულე – ”მანქანებშიო” და ვიღაც ასევე სხვებთან ერთად ჩამოვედი იქვე, ახლოში რაღაც თეატრის შენობასთან. ამ შენობაში გაგვანაწილეს, ავტობუსები ამჯერად მიმალ – მომალეს ეზოებში, ჩვენ კი ერთ დიდ დარბაზში შეგვიყვანეს, დიდ შუშებიანში. იქ რა გაგვაჩერებდა, მაშინვე გარეთ გამოვედით და სააქტო დარბაზი გავახსნევინეთ, 800 კაციანი დარბაზი. კაცი ასე თავის ფეხით მიძვრებოდეს საფლავში ჯერ არ მინახავს, ერთი ჭურვი და მთელი ეს ხალხი, ორასამდე ვინც შეყრილები ვიყავით აქ, ასხმული ვიყავით კედლებზე. დაახლოებით ერთი საათი დაგვცალდა დასვენება და მობილურების დატენვის მერე სცენაზე ვთვლემდი, როდესაც ისეთი გრგვინვა შემოიჭრა სიზმარში, მეგონა იატაკი მექცეოდა და მივყვებოდი. პირველი რასაც შევხედე, ჭერი იყო, რომელიც ვაჟკაცურად იდგა თავის ადგილზე, რასაც ვერ ვიტყვი დანარჩენებზე, პირველივე რაც ხელში მომხვდა, მოვხიკე, სავარაუდოდ ავტომატი ჩემი, რაჟოკები სად მეყარა იმაზე არც მიფიქრია და დერეფნისკენ მოვძუძგე, დაბალი ჭერის იმედად. როცა პანიკა ცოტა ჩაცხრა და გარეთ გაცვენილი ხალხის კარებთან შეგროვდა, თუ გარეთ მოხდება რამე, შიგნით შემოვვარდებით და თუ შიგნით, გარეთო, მეორეთაც ძუძგა, ამჯერად პირველზე ძლიერი იყო, ჭერში დაკიდებული ნათურები და შუშები შესამჩნევად აქანავდნენ…

…სამიოდე აფეთქებას გავუძელით ასე თაგვებივით გამოკეტილებმა დარბაზში და ბოლოს მივხვდით, რომ გარეთ, დერეფანში უნდა გავსულიყავით და ნელ-ნელა, ციოდე კაცი გავლაგდით კიდეც მაქეთ, ძირითადად ჩვენი ასეული ვიყავით, 102-ეს მესამე და  121-ე ბატალიონის რამდენიმე ბიჭი, მათ შორის ზემოთხსენებული რემბოც, თემურა. სტარში ლეიტენანტი იყო თუ კაპიტანი არ დამამახსოვრდა, ზატო დამამხსოვრდა მისი მოცემული რჩევები, რომელთა გამოც მთელი ამ ბაყაბუყის დროს, რომელიც, სიმართლე რომ ვთქვა არც ისე ინტენსიურად გაგრძელებულა, დერეფანში ვიჯექით და გავცქეროდით გარეთ, მოედანზე მორბენალ ჯარისკაცებს, რომლებიც დამატებით სამიზნეების შექმნით ცდილობდნენ მტრის ავიაციის დაბნევას. აქვე ვამჩნევდით, რომ ხალხი თანდათან ცოტავდებოდა, ავტობუსები მოდიოდა და მიეზიდებოდა ხალხს სადღაც. თემური, რომელიც ჩვენს და ქვემოთ შეკრებილ სამხედროებს შორის დადიოდა, ამოვიდა და გვითხრა ბრძანება – ვისაც გინდათ, შეგიძლიათ სახლში წახვიდეთო. გავოცდით ფრიად, ასეთი სახის ბრძანება… -ვისაც გეშინიათ, შეგიძლიათ გააჯვათო – გადმოთარგმა რემბომ ბრძანება და ლიფჩიკის გასწორებას შეუდგა. მე არსად არ მივდივარ და არც იარაღს ვაბარებ, შეგიძლიათ შემოგვიერთდეთ ვინც დარჩებით, ჩემი ბატალიონი (121-ე) მოედნის იქეთა მხარეს არისო.

ბევრი ჭოჭმანისა და ღლიცინის მერე გადავედით მოედნის იქეთა მხარეს, სადაც მთელი ბატალიონი – ასეოდე კაცი იყო შეკრებილი, იქვე შეგვხვდა ამათი ხელმძღვანელი, პოდპოლკოვნიკი, რომელმაც გაგვიღიმა და საკმაოდ დაეჭვებული ხმით დაგვპირდა ავტობუსსი ჩასმას და დისლოკაციის ადგილზე გადაყვანას. მისი ხმის საეჭვოობა რაციაში გადაცემულ ინფოშიც კარგად ჩანდა – ვიღაცა, ვიღაცა ვარ, ორი ავტობუსი გამოაგზავნეთ, თუ შეგიძლიათო. ამ თუ შეგიძლიამ წამართვა ფეხები და ჩანთაში ჩამჯდარი ხეს მივეყუდე. თხუთმეტიოდე წუთის უაზრო ლაყბობის შემდეგ საიდანღაც მოდენილმა იდუმალმა ხმამ ზეზე წამოგვყარა. ჩვენი (სავარაუდოდ, ყოველ შემთხვევაში ჩვენ ასე გვინდოდა რომ ყოფილიყო) გრადები ისროდნენ გაურკვეველი მიმართულებით და სანამ ჩვემ მათით ვტკბებოდით, ავტობუსიც მოვიდა და ავეტენეთ შიგნით. გზაში კიდევ ავკრიფეთ ბევრი ხალხი და გაურკვეველი მიმართულებით გავეშურეთ. პოლკოვნიკი მთელი გზის განმავლობაში ამაოდ ცდილობდა დაკავშირებოდა ვინმეს რაციაზე, რაცია დუმდა სამარისებულად. ბოლო ბრძანების პრინციპით გავაღწიეთ გორიდან გარეთ და იგოეთისკენ გავეშურეთ. მართალი რომ ვთქვა, გამეხარდა, იმდენად მქონდა დუხი დაკარგული ამდენი წოწიალით, სანამ ჩვენებს ვეძებდით ერთი სამი უაზრო წრე დავარტყით მთელ გორს და მთელი გზა გაბრაზებული, შეშინებული, გაოცებული და უბრალოდ დაღლილი რეზერვისტები გვხვდებოდნენ.

იგოეთამდე ნახევარი მანძილი გავლილი გვქონდა უკვე და სულით სახლში ვიყავით როცა კავშირი აღსდგა და ჩვენი დანიშნულებაც შეიცვალა – ქარელი, მეორე მხარე გორიდან, ვიდრე იგოეთი. მოვატრიალეთ ავტობუსი, ჩავუარეთ გორს და გავემართეთ ქარელისკენ. ზემოდან კარგად ჩანდა რამდენიმე დამწვარი კორპუსი გორის შესასვლელში. საფრთხისკენ მიახლოებამ ეტყობა კარგად იმოქმედა, საბრძოლო სულმა ისევ მაღლა დაიწყო აწევა და პიკს მიაღწია, როცა სადღაც საღამოს 4 საათისთვის ქარელის გადასახვევში ჩავუხვიეთ და იქვე გავჩერდით, მთელი რეზერვისტობა აქ იყო გაშლილი ტყეში და იმალებოდა, რასაც აქტიურად უწყობდა ხელს მთელი გზის გასწვრივ ჩალაგებული ყვითელი ავტობუსები. ამჯერად უცებვე გააქრეს ავტობუსები და ყველა და ყველაფრისგან მოწყვეტილები დავრჩით ტყეში. საიდანღაც ხმა მოვიდა, რუსეთს ულტიმატუმი დაუყენებია, 6 საათამდე ტრაკს თუ არ მოგვცემთ, გორს დავბომბავთო და ჯარი გამოგვარიდეს. ახლა კონსპირაციულად ვართ ტყეში წამოწოლილი და ველოდებით 6 საათს, რა მოხდება. ჯერჯერობით სიჩუმეა…

მე ომში (მესამე ნაწილი)


ნაწილები: [პირველი] [მეორე] [მეოთხე] [მეხუთე]

მთელი ღამის განმავლობაში ორჯერ წამოგვყარეს, ავტობუსებში ჩასხედით და სადღაც მივდივართო, ავიყრებოდით, გავრბოდით, გამოვრბოდით და ბოლოს ცრუ განგაში აღმოჩნდებოდა. საბოლოოდ დილისკენ ისე დაგვეძინა, რომ ”ყურთან რომ ზარბაზანი დაეცალათ ვერ გავიგებდით”. მაგრამ აღმოჩნდა რომ ვცდებოდით.

დაახლოებით შვიდის ნახევარზე (საათზე დახედვის თავი აღარცერთს არ გვქონდა, სავარაუდო დროა ეს), როდესაც უკვე სიზმარში დაახლოებით მეათე საავიაციო შეტევას ვუძლებდი და ვიტანჯებოდი, ძილღვიძილში რაღაცამ საშინლად დაიჭექა. თვალები რომ გავახილე, ჯერ კიდევ არ მჯეროდა რომ სინამდვილეს ვხედავდი. გარშემო მთელი ტროტუარი მოფენილი იყო შუშის ნაფშვენებით, თანდათან გამოფხიზლებასთან ერთად უფრო და უფრო ძლიერდებოდა ხმაური, ყვირილი, ღრიანცელი, ხალხი შეშინებული გარბოდა, ოღონდაც არავინ არ იცოდა საით და რას გაურბოდა. არ შემშინებია, რადგან ვერ მოვახერხე, პანიკამ ყველაფერი წამართვა, შეშინების უნარიც კი, ვიჯექი ნამტვრევებით მოფენილ პარალონზე და გაშტერებული სახით ვუყურებდი ჩამსხვრეულ ფანჯრებს. ვიღაცამ შემაჯანჯღარა და შიშის მშობლიური გრძნობა დამიბრუნა, სასწრაფოდ წამოვხვეტე ყველაფერი, იარაღი, ბუშლატა და რაც მთავარია, ჩემი გადამრჩენელი ჩანთა, რომელმაც ასკოლკებისგან დამიცვა და რაც შემეძლო შორს გავიქეცი, ანუ ქუჩის მეორე მხარეს.

ათიოდე წუთი იქნებოდა გასული, როდესაც ხალხს პანიკამ გადაუარა და შიში ამოძრავებდა. დაგვბომბეს? თუ დაგვბომბეს, შენობა რატომ დგას, მარტო შუშებია გამოღებული. იქვე ორ ბიჭზე გადაკიდებული და საოცრად შეშინებული როჟა მოდის, ცალი ფეხით კოჭლობს და ხელებს მუცელზე იკიდებს. ახლაღა გამიელვა თავში – სადაა სასწრაფო? ჩანთა ძირს დავდე, ზედ დავჯექი და უაზროდ გავაბოლე. ყველანი ჩუმად ვისხედით და იმაზე ვფიქრობდით, რამდენი რამის გაკეთება გვინდოდა ცხოვრებაში და როგორ ვერ ვასწრებდით…

რამდენიმე ურთიერთგამომრიცხავი და რაღა თქმა უნდა ყველა ასპროცენტიანი ვერსიის განხილვის შემდეგ, რომლებშიც შედიოდა ყველაფერი, დივერსიიდან დაწყებული რუსების რაღაც ზეზუსტი იარაღით დამთავრებული, რომელსაც შეეძლო 50 კილომეტრიდან ჭურვის ფანჯარაში შემოგდება აღმოჩნდა, რომ ყველაფერი ძველი ბოილერის აფეთქებას მოყოლია, რომელიც ხუი ივო ზნაეტ ვის მოაფიქრდა რომ ჩაერთო, შუა ზაფხულში. ასე იყო თუ ისე, თხუტმეტამდე დაჭრილი ავტობუსით წაიყვანეს სადღაც და ცოტა მოგვიანებით ერთიც გამოასვენეს საკაცით, სახეზე ნაჭერაფარებული. აი მანდ მოგვერღვა სახეები ყველას…

მე ომში (მეორე ნაწილი)


ნაწილები: [პირველი] [მესამე] [მეოთხე] [მეხუთე]

გორს ვუახლოვდებით კოლონით, ბინდდება. გზები გადაჭედილია მანქანებით, ავტობუსებით, საბარგოებით, რამდენიმე ტანკმაც ჩაგვიარა გვერდზე. ჩვეულებრივი საბრძოლო ქაოსია. ვაზიანშიც მსგავსი ქაოსი იყო, ძლივს ვიპოვეთ თავისუფალი ავტობუსი, რომ ჩავმჯდარიყავით და წამოვსულიყავით, კიდევ ბევრი ხალხი ჩამოვა გვიან, ან არც ჩამოვა (და არც ჩამოსულა ჩვენს შემდეგ აღარავინ, დანარჩენები ბაზიდან გააბრუნეს სახლში). ვაზიანშივე დაგვირიგეს ტყვიაწამალი, მთელი ნახევარი გზა რაჟოკების ტენვას და იარაღის ფრიალს მოვანდომეთ. სადღაც იგოეთთან ავტობუსი გააჩერეს, ჩავეხვეტეთ ყველანი მაღაზიებში, დილიდან მოშიებულები ვიყავით და რამდენსაც მოვერიეთ, წამოვათრიეთ. გამოვედით მაღაზიიდან და მუხლები მოგვეკვეთა – ავტობუსი მიდიოდა. თავში მარადიორობის გეგმებმა მომწიფება ვერ მოასწრო, რომ გულზე მოგვეშვა – ჩვენი ავტობუსი ადგილზე იდგა, ჩვენამდე მოსულები ნელ-ნელა იხვეტებოდნენ.  გახარებულები, რომ იძულებით დეზერტირობას გადავრჩით, ავტობუსში ავეტენეთ, ჩანთებს შორის ჩავსხედით და გორამდე ხმა არ ამოგვიღია.

გორში მისასვლელი თუ ასეთი ლაბირინთებიანი და რთულადმისაგნები იქნებოდა, ნამდვილად არ წარმომედგინა. ეტყობოდა, რომ არც ჩვენ მძღოლს წარმოედგინა გორის შესასვლელი საერთოდ, ამიტომაც ყველა შესაძლო შესახვევში შეუხვია, ყველა არსებულ საცობში გაიჭედა და ბოლოს სრულიად შემთხვევით გორის ცენტრში, სტალინის ძეგლთან გაჩერდა, ოციოდე სხვა ავტობუსის გვერდით.

გორელები საოცრად არასტუმართმოყვარედ დაგვხვდნენ. თავი რუსის ჯარისკაცი მეგონა, ისეთი აგრესიით გვიყურებდნენ მთვრალი და არცისე მთვრალი გორელები. მოედანზე მოვახერხეთ, როგორც იქნა ჩვენი ასეულის დანარჩენი წევრების ნახვაც, რომლებიც ჩვენამდე ჩამოიყვანეს აქ და დავიწყეთ გორში ბოდიალი.

რამდენიმესაათიანი უაზრო ლაყლაყის შემდეგ, რაც სამხედროებს ჩვევიათ გადაწყვეტილების მიღების წინ, როგორც იქნა გადაწყვიტეს, რომ ღამე ლაშქრობისთვის არ იყო შესაფერისი დრო და კარგი იქნებოდა სადმე დაგვეძინა. პირველი ნაკადი, რომელიც მანამდე ჩამოიყვანეს, სატანკო ბატალიონის დაბომბვის მიზეზი გახდა, რუსებს მეტი რა უნდათ, არიქა ბევრი ჯარისკაცი ერთადო და გაასწორეს მთელი  ბაზა მიწასთან. ამიტომაც ჩვენ უნდა დავემალეთ სამოქალაქო ადგილებში, მოგვხვეტეს ყველანი და შეგვყარეს რაღაც სპორტულ სკოლაში, კონსპირაციულად, თუმცა ის აღარ გაახსენდათ, რომ მთელი სტალინის პროსპექტის გასწვრივ დაყენებული ყვითელი ავტობუსები ჩვენს კონსპირაციულობას დიდი ეჭვის ქვეშ აყენებდა.

ასე იყო თუ ისე, შევლაგდით სკოლაში, დიდი პარალონისნაირი ლეიბები დავირიგეთ და ვისაც სად შეგვეძლო ისე დავეყარეთ. სკოლის დარბაზში, სადაც ჩვენ ვიყავით, საოცრად ცხელოდა და ფეხის მყრალი სუნი იდგა, რისი უდიდესი მადლობელიც ვარ დღემდე, ეს რომ არ ყოფილიყო, არავის მოუვიდოდა თავში, რომ გარეთ გამოვსულიყავით და ქუჩაში დაგვეძინა. ასე იყო თუ ისე, მოვეწყვეთ სკოლის კიბეების წინ ტროტუარზე და ძილს მივეძალეთ.