რა მიყვარს მე?!


კითხვა რთულია და დაფიქრებას საჭიროებს, მაგრამ ერთი ცხადია, არ მიყვარს თოვლი, თბილისში რომ იცის ხოლმე ტალახიანი თოვლი, ეგეთი. ზუსტად ეგეთი თოვლი იყო გუშინ, შესაბამისად გუშინდელი დღე სულაც არ იყო ჩემი საყვარელი დღეების სიიდან. არასაყვარელ დღეს კი ყველაზე კარგია სახლში ჯდომა, თბილად და ბედნიერად, კონიაკიანი ჩაის წრუპვა და ბოდლერის შემოქმედებაზე ფიქრი, ცხადია პეროს დახმარებით.

მიუხედავად გარემოებათა ასეთი ცხადი დამთხვევისა, რომელიც მომიწოდებდა დავრჩენილიყავი სახლში და დავკავებულიყავი ზემოთხსენებული საქმიანობით, ჩავიცვი ჩემი ყველაზე თბილი ტანსაცმელი, ღრმად ჩავისუნთქე ცივი ჰაერი და სადარბაზოდან გამოვედი. მიზეზი და მიზანი ფრიად დიადი და ამაღლებული მქონდა – კლიპის პრეზენტაციაზე მივდიოდი. ამიტომაც არ შევიმჩნიე არც ის, რომ არც თუ ისე თბილი ქარი ისედაც საზიზღარ ფიფქებს დიდი მონდომებით მაყრიდა სახეში და კისერში და მეტროში ჩავყვინთე.

კლიპის პრეზენტაცია დაგეგმილი იყო კინო ”რუსთაველში” და ჩვენც, ალბათ ქართული პუნქტუალობის გათვალისწინებით, 4-ის ნახევარზე დაგვიბარეს. შესაბამისად მეც ზუსტად 10 წუთი რომ აკლდა ოთხს, ქუდზე და მხრებზე საკმაოდ დადებული თოვლი ჩამოვიბერტყე და ფოიეში ამაყად შევაბიჯე. ფოიე სავსე იყო ცნობილი, ნაკლებადცნობილი და ჯერ კიდევ უცნობი სახეებით, რომლებიც ამაყად და საკუთარი ღირსების შეგრძნებით დააბიჯებდნენ აქეთ-იქეთ. აქვე გავიგე რაშიც იყო საქმე – სტუდია ”კრეატივს” (ხო, ხო, ”ჩვენი ოფისი” რომ გადაიღეს, მაგათ) რაღაც ფილმის გადაღება დაუწყია, ”რაც ყველაზე ძალიან გიყვარს” სათაურით და მაგის საუნდტრეკზე გადაღებული კლიპის პრეზენტაცია უნდა ყოფილიყო, ჯერჯერობით გაურკვეველ დროს. მიუხედავად ასეთი ჩახლართული სათაურისა Continue reading “რა მიყვარს მე?!”

Advertisements

ტვინის სიმსივნე


არსებობს ხალხის გარკვეული ჯგუფი, რომელიც სხვადასხვა წრეებში მოიხსენიებიან, როგორც ”პანკები”, ”გოთები”, ”ემოები” და ა.შ. ეს ჯგუფები ძირითადად გვხვდებიან თბილისის ცენტრალურ უბნებში (რუსთაველი, ვაკე, ვერა, ფილარმონია). ისინი თავის თავს უწოდებენ განსხვავებულ ხალხს, ასოციალურად იქცევიან და ცხოვრობენ. მათი ასოციალურობა რომ საღამოს 10 საათზე მთავრდება, როცა სახლში უნდა იყონ, თორემ მამიკო გაუბრაზდება, ეს ცალკე საკითხია, ახლა მინდა მოვყვე ერთი ისტორია, რომელიც საკმაოდ ძველია, მაგრამ ერთმა შემთხვევამ გამახსენა ეს ყველაფერი…

მოკლედ რომ ვთქვათ, 13-15 წლის პანკუხა ბავშვებში (სქესის მიუხედავად) ძალიან გავრცელებულია მანია, რომ მათ ჭირთ რაიმე საშინელი დაავადება, ტვინის კიბო, სისხლის გათეთრება და სხვა მსგავსი სასიკვდილო დაავადებები, რომელიც მაშინვე არ კლავს, მაგრამ სიცოცხლის ბოლო წლებს უტოვებს. ისინი ამ თემას ატრიალებენ ყველა მხრივ და ყველანაირად და ცდილობენ მაქსიმალური დეპრესია გამოწოვონ ამ ყველაფრიდან.

ეს ყველაფერი საკმაოდ ძველი ლეგენდაა, მაგრამ ამასწინათ მომიწია ონკოლოგიურ საავადმყოფოში ასვლა, რაღაც საქმეზე. რა საშინელებაა… ”28 days later” ან რამე მსგავსი ფილმი თუ გაქვთ ნანახი ზომბებზე, დაახლოებით მსგავსი ხალხი დადის მთელ საავადმყოფოში, ზოგი ოთახიდან კვნესა ისმის, ზოგიდან მოთქმა, ალბათ დიაგნოზის გამო, უცებ გვერდით ჩაგივლის კაცი, რომელსაც ნახევარი სახე გასიებული აქვს, მეორე ნახევარი კი დაბინტული… მოკლედ, სტანდარტული უჟასტიკია…

ნეტა ამ პანკუხებმა თუ იციან რას იბრალებენ? სავარაუდოდ არა, თორემ არცერთი ჭკუათმყოფელი არ ისურვებდა ისეთ ზომბად ყოფნას, როგორებიც მე ვნახე…