ჩემი ორი დღე ლუდფესტზე


როგორც უკვე მოგახსენეთ, ერთი კვირის წინ თბილისის ბირფესტის მოსამზადებელ სამუშაოებზე მოვახერხე აღმოჩენა. მოვახერხე რა, თავად ნატახტარმა შემომთავაზა, არ გინდა ნახო რეებს ვაკეთებთო? რასაც აკეთებდნენ, ამის წაკითხვა შეგიძლიათ ზემოთ დალინკულ პოსტში, თავისი ფოტოგალერეით. ერთი კია, რომ 14 ივლისის ნაცვლად ფესტივალი ერთი კვირით გვიან ჩატარდა, რითიც წვიმასა და დელგმაში ლუდის სმას გადავრჩით.

ფესტის გოგჩოები

ნუ, რადგანაც ფესტის ადგილის მოწყობა მაინც საჭირო იყო და მოსამზადებელ სამუშაოებს მაინც ვერ ავცდებოდით, ამიტომ პარასკევს ისევ გამოვცხადდი რესპუბლიკის მოედანზე, “საინტერესო ფაქტების” შესაგროვებლად. თუმცა საინტერესო იმაში, როგორ დაათრევდნენ მუშები აქეთ-იქეთ მაგიდებს, აწყობდნენ ბარებს და აკრავდნენ პლაკატებს, ვერაფერი ვნახე და შაბათის იმედად წამოვედი სახლში. რამდენიმე წინასაფესტე ფოტოს მაინც შემოგთავაზებთ:

…ასე იდგმებოდა კარვები
და ბარები

და აი, გათენდა შაბათის დილა, 21 ივლისი. ფესტივალი 4 საათზე დაიწყო, თუმცა ქართული პუნქტუალობის გამო, სადღაც 6 საათისკენ მივედი იქ. ლუდის ფესტივალზე შარშანაც ვიყავი და შარშანწინაც, მაგრამ მასშტაბები ამისი აშკარად მეტი იყო. სხვა თუ არაფერი ბარი იყო 4-ის ნაცვლად ერთი 20-მდე, რის გამოც ლუდი არც აქაფებული იყო და არც თბილი. რა შუაშია ეს ყველაფერი ერთმანეთთან? მარტივია – როდესაც ბარები არის ცოტა, ლუდი იხარჯება სწრაფად და ახალშეერთებული კანისტრა (რომელიც, მოგეხსენებათ უსასრულო არ არის და ყოველ 50 ლიტრის მერე ახალი უნდა დააყენო) თან თბილი ლუდითაა სავსე და თან ქაფი მოაქვს პირველი სამი ბაკალი. მოკლედ, ლუდი რომ ცივი და უქაფო იყო, ეს მშვენიერია. ღია ფერის ნატახტარის გარდა ასევე იყო ოდნავ მუქი მთიელიც, რომელსაც, როგორც დავაკვირდი, უფრო ეძალებოდა ხალხი. Continue reading “ჩემი ორი დღე ლუდფესტზე”

კომენტარი # 5000


გუშინ ჩემთან დაიწერა კომენტარი, რომლიც არით რიგით მე-5000. კომენტარის ავტორია სიყვარულოვნა (ping) და პოსტი, რომელზეც ის დაიწერა – ”ტვიტ.ჯი – ფლუდერების ახალი გასართობი”. დიდი მადლობა, რომ აქტიურობთ და არ გეზარებათ კომენტარების წერა, Keep Going!

ეს კი ამ კომენტარის Proudly სკრინშოტი. სამგზის ვაშა, მეგობრებო!

აქვე მცირე სტატისტიკა – პირველი კომენტარი, რომელიც დაფიქსირებულია, ყვავის ბუდეზე დაიწერა 2006 წლის 14 აპრილს, პოსტზე ”მკვდარი”. მას შემდეგ გავიდა 1,550 დღე, რაც ნიშნავს რომ საშუალოდ დღეში იწერება 3.23 კომენტარი. ამჟამად ყვავის ბუდეში არის 405 პოსტი, რაც ნიშნავს, რომ საშუალოდ თითო პოსტზე მოდის 12.35 კომენტარი. ამ ყველაფერს, ვორდპრესზე რეგისტრაციის დღიდან მიღებული აქვს 245,448 ჰიტი, რაც საშუალოდ 158 ჰიტს უდრის დღეში. თუკი გავითვალისწინებთ, რომ ამ საშუალო მონაცემებზე გავლენას ახდენს ასევე ე.წ. ”მკვდარი პერიოდები”, ეს არ უნდა იყოს ცუდი მონაცემი.

აქვე მოვახდენ საბოლოო ქამინგ აუთს და დავდებ ჩემი ბლოგის სრულ სტატისტიკას. პირველად.

და აქვე დღეში მიღებული საშუალო ჰიტების რაოდენობა.

დაე ეს ყველაფერი იყოს თვენთვის სტიმული, როგორც კომენტარების, ასევე თავად ბლოგის წერის.

პ.ს. როგორც ხედავთ, ქართულ დომეინზე გადასვლის შემდეგ ჰიტებმა მკვეთრად მოიმატა.

რა გვინდა ბლოგ შეხვედრებისგან


უახლეს ისტორიას რომ გადავხედოთ, ბლოგერთა სხოდკები საშუალო სიხშირით იმართება ხოლმე, მაგრამ გუშინდელი სხოდკა იყო პირველი, რომელზეც მე ვიყავი. ჩემი არმისვლის მიზეზები სხვადასხვა იყო ხოლმე, მათ შორის ერთ-ერთი ის, რომ სხოდკები მაკდონალდსში იმართებოდა, მე კი მაკდონალდსში მხოლოდ ტუალეტისთვის დავდოვარ ხოლმე, ისიც როცა ახლოს ვარ.

გუშინდელი სხოდკა იმით გამოირჩეოდა დანარჩენებისგან, რომ ფორმატი იყო არჩეული ”ხინკალი და ბლოგერები”-ს სახის, შესაბამისად კუჭ-თვალს უხაროდა. და მოუხედავად იმისა, რომ ფაქტიურად სამსახურის გადაგდება მომიწია, მაინც მივედი. პირველი, რამაც გამახარა იყო ორი სტუდენტი გოგო – სასიამოვნო სურპრიზი. თუ არ ჩავთვლით ბევრკილოდაკლებულ როკოს, მეტი სურპრიზები არ ყოფილა. სხოდკაზე, უფრო სწორი იქნება თუ ვიტყვი, ღრეობაზე სამიოდე ფოტოაპარატი შევამჩნიე, თუმცა სურათებს ყველა ჟოჟკავს.

თუმცა ეს პოსტი არ ეძღვნება იმას, ვინ რამდენი ხინკალი ჭამა და ვინ რამდენი დალია, ეს არის დამაფიქრებელი პოსტი – ასეთი ფორმის სხოდკები არის თუ არა მარაზმი, როდესაც გრძელ მაგიდას 15-20 კაცი უზის და 3-4 სხვადასხვა თემაზე ლაპარაკობენ, კუტოკ-კუტოკ. საერთოდ, რა გვინდა ბლოგერთა სხოდკებისგან, ისაა ჯერ გასარკვევი. ანუ თუკი მას უნდა ქონდეს უბრალოდ ურთიერთგაცნობის ფორმა და მეტი არაფერი, მაშინ სახინკლეც კარგი ადგილია ამისთვის და იპოდრომიც, სადაც რამდენიმე ლუდდაკლებული ახალგაზრდა წავედით კიდეც სახინკლის მერე და პრინციპში გავტყვერით, მე მაინც ყოველ შემთხვევაში. მაგრამ დოდკას აქვს მეორე იდეა – სხოდკას უნდა მიეცეს რაღაც მინიკემპის ფორმა, ან ვორკშოპი. პრინციპში ეგეც კარგია და ესეც და საერთოდაც, სახინკლეში რომ ამაღლებულ თემებზე არ წავიდოდა ლაპარაკი, ეს ხომ ცხადი იყო?

ასე რომ ველოდოთ მომავალს, დრო გვიჩვენებს რა ფორმა მიეცემა ბლოგერთა ურთიერთობებს. ვორკშოპის იდეა კი მართლაც რომ კარგია.

ფრიკ შოუ


ნათქვამია – ერთი ბლოგერი კაია და ბევრი ბარდაგიო. ვიდეო ამის ცხადი მაგალითია. წარმოიდგინეთ რა მოხდებოდა 4-ის მაგივრად რვანი რომ ვიყოთ, ან მეტი კიდევ.

Link: http://vimeo.com/3689628

ვივა ლა ლიბერტი


ადამიანი ისეთი ცხოველია, რომელსაც იდეაში აქვს ბევრი თავისუფლება, მაგრამ ვერ იფერებს მას და ცდილობს მაქსიმალურად შეიზღუდოს თავი. და რატომ? ვიდეოში ლაპარაკი მიდის პატარა გოგოებზე და მათ ძუძუებზე, უფრო სწორად კი ხალხის რეაქციაზე ამ ზემოთხსენებულ მოვლენაზე. ანუ ვიდეოზე, რომელშიც რამოდენიმე სასკოლო ასაკის (ან მასთან მიახლოვებული) გოგო, საკმაოდ არაფხიზელ მდგომარეობაში საკუთარი ძუძუების სადღეგრძელოს ამბობს. ნწ ნწ ნწ, ეს რა უქნიათ…

ვიდეო:

ლინკი: http://vimeo.com/3528311

პ.ს. აღწერაში განსაკუთრებით კრეატიული ვიყავი, ვიცი…

დარდიმანდი-კლიპის პრეზენტაცია


ჯგუფი ”დარდიმანდი” შემადგენლობით ყვავა და შო წარმოგიდგენთ სიმღერას ”ლოთიანი” და ოფიციალურ კლიპს მასზე. სიმღერა არის დარდიმანდული ხასიათის და რეკომენდებულია განსაკუთრებით მათთვის, ვისაც ასე ენატრება ძველი დრო და რესტორნის დვიჟენია. ასევე კარგი იქნება, თუ მოუსმენენ ახალი თაობის წარმომადგენლებიც, რათა იგრძნონ ის სული, რაც ჩვენს მამებს ამოძრავებდა მაშინ…

კლიპი მოპოვებულია ქართული კინოფილმის ვიდეოარქივში, მისი ჩასმა თავის დროზე დაგეგმილი იყო ფილმში ”საბუდარელი ჭაბუკი”, მაგრამ როგორც ჩანს საბჭოთა ცენზურამ დაბლოკა და იმის შემდეგ წლების განმავლობაში იდო არქივის თაროებზე და მტვერი ედებოდა, სანამ შემთხვევით არ აღმოაჩინა ერთმა კეთილმა ქალბატონმა, რომელიც ამავე დროს არის ბიძაჩემის მეზობელი და იცის რა, რომ გატაცებული ვარ ასეთი სტილის შემოქმედებით, გამოატანა ჩემთან. რაღა თქმა უნდა, რომ კინოფირიდან ციფრულ ფორმატში გადატანა არ იყო ადვილი საქმე, მაგრამ ჩვენ ეს შევძელით და მინდა წარმოგიდგინოთ.

სიმღერაზე და კლიპზე ყველა საავტორო უფლება დაცულია და ეკუთვნის შოს, ყვავას, Crow Records -ს და Crow Pictures -ს. ახლა კიდე ვიდეო:

link: http://vimeo.com/3253483

Update: ვიდეო უკვე YouTube-ზე:

link: http://www.youtube.com/watch?v=u6JLVpL3A24

Lookaround


გამარჯობა ჩემო მიტოვებულო მკითხველო. გაინტერესებს ალბათ სად დავიკარგე. მეც არ ვიცი, სიზარმაცემ შთანთქა ჩემი ზრახვები, დამეწერა რამე და შეგხმიანებოდი. პრინციპში მარტო სიზარმაცემ არა, ჯერ ერთი არც არაფერი მქონდა სათქმელი, მნიშვნელოვანი და ისეთი განსაკუთრებული, რომ აღნიშვნის ღირსი ყოფილიყო არაფერი მომხდარა და თან რამოდენიმე დღის განმავლობაში სიკვდილს ვებრძოდი. ნუ მთლად მასეც არა, მაგრამ საწოლში ვეგდე სიცხიანი…

ასეა თუ ისე, მაინც ხდება რაღაც, ერთ ადგილზე ტკეპნა რომ არ გამოვიდეს მთელი ცხოვრება (რაც ყველაზე მეტად მეზიზღება), ვცდილობ მუშაობის ილუზია მაინც შევქმნა. ნუ ცხადია, რომ სტაბილური და გალსტუკიანი სამუშაო არ მაქვს (რატომაა მამენტ ცხადი, მაგრამ ფაქტი მაინც ხომ არის :mrgreen: ), მაგრამ, როგორც ლავმენა იტყოდა ”ვჩალიჩობ”. ამ ჩალიჩში შედის იმის მცდელობაც, რომ ქრაუ პიქჩერზი რამეს დავამგვანო და შემოქმედებითად მაინც ვქნა რამე. ჯერჯერობით ის პლიუსია, რომ ვიდეო ბლოგი გავაკეთე და ნიადაგი მოვამზადე იმისთვის, რომ შედევრები გადავიღო. ერთი კამერაც რომ მქონდეს Под руки საერთოდ კანფეტივით ამეწყობოდა ყველაფერი. ვიდეო ბლოგის პრეზენტაციით შეგიძლიათ დატკბეთ როგორც ზემოთმოცემულ ლინკებზე, ასევე აქვეც:

ჩემი ტატუს აპარატი ჯერჯერობით მუშაობს, თუმცა კარგი საღებავი არ მაქვს და ლეღვური რაღაცეები გამომდის ჯერჯერობით. კარგ საღებავში ვგულისხმობ ისეთს, რომლის ფაქტურაც იძლევა საშუალებას ნახატის უპრობლემოდ გაკეთებისა. სადმე უნდა ვიშოვო რა… გარდა ამისა კიდევ მაქვს გეგმები, დაკავშირებული მომავალთან, ვნახოთ რა გამოვა, ჩემზეც არის დამოკიდებული და ცხადია, ზოგად გარემოებებზეც. ასეა თუ ისე, მაინც ფაქტია, რომ Завтра будет лучше…

Земляне-Трава у дома


…ანუ ნათელი მაგალითი იმისა, სადამდე შეიძლება მიგვიყვანოს ალკოჰოლმა, უფრო სწორად უალკოჰოლობამ. კექსისთან ვსვამდით და ბოლოს, როდესაც ყველაფერი გაგვითავდა, რაც ისმეოდა, იწეოდა, ისუნთქებოდა, ილოკებოდა და მიღების სხვადასხვა ფორმები გააჩნდა, გიტარები ვიპოვეთ საძინებელში და კლიპი გადავიღეთ.

სიმღერა თავის მხრივ კი კარგია, ლეგენდაა და ა.შ., მაგრამ მისი ასეთი ფორმით ჩვენება ჯერ არავის უცდია… იმედია… ასე რომ დატკბით და იცოდეთ – პიწ ნადა!

ჰო, როლებში: ესტეტიკსი – გიტარა, მე – ბასი.
ეპიზოდურ როლებში: მწვანეზედიანი გოგო, კომპიუტერთან რომ მიდის – ლუკა, ბიჭი ბალეტიდან ”გედების ტბა” – ჰასანი.

ცხადია პირდაპირი ლინკიც: http://www.youtube.com/watch?v=ZYNeb_VokLc

Pills


You got to drink pills,  u all got to drink pills, განსაკუთრებით ტაბლეტები, რომლებიც არიან კეთილები. ისინი გიბიძგებენ სიმშვიდისკენ, მაგრამ ჯერ იჭრებიან შენში, აღწევენ შენს ყველა კუთხე-კუნჭულს, ჟღინთავენ მათ ბედნიერებით, გიდუნებენ ყველა კუნთს და აღებენ კარს მუსიკისთვის…

ღიაა კარი და მუსიკა შემოედინება ჩემში, ნელა, მდორედ შემოედინება, როგორც ლავა,  ვგრძნობ როგორ ავსებს ყველა ცარიელ ადგილს, შემოდის ჩემში… ვგრძნობ როგორ მივყავარ მუსიკას, ვიოლინოს მაღალი ნოტები სულს მიწიწკნიან, დაბლები კი ჩუმად ჩამჩურჩულებენ ყურში… კლაივიატურა გაორმაგდა, ასოებმა ადგილები შეიცვალეს და მე მიწევს ზედ სირბილი რომ ვიპოვო სწორი ნოტები, ნოტები არა, ციფრები… არა, ასოები… მე მინდა რომ ვიპოვო ასოები, რათა გამოვთქვა ჩემი მდგომარეობა, ვპოულობ ასოებს, მაგრამ მათ დალაგებას ვერ ვახერხერხებ… ლავა დადის ჩემს ძარღვებში, წითელი, ცხელი და მე არ ვეწინააღმდეგები, რა აზრი აქვს შეკამათებას…

სხეული მსუბუქია, მაღლა მიდის მიისწრაფვის იქეთ, საითაც მსუბუქი სხეულები ისწრაფვიან ხოლმე… მეც მივყვები, ჩემი ლავით, სისხლის მაგივრად და მე არ მეშინია, რომ გავსკდე სიმხურვალეში…

ღრიალი


დღეს ჩემთან ვიღრიალეთ… უბრალოდ ფოტოები, გადაღების დროის მიხედვით დალაგებული:

თავიდან ვიყავით ჩვენ ორნი…

ისევ…

დააჭირე ”მორე”-ს და სხვა სურათებიც არის… თან ბეევრი, ბეევრი…

Continue reading “ღრიალი”

არყის გზა


იყო და არა იყო რა, ვიყავი მე. იყო ასევე დრო, როდესაც მე ვიყავი პატარა და არ ვეტანებოდი ისეთ სასმელებს, რომელშიც ალკოჰოლის მაღალი შემცველობა იყო. ეს ხდებოდა უხსოვარ წარსულში. შემდეგ დადგა ბნელი ხანა, სმის ხანა, როდესაც სულერთი იყო სად ვსვამდი და ვისთან ერთად ვსვამდი, ეს იყო სულიერი დაცემის პერიოდი. ამ დროს ბევრი რამე მოხდა ჩემს გარშემო, კარგი, ცუდი, არც ისე კარგი და არც ისე ცუდი. მოხდა რამდენიმე ძალიან ცუდი რაღაცაც, რამაც კინაღამ ჩამტოვა ამ არყის სამყაროში. ან რატომ არყის? პივო, ორაყი, ღვინო, რასაც გრადუსი ჰქონდა… მაგ დროს ხდებოდა ”პანკურ” კულტურასთნ ზიარებაც. რამდენიმეჯერ ძლივს გადამარჩინეს სიკვდილს, კუჭის ამორეცხვებით და მსგავსი ოპერაციებით, ერთხელ კინაღამ ბონემის ბედი მეწია, როდესაც უზომოდ გავილეშე ღვინით და გვამადქცეულმა დავიძინე… კარგი დრო იყო მაინც, თმა მოკლედ მქონდა შეჭრილი და იროკეზს ვატარებდი… მერე ვიგრძენი რომ ნელ-ნელა ეს ამბავი ქრონიკულში გადამდიოდა და შევშფოთდი, თუმცა რაოდენობაზე ეს არ ასახულა. მერე მუშაობა დავიწყე, ერთგან, მეორეგან, მესამეგან… მაგრამ უარესი იყო, საკუთარი ფული გამიჩნდა და უფრო კარგად და თავისუფლად ვსვამდი. დავფიქრდი… და მივხვდი, რომ რაღაცას გავურბოდი სინამდვილეში და არყისფერი გარემო მეხმარებოდა ამაში. ჰმ, ვერაფერს იტყვი, კარგი გამოსავალია… მე მისვია ყველაფერი, რაც კი ისმევოდა, რაც არ ისმევოდა ისიც… და…

მომბეზრდა მგონია. კაიფს ვეღარ ვუჭერ სმას. რამდენი ხანია ვსვამ? დავთვალო… სადღაც 6-7 წელია? გძეტა მასე გამოდის და მომბეზრდა რა, ამოვიდა ყელში ერთი და იგივე. მისვია ჭიქებით, ბოთლებით, ყანწებით, ბომჟებთან, ლოთებთან, რესტორნებში და ღიპიან მურთაზებთან. აამოვიდა ყელში! მორჩა, ვანებებ თავს.

ვნახოთ რა გამოვა… სოჩიკიც მაქვს, ეგერ ე, ქვემოთ… :)

ორაყ-ფართი


აი ეს არის ჩვენი ”კრიშ-ფართის” რეკლამა…

უაფიშესი აფიშაა ნუ… :)

undefined

ექსკურსია არმაზში


26 ივნისი 2005

ქრონიკა 1. “თბილისი”

…დამაგვიანდა…
დილით უნდა შევკრებილიყავით 8 საათზე. მე როგორც ყოველთვის, ის ღამეც ვერ დავიძინე და სადღაც დილის 6–ისთვის ჩაძინებული 7–ზე დაპანიკებული წამოვხტი ლოგინიდან და დიდუბისკენ გავექანე…მაინც დამაგვიანდა… მე და თეკლა ერთად მივედით და იქ უკვე კააააი ბლომად ხალხი დაგვხვდა…მისალმებები, მპაჩები, მპუჩები და ა.შ. მოკლედ როგორც იქნა მოვიფიქრეთ და ავტობუსში ჩავეყარეთ, ვინც ვერ მოიფიქრა და ის ბაზარში წავიდა. მსმელმე სასტავმა ეგრევე ვიზრუნეთ (რა თქმა უნდა) სასმელზე, მე, ლუქსა, მირაბელა და არაფორუმელი, ორშაფათიდან რომ დავრეგისტრირდებიო რომ თქვა . კონტრაბანდული ტვირთი შევიტანეთ ავტობუსში და მის გასვლამდე ხმა არ ამოგვიღია…

ქრონიკა 2. “გზაში–ავტობუსი”

დავაბინავეთ რა ეს ტვირთი (და სხვაც, ანუ ზაკუსკა) აფტობუსში და დავიძარით, ანუ დავიგულეთ რომ არავინ მას აღარ შეეხებოდა, გახარებულები შევუდექით ნასკებში დამალული პივის მოხმარებას, რომელსაც იქვე მივახმარეთ მისტერ ლავერმანის ლიტრანახევრიანი პივა და ასე თქვათ პად გრადუსომ და შესაბამისად კაააი ხასითზე მივენდეთ შაფიორს…

ქრონიკა 3. “გზაში–ფეხით”

აჰაა! როგორც იქნა ჩავაღწიეთ მცხეთის გადასახვევამდე და გადმოვბარგრით ავტობუსიდან, რომელშიც, მამენტ, მარტო ჩვენ ვისხედით… გადმოვბარგდით და ახლა გამოჩნდა ჩვენი ავლა–დიდება, რომელშიც შედიოდა კონტრაბანდა (მაგას აღარ ჩავთვლი), საჭმელი–გაურკვეველი შემადგენლობის და რაოდენობის, ბურთი და ბამბიგტონი– არ ვიცი საიდან და რატომ, იქვე ნაყიდი პური, რეჯინა (მინი ვლადი) და…ნუ მგონი ეს იყო სულ…რავი, ეგაა რა… Continue reading “ექსკურსია არმაზში”