ჭამა და სექსი, ანუ ბინძური რეალობა


რეალური და შეულამაზებელი ჭამა და სექსი უკომენტაროდ:

ჭამა
...და სექსი
1, 2
Advertisements

რობი კუხიანიძე 1995


ეს რა ვნახე, ეს რა მოვისმინე… რობერტის 1995 წლის ჩანაწერი, პირველი რადიოს სტუდიაში. ექსკლუზივია, ფაქტიურად. როგორც იტყოდა ბაბუაჩემი – დანძრევად ვიქეც.

პ.ს. ვისაც ზოგადად არ მოგწონთ რობი & აუტსაიდერი და ა.შ. და ა.შ., უბრალოდ არ უყუროთ, მერე რომ არ დაწეროთ, რა არის ამაში საოცარიო.

გენადი, ფონოგრამა:

Update – აქვე ვიდეოს ლინკი მათთვის, ვინც აქ ვერ უყურებს: http://www.youtube.com/watch?v=EWNt9jIG5_w

კრიზისული თვე, ანუ რა მიხარია?


დღეს ჩემებთან ვიყავი…

ბოლო რამდენიმე დღეა, რაც ნელ-ნელა მიტევს ის საშინელი ჭია, რასაც დეპრესია ქვია. რაც დრო გადის, ის უფრო და უფრო ღრმავდება და თანდათან გადადის საშემოდგომო დეპრესიაში. მსგავსი რამ ადრეც მქონია და ახლაც, წინა გამოცდილებების გათვალისწინებით, იმედი მაქვს, რომ მალე გამივლის. უფრო სწორად, მქონდა ამის იმედი. მაგრამ ყველაფერი ისე მარტივად არ გამოვიდა, როგორც მე მეგონა.

ხანგრძლივი დაკვირვებით დავადგინე, რომ ჩემი განწყობა, სხვა ბევრ ფაქტორთან ერთად, ჩემს ფინანსურ მდგომარეობაზე პირდაპირაა მიბმული. ფინანსური მდგომარეობა კი, რბილად რომ ვთქვათ, არც ისე სახარბიელო მაქვს, მოცემულ მომენტში. ხელფასის დაპირებული მომატება, რომელზეც მქონდა თითქმის ყველა ჩემი გეგმა აწყობილი, ამ თვეში არ იყო, რასაც დაემატა საბას არანაკლებ მოულოდნელი გადაწყვეტილება – ცალკე გადავიდა საცხოვრებლად. საბას გადასვლამ და ჩემმა გაუზრდელმა შემოსავალმა დამტოვა პირისპირ იმ ფინანსური კრიზისის წინაშე, რომელშიც ახლა ვარ. შესაბამისად მორალურმა კრიზისმაც არ დააყოვნა.

მარტივად რომ ვთქვა – გადასახადები ბევრია, ფული კი ცოტა. ბინის ფულს რომ თავი დავანებოთ, მარტო დომეინებში და ჰოსტინგებში იმდენი მაქვს გადასახდელი, რომ შემდეგ თვემდე მარტო ამ საიტების ცქერით მომიწევს გაძღომა, რაც ძალიან არ მინდა. ფეისბუქზე განცხადებაც დავდე, რომლითაც ახალ ფლეტმეიტს ვეძებდი, თუმცა ის, რაღა თქმა უნდა, უპასუხოდ დარჩა. ის კი არა, დღეს უტყუარი მეთოდიც შევიმუშავე, რომლითაც რულეტკაზე ასპროცენტიანი მოგება შემიძლია ვნახო, თუმცა გამოსაცდელად საწყისი ფული მინდა.

ასეა თუ ისე, ორიოდე დღეც გავძლებ ასე და მერე თუ არ გამოჩნდა ვინმე, ვინც თანახმა იქნება ჩემთან ერთად ბინა და მასთან დაკავშირებული ხარჯები გაიყოს, გადავალ ისევ იქ, სადაც ამდენი ხანი ვცხოვრობდი, ამ ბინას კი გავუშვებ ქირაზე, ნახუი.

პ.ს. როდესაც ამ პოსტზე ფიქრი დავიწყე, ჯერ კიდევ გზაში ვიყავი და სახლისკენ მოვექანებოდი. დღეს ჩემებთან ვიყავითქო, რომ ვთქვი, დღევანდელი ტაბულა მივუტანე და წამოსვლის წინ მატრიცა გამეძრო ტელევიზორში. მაგით გამხნევებული ამოვვარდი, ჩავრთე კომპი აღტკინებულმა, თითქოს ყველაფერი მარტივად მომეჩვენა, პირზე ღიმილით დავიწყე პოსტის წერა, მაგრამ მერე  რომ დავფიქრდი – რა მიხარია?

ბლოგების მიმოხილვა?


ანონსი დიადი მოვლენისა, რომელიც არაფხიზელმა ჩავწერე და შესაბამისად დიდი შანსია, რომ მომავალში დამეზაროს. თუ რამეს გაიგებთ ვიდეოდან, ეგეც მეეჭვება. ლაპარაკი მიდის იმაზე, რომ ვაპირებ გავაკეთო ბლოგების ყოველკვირეული (ან ყოველწლიური) ვიდეომიმოხილვა.

მართალი რომ გითხრათ, ახლა ვერ ვხვდები საიდან მომივიდა თავში ასეთი სულელური იდეა, მაგრამ რადგან მომივიდა – ერთს მაინც გავაკეთებ. გაგრძელება დამოკიდებული იქნება რესპონზებზე… ან არ ვიცი რაზე.

რაღაც მსგავსს კი ვაკეთებდით მე და პიკოლინა, გემახსოვრებათ ალბათ. ჰოდა ეს ახალი და სენსაციური ყლეობაც შეემატება მსოფლიოს ახალ და სენსაციურ ყლეობათა რიცხვს.

და საერთოდ – დაიკიდეთ რა.

Видео в студию!

პ.ს. ჰო, კიდევ ერთი გამახსენდა. სახლში არაფერი მქონდა ვიდეოს ჩამწერი და ამიტომ ეს ვიდეო ტაფით გადავიღე.

ემზარიადა


არის ასეთი საიტი – Explosm.net, სადაც შავ-თეთრი იუმორის შედევრები იდება, დაბალი გრაფიკული პრეტენზიების მქონე კომიქსების სახით. ჰოდა ბევრი ვიფიქრე თუ ცოტა, თავში მომივიდა ასეთი აზრი – რატომაც არა? ჩვენ ვიზე ნაკლები შავი თუ თეთრი იუმორი გვაქვს? თუნდაც მხოლოდ ფორუმის სისულელეები რომ აიღო, ერთ ტომეულს ეყოფა. ჰოდა მივყავი მეც ხელი მსგავსი რაღაცეების ჯღაბნას. სათაური – ემზარიადა, ზუსტად შეეფერება ჯერჯერობით იმ სისულელეს, რაზეც ეს ყველაფერია. ასე რომ დატკბით. More coming soon…

პირველი:

ვაჟას უდგება...

და მეორე:

ქთხოვ

Help !


madnessამ ბოლო დროს ვატყობ, რომ ძალიან დამენძრა, განსაკუთრებით ფსიქოლოგიურ ასპექტში. ძალიან აგრესიული გავხდი, დაჟე სიზმრებსაც კი აგრესიულს ვხედავ, ხან ვიღაცას ვკლავ, ხან ვიღაცას ვცემ და ეს გრძელდება მთელი ღამის განმავლობაში. არ ვიცი მართლა ასეა თუ არა, მაგრამ მგონი ეს ჩემი ფარული სურვილის გამოხატვაა, რომ მართლაც ვცემო ან მოვკლა ვინმე.

კარგია მერე ეს? რაღა თქმა უნდა არაა კარგი, ერთი-ორი ვიზიტი ალბათ არ მაწყენდა ფსიქოლოგთან, სანამ გვიანი არ არის და ფსიქიატრი არ გახდა საჭირო. და რაც ყველაზე მთავარია, ვიცი ამ ყველაფრის მიზეზი, მაგრამ რადგან ვერაფერს ვშველი ამ მიზეზს, ამიტომაც გადამდის ზოგად აგრესიაში. ცხადია ეს შემოქმედებაზეც აისახება – აღარაფრის არც წერა მინდა, არც შექმნა და არც არაფერი, მხოლოდ დესტრუქცია!

მიშველეთ, სანამ ცოდვა ჩამიდენია.

Related post: დედას შევეცი