ტანკისტ შტეფან ფერბერის დღიური – 1941


ეს კრეატივიც ფორუმისთვის მივჯღაბნე. ისევე, როგორც არტილერისტის ჩანაწერები, ესეც თამაშ World of Tanks-ს ეძღვნება. ასე რომ აქაც თხოვნა იქნება ტალახის არსროლის. თორემ მე ტანკით ვარ და ვისი აჯობებს, ვნახავთ. თამაშის ლინკი – WorldofTanks.ru

პანცერობერშუტცი შტეფან ფერბერი, მე-5 მოტორიზებული ბრიგადა. შემოდგომა, 1941 წელი, მინსკის მისადგომები.

საოცარი მანქანაა ეს ლაიხტეტრაკტორი, თითქმის 9 ტონა რკინა, აღჭურვილი 100 ცხენისძალიანი მაიბახის ძრავით და ბრედას 20მმ-იანი ნახევრადავტომატური ჭურვსატყორცნით, შიშის ზარს სცემს რუსებს. საკმარისია სამი ასეთი მონსტრი და რუსების ტილიანი არმია მაშინვე იფანტება. ვერც კი წარმომიდგენია, ამაზე უკეთესი რა უნდა შეიქმნას კიდევ. ჩემი აზრით და ამ აზრს ყველა ეთანხმება ჩვენს ბრიგადაში, ეს მანქანა მოუტანს სწორედ მესამე რაიხს გამარჯვებას.

გუშინ მახსოვს რომელიღაც რუსულ სოფელში გავიარეთ, მუროვანკა თუ რაღაც მსგავსი ერქვა. პატარა შეტაკებაც გვქონდა. თავიდან ჩვენი ფეხოსნების დივიზია მიდიოდა წინ, როდესაც მოულოდნელად სოფლის გვერდზე მდებარე ტყიდან ცეცხლი გაუხსნეს. რაც ყველაზე საოცარია, რუსებსაც ყოლიათ ტანკები! თუმცა ძნელია მათ მანქანებს ტანკი უწოდო. პატარა, დაახლოებით ჩვენი ტანკის ნახევარი ზომის ძლივს მოძრავი საცოდავი აპარატი, რომლის უკანაც მთელი ტილიანი ოცეულია შემალული. თავიდან ჩვეულებრივი, სოფლის ტრაქტორები გვეგონა, სანამ სროლა არ ატეხეს. მე-7 ნომერ ტანკს, ეფენბერგის მეთაურობით რომელიც დადის, მუხლუხოც კი ჩამოუგდეს! აი მაშინ კი ჩავირთეთ! საოცარი სანახაობა იყო, ერთმანეთის მიყოლებით როგორ ფეთქდებოდნენ ეს პატარა რაღაცეები. МС-1 – ასე ეძახიან მას თურმე რუსები, ტყვედ აყვანილებისგან გავიგეთ მოგვიანებით.

დღეს დილით ცოტა გაგვიჭირდა. როგორც აღმოჩნდა, რუსებს ნამდვილი ტანკებიც ყოლიათ. თუმცა ამ ინფორმაციის გაგება ცოტა არ იყოს და ძვირი დაგვიჯდა. გუშინდელი გაბრძოლების მერე გამარჯვებას ავღნიშნავდით და ფიურერის სადღეგრძელოს ვსვამდით, აქვე სოფელში მოპოვებული რუსული არყით, როდესაც კუთხეში მდგომი ეფენბერგის ტანკი მოულოდნელად აფეთქდა და ცეცხლში გაეხვა. თავიდან ვერ გამოვერკვიეთ, მაგრამ ობერშტურმანის რიხიანმა შეძახებამ უცებ გამოგვაფხიზლა და ყველანი ტანკებს მივაწყდით.

ის იყო ლუკი დავხურე და სათვალთვალო დანადგარებს მივუჯექი, რომ კიდევ რამდენიმე აფეთქებამ შეაზანზარა აქაურობა. ოკულარში გავიხედე და თვალებს არ დავუჯერე! სოფლიდან ჩვენსკენ ოციოდე რუსული ტანკი მოემართებოდა და შეუწყვეტლად გვესროდა. თუმცა ეს გუშინდელი სასაცილო ტანკებისგან განსხვავებით ნამდვილი, დიდი ტანკები იყო. “ბეტე-2” გამოიელვა თავში სატანკო სკოლაში ნასწავლმა სურათმა და ტანზე ჭიანჭველებმა დამიარა. ჩვენ ვიცოდით, რომ მოსკოვის მიდამოებში მათი გამოსაშვები ქარხანა ჯერ კიდევ აგვისტოში დაბომბეს. აბა ესენი აქ საიდან?

თუმცა ამდენი ფიქრის დრო არ იყო. ამაზე მიანიშნებდა ის ჭურვი, რომელმაც სანტიმეტრებში ჩაგვიფრინა და უკან მდგომ ტანკს თავი ახადა. ეტყობა პირდაპირ ჭურვების საწყობს მოხვდა. “დაქოქე” ჩავძახე მძღოლს და პარალელურად მიზნის ძებნა დავიწყე. თუმცა მიზანი იმდენი იყო, ბევრიც აღარ მიფიქრია და ცეცხლი გავხსენი. ყველაფერი ავტომატურად მუშაობდა. მექანიკოსს ზუსტად ისე მიყავდა ტანკი, რომ რაც შეიძლება ნაკლები მხარე მიგვეშვირა მტრის ცეცხლისათვის, მე შეუჩერებლად ვისროდი და სანამ დამტენი ჭურვების ახალ პარტიას ჩაალაგებდა – რაციით გადავცემდი განადგურებული ტანკების რაოდენობას. თუმცა სამწუხარო ის იყო, რომ ჩვენი ტანკების განადგურების შესახებაც მოდიოდა ცნობები. უკვე გულში ეჭვიც კი შემეპარა ჩვენი დივიზიონის უძლეველობაში, მით უმეტეს, ჩემი თვალით ვნახე როგორ აქცია სამმა ჭურვმა ჩვენი მეთაურის ტანკი კონსერვის დაჭყლეტილ ქილად. ეტყობა 37 მილიმეტრიანებს ისროდნენ რუსები, თორემ ამხელა აფეთქების ძალა…

მხოლოდ ჩვენმა ორგანიზებულობამ და გამარჯვებისადმი რწმენამ შეგვაძლებინა, რომ რუსების ეს მოულოდნელი კონტრშეტევა მოგვეგერიებინა. თუმცა ამით ჩვენი წინსვლა არ შეჩერებულა. წინ კი მოსკოვია!

არტილერისტის დღიურები


მინდა წარმოგიდგინოთ პატარა კრეატივი, რომელიც ფორუმზე მივჯღაბნე წეღან. კრეატივი ეძღვნება თამაშს World of Tanks (worldoftanks.ru), ასე რომ შეაფასეთ და ბევრი არ მირტყათ.

აპრილის მშვიდი დილა იყო. ჩვენი 25-ე ამერიკული საარტილერიო დივიზია საფრანგეთში, ქალაქ ლასვილის მისადგომებთან იყო გამაგრებული. მე, სერჟანტი სმიტი, M41-ის ტიპის თვითმავალი საარტილერიო დანადგარის მეთაური, შევეცდები მოგიყვეთ, რა მოხდა იქ. როდესაც პირველი ბრძანება მოვიდა, რომ გერმანელების შემოსვლისთვის მოვმზადებულიყავით, ჩვენი დივიზიონი მაშინვე ამოძრავდა. მთავარი მიზანი იყო, რომ მტერი შეგვეკავებინა მანამ, სანამ საავიაციო დახმარებას მივიღებდით. ლეიტენანტმა მადდამსმა დროშაც კი დაარჭო დივიზიის ცენტრში. “აქამდე თუ არ მოვუშვით, ჩათვალეთ – ბრძოლა მოგებულიაო”. ურევს ცოტა ეგ მადდამსი, თუმცა რა გასაკვირია, ჯერ კიდევ მალინოვკის ბრძოლიდან კანტუზიიანია და ხანდახან ცოტა… რბილად რომ ვთქვათ, თავისებურია ხოლმე. როგორც უკვე ვთქვი, აპრილის მშვიდი დილა იყო. ჩვენი დანადგარი, ისევე როგორც დანარჩენები, პოზიციაზე იდგა, ბუჩქებით და ტოტებით შენიღბული. თუმცა მძღოლს ვუთხარი, რომ ძრავი დაქოქილი ქონოდა – მაინც, ყოველი შემთხვევისთვის. თუკი მტრის ძალები აღმოგვაჩენდნენ, ჩვენი ერთადერთი იმედი ზუსტად კადილაკის 12 ცილინდრიანი ძრავი თუღა იქნებოდა. “ამათ რა ეშველებათ, თორემ ჩვენ კი გავასწრებთ” – დამცინავად გადახედა მეხვოდმა ჩვენს გვერდზე ბუჩქში ძლივძლიობით ჩამალულ რუსულ “მაცივარს”, როგორც მას თავად რუსები, რატომღაც სიამაყით, მოიხსენიებდნენ. “აქამდე საქმე არ მივა” დავამშვიდე ჯეიკობსი, ჩვენი მძღოლი და გამოთვლით დაფებს მივუჯექი. ჩემი მისია არ იყო ადვილი, მეტიც – ყველაზე საპასუხიმგებლო იყო. გარდა იმისა, რომ მე უნდა მომეხერხებინა 4 უზარმაცესი უსაქმურისთვის განწყობის ამაღლება, ამავე დროს რადისტის მიერ მიღებული ინფორმაცია, მტრის ძალების დისლოკაციის შესახებ, უნდა გადამემუშავებინა და მექცია ისეთ ფორმად, რომელსაც ჩვენი გაუნათლებელი ნავოდჩიკი გაიგებდა და ლულას ზუსტად იმ წერტილისკენ მიმართავდა. დამიზნება კი მართლაც ზუსტად იყო საჭირო. ეჰ, რა დრო იყო, ომის დასაწყისში, როდესაც უფრო ლამაზად მსკდომარე ჭურვებს გვირიგებდნენ. საკმარისი იყო ტანკისგან 10-ოდე მეტრში ჩამოგეგდო ჭურვი და ის ყველა ცოცხალს ანადგურებდა გარშემო. ახლა, ეტყობა გაუჭირდათ და ასეთ ჭურვებს მხოლოდ ბატალიონის მეთაურ M40-ებს და M43-ებს აძლევენ. ჭორით გავიგეთ, რომ გერმანულ Gw-Tiger-ებსაც ანალოგიური ჭურვები ქონიათ. იმედია ჩვენთან ახლოში არ დაეცემა მასეთი ჩემოდანი, თორემ კარგად არ დამთავრდება ეს ამბავი. ყოველ შემთხვევაში, ჩვენთვის. რაციაში ბატალიონის მეთაურის ხმამ დაიხრიწინა – “ბრძოლა იწყება” და ჩვენც, მივყარეთ კოკა-კოლის უკვე ცარიელი ბოთლები და მისით გამხნევებულები აპარატურას მივაკვდით. რადისტი შეუჩერებლად იღებდა ინფორმაციას ჩვენი ტანკების გადაადგილების შესახებ, რომელიც მე პლანშეტზე დაკრულ რუკაზე გადამქონდა, მწვანე ჭიკარტების დასმით. თუკი სადმე მტერს აღმოაჩენენ, ამისთვისაც მაქვს გამზადებული წითელი ჭიკარტები. ხომ უნდა ვიცოდეთ, ვის ვებრძვით და სად. ათიოდე წუთის შემდეგ რუკაზე პირველი წითელი წერტილი გამოჩნდა. სასწრაფოდ გადავეცი მისი კოორდინატები ნავოდჩიკს. “დროზე, დროზე, დაუმიზნე დროზე!” დავკიოდი თავზე. ოციოდე წამში ნავოდშიკმა უიმედო სახით ამომხედა და თავი გააქნია. ყველაფერი ცხადი იყო – მთა გვეფარება მიზნამდე. გულში ვწყევლიდი ყველას, ვინც გადაწყვიტა, რომ ბრძოლა ქალაქის გარშემო გაგვემართა. ან რას ებოდიშებიან ამ ფრანგებს, გამოუშვან ერთი დივიზია ბომბერების და გაასწორონ ყველაფერი მიწასთან. აი როგორც რუინბერგში ქნეს ამ ორიოდე კვირის წინ. ამასობაში რაციაში პირველი მსხვერპლის შესახებ მოვიდა ინფორმაცია. რუსებს დაუკარგავთ თავისი სწრაფი A-20. დიდი ამბავი, მაგათ მაინც ტილებივით ყავთ ტანკები. რაც მთავარია, A-20-მა სიკვდილამდე მოასწრო მტრის ძალების თითქმის სრული განლაგების გადმოცემა, რაც მე დაუყოვნებლივ გადავიტანე პლანშეტზე, წითელი ჭიკარტებით. ახლა ერთ-ერთი ამ წითელი ჭიკარტის კოორდინატებს ვითვლი, რომლის ქვეშაც საშიში მოწინააღმდეგე – გერმანიის არტილერიის სიამაყე, Gw-Tiger-ი მოიაზრება. თან ნავოდშიკს გადავცემ კოორდინატებს, რომელიც ბერკეტების ნელი ტრიალით ფაქიზად ასწორებს მიზანს. “არის, სერ!” – გაისმა როგორც იქნა. “ცეცხლი!!!” – ჩემი ბრძანების ბოლო ქვემეხის გრუხუნმა გადაფარა. ჭურვს თვალი გავაყოლეთ, რომელმაც პარაბოლა მოხაზა და ცის სიშორეში დაიკარგა. ათიოდე წამის მერე ჰორიზონტზე ცეცხლი ავარდა. “მოხვდა!”, “არის!” , “დაიმტვრა ეგ ნაბიჭვარი” – ახმაურდა რაცია. “gw-Tiger – აფეთქდა” – მოვინიშნე ბლოკნოტში და პლანშეტიდან წითელი ჭიკარტი ამოვაძრე. სამი საათის განმავლობაში შეუწყვეტელ ცეცხლს ვაწარმოებდით. რამდენიმე გასროლის შემდეგ ლულა ისე ცხელდებოდა, რომ ჭურვები იმისგან სულ სხვა მხარეს მიფრინავდა, საითაც ვუმიზნებდით. ამ დროს სროლას ვწყვეტდით და მძღოლს, ჩემი ბრძანებით, M41 სხვა ადგილზე გადაყავდა. თავიდან ის ამას არც თუ ისე დიდი ხალისით აკეთებდა, მაგრამ მას შემდეგ, რაც ჩვენი ერთ-ერთი გადაადგილების დროს ზუსტად იმ ადგილას, სადაც ჩვენ 5 წამის წინ ვიდექით, უზარმაზარი ფუგასი გასკდა და თავზე მტვერი და მიწის ბელტები გადმოგვაყარა, ჯეიკობსს ერთი სული ჰქონდა, როდის დაუმიზნებდა და გაისროდა ნავოდჩიკი, რომ სასწრაფოდ შეეცვალა ადგილმდებარეობა. ბოლოს, როდესაც ჩვენი საბრძოლო მასალის 90% უკვე გავისროლეთ, მოწინააღმდეგის 4 არტდანადგარი და 3 პანტერა გავანადგურეთ, 15-მდე ტანკი კი დავაზიანეთ, რაციაში ბატალიონის მეთაურის ნაცნობი ხმა ახრიწინდა – “გილოცავთ, ბატონებო, მტერი განადგურებულია”. მე ჩემს ოფლიან, მტვრიან და ჩვენს გარშემო ჩამოვარდნილი ფუგასებისგან გამურულ ეკიპაჟს გადავხედე. ყველას დაღლილი, მაგრამ კმაყოფილი სახე ჰქონდა. პასუხად მეც გავიღიმე და პლანშეტზე დავემხე. ეს ბრძოლა მოვიგეთ, მაგრამ წინ კიდევ მთელი ომი იყო…

ემზარიადა


არის ასეთი საიტი – Explosm.net, სადაც შავ-თეთრი იუმორის შედევრები იდება, დაბალი გრაფიკული პრეტენზიების მქონე კომიქსების სახით. ჰოდა ბევრი ვიფიქრე თუ ცოტა, თავში მომივიდა ასეთი აზრი – რატომაც არა? ჩვენ ვიზე ნაკლები შავი თუ თეთრი იუმორი გვაქვს? თუნდაც მხოლოდ ფორუმის სისულელეები რომ აიღო, ერთ ტომეულს ეყოფა. ჰოდა მივყავი მეც ხელი მსგავსი რაღაცეების ჯღაბნას. სათაური – ემზარიადა, ზუსტად შეეფერება ჯერჯერობით იმ სისულელეს, რაზეც ეს ყველაფერია. ასე რომ დატკბით. More coming soon…

პირველი:

ვაჟას უდგება...

და მეორე:

ქთხოვ

სუპერ ხრამი


ამ ბოლო დროს ქართულ ინტერნეტში დამკვიდრდა ფრაზა – ”წადი, ხრამში გადახტი”, რასაც თან სდევს ხოლმე ხრამში ხტომის ცნობილი გიფი. ეს ფრაზა ძირითადად გავრცელებულია ქართულ ფორუმებზე და შინაარსით იგივე დატვირთვას ატარებს, რასაც რუსული Аффтар, убей себя. ეს მხატვრული მოწოდება არის პირდაპირი მინიშნება იმაზე, რომ ამა თუ იმ კომენტარის ავტორი სრულ სისულელეს ამბობს.

თავად ეს მოვლენა, რომ ჩვენს ინტერნეტშიც მკვიდრდება რაღაც-რაღაც ვაირალ გამოთქმები, კარგია, თუმცა ამაზე დიდხანს შეჩერებას არ ვაპირებ. მე მინდა წარმოგიდგინოთ კიდევ ერთი სურათი, რომელიც შეიძლება გამოიყენო როგორც ”წადი ხრამში გადახტი”-ს დასურათება.

მეგა ხრამი

და აქვე ლინკი იმისა, რა ხდება ამ სურათზე სინამდვილეში.

ირანი.GE


police

ამ ყველაფერზე კომენტარი მხოლოდ ერთი შეიძლება გაკეთდეს – მოვტყან სიტყვის თავისუფლების გურჯული გაგება და ირანისკენ მიმავალი ყველა გზა.

საერთოდ მე მსგავსი გარჩევების მიმართ ძირითადად ინდიფერენტული დამოკიდებულება მაქვს, არც ”ბავშვები გამოუშვით” ყვირილით გავქცეულვარ არსად და არც პირიქითა ქმედებისთვის დამიჭერია მხარი. მაგრამ ეს, რაც ამ სკრინზეა გამოსახული და რაც გახარებული სახით პირველ ნიუსად გვახარეს ტელენიუსებში, არის მარაზმი, საშინელება და სიტყვის თავისუფლების პირდაპირი შეზღუდვა.

და რისთვის კეთდება ეს? პასუხი მარტივია – ბრბოს თვალში ქულების დასაწერად, ”აი ჩვენ როგორ ვიცავთ პატრიარქს”… საზოგადოებაც დუმს და იმას ვერ ხვდება, რომ ხვალ ნებისმიერი ჩვენგანის მოქესტვა შეუძლიათ, ნებისმიერი ბრალდებით. მაშ მოდით, დაველოდოთ ერთად :)

New media forum 2009


გუშინ და გუშინწინ რომ ”ნიუ მედია ფორუმი” შედგა მთაწმინდის პარკში, ალბათ უკვე გაიგებდით. მე და საბა ერთად ავედით (სხვებთან ერთადაც, მაგრამ აქ ერთად ასვლაში იგულისხმება ერთი განწყობით ასვლა) და ძალიან შესანიშნავი დრო გავატარეთ. იმის აღწერა, თუ როგორი დრო გავატარეთ, შეგიძლიათ ნახოთ საბას ამ პოსტში, ვინაიდან და რადგან მე რომ დავწერო, ფაქტიურად იგივეს დაწერა გამოვა. რაც შეეხება ჩემს განსაკუთრებულ შთაბეჭდილებებს – მეორე დღეს ქაბაბი არ დაგვიტოვეს, ჩათლახებმა, გვიან მისულებს, ცეცხლად და ნეფთად. დვორსკიმ კარგად ილაპარაკა პოდკასტინგზე, თუმცა პუბლიკის მიხედვით თუ ვიმსჯელებთ, არამგონია უახლოეს ათწლეულში ახალი პოდკასტერები შეგვემატოს.

თუნდაც ერთი მაგალითი კმარა იმისთვის, რომ დავრწმუნდეთ, პოდკასტინგის ბუმი არ გვემუქრება – დვორსკი ყვება, რომ ხმის ჩაწერა შეიძლება ბევრი რამით, თუნდაც ტელეფონით, აქვე აყოლებს, რომ თანამდროვე ტელეფონებს ძალიან ბევრი სასარგებლო თვისება აქვთ ამ მხრივ და ამ დროს ისმის ერთი ბიჭის კომენტარი, ”ჟურნალიზმის ზეიმის” კლანიდან – ეგ რანაირად გამოვა, ახალ ტელეფონს რომ იყიდი, ერთ თვეში კიდევ უფრო ახალი გამოვა და ეს ჩემი კიდევ ხომ გაბანძდებაო. ბევრი ფიქრის და მსჯელობის მერე ჩემამდეც მოვიდა ამ წინადადების აზრი – ახალი მოდელის გამოსვლა ავტომატურად უკარგავს მის წინა მოდელებს ყველა იმ ფუნქციას, რაც გააჩნია.

ასეა თუ ისეა, კარგი იყო. განსაკუთრებით სვიტის გამოსვლები (არც მე გავლინკავ მას, საბასი არ იყოს, რადგან ის ისედაც ყველამ იცის), რადგან ბევრი მარგალიტი შევაგროვე მაქედან. სხვა მარგალიტების შეგროვება დამეზარა.

და აქვე მოწოდება ყველას, ვინც იქ იყო და ფოტოაპარატებს აჩხაკუნებდა – სურათებს ნუ ჟოჟკავთ, თორემ ჩამოგივლით სუყველას ბლოგროლზე და ჩაგძირავთ! აქვე პოსტის დატაგვა – როგორც ჩემი მოკლე ჭკუა მკარნახობს და მახსენებს, ასეთ ივენტებს მგონი რომ ერთსიტყვიან ტეგებად იმასშვებიან, წიპა newmediaforum2009 :) ნუ მე ასე ვიზამ და თქვენ ის იმასგიქნიათ იქ.

ყაზბეგი


გუშინ, რუსულმა ინფოწყაროებმა გაავრცელეს ინფა (შეიძლება უტკაც არის შემოგდებული), რომ რუსი და ოსი მთასვლელები აპირებენ ყაზბეგის მთაზე ასვლას და იქ რუსული და ოსური დროშის დარჭობას.

ნუ პირველი რეაქცია ალბათ ბუნებრივად ერთნაირი მოსდის ყველას – შიგ ხომ არ აქვთ? მაგრამ სხვანაირი რეაქცია გაჩნდა ფორუმზე, იუზერი წიწილა გვპირდება, რომ

საჯაროდ, მთელი ფორუმის თვალწინ ვდებ ფიცს რომ უახლოეს 10 დღეში ქართველი მთამსვლელბი ავალთ მყინვარწვერზე და იმ დროშებს თბილისში ჩამოვიტანთ შემდეგ გნებავთ ტრაკში გამოვისვამთ გნებავთ დავწვათ, სანაცვლოდ კი ძალიან დიდ ქართულ დროშას აღვმართავთ მყინვარზე

ვოტ. ძალიან კარგი, იმედია ეს ყველაფერი კარგად დასრულდება და ასევე შეპირებულ ვიდეოებს და სურათებს იხილავთ აქ, რუსულ/ოსური დროშების მოხსნის და შესაბამისად ტრაკში გამოსმის. წარმატებები…

kazbegi

მოსკოვი თუ ბაქო?


იყო და არა იყო რა, იყო ერთი რუსეთი, ერთიც საქართველო. რუსეთი მუდამ გვემუქრებოდა, რომ შემოვიდოდა საქართველოში და ქვას ქვაზე არ დატოვებდა. და რას შვებოდა საქართველო ამ დროს?

მე ჩავთვალე, რომ ეს საკითხი მართლაც გასარკვევია, რას იზავს რიგითი ქართველი ომის დაწყების შემთხვევაში და მცირედი სოცკვლევაც ჩავატარე. მართალია ერთხელ უკვე ვნახეთ რაც ქნა, მაგრამ მაინც… შედეგები შეგიძლიათ იხილოთ ვიდეოში (ორივე ვიდეო იდენტურია):

On Vimeo:

Link:  http://vimeo.com/4246499

On YouTube:

link: http://www.youtube.com/watch?v=Bpgv-ECF2Ls

ამავე თემაზე შეგიძლიათ წაიკითხოთ ძველი პოსტები – ეროვნული ჩმორიზმი და მე ომში.

პ.ს. post color.

არმიის დღე და ბლოგები


გილოცავთ საბჭოთა (და არამარტო) არმიის და არმიელების დიად და განუმეორებელ დღეს, რომელსაც მსოფლიოში ბადალი არ ყავს და მისი განმეორება და გასიგრძეგანება შეუძლებელია.

პოსტში მოყვანილია ვიდეო (ფაქტიურად ვიდეოპოსტია), რომელშიც მიდის ქართული ბლოგების და მათი ავტორების განხილვა, არც თუ ისე დადებით ასპექტში. არგუმენტი – ”თუ არ მოგწონს, ნუ ნახულობ”, არ განიხილება.

ამ ყველაფრის ბეჭდური (არავერბალური) ვერსია შეგიძლიათ ცოტა ხანში იხილოთ პიკოლინას ბლოგზე. ხოლო ვიდეოვერსია – ამავე პოსტში, ოდნავ ქვემოთ, მას შემდეგ, რაც მოგახსენებთ ვიდეოს კრედიტებს. მას აშე:

  • ჩე გევარა – ყვავა
  • ემილია პლატერი – პიკოლინა
  • ოპერატორი – ლედიქრაუ

ვიდეო:

link: http://vimeo.com/3334457

ზარმაცებისთვის: ემილია პლატერი, ჩე გევარა

ცეცხლი და ნავთი


როგორც იცით (ან არც იცით) ნავთი თანდათან იაფდება, შესაბამისად რუსების ნავთზე დაფუძნებულ ეკონომიკასაც ედება და ედება… მეწყინა, აი ძალიან მეწყინა, მეტიც, შეშფოთებული ვარ ამ ფაქტით, საწყლები… ტო ესწ საწყლეები (მახვილი სიტყვის მეორე ნაწილზე). ასეა თუ ისე, სადღაც ფორუმზე ვიპოვე ძალიან გამოსადეგი პროგნოზი, რომელიც იმედია, რომ მალე გამართლდება.

Реакция России

Нефть $145 – надо пересмотреть мировой порядок
Нефть $130 – Москва должна быть финансовым центром мира
Нефть $120 – Мы не боимся холодной войны и санкции
Нефть $110 – Чучхе вечен
Нефть $100 – почему весь мир против нас?
Нефть $ 90 – кажется мы немножко переборщили в Грузии

Прогноз

Нефть $80 – мы готовы впустить иностранных наблюдателей в конфликтние регионы
Нефть $70 – Аристофан – я пошутил
Нефть $60 – У нас есть ядерная кнопка!
Нефть $50 – мы готовы на переговоры
Нефть $40 – мы не против вступление Грузии в НАТО
Нефть $30 – мы требуем немедленного вступления Грузии в НАТО
Нефть $20 – грузины, Вова убежал – Москва свободна!

:) რა მოხდება 10 $-ზე ეს აღარ წერია, მაგრამ მგონი აღარც აქვს მაგას დიდი მნიშვნელობა :)

ტრაკში პერო


იყო და არა იყო რა, ფორუმგარდის უკეთესი რა იქნებოდა, ამ ფორუმზე კი, რაღათქმაუნდა, ლიტერატურის განყოფილების უკეთესი და პეროიანი რა იქნებოდა… და ლიტრულანდს უწოდებდნენ მას…

მოკლედ, ცხოვრობდა და მოღვაწეობდა ამ განყოფილებაში ადგილობრივი მოსახლეობა რომლებიც, თავის მხრივ, იყოფოდნენ რამდენიმე კატეგორიად – პეროზავრები (დამახ. ნიშანი – ტრაკში გარჭობილი სხვადასხვა ზომის პერო, რომელიც ასაკის და სტაჟის მატებასთან ერთად ზომებში მატულობდა), პანკოზავრები, რომლებიც წარმოადგენდნენ ფარულ პეროზავრებს, შენიღბული და ოდნავ მოქანავე, პატარა და სიმპატიური პეროებით და მოდოზავრები. ამ განყოფილებაში ხანდახან შეიმჩნეოდა მომთაბარე ტომების შემოსევები, რომლებიც დაუნდობლად აწიოკებდნენ საწყალ ინტელექტუალ აბორიგენებს, პეროებს აწიწკნიდნენ და მისგან სასმისებს აკეთებდნენ.

ერთხელაც, როდესაც დასავლეთის უკიდეგანო სტეპებზე დავშლიგინებდი და დიად ონანს შესაწირს ვწირავდი, შემხვდა ამ მომთაბარე ტომის ერთი ბელადი, მროვიუსი, რომელმაც შემომთავაზა მასთან ერთად გასეირნება ლიტრულანდის მთაგორიან ბუნებაში. გზაში მროვიუსი მომიყვა, რომ ის ლიტრულანდის ერთ-ერთ მთავართან დაახლოებული პირი იყო და მისი მთავარი გასაღებიც ეპყრა ხელთ.

ოდეს შევიჭერით ჩვენ ლიტრულანდში, მუნ ვიხილნეთ ლაშქარი იგი ძლევამოსილი და პეროთი შემოსილი, ცოტა არ იყოს შევცბი, მაგრამ მროვიუსმა ხელი დამადო მხარზე და მითხრა – ”ნუ გეშინია, შვილო ჩემო, ყველაფერი რიგზეა, უვნებელნი არიან ისინი” და მომეცა მე გული. ვიშიშვლე მოწამლული ლექსები, ლექსთსატყორცნში ჩავდე და ვსტყორცნე…

აქ მინდა შემოგთავაზოთ ეს ლექსები, რათა იცოდეთ, რომ ისინი მოწამლულია და სადმე თუ ნახავთ, არ მიეკაროთ… მაშ ასე:

მე შენ მინდოდი
მაშინ, როდესაც მე და შენ შევხვდით
წვიმდა, ცას ლურჯი ეფინებოდა
ლამაზ ფიქრებში ვერ დაგივიწყე
და გულში მაგრად მეცინებოდა

და მე ვფიქრობდი ცის ანტარუჟზე
გარიჟრაჟიდან ალიონამდე
გულში ვტიროდი მე ნატაშაზე
ისე ვანძრევდი ალიონაზე…

აქვე მეორე შხამიანი ლექსი:

ვერ მივხვდი მაინც
ვერ მივხვდი მაინც მე რას მერჩოდი
რად მლახვრე გულში ამფიბიონი
ვგონებდი მაშინ, ოდეს გყვარობდი
იყავი ჩემთვის შენ ლამპიონი

შენ კი ჩაიდე გულში ნაღველი
მომეცი ნიშნად სიყვარულისა
ყვავილი, ოდეს დამჭკნარი იყო
ხეივანები სინანულისა…

მართლაც შხამიანი ლექსებია, თუმცა როგორც მროვიუსმა მითხრა, ეს შხამი მოძველებული ყოფილა, პეროზავრებს უკვე ანტიდოტი მოუგონიათ, რომელიც ამ შხამს ზეციურ ნექტრად აქცევს, მარტინად წოდებულს. მე არ შევეპუე და მესამე ისარიც ვტყორცნე:

მარტინი და ფილა…
ოთახში ვზივარ, ბნელა ძალიან
გარედან მესმის სიცოცხლის ჩქეფა
მე დეპრესიამ გამაჩანაგა
მე სიყვარულმა ჩამომაბერა

ფილა შოკოლადს ოდეს გავკბიჩავ
და ბაკალ მარტინს რომ მივაყოლებ
მაშინ შევიგრძნობ, ღმერთო, შენს ძალას
და ამ სტრიქონებს თვალს გავაყოლებ

გულშია სევდა, თვალში ნაღველი
ბოთლშიც მარტინი როგორ ილევა
ვერ მიპოვნია მე დღეს საშველი
ჩემი გრძნობები კვლავ გადირევა…

მოკლედ, მე ჩემი ვცადე, შხამი და ლექსი არ დავიშურე, მაგრამ როგორც იტყვიან, პეროს ზემოთ ძალა არ არისო…

ეს კი სამთავრო, რომელშიც ჩვენ ლაშქრობა მოვახდინეთ: http://forum.ge/?f=18&showtopic=33841447

მელომანიის ისტორია


იყო და არა იყო რა, უხსოვარ დროში იყო ერთი სამეფო, უკიდეგანო იყო ეს სამყარო და ათასგვარი არსებებით დასახლებული, ორთავიანი სეიტნობებით, ცალძუძუებიანი ნაშებით და სხვა ურჩხულებით. ფორუმგარდი ერქვა ამ სამყაროს. იგი დაყოფილი იყო სხვადასხვა სახელმწიფოებად, რომლის მოსახლეობა ძირითადად ერთმანეთს არ იცნობდა და თუ ხვდებოდა, ერთმანეთს არ ინდობდა.

მე მინდა მოგითხროთ ერთ-ერთ ასეთ სამეფოზე, მელომანიუმად წოდებულ. მელომანიუმშიც, ისევე როგორც მთელ ფორუმგარდზე, სხვადასხვანაირი არსებები დაძრწოდნენ, რკინისთავიანი და წვეტებიანხელიანი მეტალის გორგონები, მუდამ მხიარული და შეუვალი პაპსონები, ელექტრონულ ტვინიანი რობოტოიდები, მელანქოლიური გოთანები, არანაკლებ მელანქოლიური ალტერნისტები, რუსეთიდან გადმოხვეწილი ცოინები და შემთხვევით გადმოფრენილი სიმღერამაპოვნინეთები.

დიადი იყო მათი თანაცხოვრება, უხსოვარი დროიდანვე კასტებად იყვნენ დაყოფილები მელომანიუმელები და მათ ერთმანეთის საკასტო რიტუალების ჩატარება და ყურება ეკრძალებოდათ, ასე მაგალითად მეტალის გორგონებს სასტიკად აკრძალული ჰქონდათ მელანქოლიური სახის მიღება, იატაკზე ფეხმორთხმით დაჯდომა და დიადი გოთესადმი ლოცვის წაკითხვა და ცრემლის ღვრა, ისევე როგორც ელექტრონულტვინიან რობოტოიდებს ეკრძალებოდათ რუსულად ლაპარაკი და ცოინების დაუღალავ ბრბოში გარევა. თუმცა ისინი მაინც ერთად ცხოვრობდნენ და ერთმანეთს ეხმარებოდნენ პაპსონების და სიმღემაპოვნინეთების განდევნაში. მოცალეობის ჟამს კი თავ-თავიანთ სამლოცველო გორაკებზე დადგებოდნენ და ერთმანეთს სალანძღავ სიტყვებს ესროდნენ…

“-დიმუ ბორგირი!
-ტოტო კუტუნიო
-სეიტანმაიმასტერი
-დენის გიტარა
-ბლეკი ყლეობაა…”
და ა.შ.
სანამ არ გამოივლიდა მოდერონი და სიმშვიდის ჩიბუხს არ მოაწევინებდა მათ, ლელა წურწუმიას ნოტებით შეკეთებულს.

(თუ ბი ქონთინიუ)

პატარა ანონსი – შემდეგ თავში ნახავთ რა ხდებოდა კასტების ცხოვრებაში, ვის რა რიტუალი ჰქონდათ, ასევე მოგიყვებით დიადი ბრძოლების შესახებ, როგორ შეიჭრნენ არაერთხელ მეტალის გორგონები კურტაბასის სამლოცველოში და კედლებზე ვამპირის სისხლით “დიმუ ბორგირი” და “კურტაბას, მომტყან” დააწერეს… ეს ყველაფერი შემდეგ თავში…

მზეთუნახავი


ე.ი. მოემზადეთ, ბუძიტ სმიშნო .

ფორუმზე იყო ეგეთი უნიკალური თემა ”მზეთუნახავი = ყლეუნახავს”, რაზეც ქართველმა ერმა ააგო კიდეც  მთელი ფოლკლორი. აგერ მისი მარგალიტები. ოღონდ უნდა დავიწყოთ საწყისი პირობით: ”აქ გავიგე რომ მზე და Yლე სინონიმები ყოფილან…!!!” დანარჩენი კი უბრალოდ უნდა წაიკითხო…

  • შენ ჩემი მზე ხარ ამომავალიიიი….
  • მზეო მზეო ცხრათვალა, ვის უცინი ვისა?
  • ხო იყო მიღებული რომ წარმართული ქართველობის ნაწილი მზის კულტს ცსემდა თაყვანს
  • კიდევ ერთ რამეზე შევაჩერებ თქვენს ყურადღებას: მზეთუნახავი ნიშნავს მრავალი მზის უნახავს, რამეთუ ერთი მზის უნახავი ჩვენს დალოცვილ ენაზე “მზეუნახავი” იქნება… და ამ შესაძლო “მზე”-ების მრავლობითი ფორმა რაზე მიუთითებს ესეც საინტერესოა…
  • Continue reading “მზეთუნახავი”

ექსკურსია არმაზში


26 ივნისი 2005

ქრონიკა 1. “თბილისი”

…დამაგვიანდა…
დილით უნდა შევკრებილიყავით 8 საათზე. მე როგორც ყოველთვის, ის ღამეც ვერ დავიძინე და სადღაც დილის 6–ისთვის ჩაძინებული 7–ზე დაპანიკებული წამოვხტი ლოგინიდან და დიდუბისკენ გავექანე…მაინც დამაგვიანდა… მე და თეკლა ერთად მივედით და იქ უკვე კააააი ბლომად ხალხი დაგვხვდა…მისალმებები, მპაჩები, მპუჩები და ა.შ. მოკლედ როგორც იქნა მოვიფიქრეთ და ავტობუსში ჩავეყარეთ, ვინც ვერ მოიფიქრა და ის ბაზარში წავიდა. მსმელმე სასტავმა ეგრევე ვიზრუნეთ (რა თქმა უნდა) სასმელზე, მე, ლუქსა, მირაბელა და არაფორუმელი, ორშაფათიდან რომ დავრეგისტრირდებიო რომ თქვა . კონტრაბანდული ტვირთი შევიტანეთ ავტობუსში და მის გასვლამდე ხმა არ ამოგვიღია…

ქრონიკა 2. “გზაში–ავტობუსი”

დავაბინავეთ რა ეს ტვირთი (და სხვაც, ანუ ზაკუსკა) აფტობუსში და დავიძარით, ანუ დავიგულეთ რომ არავინ მას აღარ შეეხებოდა, გახარებულები შევუდექით ნასკებში დამალული პივის მოხმარებას, რომელსაც იქვე მივახმარეთ მისტერ ლავერმანის ლიტრანახევრიანი პივა და ასე თქვათ პად გრადუსომ და შესაბამისად კაააი ხასითზე მივენდეთ შაფიორს…

ქრონიკა 3. “გზაში–ფეხით”

აჰაა! როგორც იქნა ჩავაღწიეთ მცხეთის გადასახვევამდე და გადმოვბარგრით ავტობუსიდან, რომელშიც, მამენტ, მარტო ჩვენ ვისხედით… გადმოვბარგდით და ახლა გამოჩნდა ჩვენი ავლა–დიდება, რომელშიც შედიოდა კონტრაბანდა (მაგას აღარ ჩავთვლი), საჭმელი–გაურკვეველი შემადგენლობის და რაოდენობის, ბურთი და ბამბიგტონი– არ ვიცი საიდან და რატომ, იქვე ნაყიდი პური, რეჯინა (მინი ვლადი) და…ნუ მგონი ეს იყო სულ…რავი, ეგაა რა… Continue reading “ექსკურსია არმაზში”