მოსკოვი თუ ბაქო?


იყო და არა იყო რა, იყო ერთი რუსეთი, ერთიც საქართველო. რუსეთი მუდამ გვემუქრებოდა, რომ შემოვიდოდა საქართველოში და ქვას ქვაზე არ დატოვებდა. და რას შვებოდა საქართველო ამ დროს?

მე ჩავთვალე, რომ ეს საკითხი მართლაც გასარკვევია, რას იზავს რიგითი ქართველი ომის დაწყების შემთხვევაში და მცირედი სოცკვლევაც ჩავატარე. მართალია ერთხელ უკვე ვნახეთ რაც ქნა, მაგრამ მაინც… შედეგები შეგიძლიათ იხილოთ ვიდეოში (ორივე ვიდეო იდენტურია):

On Vimeo:

Link:  http://vimeo.com/4246499

On YouTube:

link: http://www.youtube.com/watch?v=Bpgv-ECF2Ls

ამავე თემაზე შეგიძლიათ წაიკითხოთ ძველი პოსტები – ეროვნული ჩმორიზმი და მე ომში.

პ.ს. post color.

არმიის დღე და ბლოგები


გილოცავთ საბჭოთა (და არამარტო) არმიის და არმიელების დიად და განუმეორებელ დღეს, რომელსაც მსოფლიოში ბადალი არ ყავს და მისი განმეორება და გასიგრძეგანება შეუძლებელია.

პოსტში მოყვანილია ვიდეო (ფაქტიურად ვიდეოპოსტია), რომელშიც მიდის ქართული ბლოგების და მათი ავტორების განხილვა, არც თუ ისე დადებით ასპექტში. არგუმენტი – ”თუ არ მოგწონს, ნუ ნახულობ”, არ განიხილება.

ამ ყველაფრის ბეჭდური (არავერბალური) ვერსია შეგიძლიათ ცოტა ხანში იხილოთ პიკოლინას ბლოგზე. ხოლო ვიდეოვერსია – ამავე პოსტში, ოდნავ ქვემოთ, მას შემდეგ, რაც მოგახსენებთ ვიდეოს კრედიტებს. მას აშე:

  • ჩე გევარა – ყვავა
  • ემილია პლატერი – პიკოლინა
  • ოპერატორი – ლედიქრაუ

ვიდეო:

link: http://vimeo.com/3334457

ზარმაცებისთვის: ემილია პლატერი, ჩე გევარა

ცეცხლი და ნავთი


როგორც იცით (ან არც იცით) ნავთი თანდათან იაფდება, შესაბამისად რუსების ნავთზე დაფუძნებულ ეკონომიკასაც ედება და ედება… მეწყინა, აი ძალიან მეწყინა, მეტიც, შეშფოთებული ვარ ამ ფაქტით, საწყლები… ტო ესწ საწყლეები (მახვილი სიტყვის მეორე ნაწილზე). ასეა თუ ისე, სადღაც ფორუმზე ვიპოვე ძალიან გამოსადეგი პროგნოზი, რომელიც იმედია, რომ მალე გამართლდება.

Реакция России

Нефть $145 – надо пересмотреть мировой порядок
Нефть $130 – Москва должна быть финансовым центром мира
Нефть $120 – Мы не боимся холодной войны и санкции
Нефть $110 – Чучхе вечен
Нефть $100 – почему весь мир против нас?
Нефть $ 90 – кажется мы немножко переборщили в Грузии

Прогноз

Нефть $80 – мы готовы впустить иностранных наблюдателей в конфликтние регионы
Нефть $70 – Аристофан – я пошутил
Нефть $60 – У нас есть ядерная кнопка!
Нефть $50 – мы готовы на переговоры
Нефть $40 – мы не против вступление Грузии в НАТО
Нефть $30 – мы требуем немедленного вступления Грузии в НАТО
Нефть $20 – грузины, Вова убежал – Москва свободна!

:) რა მოხდება 10 $-ზე ეს აღარ წერია, მაგრამ მგონი აღარც აქვს მაგას დიდი მნიშვნელობა :)

ტრაკში პერო


იყო და არა იყო რა, ფორუმგარდის უკეთესი რა იქნებოდა, ამ ფორუმზე კი, რაღათქმაუნდა, ლიტერატურის განყოფილების უკეთესი და პეროიანი რა იქნებოდა… და ლიტრულანდს უწოდებდნენ მას…

მოკლედ, ცხოვრობდა და მოღვაწეობდა ამ განყოფილებაში ადგილობრივი მოსახლეობა რომლებიც, თავის მხრივ, იყოფოდნენ რამდენიმე კატეგორიად – პეროზავრები (დამახ. ნიშანი – ტრაკში გარჭობილი სხვადასხვა ზომის პერო, რომელიც ასაკის და სტაჟის მატებასთან ერთად ზომებში მატულობდა), პანკოზავრები, რომლებიც წარმოადგენდნენ ფარულ პეროზავრებს, შენიღბული და ოდნავ მოქანავე, პატარა და სიმპატიური პეროებით და მოდოზავრები. ამ განყოფილებაში ხანდახან შეიმჩნეოდა მომთაბარე ტომების შემოსევები, რომლებიც დაუნდობლად აწიოკებდნენ საწყალ ინტელექტუალ აბორიგენებს, პეროებს აწიწკნიდნენ და მისგან სასმისებს აკეთებდნენ.

ერთხელაც, როდესაც დასავლეთის უკიდეგანო სტეპებზე დავშლიგინებდი და დიად ონანს შესაწირს ვწირავდი, შემხვდა ამ მომთაბარე ტომის ერთი ბელადი, მროვიუსი, რომელმაც შემომთავაზა მასთან ერთად გასეირნება ლიტრულანდის მთაგორიან ბუნებაში. გზაში მროვიუსი მომიყვა, რომ ის ლიტრულანდის ერთ-ერთ მთავართან დაახლოებული პირი იყო და მისი მთავარი გასაღებიც ეპყრა ხელთ.

ოდეს შევიჭერით ჩვენ ლიტრულანდში, მუნ ვიხილნეთ ლაშქარი იგი ძლევამოსილი და პეროთი შემოსილი, ცოტა არ იყოს შევცბი, მაგრამ მროვიუსმა ხელი დამადო მხარზე და მითხრა – ”ნუ გეშინია, შვილო ჩემო, ყველაფერი რიგზეა, უვნებელნი არიან ისინი” და მომეცა მე გული. ვიშიშვლე მოწამლული ლექსები, ლექსთსატყორცნში ჩავდე და ვსტყორცნე…

აქ მინდა შემოგთავაზოთ ეს ლექსები, რათა იცოდეთ, რომ ისინი მოწამლულია და სადმე თუ ნახავთ, არ მიეკაროთ… მაშ ასე:

მე შენ მინდოდი
მაშინ, როდესაც მე და შენ შევხვდით
წვიმდა, ცას ლურჯი ეფინებოდა
ლამაზ ფიქრებში ვერ დაგივიწყე
და გულში მაგრად მეცინებოდა

და მე ვფიქრობდი ცის ანტარუჟზე
გარიჟრაჟიდან ალიონამდე
გულში ვტიროდი მე ნატაშაზე
ისე ვანძრევდი ალიონაზე…

აქვე მეორე შხამიანი ლექსი:

ვერ მივხვდი მაინც
ვერ მივხვდი მაინც მე რას მერჩოდი
რად მლახვრე გულში ამფიბიონი
ვგონებდი მაშინ, ოდეს გყვარობდი
იყავი ჩემთვის შენ ლამპიონი

შენ კი ჩაიდე გულში ნაღველი
მომეცი ნიშნად სიყვარულისა
ყვავილი, ოდეს დამჭკნარი იყო
ხეივანები სინანულისა…

მართლაც შხამიანი ლექსებია, თუმცა როგორც მროვიუსმა მითხრა, ეს შხამი მოძველებული ყოფილა, პეროზავრებს უკვე ანტიდოტი მოუგონიათ, რომელიც ამ შხამს ზეციურ ნექტრად აქცევს, მარტინად წოდებულს. მე არ შევეპუე და მესამე ისარიც ვტყორცნე:

მარტინი და ფილა…
ოთახში ვზივარ, ბნელა ძალიან
გარედან მესმის სიცოცხლის ჩქეფა
მე დეპრესიამ გამაჩანაგა
მე სიყვარულმა ჩამომაბერა

ფილა შოკოლადს ოდეს გავკბიჩავ
და ბაკალ მარტინს რომ მივაყოლებ
მაშინ შევიგრძნობ, ღმერთო, შენს ძალას
და ამ სტრიქონებს თვალს გავაყოლებ

გულშია სევდა, თვალში ნაღველი
ბოთლშიც მარტინი როგორ ილევა
ვერ მიპოვნია მე დღეს საშველი
ჩემი გრძნობები კვლავ გადირევა…

მოკლედ, მე ჩემი ვცადე, შხამი და ლექსი არ დავიშურე, მაგრამ როგორც იტყვიან, პეროს ზემოთ ძალა არ არისო…

ეს კი სამთავრო, რომელშიც ჩვენ ლაშქრობა მოვახდინეთ: http://forum.ge/?f=18&showtopic=33841447

მელომანიის ისტორია


იყო და არა იყო რა, უხსოვარ დროში იყო ერთი სამეფო, უკიდეგანო იყო ეს სამყარო და ათასგვარი არსებებით დასახლებული, ორთავიანი სეიტნობებით, ცალძუძუებიანი ნაშებით და სხვა ურჩხულებით. ფორუმგარდი ერქვა ამ სამყაროს. იგი დაყოფილი იყო სხვადასხვა სახელმწიფოებად, რომლის მოსახლეობა ძირითადად ერთმანეთს არ იცნობდა და თუ ხვდებოდა, ერთმანეთს არ ინდობდა.

მე მინდა მოგითხროთ ერთ-ერთ ასეთ სამეფოზე, მელომანიუმად წოდებულ. მელომანიუმშიც, ისევე როგორც მთელ ფორუმგარდზე, სხვადასხვანაირი არსებები დაძრწოდნენ, რკინისთავიანი და წვეტებიანხელიანი მეტალის გორგონები, მუდამ მხიარული და შეუვალი პაპსონები, ელექტრონულ ტვინიანი რობოტოიდები, მელანქოლიური გოთანები, არანაკლებ მელანქოლიური ალტერნისტები, რუსეთიდან გადმოხვეწილი ცოინები და შემთხვევით გადმოფრენილი სიმღერამაპოვნინეთები.

დიადი იყო მათი თანაცხოვრება, უხსოვარი დროიდანვე კასტებად იყვნენ დაყოფილები მელომანიუმელები და მათ ერთმანეთის საკასტო რიტუალების ჩატარება და ყურება ეკრძალებოდათ, ასე მაგალითად მეტალის გორგონებს სასტიკად აკრძალული ჰქონდათ მელანქოლიური სახის მიღება, იატაკზე ფეხმორთხმით დაჯდომა და დიადი გოთესადმი ლოცვის წაკითხვა და ცრემლის ღვრა, ისევე როგორც ელექტრონულტვინიან რობოტოიდებს ეკრძალებოდათ რუსულად ლაპარაკი და ცოინების დაუღალავ ბრბოში გარევა. თუმცა ისინი მაინც ერთად ცხოვრობდნენ და ერთმანეთს ეხმარებოდნენ პაპსონების და სიმღემაპოვნინეთების განდევნაში. მოცალეობის ჟამს კი თავ-თავიანთ სამლოცველო გორაკებზე დადგებოდნენ და ერთმანეთს სალანძღავ სიტყვებს ესროდნენ…

“-დიმუ ბორგირი!
-ტოტო კუტუნიო
-სეიტანმაიმასტერი
-დენის გიტარა
-ბლეკი ყლეობაა…”
და ა.შ.
სანამ არ გამოივლიდა მოდერონი და სიმშვიდის ჩიბუხს არ მოაწევინებდა მათ, ლელა წურწუმიას ნოტებით შეკეთებულს.

(თუ ბი ქონთინიუ)

პატარა ანონსი – შემდეგ თავში ნახავთ რა ხდებოდა კასტების ცხოვრებაში, ვის რა რიტუალი ჰქონდათ, ასევე მოგიყვებით დიადი ბრძოლების შესახებ, როგორ შეიჭრნენ არაერთხელ მეტალის გორგონები კურტაბასის სამლოცველოში და კედლებზე ვამპირის სისხლით “დიმუ ბორგირი” და “კურტაბას, მომტყან” დააწერეს… ეს ყველაფერი შემდეგ თავში…

მზეთუნახავი


ე.ი. მოემზადეთ, ბუძიტ სმიშნო .

ფორუმზე იყო ეგეთი უნიკალური თემა ”მზეთუნახავი = ყლეუნახავს”, რაზეც ქართველმა ერმა ააგო კიდეც  მთელი ფოლკლორი. აგერ მისი მარგალიტები. ოღონდ უნდა დავიწყოთ საწყისი პირობით: ”აქ გავიგე რომ მზე და Yლე სინონიმები ყოფილან…!!!” დანარჩენი კი უბრალოდ უნდა წაიკითხო…

  • შენ ჩემი მზე ხარ ამომავალიიიი….
  • მზეო მზეო ცხრათვალა, ვის უცინი ვისა?
  • ხო იყო მიღებული რომ წარმართული ქართველობის ნაწილი მზის კულტს ცსემდა თაყვანს
  • კიდევ ერთ რამეზე შევაჩერებ თქვენს ყურადღებას: მზეთუნახავი ნიშნავს მრავალი მზის უნახავს, რამეთუ ერთი მზის უნახავი ჩვენს დალოცვილ ენაზე “მზეუნახავი” იქნება… და ამ შესაძლო “მზე”-ების მრავლობითი ფორმა რაზე მიუთითებს ესეც საინტერესოა…
  • Continue reading “მზეთუნახავი”

ექსკურსია არმაზში


26 ივნისი 2005

ქრონიკა 1. “თბილისი”

…დამაგვიანდა…
დილით უნდა შევკრებილიყავით 8 საათზე. მე როგორც ყოველთვის, ის ღამეც ვერ დავიძინე და სადღაც დილის 6–ისთვის ჩაძინებული 7–ზე დაპანიკებული წამოვხტი ლოგინიდან და დიდუბისკენ გავექანე…მაინც დამაგვიანდა… მე და თეკლა ერთად მივედით და იქ უკვე კააააი ბლომად ხალხი დაგვხვდა…მისალმებები, მპაჩები, მპუჩები და ა.შ. მოკლედ როგორც იქნა მოვიფიქრეთ და ავტობუსში ჩავეყარეთ, ვინც ვერ მოიფიქრა და ის ბაზარში წავიდა. მსმელმე სასტავმა ეგრევე ვიზრუნეთ (რა თქმა უნდა) სასმელზე, მე, ლუქსა, მირაბელა და არაფორუმელი, ორშაფათიდან რომ დავრეგისტრირდებიო რომ თქვა . კონტრაბანდული ტვირთი შევიტანეთ ავტობუსში და მის გასვლამდე ხმა არ ამოგვიღია…

ქრონიკა 2. “გზაში–ავტობუსი”

დავაბინავეთ რა ეს ტვირთი (და სხვაც, ანუ ზაკუსკა) აფტობუსში და დავიძარით, ანუ დავიგულეთ რომ არავინ მას აღარ შეეხებოდა, გახარებულები შევუდექით ნასკებში დამალული პივის მოხმარებას, რომელსაც იქვე მივახმარეთ მისტერ ლავერმანის ლიტრანახევრიანი პივა და ასე თქვათ პად გრადუსომ და შესაბამისად კაააი ხასითზე მივენდეთ შაფიორს…

ქრონიკა 3. “გზაში–ფეხით”

აჰაა! როგორც იქნა ჩავაღწიეთ მცხეთის გადასახვევამდე და გადმოვბარგრით ავტობუსიდან, რომელშიც, მამენტ, მარტო ჩვენ ვისხედით… გადმოვბარგდით და ახლა გამოჩნდა ჩვენი ავლა–დიდება, რომელშიც შედიოდა კონტრაბანდა (მაგას აღარ ჩავთვლი), საჭმელი–გაურკვეველი შემადგენლობის და რაოდენობის, ბურთი და ბამბიგტონი– არ ვიცი საიდან და რატომ, იქვე ნაყიდი პური, რეჯინა (მინი ვლადი) და…ნუ მგონი ეს იყო სულ…რავი, ეგაა რა… Continue reading “ექსკურსია არმაზში”