Feeds:
ჩანაწერები

Posts Tagged ‘ქალი’


იყო დრო – სოკრატე

მახსოვს პერიოდი, როდესაც გარემოებათა კეთილი, ზოგისთვის კი ბოროტი დამთხვევით ერთდროულად სამი ქალი მყავდა. წარმომიდგენია მამაკაცთა 90%-ის სახე ამ წინადადების წაკითხვის შემდეგ, მეც ეგეთი სახე მექნებოდა ზუსტად – Me Gusta. თუმცა, სიმართლე რომ ვთქვა, რამდენადაც ეს სასიამოვნოა, იმდენად გულისმომკვლელი გვერდითი ეფექტებიც აქვს.

პირველი ეფექტი არის ყველასათვის ცნობილი, მოდუნების ეფექტი, რომელიც თქვენს ცხოვრებაში თუნდაც ერთი ცოცხალი ქალის არსებობის შემთხვევაში დგება – მონადირე გადაეჩვევა ნადირობას და ფერმაში მოწეულ საჭმელს მიირთმევს. და რაც უფრო დიდია ეს ფერმა, მით უარესი. თუმცა ეს არ ნიშნავს, რომ მთლად უნდა გავტყიურდეთ და ვანნაითსტენდების დიეტაზე დავჯდეთ – ცოტა ისიც და ისიც.

თუმცა სინამდვილეში ამაზე არ მინდოდა წერა. ერთი კონკრეტული მომენტი მინდა გავიხსენო როდესაც, როგორც უკვე ავღნიშნე, სამი ქალი მყავდა. ჩემზე ბედნიერი კაცი არ დადიოდა მსოფლიოში, ასე მეგონა სანამ საქმე საქმეზე არ მიდგა და უეცრად სადღაც ბარში არ გამომეღვიძა, მაგიდაზე თავდადებულს. საიდან მოვხვდი იქ და რას ვაკეთებდი, ნაკლებად მნიშვნელოვანია, მთავარი ისაა, რომ მარტო ვიყავი.

მარტო ვინ არ ყოფილა შეკაცოო, ჩამესმის ყურში. ეტყობა მაშინაც ჩამესმა ეს ფრაზა და ამით გამხნევებულმა მშვიდად ამოვიღე ტელეფონი და… გავიჭედე. ვის დავურეკო? მე ხომ ბედნიერი კაცი ვარ, სამი ქალი მყავს. მერე რა, რომ არც ერთი აქ არ არის, ამის მადლობელიც უნდა ვიყო, იმიტომ რომ აქ რომ იყონ… მოკლედ, ქალთა ერთ სივრცეში არათავსებადობის პრინციპის თანახმად ჯობია, თუ ეს არ მოხდება. ასეა თუ ისე, ტელეფონი მიჭირავს, რომელშიც მთელი სამი ნომერი მიწერია (დიახ, სხვა ნომრები არ მიწერია, ვის რაში ვჭირდები) და დილემაც სახეზეა – რომელს დავურეკო?

ძალიან მარტივი გადაწყვეტილება მივიღე – ანბანის მიხედვით ჩამოვყევი.

პირველი საუბარი ძალიან მოკლე იყო, სადაც მე მსმენელის როლში ვიყავი მხოლოდ. უკვე ძალიან ნაცნობი ხმის მქონე ქალმა მაცნობა, რომ ”მობილური ტელეფონი გამორთულია ან…” და ა.შ., როგორც ტექსტია. მოკლედ, პირველი ციყვი ფუღუროში არ არის. ეგ არაფერი – შევძახე საკუთარ თავს – კიდევ ორი ზარი შეგიძლია გააკეთო. საკუთარი მდგომარეობით აღფრთოვანებული ვუშვებ მეორე ზარს და ამჯერად ”მობილური გამორთულია”-ს ქალთან საუბარი აღარ მიწევს. თუმცა სიგნალის დაგვიანების მიხედვით ვხვდები, რომ ობიექტი არც ისე ახლოს უნდა იყოს. ჩემი ბედის ცოდნამ არ მიღალატა – ჩემი მეორე სიხარული ქალაქგარეთაა, საკმაოდ შორს. ის კი არა, ჯერ კიდევ გზაშია და ამით შეწუხებულ-გაბრაზებული ტვინს აქეთ მიპობს. სასწრაფოდ ვათამაშებ ტელეფონის დაჯდომის სცენას და ზარს ვწყვეტ.

თავი კორბენ დალასი მგონია, რომელსაც ერთადერთი ღერი ასანთი აქვს და ამით უნდა გადაარჩინოს მსოფლიო. ოღონდ ასანთის ღერი ჩემი ტელეფონია, გადასარჩენი მსოფლიო კი – მე. კარგ დროს დავრეკე, ზუსტად დღესასწაულის მეორე დღეს მივუსწარი. ”დღეს ვზეიმობ, კალენდარში დღე წითლად მაქვს აღნიშნული და სახლიდან არ გავდივარ”. რაღა თქმა უნდა, ქალებს ხომ ასეთი დღეები თვეში ერთი 25 მაინც აქვთ, რა გასაოცარიც არ უნდა იყოს. მოკლედ რომ ვთქვა, ორი-სამი დღე მაინც აჯობებს, თუ მის სადღესასწაულო განწყობაში არ შევიჭრები.

და გამოვიდა რა? სამი ქალი მყავს, სამმაგად ბედნიერი კაცი ვარ, თუკი მხოლოდ ამ მოვლენის (დედაკაცის) მხოლოდ დადებით მხარეებს შევხედავთ და საბოლოოდ ისევ ისეთ მარტოობაში ვსვამ ლუდს, როგორც ჩემს გვერდით მჯდარი მარტოხელა ძმაკაცი.

აქედან კი მხოლოდ ერთი დასკვნა გამომაქვს – სასწრაფოდ უნდა ვიშოვო მეოთხე ქალი, რომელსაც თბილისიდან გასვლის უფლება არ აქვს, ჰორმონალური დარღვევის გამო მენსტრუაცია არასოდეს ეწვევა და ტელეფონი ურანის ელემენტებზე აქვს შეერთებული, რომ არასოდეს დაჯდეს ან ზონიდან გავიდეს. თუკი ასეთ ვინმეს იპოვით, ძალიან ბედნიერი ვიქნები, მით უმეტეს, რომ ის სამი ქალიც აღარ მყავს. მიზეზი მარტივია – ერთმანეთის არსებობის შესახებ გაიგეს და ორი მათგანი, როგორც მატერია და ანტიმატერია, ურთიერთში ანიჰილირდა, მძლავრი და ჩემთვის მავნე ენერგიის გამოყოფით, მესამე კი მე მომევლინა ატომურ აფეთქებად. ასე რომ, თუკი ზემოთჩამოთვლილი თვისებების და არაფეთქებად ქალს იპოვით – არ გამომაპაროთ.

Advertisements

Read Full Post »


მინდა შემოგთავაზოთ ფოტოგალერეა ჩემი პატარა მოდელის აწყობისა. ვიდეო შეგიძლიათ იხილოთ წინა პოსტში.

Read Full Post »


შესანიშნავი ვიდეოკლიპი, ქალი და გიტარა ან გიტარა და ქალი – თქვენი გემოვნების მიხედვით. ძალიან მომეწონა იდეა და უფრო მეტად მომეწონა შესრულება. ქალი, რომელიც გიტარას ხმარობს (პირდაპირი მნიშვნელობით) და მერე აგდებს – ძალიან კარგი იდეაა. მეც სიამოვნებით გადავიღებდი მსგავს რამეს. და ერთხელაც იქნება, გადავიღებ კიდეც. მანამდე კი ამ ლამაზი ვიდეოკლიპით დატკბით. ბაღნებს ნუ აჩვენებთ, ოღონდ.

Link: Vimeo.com/15252531

Read Full Post »


მინდა წარმოგიდგინოთ ნამდვილი (არაფეიკი) რეალითი (ინტერნეტ) შოუ, ”აკვარიუმი”, რომლიც მონაწილეც (ერთერთი) გახლავართ მე. მეორე მონაწილე (ან პირველი) არის საბა (აქ კიდევ რამე ტექსტი ფრჩხილებში). ჩვენი (შოუს) საიტი არის (იქნება) Aquarium.ge (ვიცინი), რომელიც ჯერჯერობით გაგვითიშეს (ბოზები). მანამდე კი ტიზერ ვიდეო, რომელიც ამავე დროს არის ჩვენი გულისტკივილის (ერთად) გამოხატვა.

რაც შეეხება თავად აკვარიუმს (საბა მეუბნება, რომ აქ უნდა მძიმე, მაგრამ მე მაინც წერტილს ვწერ, რადგან ყლეზე მკიდია) (ესეც საბამ მიკარნახა). ეს იქნება ინტერნეტ რეალითი შოუ, გავკადნიერდები და ვიტყვი რომ ეს არის პირველად საქართველოში (სვიტის ”რეალითი ბლოგი, სექსი და როკენროლი” არ ითვლება). ფორმატი იქნება ისეთი, როგორიც რეალითი შოუებს შეეფერება (დიახ, ლომკა მაქვს!). და ა.შ. და ა.შ.

ახლა კი გენადი, ფონოგრამა:

Hi-def

Link: Vimeo.com/14651958

ან ალტერნატიული წყარო:

Read Full Post »


დღეს სამსახურში მარშუტკით მოვედი. არაფერი გასაოცარი ამაში არაა, რადგან ყოველდღე, შაბათ-კვირის გარდა ვჯდები ერთსა და იმავე მარშუტკაში და სამსახურისკენ მოვემართები. ის, რაც იქ ხდება, არც ეგაა უჩვეულო. პირველ 10 წუთი მძღოლი ჩამქვრალი ძრავით მოგორავს და ელოდება, როდის აიკრიფება მაქსიმალურად ბევრი ხალხი. როდესაც სალონი სანახევროდ სავსეა, ხოლო ჩემი მოთმინების ფიალა – მთლიანად, მძღოლი ძრავს ქოქავს და სისწრაფეს უმატებს.

აი ახლაც, შეუხვია ნუცუბიძის ქუჩაზე, აკრიფა სისწრაფე და მკვეთრად დაამუხრუჭა. დედა და შვილი ამოვიდა. კარი დახურული არ იყო, რომ პირველი ბრძანებაც გაისმა – ”მანდ არ დაჯდე!”. დედამ ნახევრადცარიელი მარშუტკის წინა სკამზე მოიკალათა და ბავშვი კალთაში ჩაისვა. მანქანა მზის გულზე მისეირნობდა და იმ ერთადერთი ფანჯრიანი ადგილის გარდა, სადაც მე ვიჯექი, სკამებს ბოლი ასდიოდა. ”საწყალი ბავშვი” გავიფიქრე და ძრავის მონოტონური ღუღუნი შეკივლებამ გაფატრა – ”ნუ იდებ პირში თითს!”. მოულოდნელობისგან შევხტი. შეხტა მძღოლიც, მაგრამ საბედნიეროდ ამ დროს გზის მოპირდაპირე მხრიდან არავინ მოდიოდა, ასე რომ გადავრჩით. ბავშვმა პროტესტის გამოხატვა სცადა, მცხელაო, მაგრამ მისი ხმა დარჩა ხმად მღაღადებლისა… მოკლედ, როგორცაა რა.

ცოტა ხანში მეორე წყვილი გამოჩნდა, ბებია და პატარა გოგო. მართალია ბებიას თავის საყვარელი და ფუმფულა შვილიშვილი კალთაში არ ჩაუსვამს, მაგრამ მთელი გზა მკლავზეხელშემოჭერილი ეჯდა გვერდზე, ემანდ ზედმეტი მოძრაობა არ გააკეთოს, არ გაიოფლოს და არ გაცივდესო.

მეგობრებო, რა არის ეს? რას გავს აღზრდის ეს მეთოდი? ვინ გაიზრდება ასე? მართალია, სწორედაც რომ ადამიანები, რომლებსაც არც დამოუკიდებლობა გააჩნიათ და არც გარემოს ადეკვატური აღქმა. მშობლებზე და ბებიებზე მიბმული ადამიანები, რომლებიც მას შემდეგ, რაც მიაღწევენ ”დამოუკიდებელ ასაკს”, ანუ ასაკს, როდესაც კანონის თანახმად მათ შეიძლება დამოუკიდებელი ადამიანები ეწოდოთ, არც მზად არიან და საერთოდ ვერც ხვდებიან, რატომ უნდა გააკეთონ ის, რასაც ყველა ცხოველი თუ ფრინველი აკეთებს – აფრინდნენ ბუდიდან. მეტიც, ვინც ხვდება ამას, ანუ ვიზეც ამხელა გავლენა არ მოუხდენია მუდამ ბებიის, დედის, მამის, ბიძის და 86454 სხვა ნათესავის კალთაზე გამობმულად გაზრდას, მასაც არ გამოსდის აფრენა. ან გამბედაობა არ ყოფნის, ან ”დედა ეცოდება” – უჩემოდ როგორ გაძლებს, საწყალი. მათგან იზრდებიან გოგოები, რომლებიც სახლში 9-ზე გვიან არ უნდა მივიდნენ, ბიჭები, რომლებსაც მამის ფულით ნაყიდი ჯიპი ბუნებრივი მოვლენა ჰგონიათ და ხალხი, რომელიც სულიერად არის იმპოტენტი.

იმის იმედი კი, რომ შემდეგი თაობა სხვანაირ პირობებში გაიზრდება და იმის შემდეგ თაობას კიდევ უფრო დამოუკიდებელს გაზრდის, დიდად არც მაქვს. როგორ შეიძლება, რომ მონად გაზრდილმა თავისუფალი ადამიანი გაზარდოს? ერთადერთი გაუცნობიერებელი გამოვლენა იმისა, რომ შვილს მიაჩვიო დამოუკიდებლობა, არის ”მიდი, მამიკო, ლუდი ამომირბენინე და ხურდა შენთვის დაიტოვე”  – იმუშავე და ფული გექნებას საწყისი, ჩანასახოვანი სტადია. თუმცა ესეც გაუაზრებელი, არაფრისმქმნელი და სხვა, მონური მეთოდებით დათრგუნული. საწყალი ჩვენი და ჩვენს შემდეგი თაობა.

პ.ს. ეს ბოლო ხანებია ვამუშავებ ერთ პატარა თეორიას, რომელიც განხორციელების შემთხვევაში ყველაფერს შეცვლის. საჭიროა ერთი 200,000 ჩვილის მოპარვა ან სხვა მეთოდით შოვნა, მათი წაყვანა უკაცრიელ კუნძულზე და სწორად, დამოუკიდებელ ადამიანებად აღზრდა. შემდეგ ეს ჩვილები როდესაც გახდებიან 15 წლის, უნდა ჩამოასახლო უკან, საქართველოში და დაე მათ მაინც შეცვალონ რამე. სხვანაირად ჩვენი საშველი არაა.

Read Full Post »


082/365 hellooooo… nurse!, originally uploaded by Joits.

იყო და არა იყო რა, იყო ერთი მისია, გვეპოვა ყველაზე სექსუალური ექთანი მსოფლიოში. მართალია არავის მოუცია მსგავსი მისია, მე თავად დავუსვი ჩემ თავს მსგავსი მიზანი, მაგრამ ასე თუ ისე, მე ის ვიპოვე.

”დეიდა, ავად ვარ, მიმკურნალებ?” – ეს არის ამ ყველაფრის სათაური. არადა ყველაფერი დაიწყო იმით, რომ მე და ოზიკა ვცდილოდით გვეპოვა რაც შეიძლება სექსუალური ექიმი ან ექთანი, რათა მისი საშუალებით მოგვეწვია ხალხი Ace Online-ში. ექთანიც არის და ექთანიც… ესეც ვიპოვე და კიდევ ერთი ისეთი Full Party გავაძრე ექთნების, თავისით შემომეყენა დესკტოპზე და ახლა ნებისმიერი პროგრამის ნებისმიერ ჩაკეცვაზე გული მაქვს ცუდად…

მორალი: არ აყვეთ ქალებს, ეგ სოროსის მოგონილია. აბა სად იყო ქალები ჩვენ დროს…

და მამენტ, რომ დავაკვირდი ახლა, ჩემი ნაცნობი გოგოების უმეტესობას აქვს ამაზე უკეთესი ფორმები, მაგრამ არ აქვთ მსგავსი ფორმა. აქედან მორალი – მთავარია არა ფორმა და ზომა, არამედ ის გარეკანი, რაშიც მას შეფუთავ. ასე რომ ქალებო, შეიფუთეთ ყველაზე სექსუალურ ფორმაში და იქნებით ყველასთვის ყველაზე სასურველი.

Read Full Post »


ცამეტი წლის ხარ და შენი ტყვეა
ჭაღარა გულის ზმანება ავი, –
ჩააწყვეთ რიგში ცამეტი ტყვია,
ცამეტჯერ უნდა მოვიკლა თავი!

გალაკტიონ ტაბიძე

დილა სუსხიანი გათენდა. ასეც უნდა ყოფილიყო, ნოემბერია უკვე და ყინვები დაიწყო. აბუზული ბეღურასავით ვიდექი გაჩერებაზე და სამხრეთ ამერიკის უღრანი ტყეების სითბოზე ვფიქრობდი. რაღაცას გამოვყევი მეტრომდე და ტვინ- და გულგაყინული მოვკალათდი პირველივე შემხვედრ სკამზე. წინ სახლი მელოდებოდა…

თვალი გავახილე, უფრო სწორად მატარებლის უშნოდ შეჯანჯღარებამ გამახელინა და გული გამითბა. ჩემს წინ იჯდა ის, პატარა ყვავილი, წითელი პალტოთი. სამედიცინოს მეტრომდე გულაფანცქალებული ვიჯექი და ხანდახან ფარულად გავხედავდი ხოლმე. ზედა ციტატის არ იყოს, ცამეტ წელზე დიდი არც ეს იქნებოდა, მაგრამ რაღაცნაირი გამოხედვა ჰქონდა, სხვანაირი. არ ვიცი რა დამემართა, რამ გადამრია ასე, მაგრამ მაინც მჯერა, რომ გავა წლები და მე მას კიდევ შევხვდები. ან თავად წაიკითხავს ამას და შემეხმიანება…

მანამდე კი ერთ სიმღერას დაგიტოვებთ, ისე რა, განწყობისთვის:

მსგავსი პოსტი: მე მეტროში.

Read Full Post »

Older Posts »

%d bloggers like this: