ყოველდღიური პოსტვის კვირეული


მოგესალმები პუბლიკავ.

დღეს რატომღაც, ჩემთვის აუხსნელი მიზეზით, კრეატიულობამ და ხელების ფხანამ შემომიტია. ეს ისეთი რამეა, რომლის უყურადღებოდ დატოვებაც არ ღირს, თორემ მეორედ როდის მოხდება მსგავსი რამე, არმაზმა უწყის. ამიტომაც გადავწყვიტე მომენტის გამოჭერა და ყოველდღიური პოსტვის კვირეული გამოვაცხადე.

იმისათვის, რომ ჩემი ყოველდღიური შედევრები, რომლებსაც ამ ერთი კვირის (თუ კარგ ხასიათზე დავრჩები, მეტისაც) განმავლობაში მოგაწვდით, ადვილად ნახოთ ხოლმე, რამე არ გამოგრჩეთ და უბრალოდ, მე მასიამოვნოთ, ყველას მოგიწოდებთ ბლოგის გვერდების დალაიქება/დაცირკლებისკენ. ფეისბუქის გვერდის ლინკი და Google+ გვერდის ლინკი ამაში დაგეხმარებათ.

გარდა ამისა გირჩევთ ძველ პოსტებსაც გადახედოთ. ბლოგის არსებობის 6 წლიანი ისტორიის მანძილზე ბევრი კარგი რამე დაგროვდა. ამის გაკეთება შეგიძლიათ როგორც არქივების მონახულებით, მარჯვენა მენიუში, ასევე შემთხვევით პოსტის ლინკით. მისი პოვნა ასევე შეგიძლიათ მარჯვენა მენიუში და საერთოდაც, მარჯვენა მენიუში ბევრი კარგი რამის პოვნა შეგიძლიათ.

პოსტს კი ერთი გამამხნევებელი სურათით დავამთავრებ:

გამამხნევებელი გოგოშკა
Advertisements

გაზაფხული


აჰა! მოვიდა გაზაფხული! გუშინ ვაკე-საბურთალოზე ჩავდიოდი და ნუშის აყვავებული ხეები ვნახე. იიფფ, ატყდება ახლა თბილისის საზოგადოება და სექსის სუნი დადგება ჰაერში.

BigCrow-Xerox mix Vol.2


რას ნიშნავს ეს ფრიად იდუმალი და ერთი შეხედვით არაფრისმთქმელი სათაური? ძალიან მარტივი გასაგებია არადა ყველაფერი.

BigCrow-ეს მე ვარ. ქსეროქს მიქსი ქვია ჩემს პატარა მიქსს, რომელიც რომ მოცალეობის ჟამს გავაკეთე და ვიფიქრე, აქ დადებაც არ უნდა იყოს ცუდი იდეა-თქო. ნუ vol.2 ალბათ გასაგებია, მეორე ნაწილი, ან უფრო სწორი იქნება-მეორე მცდელობა :)

მაშასადამე ასე:
BigCrow-xerox mix vol.2

bpm – 142-148
bps – 192 kbs
Time – 34:00
Style – ტრანსი (ფაქტიურად ასეა…)
Downloadhttp://www.link.ge/file/142006/Xerox-mix-by-BigCrow–v2-0.mp3.html
ტრეკლისტში შედის ქსეროქსები, ტალამასკა, მაშრუმები, დისტორშენ ორკესტრა და ასტრალები კიდო. მიქსი არის ახალი, ფრეშ ნივრის არომატით.

მეტი რა ვთქვა… ისიამოვნეთ.

ქრაზუ დაყი


…ანუ როგორც იტყვიან ქრეიზი დეი, სუმაშედშიი ძენ ან სულაც გიჟი დღე. ასეა თუ ისე, მინდა არ მინდა ეს ბოლო დღეები ფრიად და საფრიალოდ ქრაზუები გამიმივიდა. დავიწყოთ იქედან, რომ ეს უკვე ქრაზუ პონტია, აქ რომ ვზივარ და ასეთ ლეღვობებს ვწერ, რა ვქენი დღეს და შესაბამისად, რა მიქნეს დღეს. არაჟურნალურია და ვაბშემც, არაბლოგერულია ძმაუ, მაგრამ რა ვქნა მეც, ჩემი პატარა ბლოგი გამიხსნია და ვწერ რაღაცეებს, სად შემიძლია სულ სტატიები ვწერო ძუძუებზე და მათ შორის უზდელობების კეთებაზე…

ვოდა მთავარი ისაა ამ ყველაფერში, რომ მუშაობა დავიწყე, თუ ამას მუშაობა ქვია. ჯერჯერობით ჩემს სამუშაო მოვალეობებში შედის კარადების და თაროების თავის ადგილზე დადგმა, მათ შორის შნურების გადაჭიმვა და ამ შნურების მიბმა კედლებზე. არა, მანტიორი არ ვარ, არც აიტიშნიკი, ერთი უბრალო დიჯეი ვარ რაღც პატარა ზავედენიაში, ე.წ. გასართობ ცენტრში. როგორც საბჭოთა დროს იყო (იმ ტკბილ და ბედნიერ დროს), ვოკალურ ინსტრუმენტალური ანსამბლი და შემოქმედებით-გასართობი ცენტრი, ეგეთი პონტია რა. მოკლედ, სანამ ეს ყველაფერი მუშაობას დაიწყებს, მე ჯერ ზემოთხსენებული შნურების გაყვანით ვარ დაკავებული ტელევიზორიდან კომპამდე, კომპიდან დინამიკებამდე და პირიქით. თუმცა ამით არ ამოიწურება მთელი სიკრაზე.

სიკრაზეს ეს დღეებია ვდებთ ხან მე და გოშა, ხან მე და მროველი და ხანაც დამოუკიდებლად. ამ ბოლო ხნის განმავლობაში ყველგან, სადაც ცხელა თავს ვყოფ, იქნებ წამწამები შემეტრუსოს-თქო და კაციშვილი არაა ამ ქვეყანაზე ისეთი, რომ მითხრას – მანდ თავს ნუ ყოფ, შეიძლება წამწამებზე უფრო მეტად დაიწვაო. საქმეა ახლა ეს? ხალხი ხართ ამის მერე თქვენ? მითხარით რა, სად რამდენად ცხელა, თორემ რაღაც ნამეტანი დაბინტული დავდივარ ამ ბოლო დროს და მომბეზრდა…

არტ-იდეა


გამარჯობა ჩემო თბილის ქალაქო, როგორც იტყოდა ვიღაც ცაბაძე, ან უბრალოდ გამარჯობა ხალხო, როგორც იტყოდა ცხონებული ბაბუაჩემი, რომელსაც მე ვერ მოვესწარი.

რატომ გაწუხებთ ახლა, ალბათ უცნაურია და არც თემასთანაა დაკავშირებული ჩემი ოფლის დენა, მამენტ არც არაფერთან, უბრალოდ ღამეა, ვზივარ მონიტორთან, არ მეძინება, ან სულაც მეძინება, მაგრამ არ მინდა რომ დავიძინო, ხატოვნად რომ ვთქვათ გატრაკების ხასიათზე ვარ და ვატრაკებ… შეგიძლიათ ეს პოსტი უბრალოდ დააიგნოროთ და გადახვიდეთ შემდეგზე…

როგორც მოგეხსენებათ,არტ იდეის ბლოგი არც ისე დიდი ხნის წინ დაიქოქა, მაგრამ უკვე საკაიფოდ გაიქაჩა და დანავაროტკდა, რაც ალბათ ავტორების სიმრავლის ბრალიცაა, იდეის უჩვეულობისაც და სხვა მრავალი რამის, მოკლედ ფაქტია, რომ ბლოგი გაიქაჩა. მე კი მხოლოდ ამ დილით გავიგე საერთოდ რა ხდებოდა, ”… და მუნ მესმა ხმა იგი ჭურსა შიგან…” ჰოდა შევიჭყიტე და დავიშოკე. დავიშოკე არა მარტო იმიტომ, რომ ყველაფერი ასეთი კარგია და ა.შ. და ა.შ., როგორც ვინცხა იტყოდა ”გაწეპილი ბაზარი…”

…დამშოკა თემებმა, უფრო სწორად ნაწერებმა. შეიძლება ვინმემ მითხრას, ზედმეტად კრიტიკული ხარო, მაგრამ მე ეს მძლავრად მახატია გენიტალიებზე, ასე რომ ვიტყვი რამაც დამშოკა. სკოლაში ყველანი ვწერდით ალბათ თემებს, რომელთა სათაურებიც და შესაბამისად შინაარსებიც წლიდან წლამდე კი არა და თაობიდან თაობამდე არ იცვლებოდა, მე მქონდა კიდევაც, სანათესაოში წვალებით ნაშოვნი, ასეთი თემების კრებული, რომელმაც ჩემამდე რამდენიმე თაობის მომარაგება მოასწრო დაშტამპული ფრაზებით, რომელთაგან ოდნავი გადახვევაც კი მინუსად ითვლებოდა.

და აი ახლა, როდესაც გადავხედე ნაწერებს, ისეთი გრძნობა დამრჩა, თითქოს ერთ-ერთი ასეთი რვეული მქონდა გადაშლილი და ვკითხულობდი გულისამაჩუყებელ ენაზე დაწერილ სტრიქონებს, რომლებიც ისე ჩაიფიქრა წლების წინ შემქმნელმა, რომ საკმარისია მხოლოდ რამდენიმე სიტყვის შეცვლა, ერთგან ცრემლის ჩამატება, მეორეგან განუხორციელებელი ოცნების, საერთო ფონად ნისლის დადება და შესანიშნავი სკუჩნი ნაწარმოები მზადაა, როგორებიც შეგვიძლია ვიხილოთ მეცხრე კლასელი გოგოს მეგობრობის დღიურში…

ასე რომ მოდით, ნუ ვიქნებით ზომბები…