Top.ge -ს ხუნტრუცობები


ალბათ ყველას გაგიგიათ ამ საიტის შესახებ და ბევრ გვერდზეც გინახავთ მისი მთვლელი ჩასმული. მათ შორის გამონაკლისს არც ბუდე წარმოადგენდა, რაც სხვა ყველაფერთან ერთად დამატებით ვიზიტორებს განაპირობებდა ტოპ.ჯი-ს კატალოგიდან.

მაგრამ აგერ უკვე თვეზე მეტია, რაც იგი გაქრა და მთვლელმაც შეწყვიტა მოქმედება. მიზეზი თითქოს და გასაგებია – ჯი დომეინზე გადასვლამ უარყოფითად იმოქმედა მის მარტივ სკრიპტზე და იგი საიტს ვეღარ აღიქვამს თავისად. გასაგებია ბატონო, გავქანდი მეც და შევცვალე იქ მითითებული მისამართი და…

…და აგერ უკვე ორიოდე კვირაა უშედეგოდ ველოდები როდის ინებებს ბატონი ადმინი, რომ ცვლილებები გაააქტიუროს, რათა მე დავიბრუნო ჩემი მთვლელი, თავისი ლამაზი სტატისტიკით. Fuck, როდემდე უნდა ეწეროს აქ ნოლები?

Help !


madnessამ ბოლო დროს ვატყობ, რომ ძალიან დამენძრა, განსაკუთრებით ფსიქოლოგიურ ასპექტში. ძალიან აგრესიული გავხდი, დაჟე სიზმრებსაც კი აგრესიულს ვხედავ, ხან ვიღაცას ვკლავ, ხან ვიღაცას ვცემ და ეს გრძელდება მთელი ღამის განმავლობაში. არ ვიცი მართლა ასეა თუ არა, მაგრამ მგონი ეს ჩემი ფარული სურვილის გამოხატვაა, რომ მართლაც ვცემო ან მოვკლა ვინმე.

კარგია მერე ეს? რაღა თქმა უნდა არაა კარგი, ერთი-ორი ვიზიტი ალბათ არ მაწყენდა ფსიქოლოგთან, სანამ გვიანი არ არის და ფსიქიატრი არ გახდა საჭირო. და რაც ყველაზე მთავარია, ვიცი ამ ყველაფრის მიზეზი, მაგრამ რადგან ვერაფერს ვშველი ამ მიზეზს, ამიტომაც გადამდის ზოგად აგრესიაში. ცხადია ეს შემოქმედებაზეც აისახება – აღარაფრის არც წერა მინდა, არც შექმნა და არც არაფერი, მხოლოდ დესტრუქცია!

მიშველეთ, სანამ ცოდვა ჩამიდენია.

Related post: დედას შევეცი

მორიგი დაჯმა ქართულ ჰოსტინგებს


გაბრაზებული ვარ, აი ძალიან გაბრაზებული ვარ, ისე გაბრაზებული, რომ ეს კლავიატურა ძალიან რომ არ მიყვარდეს, ფანჯრიდან ვისროდი. ეს პოსტიც, რომელიც მთლიანად ეხმიანება სათაურს, გაბრაზებულ გულზეა დაწერილი და სულ ყლეზე მკიდია, თუკი ვინმე იტყვის – ოჰ, გაბრაზებული ხარ და იმიტომ ამბობ მასეო.

დიახაც, რომ გაბრაზებული ვარ და მიზეზიც მაქვს, თანაც ისეთი, ლამის შვილის მკვლელობას  რომ უტოლდება და შესაბამისად, შურისძიების სურვილიც მამოძრავებს, ოღონდ არ ვიცი ვიზე ვიძიო შური და როგორ.

საქმე იმაშია, რომ გემახსოვრებათ ალბათ ჩემი საიტი, რომელიც ლამისაა ბლოგზე ადრე მქონდა შექმნილი, სადაც ჩემი გაკეთებული ლამაზი და საყვარელი ბეჭდები და გიფები ეყარა, სმაილიკებითურთ. მისამართიც გემახსოვრებათ ალბათ – Stamp.Caucasus.net (ვინც ჩემდათავად კავკასუსზე აიღოს დღეიდან ჰოსტინგი), ჰოდა ამ საიტმა პატიოსნად იმსახურა ოთხიოდე წელი, სანამ ამ რამდენიმე დღის წინ არ აღმოვაჩინე, რომ გაითიშა. ცხადია გავოცდი, თუმცა ძალიანაც არა, რამდენჯერმე ადრეც მოუვიდა ასე და რამდენიმე საათში გამოსწორდა. მაგრამ როცა მთლი დღე გავიდა ისე, რომ არაფერი შეცვლილა, შევშფოთდი და ადმინსტრაციას დავუკავშირდი.

და აი, სამდღიანი არაინტენსიური მიმოწერის შედეგად დადგინდა, რომ ჩემი ოქრო და შვილივით საყვარელი საიტი, რომელიც მხოლოდ იმიტომ მქონდა ამ დედამოტყნულ ჰოსტინგზე, რომ თავიდან ავიღე ეგ სახელი და შემდეგ გადატანას მოვერიდე, გაუთიშავთ იმიტომ, რომ ამ ნომერზე მოგვიანებით კიდევ რაღაც ყლე საიტები ყოფილა რეგისტრირებული, რომლებიც არავინ იცის საიდან გაჩნდა. საოცარი იქნებოდა ალბათ ჩემი პრეტენზიები ე.წ. უფასო ჰოსტინგის მიმართ, ამ ”უფასო” დედამოტყნულობაში რომ 70 ლარს არ ვიხდიდე თვეში, ინტერნეტის გადასახადის სახით.

მაშ ასე, კიდევ ერთი გაკვეთილი და მაგალითი მეგობრებო, არ შეიძლება ენდო არცერთ ქართულ ჰოსტინგს, რაც არ უნდა საიმედო და სტაბილური ჩანდეს ის. ამ საიტს კი ეშველება რამე, ბოლო ბოლო რამე ცალკე დომეინს ავიღებ და იმას დავჰოსტავ სადმე, მაგრამ კავკასუსის ყლე მიდგომას რომა რ ეშველება საკითხისადმი, მაგაშია საქმე.

ხეპინესი


დღეს სამუშაოზე ოფიციალურად გამაფორმეს, ასე რომ ჩემი დროებითი უმუშევრობა დამთავრდა, რომელსაც აქა-იქ ავსებდა დამამშვიდებელი ტიპის სამუშაოები. და მე ბედნიერი ვარ, ან უნდა ვიყო. მაგრამ ჩავუღრმავდი ჩემს თავს (მოგიტყან სიღრმეები) და აღმოვაჩინე, რომ მძლავრად დიაგონალზე მკიდია ეს ყველაფერი. მაშ რაშია საქმე? ნუთუ დამერხა და აღარ შემიძლია ვიყო რამით კმაყოფილი და ამ კმაყოფილებამ ბედნიერებამდე მიმიყვანოს? არ ვიცი, ნამდვილად არ ვიცი, მაგრამ ერთი ვიცი – ერთი კარგი ფსიქოლოგი ალალია ჩემზე.

ეფექტის გასაძლიერებლად უყურეთ ვიდეოსაც. რა არის ბედნიერება, რა სარგებლობა მოაქვს მას და როგორ მივაღწიოთ საერთოდ იმას, რომ ვიყოთ ბედნიერები? მცირედი ფსიქოლოგიურ-ფილოსოფიური წიაღსვლები კამერის წინ. გთხოვთ ჩართოთ ფირი:

Link: http://vimeo.com/3947471

არმიის დღე და ბლოგები


გილოცავთ საბჭოთა (და არამარტო) არმიის და არმიელების დიად და განუმეორებელ დღეს, რომელსაც მსოფლიოში ბადალი არ ყავს და მისი განმეორება და გასიგრძეგანება შეუძლებელია.

პოსტში მოყვანილია ვიდეო (ფაქტიურად ვიდეოპოსტია), რომელშიც მიდის ქართული ბლოგების და მათი ავტორების განხილვა, არც თუ ისე დადებით ასპექტში. არგუმენტი – ”თუ არ მოგწონს, ნუ ნახულობ”, არ განიხილება.

ამ ყველაფრის ბეჭდური (არავერბალური) ვერსია შეგიძლიათ ცოტა ხანში იხილოთ პიკოლინას ბლოგზე. ხოლო ვიდეოვერსია – ამავე პოსტში, ოდნავ ქვემოთ, მას შემდეგ, რაც მოგახსენებთ ვიდეოს კრედიტებს. მას აშე:

  • ჩე გევარა – ყვავა
  • ემილია პლატერი – პიკოლინა
  • ოპერატორი – ლედიქრაუ

ვიდეო:

link: http://vimeo.com/3334457

ზარმაცებისთვის: ემილია პლატერი, ჩე გევარა

მე ომში (მეორე ნაწილი)


ნაწილები: [პირველი] [მესამე] [მეოთხე] [მეხუთე]

გორს ვუახლოვდებით კოლონით, ბინდდება. გზები გადაჭედილია მანქანებით, ავტობუსებით, საბარგოებით, რამდენიმე ტანკმაც ჩაგვიარა გვერდზე. ჩვეულებრივი საბრძოლო ქაოსია. ვაზიანშიც მსგავსი ქაოსი იყო, ძლივს ვიპოვეთ თავისუფალი ავტობუსი, რომ ჩავმჯდარიყავით და წამოვსულიყავით, კიდევ ბევრი ხალხი ჩამოვა გვიან, ან არც ჩამოვა (და არც ჩამოსულა ჩვენს შემდეგ აღარავინ, დანარჩენები ბაზიდან გააბრუნეს სახლში). ვაზიანშივე დაგვირიგეს ტყვიაწამალი, მთელი ნახევარი გზა რაჟოკების ტენვას და იარაღის ფრიალს მოვანდომეთ. სადღაც იგოეთთან ავტობუსი გააჩერეს, ჩავეხვეტეთ ყველანი მაღაზიებში, დილიდან მოშიებულები ვიყავით და რამდენსაც მოვერიეთ, წამოვათრიეთ. გამოვედით მაღაზიიდან და მუხლები მოგვეკვეთა – ავტობუსი მიდიოდა. თავში მარადიორობის გეგმებმა მომწიფება ვერ მოასწრო, რომ გულზე მოგვეშვა – ჩვენი ავტობუსი ადგილზე იდგა, ჩვენამდე მოსულები ნელ-ნელა იხვეტებოდნენ.  გახარებულები, რომ იძულებით დეზერტირობას გადავრჩით, ავტობუსში ავეტენეთ, ჩანთებს შორის ჩავსხედით და გორამდე ხმა არ ამოგვიღია.

გორში მისასვლელი თუ ასეთი ლაბირინთებიანი და რთულადმისაგნები იქნებოდა, ნამდვილად არ წარმომედგინა. ეტყობოდა, რომ არც ჩვენ მძღოლს წარმოედგინა გორის შესასვლელი საერთოდ, ამიტომაც ყველა შესაძლო შესახვევში შეუხვია, ყველა არსებულ საცობში გაიჭედა და ბოლოს სრულიად შემთხვევით გორის ცენტრში, სტალინის ძეგლთან გაჩერდა, ოციოდე სხვა ავტობუსის გვერდით.

გორელები საოცრად არასტუმართმოყვარედ დაგვხვდნენ. თავი რუსის ჯარისკაცი მეგონა, ისეთი აგრესიით გვიყურებდნენ მთვრალი და არცისე მთვრალი გორელები. მოედანზე მოვახერხეთ, როგორც იქნა ჩვენი ასეულის დანარჩენი წევრების ნახვაც, რომლებიც ჩვენამდე ჩამოიყვანეს აქ და დავიწყეთ გორში ბოდიალი.

რამდენიმესაათიანი უაზრო ლაყლაყის შემდეგ, რაც სამხედროებს ჩვევიათ გადაწყვეტილების მიღების წინ, როგორც იქნა გადაწყვიტეს, რომ ღამე ლაშქრობისთვის არ იყო შესაფერისი დრო და კარგი იქნებოდა სადმე დაგვეძინა. პირველი ნაკადი, რომელიც მანამდე ჩამოიყვანეს, სატანკო ბატალიონის დაბომბვის მიზეზი გახდა, რუსებს მეტი რა უნდათ, არიქა ბევრი ჯარისკაცი ერთადო და გაასწორეს მთელი  ბაზა მიწასთან. ამიტომაც ჩვენ უნდა დავემალეთ სამოქალაქო ადგილებში, მოგვხვეტეს ყველანი და შეგვყარეს რაღაც სპორტულ სკოლაში, კონსპირაციულად, თუმცა ის აღარ გაახსენდათ, რომ მთელი სტალინის პროსპექტის გასწვრივ დაყენებული ყვითელი ავტობუსები ჩვენს კონსპირაციულობას დიდი ეჭვის ქვეშ აყენებდა.

ასე იყო თუ ისე, შევლაგდით სკოლაში, დიდი პარალონისნაირი ლეიბები დავირიგეთ და ვისაც სად შეგვეძლო ისე დავეყარეთ. სკოლის დარბაზში, სადაც ჩვენ ვიყავით, საოცრად ცხელოდა და ფეხის მყრალი სუნი იდგა, რისი უდიდესი მადლობელიც ვარ დღემდე, ეს რომ არ ყოფილიყო, არავის მოუვიდოდა თავში, რომ გარეთ გამოვსულიყავით და ქუჩაში დაგვეძინა. ასე იყო თუ ისე, მოვეწყვეთ სკოლის კიბეების წინ ტროტუარზე და ძილს მივეძალეთ.

თეატრი


რას აკეთებეს მტერი, ხედავთ ალბათ… სახვეწარი გაგვიხადეს ჩვენს საკუთარ ქალაქებში შესვლა, დარბიან და ზიდავენ ყველაფერს თავისთან. ამ დროს კი ჩვენ ვზივართ და ვუყურებთ შორიდან, ხელებ და ყურებჩამოყრილი და ხუი ივო ზნაეტ ვის ვეხვეწებით, რომ არიქა, მეტი აღარ შემოგვიტიონო. არადა, საღად რომ შევხედოთ, რომ მოენდომებინათ, კახეთის ბოლომდე ისე გავიდოდნენ რუსული ტანკები, ერთს არ დაახამხამებდნენ თვალს და ე.წ. ”საერთაშორისო აღშფოთება” ამით ოდნავადაც არ გაიზრდებოდა, ასე რომ დასკვნა აქედან ერთადერთია – ან შტერები არიან რუსები და ვერ ხვდებიან, რომ ჩვენი მოტყვნა ბოლომდე შეუძლიათ, ყოველ შემთხვევაში შეეძლოთ მაინც ორიოდე დღის წინ, ან არადა, რაც უფრო რეალურია, იციან და ვეცოდებით.

უბრალოდ არ მესმის იმ ხალხის, რომლებიც მშვიდად, სტატისტიკის სახით აღრიცხავენ ზარალს და დახოცილ – გაძარცულ ხალხს. მართლა სხვაგან ხდება ალბათ და მე არ ვიცი…