Ура-პატრიოტიზმი


მორჩა ომი, ყოველ შემთხვევაში ჩვენთვის ნამდვილად მორჩა, რუსეთი კი ახლა იწყებს ომს, მუღამში ახლა შედის… ომი დამთავრდა და ამ ომში რომ ნამდვილად არ ვართ გამარჯვებულები, ეს ისეთივე ცხადია როგორც ის, რომ გორში რუსული ტანკები დგანან.

ორი დღეა ჩამოვედი და გაოცებას ვარ მიცემული, ისე განსხვავდება აქაური და იქაური რეალობა ერთმანეთისგან, თითქოს ორი სხვადასხვა ქვეყანა იყოს და იქ რაც ხდება, აქაურებს არ ეხებოდეთ. პირველივე დღეს ქუჩები გატენილი დამხვდა დროშიანი და მოზეიმე ხალხით, გამოვყლევდი ფაქტიურად, მერე გავიგე, რაღაც კონცერტიდან მოდიოდნენ თურმე. მანქანებიდან ვიღაც ძერზკი როჟები იყვნენ გადმოყოფილები და დროშების ძერზკი ფრიალით ძერზკარ ყვიროდნენ რაღაცას, წიპა ”კბილებით დავღრღნით მტერს”-ის დუხში. არადა ზუსტად ეგეთი ძერზკი როჟები ყრიდნენ პირველები იარაღს და სახლში გამორბოდნენ.

ასე არ შეიძლება… მარტო დროშების ფრიალით ვერ მოვიგებთ ომს…

პ.ს. რა ხდებოდა ჯარში და როგორ, ამას ცოტა მოგვიანებით დავწერ…

Advertisements

მომიტანეთ პონტი სახლში


რა არის ეს, გეკითხებით მე თქვენ, რა არის-მეთქი ეს? გაზარმაცდა ხალხი, ძალიან გაზარმაცდა. სიზარმაცე გამიგონია ყველაფერში, სამსახურში გეზარებოდეს კაცს წასვლა, უნივერსიტეტში, შორეული ნათესავის ბავშვის ნათლობაში გეზარებოდეს – ესეც გამიგია, მაგრამ სუფთა ჰაერზე გასვლა და თითო ჭიქა ლუდის დალევა გეზარებოდეს, ეგეთი აღარ გამიგია.

…დღემდე. დღეს გავიგე, თან რამდენიმე ადამიანისგან ერთდროულად. ჩემს შეთავაზებაზე ”წამო და თითო ბაკალი გადავუშვათ” -თქო ისეთი პასუხები მივიღე, სრულიად დამეკარგა ყველაფრის სურვილი. ეზარებათ, რა გამოვა ახლა სახლიდან, სახლში დალევა გაასწორებდა, მუტლობა მაინც იყოს, რა დროს დალევაა, უნდა დაიძინონ და ა.შ.

რა არის ეს? სულ გამოყლევდნენ ეს ჩემისები?