კვლავ დაღმართისკენ მივდივართ


დაიწყო ისევ და ისევ კლოუნადა, ”მილიონამდე აღშფოთებულის” შეკრება რუსთაველზე, ”წადი, წადი”-ს სკანდირება და სუკისგან მიღებული ფულების მიზნობრივი ხარჯვა. არის ხალხი, ვისაც ამ კლოუნების სჯერა, არის ვისაც არ სჯერა, მაგრამ მაინც მხარს უჭერს, იმიტომ რომ ”სხვა გზა არ არის”. ასეა თუ ისე, ქვეყნის სიმძიმის ცენტრმა გადაიწია გვერდზე და დაქანდა. მე იმის მეშინია დაქანებამ იმხელა სახე არ მიიღოს, რომ გადავყირავდეთ.

მართლაც, გადაყირავების საშიშროების წინაშე დგას საქართველოს რესპუბლიკა და მიზეზი ისეთივეა, როგორიც იყო მთელი ჩვენი გრძელი ისტორიის მანძილზე – გარე მტრის მიერ გადაბირებული ვაი ქართველების ღალატი. ეს ყველაფერი, რაც რუსთაველზე ხდება ბოლო ორი წელია, არის ღალატი და მტრის წისქვილზე წყლის დასხმა. ნუ მტერი რომ დედამოტყნული რუსეთია, ამას მგონი შეხსენება არ ჭირდება, ისევე როგორც არ ჭირდება შეხსენება ყველასთვის ცნობილი ლიდერების მტერთან ურთიერთობის ფაქტებს. თუმცა როგორც ვატყობ იმდენად მცირე მეხსიერება აქვს ქართველობას, რომ არ ახსოვს თუნდაც შარშანდელი ამბები, თუნდაც 91-92 წლის ამბები და იგივე შეცდომას იმეორებს და თან უფრო მეტი მონდომებით, რაზეც უკვე ხუი ივო ზნაეტ რამდენჯერ წაიმტვრია ცხვირი. ვირი რომ ვირია, ისიც კი იმახსოვრებს გზას, სადაც ერთხელ ტალახში ჩაყო ფეხი და მეორედ იქ არ დადის და ჩვენ რა ჭირი გვჭირს ასეთი.

მოკლედ, როგორც ვატყობ ჩვენი საშველი არ არის,  ამას ვამბობდი მე ჯერ კიდევ ეროვნულ ჩმორიზმში და ალბათ კიდევ ბევრჯერ მომიწევს გამეორება. თუმცა გამეორება რომ საქმეს შველოდეს ამდენი ხალხი არ იდგებოდა ახლა რუსთაველზე ნათელაშვილის და წვერებიანის მხარდასაჭერად.

ეროვნული ჩმორიზმი


ვგონებ ამ იდეამ ახლა გაცილებით მეტი აქტუალობა შეიძინა, ვიდრე თავის დროზე. მაშინ ამდენი გამყიდველი მაინც არ ჩანდა ასე ცხადად. Warning: ტექსტი შეიცავს დიდი ოდენობით უცენზურო ლექსიკას.

აქვე ბმული თემაზე: ”მე ომში”

Continue reading “ეროვნული ჩმორიზმი”