Feeds:
ჩანაწერები

Posts Tagged ‘შემოქმედება’


ეს სიმღერა შევქმენით ამ პოსტის დადებამდე თითქმის ორი წლით ადრე, მაგრამ აქ დადება ვერ მოვიფიქრე. არადა, რატომაც არა?

მაშ ასე, ლეგენდარული რეპ-მეტალ-თრეშ პროექტი Immortal Drunkards-ი წარმოგიდგენთ რეპ-ოპერას “მეიდ ინ ჩაინა ანუ სისველის სიავკარგე”.  ეს პროექტი დიდი ხანია არსებობს და შედგება ძირითადად ჩემგან და რომელიმე სიმღერის წერისას ვინც ახლოს აღმოჩნდება, იმისგან. პროექტის ლინკი ლასტ ეფემზე აქვეა. სხვა სიმღერებსაც ჩემივე ბლოგზე, ანუ აქ იპოვით.

ახლა კი თავად სიმღერა – Immortal Drunkards – Made in China:

და აქვე ლინკი: youtube.com/watch?v=F5iRGcK0lN0 

ამ სიმღერის მოსმენა ასევე შესაძლებელია საუნდკლაუდზე – საუნდკლაუდის ლინკი.

Advertisements

Read Full Post »


მინდა შემოგთავაზოთ ფოტოგალერეა ჩემი პატარა მოდელის აწყობისა. ვიდეო შეგიძლიათ იხილოთ წინა პოსტში.

Read Full Post »


კრეატივი. წინა კრეატივები ამავე თემაზე: შტეფან ფერბერის ჩანაწერები, არტილერისტის დღიურები.

მე უნტეროფიცერი ლეონარდ მორზიკი გახლავართ, გერმანიის მოტორიზებული არმიის ერთ-ერთი სიამაყის, 30 ტონიანი, დაიმლერ-ბენცის მოდელის საშუალო სიმძიმის ტანკ VK 3002 DB-ს მეთაური. მე დიდი გზა გამოვიარე უნტეროფიცრობამდე. თავიდან მეც, ისევე როგორც უმეტესობა, პანცერობერშუტცი ვიყავი, ანუ უბრალო სერჟანტი. თუმცა ჩემი ბრძოლის სამწლიანი გამოცდილება ეტყობა დააფასა უფროსობამ და მეც დამაწინაურეს, დაიმლერზე დამსვეს და თუკი ყველაფერი კარგად გაგრძელდა, წლის ბოლოსთვის, ან 45-ის დასაწყისში პანტერაზე გადავჯდები.

ეს ის პანტერებია, რომლებიც ჯერ კიდევ აფრიკის ბრძოლებიდან შემორჩა ჩვენს მოტორიზებულ ბრიგადებში. თუმცა ჩვენ რადისტს თუ დავუჯერებთ, მას კი დაეჯერება, ყველა ბატალიონთან აქვს თავისი რადიოფესვები გადგმული, პანტერა-II-ებიც შემოყავთ უკვე, რომლებიც უფრო გამძლე, სწრაფი და რაც მთავარია პატარებია. ამ ღორი კომუნისტების წინააღმდეგ საბრძოლოდ კი მზოლოდ ასეთი ტანკები თუ იმუშავებს, პატარა და გამძლე. საშინელი იარაღები აქვთ უკვე რუსებს, თავიანთი უსასრულო რაოდენობის ქარხნებიდან, რომლემსაც ჩვენი ბომბენშუტცეები მესერშმიტების მხარდაჭერით თითქმის ყოველდღიურად ანადგურებენ. მათი რაოდენობა კი კვლავ და კვლავ იზრდება. მათ თავისი ბელადის სახელობის ტანკები გამოუშვეს, რომლის მეშვიდე მოდიფიკაცია უკვე ძალიან საშიში რამაა და ყველა ჩვენს ტანკისტს, თუკი ის კონიგტიგერზე ან უფრო მძიმე ტანკზე არ ზის, თავისი თავისთვის უკვე წინასწარ გამოყავს წირვა მათ დანახვაზე.

თუმცა ჩვენი წარმოებაც არ არის უკან. მეტიც, რუსები ჩვენგან იღებენ ტანკების აწყობის იდეებს. რომ არა ჩვენი ასეთი ძლიერი და ზუსტი ლულები, თუნდააც ის 88 მილიმეტრიანი სიხარული, L56, 56 კალიბრის მქონე ჭურვებით, რუსები ვერასოდეს აცდებოდნენ თავისი განვითარებით კლემენტ-ვოროშილოვებს, რომლებსაც ჩვენ ისევე მარტივად ვჭრიდით, როგორც დანა-კარაქს.

მე მინდა მოგიყვეთ ჩემი ერთ-ერთი ბრძოლის შესახებ, რომელიც სულ ახლახანს გვქონდა. ჩვენი სატანკო დივიზიონი ჯერ კიდე 44 წლის გაზაფხულზე გადაისროლეს ავსტრიაში და ახლა მანდ ვართ ბაზირებული. ზაფხულია, თუმცა ყველაფერი ჯერ კიდევ მწვანეა. ვესტენფელდთან ვართ გამაგრებულები და ველით რომელიმე მტრის გამოჩენას.

ვესტენფელდი ძალიან ლამაზი ადგილია ავსტრიაში, როგორც მას უწოდებენ ამერიკელები – ვესტფილდი. 44 წლის აგვისტოს ბოლოა და ჩვენი სატანკო დივიზიონი ელოდება თავის დანიშნულებისამებრ გამოყენებას. 10-ში შეტყობინება მოვიდა, რომ ყველაფერი ცუდადაა, თუმცა ამას ჩვენც ადვილად ვატყობდით, საკმარისი იყო რუსული თვითმფრინავების გადაფრენის სიხშირეს დავკვირდებოდით. ერთხელ მე და უნტეროფიცერმა გეორგ ბრაიტვისერმა, რომელიც ამავე დროს ჩვენი 30 ტონა რკინის გადაადგილებაზე აგებს პასუხს, მთელი დღის განმავლობაში, როდესაც საქმე არ გვქონდა, 340 რუსული ბომბდამშენი და მხოლოდ 39 მესერშმიტი დავთვალეთ. მალე მიწაზე მხოხავი ძალაც მოგვადნება და მერე ოო, მერე ოჰოჰო, კომენ ცუ მირ, შვაინენ!

ეს დღეც დადგა. 13-ში, შეტყობინების მიღებიდან სამიოდე საათში მზად უნდა ვყოფილიყავით, მტრის საკმაოდ ძლიერი ძალები, იოსეფ სტალინის რამდენიმე მოდიფიკაციით და რამდენიმე მათი ჩემოდანმსროლით უკვე ჩვენს მიერ დაკავაბული სოფლიდან ორიოდე კილომეტრში იყვნენ. “განაწილდით ტანკებში” გაისმა შტურმანფიურერის გასროლასავით ხმა და ყველანი გავნაწილდით ტანკებში. “კამანდირ, მოგვკლავენ, ხომ” – “მშვიდად ფროინდე, ყველა შლახტის შემდეგ ჩვენ ცოცხლები გამოვდივართ, ახლაც არაფერი გვეტაკება. ფიურერისთვის!”

ოციოდე წუთია ბრძოლა დაიწყო, ჩვენს ტანკს ძრავთან შეექმნა პრბლემა და მძღოლი უკვე მაზუთში ამოსვრილი კაი ხანია ცდილობს რამე მოახერხოს. ძრავი დაიქოქა! დაიმლერის მახინა მწვანე ბალახით მოფენილ აღმართს შეუდგა. შორიდან უკვე ისმოდა მძიმე ტანკების გასროლის ხმები, რომლებიც ჰაერს აზანზარებდა, მაგრამ ჩვენ სხვა მიზანი გვქონდა.

აქ ვწყვეტ მე, უნტეროფიცერი ლეონარდ მორზიკი წერას, რადგან ექიმს პროცედურებზე მივყავარ. შემდეგ გაგრძელებასაც დავწერ, როგორ დავამხეთ ჩვენ რუსების არმია და მუხლებზე ვახოხეთ მათი საამაყო ტანკები.

Read Full Post »


მინდა წარმოგიდგინოთ ნამდვილი (არაფეიკი) რეალითი (ინტერნეტ) შოუ, ”აკვარიუმი”, რომლიც მონაწილეც (ერთერთი) გახლავართ მე. მეორე მონაწილე (ან პირველი) არის საბა (აქ კიდევ რამე ტექსტი ფრჩხილებში). ჩვენი (შოუს) საიტი არის (იქნება) Aquarium.ge (ვიცინი), რომელიც ჯერჯერობით გაგვითიშეს (ბოზები). მანამდე კი ტიზერ ვიდეო, რომელიც ამავე დროს არის ჩვენი გულისტკივილის (ერთად) გამოხატვა.

რაც შეეხება თავად აკვარიუმს (საბა მეუბნება, რომ აქ უნდა მძიმე, მაგრამ მე მაინც წერტილს ვწერ, რადგან ყლეზე მკიდია) (ესეც საბამ მიკარნახა). ეს იქნება ინტერნეტ რეალითი შოუ, გავკადნიერდები და ვიტყვი რომ ეს არის პირველად საქართველოში (სვიტის ”რეალითი ბლოგი, სექსი და როკენროლი” არ ითვლება). ფორმატი იქნება ისეთი, როგორიც რეალითი შოუებს შეეფერება (დიახ, ლომკა მაქვს!). და ა.შ. და ა.შ.

ახლა კი გენადი, ფონოგრამა:

Hi-def

Link: Vimeo.com/14651958

ან ალტერნატიული წყარო:

Read Full Post »


[ედითედ]

ძილის წამალი დავლიე, რადგან რამდენიმე ღამე არ მძინავს საერთოდ. წამალი რა თქმა უნდა მოქმედებს, და ჩემი წერის სკილები მკვეთრად კლებულობს. მატულობს მხოლოდ აზროვნება და მე ვცდილობ რომ წერით მაქსიმალურად ზუსტად და კარგად გავყვე ამ აზროვნებას. ვიდეო პოსტის ჩაწერა მინდოდა, მაგრამ მერე რომ გადავხედე ერთმანეთში გახლართულ შნურებს და კამერებს, მივხვდი, ამას მე ვერ გავარკვევდი ასე მარტივიად. ასე რომ წერა, წერა და მხოლოდ წერა, ამბობდა ჩინგისხანი.

ვიდეოპოსტების სტილში დავწერ ამას, ანუ დღიური, დიარი, ან თვიარი ან თვიურიანი. მოკლედ დღიურპოსტი.

ვგრძნობ როგორ ჯდება ჩემს ყველა უჯრედში წამალი, მოქმედებს ჩემს ფსიქიკაზე და ნელ-ნელა ახვევს ბურუსში, ისეთ ნისლში, რომლიდანაც თანდათან უფრო და უფრო ბუნდოვნად ჩანს ყველაფერი. თვალები ჩვეულებრივად კითხულობენ , თითები წერენ, თუმცა ხანდახან გაჭედვებიც აქვთ და ბოლოს ეს ყველაფერი ქაოსში გადადის. 20 წუთი მაქვს დარჩენილი, ვიდრე წამლის მოქმედება პიკს მიაღწევდეს. ამ პიკის მერე ან იძინებ, უფრო სწორად ითიშები, ან ზიხარ და დაყლეებული სახით… მაინც ზიხარ. მსგავსი სახე უკვე მივიღე, ფეხზე ადგომისას უჩინარი არამფარველი ხელს მკრავს და ცდილობს კედელს მიმახეთქოს. მი პად ძეისტვიემ ლიკარსტვა.

მუსიკა შეჩერდა, ”აეს დანას”  ონსეტ დატას ვუსმენ და მივყვები. მე მინდოდა დამეწერა ბლოგპოსტი, როგორც დღიური, მაგრამ სტრიქონები და მოვლენები ერთამენთში მერევა. იყო მროვეალ აქ? მგონი იყო, ან არც იყო… ან რა მნიშვნელობა აქვს, დაიკიდე რა. მგონი არც არავინ ყოფილა. მე მარტო ვზივარ, სიბნელეში და მეშინია, რომ ეს წამლის მოქმედება მალე დამთავრდება და მე ვერ მოვასწრებ აზრის ჩამოყალიბებას. ყველა მკვეთრ მოძრაობას თან დასდევს ჩემი რამდენიმე გადღაბნილი გამოსახულება უკან…

Random

რანდომ იმიჯ

მოკლედ, მორჩა ჩემი არაფხიზლობის აღწერა და სანამ ტვინი გამთიშვია დღიურზე გადავალ. დღეს მროველა იყო ჩემთან მგონი, დანარჩენებმა გადამაგდეს. საბამაც ვერ დაადგა საშველი გადმოსვლას. (რატომღაც მეჩვენება, რომ კლავიატურა სხვადასხვა ფერისაა და დაჭერისას ფერს იცვლის).

დღეიური ისევ: ორი დღის წინ ინტერნეტრი დავიდგი და ახლა ვთამაშობ, დილიდან საღამომდე, მთელ ჩემს აგრესიას ვირტუალური ტყვიების სახით ვუშვებ სხვადასსხვა ქვენიდან შეყრილ ჩემნაირ ადამიანებზე და მსიამოვნებს. როცა მკლავენ – შეძრწუნებული ვარ. და საერთოდ შემაშინებელი თამაშია ეს Call of Duty.  ზუსტად უნდა ელოდე იმას, რაც ნამდვილ ომში გელოდება. ყველა მხრიდან მომავალი ზუზუნა ტყვიები, რომლებმად ნებისმიერ დროს შეიძლება შეგიწირონ. გრუხუნი, დაბომბვა, დედის იღლია. მით უმეტეს ახლა დავამთავრე რემარკის ”ჟამი სიცოცხლისა, ჟამი სიკვდილისა” და მისი რაღაცეები აქ განვიცადე…

კლავიატურა გამირბის! ამითი ჯობია ვიდეოპოსტი, არაფერი გაგირბის და რაც მთავარია არც შეცდომებს უშვებ წერისას, რომლებსაც არ ასწორებ, იმიტომ რომ რომ ჩაასწორო, მერემ შემდეგი აზრი გაიფანტება. აზრები კი, რამდენი მოდის! ქაოტურად, უაზრო აზრები. ეს რა არის. მუსიკაც ხელს მიწყობს, რომ დავიბნე და დავიკარგო. Aes dana – Onset data. პიზდეცია, მეგობრენო.

ამით ვასრულებ ჩემს ვიდეო პოსტს, უფრო სწორად მის სტენოგრამას. ხვალ გადავუვლი და გადავასწორებ, ან არც გადავუვვლი. მოკლედ ახლა წავედი, ერთ ხელსაც ვითამაშებ და დავიძინებ.

Read Full Post »


დღეს სამსახურში მარშუტკით მოვედი. არაფერი გასაოცარი ამაში არაა, რადგან ყოველდღე, შაბათ-კვირის გარდა ვჯდები ერთსა და იმავე მარშუტკაში და სამსახურისკენ მოვემართები. ის, რაც იქ ხდება, არც ეგაა უჩვეულო. პირველ 10 წუთი მძღოლი ჩამქვრალი ძრავით მოგორავს და ელოდება, როდის აიკრიფება მაქსიმალურად ბევრი ხალხი. როდესაც სალონი სანახევროდ სავსეა, ხოლო ჩემი მოთმინების ფიალა – მთლიანად, მძღოლი ძრავს ქოქავს და სისწრაფეს უმატებს.

აი ახლაც, შეუხვია ნუცუბიძის ქუჩაზე, აკრიფა სისწრაფე და მკვეთრად დაამუხრუჭა. დედა და შვილი ამოვიდა. კარი დახურული არ იყო, რომ პირველი ბრძანებაც გაისმა – ”მანდ არ დაჯდე!”. დედამ ნახევრადცარიელი მარშუტკის წინა სკამზე მოიკალათა და ბავშვი კალთაში ჩაისვა. მანქანა მზის გულზე მისეირნობდა და იმ ერთადერთი ფანჯრიანი ადგილის გარდა, სადაც მე ვიჯექი, სკამებს ბოლი ასდიოდა. ”საწყალი ბავშვი” გავიფიქრე და ძრავის მონოტონური ღუღუნი შეკივლებამ გაფატრა – ”ნუ იდებ პირში თითს!”. მოულოდნელობისგან შევხტი. შეხტა მძღოლიც, მაგრამ საბედნიეროდ ამ დროს გზის მოპირდაპირე მხრიდან არავინ მოდიოდა, ასე რომ გადავრჩით. ბავშვმა პროტესტის გამოხატვა სცადა, მცხელაო, მაგრამ მისი ხმა დარჩა ხმად მღაღადებლისა… მოკლედ, როგორცაა რა.

ცოტა ხანში მეორე წყვილი გამოჩნდა, ბებია და პატარა გოგო. მართალია ბებიას თავის საყვარელი და ფუმფულა შვილიშვილი კალთაში არ ჩაუსვამს, მაგრამ მთელი გზა მკლავზეხელშემოჭერილი ეჯდა გვერდზე, ემანდ ზედმეტი მოძრაობა არ გააკეთოს, არ გაიოფლოს და არ გაცივდესო.

მეგობრებო, რა არის ეს? რას გავს აღზრდის ეს მეთოდი? ვინ გაიზრდება ასე? მართალია, სწორედაც რომ ადამიანები, რომლებსაც არც დამოუკიდებლობა გააჩნიათ და არც გარემოს ადეკვატური აღქმა. მშობლებზე და ბებიებზე მიბმული ადამიანები, რომლებიც მას შემდეგ, რაც მიაღწევენ ”დამოუკიდებელ ასაკს”, ანუ ასაკს, როდესაც კანონის თანახმად მათ შეიძლება დამოუკიდებელი ადამიანები ეწოდოთ, არც მზად არიან და საერთოდ ვერც ხვდებიან, რატომ უნდა გააკეთონ ის, რასაც ყველა ცხოველი თუ ფრინველი აკეთებს – აფრინდნენ ბუდიდან. მეტიც, ვინც ხვდება ამას, ანუ ვიზეც ამხელა გავლენა არ მოუხდენია მუდამ ბებიის, დედის, მამის, ბიძის და 86454 სხვა ნათესავის კალთაზე გამობმულად გაზრდას, მასაც არ გამოსდის აფრენა. ან გამბედაობა არ ყოფნის, ან ”დედა ეცოდება” – უჩემოდ როგორ გაძლებს, საწყალი. მათგან იზრდებიან გოგოები, რომლებიც სახლში 9-ზე გვიან არ უნდა მივიდნენ, ბიჭები, რომლებსაც მამის ფულით ნაყიდი ჯიპი ბუნებრივი მოვლენა ჰგონიათ და ხალხი, რომელიც სულიერად არის იმპოტენტი.

იმის იმედი კი, რომ შემდეგი თაობა სხვანაირ პირობებში გაიზრდება და იმის შემდეგ თაობას კიდევ უფრო დამოუკიდებელს გაზრდის, დიდად არც მაქვს. როგორ შეიძლება, რომ მონად გაზრდილმა თავისუფალი ადამიანი გაზარდოს? ერთადერთი გაუცნობიერებელი გამოვლენა იმისა, რომ შვილს მიაჩვიო დამოუკიდებლობა, არის ”მიდი, მამიკო, ლუდი ამომირბენინე და ხურდა შენთვის დაიტოვე”  – იმუშავე და ფული გექნებას საწყისი, ჩანასახოვანი სტადია. თუმცა ესეც გაუაზრებელი, არაფრისმქმნელი და სხვა, მონური მეთოდებით დათრგუნული. საწყალი ჩვენი და ჩვენს შემდეგი თაობა.

პ.ს. ეს ბოლო ხანებია ვამუშავებ ერთ პატარა თეორიას, რომელიც განხორციელების შემთხვევაში ყველაფერს შეცვლის. საჭიროა ერთი 200,000 ჩვილის მოპარვა ან სხვა მეთოდით შოვნა, მათი წაყვანა უკაცრიელ კუნძულზე და სწორად, დამოუკიდებელ ადამიანებად აღზრდა. შემდეგ ეს ჩვილები როდესაც გახდებიან 15 წლის, უნდა ჩამოასახლო უკან, საქართველოში და დაე მათ მაინც შეცვალონ რამე. სხვანაირად ჩვენი საშველი არაა.

Read Full Post »


გთავაზობთ სუპერ თევზურ რეკლამას, რომელიც მე და საბამ შევქმენით დურექსის კონკურსისთვის Create the next Ad. ვიდეო იმდენად თევზურია, რომ აღწერაც კი არ ჭირდება, უბრალოდ უყურეთ და დააშეარეთ:

Read Full Post »

Older Posts »

%d bloggers like this: