რა გვინდა ბლოგ შეხვედრებისგან


უახლეს ისტორიას რომ გადავხედოთ, ბლოგერთა სხოდკები საშუალო სიხშირით იმართება ხოლმე, მაგრამ გუშინდელი სხოდკა იყო პირველი, რომელზეც მე ვიყავი. ჩემი არმისვლის მიზეზები სხვადასხვა იყო ხოლმე, მათ შორის ერთ-ერთი ის, რომ სხოდკები მაკდონალდსში იმართებოდა, მე კი მაკდონალდსში მხოლოდ ტუალეტისთვის დავდოვარ ხოლმე, ისიც როცა ახლოს ვარ.

გუშინდელი სხოდკა იმით გამოირჩეოდა დანარჩენებისგან, რომ ფორმატი იყო არჩეული ”ხინკალი და ბლოგერები”-ს სახის, შესაბამისად კუჭ-თვალს უხაროდა. და მოუხედავად იმისა, რომ ფაქტიურად სამსახურის გადაგდება მომიწია, მაინც მივედი. პირველი, რამაც გამახარა იყო ორი სტუდენტი გოგო – სასიამოვნო სურპრიზი. თუ არ ჩავთვლით ბევრკილოდაკლებულ როკოს, მეტი სურპრიზები არ ყოფილა. სხოდკაზე, უფრო სწორი იქნება თუ ვიტყვი, ღრეობაზე სამიოდე ფოტოაპარატი შევამჩნიე, თუმცა სურათებს ყველა ჟოჟკავს.

თუმცა ეს პოსტი არ ეძღვნება იმას, ვინ რამდენი ხინკალი ჭამა და ვინ რამდენი დალია, ეს არის დამაფიქრებელი პოსტი – ასეთი ფორმის სხოდკები არის თუ არა მარაზმი, როდესაც გრძელ მაგიდას 15-20 კაცი უზის და 3-4 სხვადასხვა თემაზე ლაპარაკობენ, კუტოკ-კუტოკ. საერთოდ, რა გვინდა ბლოგერთა სხოდკებისგან, ისაა ჯერ გასარკვევი. ანუ თუკი მას უნდა ქონდეს უბრალოდ ურთიერთგაცნობის ფორმა და მეტი არაფერი, მაშინ სახინკლეც კარგი ადგილია ამისთვის და იპოდრომიც, სადაც რამდენიმე ლუდდაკლებული ახალგაზრდა წავედით კიდეც სახინკლის მერე და პრინციპში გავტყვერით, მე მაინც ყოველ შემთხვევაში. მაგრამ დოდკას აქვს მეორე იდეა – სხოდკას უნდა მიეცეს რაღაც მინიკემპის ფორმა, ან ვორკშოპი. პრინციპში ეგეც კარგია და ესეც და საერთოდაც, სახინკლეში რომ ამაღლებულ თემებზე არ წავიდოდა ლაპარაკი, ეს ხომ ცხადი იყო?

ასე რომ ველოდოთ მომავალს, დრო გვიჩვენებს რა ფორმა მიეცემა ბლოგერთა ურთიერთობებს. ვორკშოპის იდეა კი მართლაც რომ კარგია.

Advertisements

ბლოგერთა სხოდკები მაკდონალდსში


როდესაც 1937 წელს დიკ და მაკ მაკდონალდები ელისონ მაკრეისთან ერთად ჰოთდოგების რესტორანს ხსნიდნენ კალიფორნიის ერთ-ერთ მიყრუებულ ქალაქში, სულაც არ ჰქონდათ ჩაფიქრებული მსოფლიო ბატონობა და მათი ზავიძენიაც არაფრით განსხვავდებოდა სხვა მსგავსი ზაბეგალოვკებისგან, რომლებითაც სავსეა ამერიკის ტრასები. დაახლოებით 11 წელი დაჭირდათ მათ იმისთვის, რომ დარწმუნებულიყვნენ ადამიანების სიზარმაცეში და ეს ყველაფერი თავიანთ სასარგებლოდ გამოეყენებინათ, ამოეყარათ მენიუდან ყველანაირი ”ზედმეტი” ერთეულები და მხოლოდ ჰამბურგერებზე, მილკშეიკებსა და კარტოფილ ფრიზე ორიენტირებულიყვნენ. გავიდა კიდევ რამდენიმე ათეული წელი და დადგა საშინელი ხანა კაცობრიობის ისტორიაში – მსოფლიოს თანდათან მოედო მაკდონალდიზაცია, სულ რაღაც 1968 წელს გაიხსნა მაკდონალდსის მეათასე და 1978 წელს მე-5000 რესტორანი, მთელი მსოფლიოს მასშტაბით.

თითქოს ამაში შემაშფოთებელი არაა, მსოფლიო პროგრესირებს და ბიზნესის კანონების მიხედვით საუკეთესო აღწევს ყველაფერს, მაგრამ საქმეც იმაშია, რომ იმას, რაც იყიდება მაკდონალდსის რესტორნებში, რომლებიც თვით უბადრუკ თბილისშიც კი სამი ცალია უკვე,  საჭმელი არ ქვია. თვით მაკდონალდსის თანამშრომლები აღიარებენ, რომ ეს ”საჭმელი”, რომელიც მზა სახით მოდის მათთან და მხოლოდ ორიოდე წუთის გაცხელება ჭირდება საბოლოო სახემდე მისაყვანად, ზუსტად ოცი წუთის მერე საჭმელად არ ვარგა. მართალია ისეც არ ვარგა, მაგრამ თუკი უახლოესი ნახევარი საათის მერე შეჭამთ იქაურ შედევრებს, როგორც მინიმუმ დიარეა გარანტირებული გაქვთ. უგემურობაზე რომ არაფერი ვთქვათ, სულ მარტივად – აიღეთ ჩვეულებრივი ჰამბურგერი და მისი შიგნითა ნაწილი გასინჯეთ საწებლის და ყველაფრის გარეშე. ნუ შეგეშინდებათ ოღონდაც, გემოს შეგრძნება არ დაგიკარგავთ, მას ის უბრალოდ არ აქვს.

ამის პარალელურად მინდა მოგახსენოთ მეორე ფაქტი, რომელიც ალბათ თქვენც კარგად მოგეხსენებათ – საქართველოში არის ბევრი ისეთი ეროვნული თუ არაეროვნული საჭმელი, რომელიც გემრიელიცაა და უსაფრთხოც, ფასზე რომ არაფერი ვთქვათ.

მაშ მოდით, ეს ყველა ფაქტი ერთად დავაჯამოთ და ერთად ვუპასუხოთ კითხვას – რატომ იკრიბებიან ქართველი ბლოგერები მაინცდამაინც მაკდონალდსში? შეთქმულებას ხომ არ აქვს ადგილი?

მე მეტროში


 

მეტროში ვარ და ვაგზლიდან დელისისკენ მოვდივარ. ბოლო ვაგონში ვზივარ და ბლექზე ვლაპარაკობთ. პოლიტექნიკურიდან მარტო დავრჩი და აღარ ვიცი რა ვქნა. ცოტა ხანი ვუყურე მოპირდაპირედ მჯდომარე ორკების უშნო ზასაობას და გადავწყვიტე რომ ”არ ღირს”

მეტროში ვარ, საღამოს 10 საათია დაახლოებით და არ ვიცი რა ვაკეთო, სასტიკად არ მიყვარს მეტრო. გვირაბია და გვირაბი, არაფერი იქ არ ხდება, ეს მაგონებს იმ მდგომარეობას, როდესაც შვიდი კაცის ზახოდი გაქვს მოწეული და გაყლეპროჭებულ მდგომარეობაში ხარ, მაშინაც ასე უაზროდ მიდიან შენს გვერდზე ცხოვრების მოვლენები, როგორც გვირაბის კედლები. და უცებ…

…გვერდზე ვაგონში გოგოები დავინახე, გრძელი თმები ჰქონდათ და როკისტულად ეცვათ, ახალგამოჩეკილ როკისტებს რომ აცვიათ ისე. ფეხზე წამოვდექი და დავაკვირდი. როგორც თოვლიან მინდორში ჩანს ყვავილი, ისე ჩანდნენ ისინიც ჩამუქებულ-ჩაშავებული მგზავრებს ფონზე. ”გოცირიძე, ბოლო გაჩერება, გთხოვთ…” გადმოვედი. ისინიც გადმოვიდნენ, მაგრამ აშკარად არ აპირებენ წასვლას არსად. არც მე არ ვაპირებ, რა მეჩქარება, გარეთ სველა და ცივა, აქ კი თბილა და ოთხი პუნკია.

-გამარჯობა :) – გავიღიმე მე.
-მჰმ, გაგიმარჯოს – არც ისე გულიანად მიპასუხა ერთ-ერთმა, რომელიც შემდეგაც ყველაზე მეტს ლაპარაკობდა, ფაქტიურად სხვებს ხმა არც ამოუღიათ.
-თქვენ როკისტები ხართ? – ჩავიღიღინე მე.
-ისე რა – იყო სტანდარტული პასუხი (დედა რა ვუთხრა მერე-გულზე შემომეყარა)
-შენ ყვავი არა ხარ? – არ დამცალდა პასუხი.
ჩემს გაოცებულ სახეზე ცხადად ამოიკითხავდით ყველაფერს.
-და ფორუმზეც ჩითავ არა?
რა ფორუმზე, რის ფორუმზე – ამის კითხვა არც მომსვლია აზრად, გავუღიმე მხოლოდ. გამიღიმა მანაც.
-და რა გქვია? – გადავედი მე შეტევაზე. შეტევამ გაიარა:
-ანი.
მისი დაქალები ამ დროის განმავლობაში ჩუმად იდგნენ და აშკარად ოცნებობდნენ რომ ეს მთვრალი გრძელთმიანი არსება მოშორებოდა მათ. მაგრამ ჩემი მოშორება არც ისე ადვილი იყო. მე დავადგინე რომ ანი და მისი ერთი დაქალი მიდიოდნენ ვაჟისკენ, დანარჩენები კი აქვე. რაღა მიჭირდა, ტო ესწ იმათ რაღა უჭირდათ, ვინც ვაჟისკენ მიდიოდა, მოვიდა ცოტა ხანში მატარებელი, რომელ ცოტა ხანშიც მე უკვე მოვასწარი ტვინის გაბურღვა იმით, რომ პუნკი ქლიბობაა და მთვრალი არ ვარ.

ცოტა ხანში მატარებელი მოვიდა, ანი და მისი ერთი დაქალი მეტრო შიგნით ჩასხდნენ და წავიდნენ. მე ახლაღა გამოვერკვიე, ზემოთ ორი გოგო მიდიოდა. გავყევი. სამარშრუტოების გაჩერებაზე დავეწიე.

-ასე ადვილი არაა ჩემი მოშორება – გავიღიმე მე და იქვე დავამატე – თქვენ აშკარად ოცდასამ ნომერს ელოდებით, ასე რომ მოგიწევთ ჩემთან ერთად დროის გატარება.
ასეთი პირდაპირობა და ”სინაგლე” მათთვის აშკარად უცნობი და გაუგებარი აღმოჩნდა,რადგანაც ისინი ჩუმად იდგნენ და ჩემს ლაქლაქზე მხოლოდ და მხოლოდ თავს აქენვდნენ, ან თანხმობის ან უარყოფის ნიშნად. ძირითადად უარყოფის, რადგანაც მე დავუწყე მათ ათასგვარ სისულელეზე ლაპარაკი, რაზეც ერთ-ერთმა, რომელიც ამ ოთხიდან ყველაზე სტერვა იყო და სახელიც არ უთქვამს, მკითხა რას ფილოსოფოსობო.

სამაგიეროდ მე მოვასწარი მეორე, რომელსაც თავისივე თქმით ეკა ერქვა, დამეპატიჟა კონცერტზე კვირას და საკმაოდ მკვირცხლი, თუმცა არცთუისე დამაჯერებელი უარი მიმეღო მისგან. უარი იმდენად არადამაჯერებელი იყო, რომ ჩვენი დამშვიდობება ატარებდა სახეს ”გნახავ კვირას კონცერტზე”. იმედია მოვლენ.

და რა მინდოდა ახლა მე. არც არაფერი, მოვედი სახლში და გიყვებით ამას, ვისაც გინდათ აქედან ფილოსოფიური დასკვნები გამოიტანეთ, ვისაც გინდათ მეთოდები დახვეწეთ, მე უბრალოდ მინდა და ვწერ. ვოტ ი ვსიო. აპა ხე და აპა ბუჩქი, ახლა მე ჩემი არყის კოლექციას მივადგები.