კრიზისული თვე, ანუ რა მიხარია?


დღეს ჩემებთან ვიყავი…

ბოლო რამდენიმე დღეა, რაც ნელ-ნელა მიტევს ის საშინელი ჭია, რასაც დეპრესია ქვია. რაც დრო გადის, ის უფრო და უფრო ღრმავდება და თანდათან გადადის საშემოდგომო დეპრესიაში. მსგავსი რამ ადრეც მქონია და ახლაც, წინა გამოცდილებების გათვალისწინებით, იმედი მაქვს, რომ მალე გამივლის. უფრო სწორად, მქონდა ამის იმედი. მაგრამ ყველაფერი ისე მარტივად არ გამოვიდა, როგორც მე მეგონა.

ხანგრძლივი დაკვირვებით დავადგინე, რომ ჩემი განწყობა, სხვა ბევრ ფაქტორთან ერთად, ჩემს ფინანსურ მდგომარეობაზე პირდაპირაა მიბმული. ფინანსური მდგომარეობა კი, რბილად რომ ვთქვათ, არც ისე სახარბიელო მაქვს, მოცემულ მომენტში. ხელფასის დაპირებული მომატება, რომელზეც მქონდა თითქმის ყველა ჩემი გეგმა აწყობილი, ამ თვეში არ იყო, რასაც დაემატა საბას არანაკლებ მოულოდნელი გადაწყვეტილება – ცალკე გადავიდა საცხოვრებლად. საბას გადასვლამ და ჩემმა გაუზრდელმა შემოსავალმა დამტოვა პირისპირ იმ ფინანსური კრიზისის წინაშე, რომელშიც ახლა ვარ. შესაბამისად მორალურმა კრიზისმაც არ დააყოვნა.

მარტივად რომ ვთქვა – გადასახადები ბევრია, ფული კი ცოტა. ბინის ფულს რომ თავი დავანებოთ, მარტო დომეინებში და ჰოსტინგებში იმდენი მაქვს გადასახდელი, რომ შემდეგ თვემდე მარტო ამ საიტების ცქერით მომიწევს გაძღომა, რაც ძალიან არ მინდა. ფეისბუქზე განცხადებაც დავდე, რომლითაც ახალ ფლეტმეიტს ვეძებდი, თუმცა ის, რაღა თქმა უნდა, უპასუხოდ დარჩა. ის კი არა, დღეს უტყუარი მეთოდიც შევიმუშავე, რომლითაც რულეტკაზე ასპროცენტიანი მოგება შემიძლია ვნახო, თუმცა გამოსაცდელად საწყისი ფული მინდა.

ასეა თუ ისე, ორიოდე დღეც გავძლებ ასე და მერე თუ არ გამოჩნდა ვინმე, ვინც თანახმა იქნება ჩემთან ერთად ბინა და მასთან დაკავშირებული ხარჯები გაიყოს, გადავალ ისევ იქ, სადაც ამდენი ხანი ვცხოვრობდი, ამ ბინას კი გავუშვებ ქირაზე, ნახუი.

პ.ს. როდესაც ამ პოსტზე ფიქრი დავიწყე, ჯერ კიდევ გზაში ვიყავი და სახლისკენ მოვექანებოდი. დღეს ჩემებთან ვიყავითქო, რომ ვთქვი, დღევანდელი ტაბულა მივუტანე და წამოსვლის წინ მატრიცა გამეძრო ტელევიზორში. მაგით გამხნევებული ამოვვარდი, ჩავრთე კომპი აღტკინებულმა, თითქოს ყველაფერი მარტივად მომეჩვენა, პირზე ღიმილით დავიწყე პოსტის წერა, მაგრამ მერე  რომ დავფიქრდი – რა მიხარია?

Advertisements

როჟა პროსიტ კირპიჩა


ზუსტად ამ ახალ დიზაინზეა ნათქვამი ეს გამოთქმა. ისეთი ლამაზი და ათასგვარი ფინტიკლუშკებით გამოტენილი ადმინკა აქვს ვორდპრესს, რაც 2.7 დააყენეს, რომ ხელები მექავება აგერ უკვე მეორე თუ მესამე დღეა, რაღაცის დაწერა მინდა, მაგრამ არ ვიცი რა დავწერო. მართლაც, რა უნდა დავწერო ბლოგზე, არა მარტო ახლა, არამედ ზოგადად? რამე ახალი პროექტის პრეზენტაცია მოვახდინო? არა, ყველა პროექტს თავისი ბლოგი აქვს… რამე პიზდეცინტელექტუალური პოსტი გამოვაცხო ზოგადსაკაცობრიო თემებზე? ფიქრი მეზარება საამისოდ და ისედაც პიზდეცინტელექტუალიზმი, დიდი ხნის დაკვირვებებიდან გამომდინარე, ნაკლებად იკითხება/კომენტდება.

აბა რა ვქნა? არადა რომ არ დავწერო, ეგეც არ გამოდის, ხელების ფხანა მომკლავს, ბოლო-ბოლო დიზაინის ცოდვა მომკლავს. რამე მიმდინარე თემას რომ შევეხო? მაგალითად იმას, რომ გარეთ ნისლია და მთელი ფორუმი წინასააპოკალიფსო განწყობაშია – ”ვაიმე ნისლი, ჩვენ ყველანი დავიღუპებით, ჩვენ ყველას შეგვჭამენ”. ეგ ხომ ისედაც ცხადია, მამენტ, რომ ყველანი დავიღუპებით, აგერ დღეს თუ არა, ხვალ მაინც დაიწყება ბირთვული ომი და ჩვენ ყველანი მოვხვდებით სად? მართალია, ბირთვულ ზამთარში. დედამიწა დაიფარება ათასობით ბირთვული აფეთქების შედეგად გაჩენილი რადიოაქტიური ღრუბლებით, ნახევარი მოსახლეობა რადიაციით დაიხოცება და მეორე ნახევარი სიცივით და შიმშილით – ვინაიდან და რადგან ეს ღრუბლები გამოიწვევს დიდ გამყინვარებას. ასე რომ ამაზე დაწერასაც არ აქვს აზრი. იქნებ რამე პირადი პოსტი დავწერო, თუნდაც იმაზე, როგორი იყო დღეს, როგორი იყო გუშინ ან როგორი იქნება ხვალ? ეგეც არ გამოდის. ვის რაში აინტერესებს თუნდაც ის, რომ დღეს 35 კანიბალის გაძლება მომიწია სამუშაოზე, ან ხვალ მომიწევს იმდენივეს თავიდან გაძლება? მამენტ ესეც დადის იქამდე, რომ არ არსებობს კარგი სამუშაო, ყველა სამუშაო საკზ და, რაღათქმაუნდა, არსად არ იხდიან იმდენს, რამდენსაც ვმუშაობთ. ეგ ყოველთვის და ყველგან ეგრეა.

ასე რომ, გადავხედე რა ყველა ამ თემას, რომელზე დაწერაც შეიძლებოდა და ვერაფერი ამოვარჩიე, ამიტომ არაფერსაც არ დავწერ. ხოლო ხელების ფხანა რომ დავიოკო, უბრალოდ ავიღებ და დავაჭერ ღილაკს ”Publish“.