ირანი.GE


police

ამ ყველაფერზე კომენტარი მხოლოდ ერთი შეიძლება გაკეთდეს – მოვტყან სიტყვის თავისუფლების გურჯული გაგება და ირანისკენ მიმავალი ყველა გზა.

საერთოდ მე მსგავსი გარჩევების მიმართ ძირითადად ინდიფერენტული დამოკიდებულება მაქვს, არც ”ბავშვები გამოუშვით” ყვირილით გავქცეულვარ არსად და არც პირიქითა ქმედებისთვის დამიჭერია მხარი. მაგრამ ეს, რაც ამ სკრინზეა გამოსახული და რაც გახარებული სახით პირველ ნიუსად გვახარეს ტელენიუსებში, არის მარაზმი, საშინელება და სიტყვის თავისუფლების პირდაპირი შეზღუდვა.

და რისთვის კეთდება ეს? პასუხი მარტივია – ბრბოს თვალში ქულების დასაწერად, ”აი ჩვენ როგორ ვიცავთ პატრიარქს”… საზოგადოებაც დუმს და იმას ვერ ხვდება, რომ ხვალ ნებისმიერი ჩვენგანის მოქესტვა შეუძლიათ, ნებისმიერი ბრალდებით. მაშ მოდით, დაველოდოთ ერთად :)

ღორობის არქივი


ბევრი ვიფიქრე თუ ცოტა, გადავწყვიტე გამეკეთებინა საიტი, სადაც თავს მოვუყრიდი ჩვენს გარშემო არსებულ ღორობებს, ანუ მანკიერებებს, რომელზეც ჩვეულებრივ ყველა თვალს ხუჭავს და მეტიც, ზოგჯერ ნორმადაც კი მიაჩნიათ.

მინდა წარმოგიდგინოთ ეს საიტი:

http://goroba.wordpress.com

აქ თქვენ იხილავთ ყოველდღიური ღორობის ქრონიკებს, იმედი მაქვს, რომ ჩვენი ქართული საზოგადოება მასალას არ შემომაკლებს ამისათვის. და მთავარი – მიუხედავად იმისა, რომ ამ ყველაფერს დიდი იმედით ვუყურებ, მაინც ვფიქრობ, რომ მარტოს გამიჭირდება ამდენი რაღაცის გაძღოლა. ამიტომაც მჭირდება ავტორები, ანუ ადამიანები რომლებიც ჩემსავით უყურებენ ჩვენს გარშემო გამეფებულ და ჩამყაყებულ ღორობას და უნდათ, რომ ამაზე ხალხსაც მიუთითონ.

ავტორობა კი საკმაოდ ადვილია. დაინახე რამე ღორობა სადმე? გადაუღე სურათი და გაუშვი ღორობის არქივში. უმარტივესია. და რაც მეტი იქნება ასეთი ადამიანი, მით უფრო დიდი და სრული არქივი გამოგვივა. ასე რომ ზა ძელა, ღორებზე მონადირეებო!

header

.Ge და სხვანი


არის, აღსრულდა ოცნება
არის, აღსრულდა მიზანი (კომპარტიის არქივებიდან)

არ ვიცი, შეიძლება უკვე შეამჩნიეთ, მაგრამ ოფიციალურ ნათქვამს მაინც სხვა სიტკბო აქვს – ბლოგი როგორც იქნა გადავიყვანე .Ge – ზე. ანუ ახლა ჩემთან შემოსვლა შეიძლება როგორც ძველი, ვორდპრესული მისამართით, ასევე მარტივად და ლამაზად BigCrow.ge -ს აკრეფით. თქვენი არ ვიცი და ჩემთვის ეს სასიხარულოა. ვისაც არ დაგეზარებათ, შეგიძლიათ ჩაისწოროთ მისამართები, თუ არ ჩაისწორებთ, მამენტ არც მაგით დაშავდება არაფერი.

ახლა შემოქმედებითი ნაწილი – ასევე როგორც იქნა ვიყიდეთ დომეინი და ჰოსტინგი ni2.ge – სათვის, თუმცა ჯერ ნუ შეხვალთ, არაფერი დაგხვდებათ მანდ. იდეაში მანდ იქნება ჩვენი დიადი კრეატივ-სტუდიის ყველაფერი, მათ შორისაა ნი2 ნიუსი, ნი2 არტსი, ნი2 ვიჟენი და კიდევ რამდენიმე განყოფილება. იმედებს, რაღა თქმა უნდა დიდს ვამყარებთ, ვნახოთ რა გამოვა.

დღეს კი ჩვენს ახალ იმპროვოზირებულ სტუდიაში მივდივართ, რომ გადასაღები რაღაცეები ავაწყოთ, მათ შორის ”ბლუ სკრინის” კედელი. ასე რომ ელოდეთ სიახლეებს მალე. ახლა კი განვესხი, მროველას კამერა უნდა ვეთხოვო, თორემ ყველაფერი დაგვრჩება ჰაერში.

Tattoo


როგორც იქნა! გვეშველა! (ნუ თქვენ რა, მე მეშველა) მოვაბი როგორც იქნა თავი და ფეხზე დაწყებული ტატუ დავიმთავრე, ცხადია ჩემი ტატუს აპარატით. დატკბით:

Tatto-leg

New media forum 2009


გუშინ და გუშინწინ რომ ”ნიუ მედია ფორუმი” შედგა მთაწმინდის პარკში, ალბათ უკვე გაიგებდით. მე და საბა ერთად ავედით (სხვებთან ერთადაც, მაგრამ აქ ერთად ასვლაში იგულისხმება ერთი განწყობით ასვლა) და ძალიან შესანიშნავი დრო გავატარეთ. იმის აღწერა, თუ როგორი დრო გავატარეთ, შეგიძლიათ ნახოთ საბას ამ პოსტში, ვინაიდან და რადგან მე რომ დავწერო, ფაქტიურად იგივეს დაწერა გამოვა. რაც შეეხება ჩემს განსაკუთრებულ შთაბეჭდილებებს – მეორე დღეს ქაბაბი არ დაგვიტოვეს, ჩათლახებმა, გვიან მისულებს, ცეცხლად და ნეფთად. დვორსკიმ კარგად ილაპარაკა პოდკასტინგზე, თუმცა პუბლიკის მიხედვით თუ ვიმსჯელებთ, არამგონია უახლოეს ათწლეულში ახალი პოდკასტერები შეგვემატოს.

თუნდაც ერთი მაგალითი კმარა იმისთვის, რომ დავრწმუნდეთ, პოდკასტინგის ბუმი არ გვემუქრება – დვორსკი ყვება, რომ ხმის ჩაწერა შეიძლება ბევრი რამით, თუნდაც ტელეფონით, აქვე აყოლებს, რომ თანამდროვე ტელეფონებს ძალიან ბევრი სასარგებლო თვისება აქვთ ამ მხრივ და ამ დროს ისმის ერთი ბიჭის კომენტარი, ”ჟურნალიზმის ზეიმის” კლანიდან – ეგ რანაირად გამოვა, ახალ ტელეფონს რომ იყიდი, ერთ თვეში კიდევ უფრო ახალი გამოვა და ეს ჩემი კიდევ ხომ გაბანძდებაო. ბევრი ფიქრის და მსჯელობის მერე ჩემამდეც მოვიდა ამ წინადადების აზრი – ახალი მოდელის გამოსვლა ავტომატურად უკარგავს მის წინა მოდელებს ყველა იმ ფუნქციას, რაც გააჩნია.

ასეა თუ ისეა, კარგი იყო. განსაკუთრებით სვიტის გამოსვლები (არც მე გავლინკავ მას, საბასი არ იყოს, რადგან ის ისედაც ყველამ იცის), რადგან ბევრი მარგალიტი შევაგროვე მაქედან. სხვა მარგალიტების შეგროვება დამეზარა.

და აქვე მოწოდება ყველას, ვინც იქ იყო და ფოტოაპარატებს აჩხაკუნებდა – სურათებს ნუ ჟოჟკავთ, თორემ ჩამოგივლით სუყველას ბლოგროლზე და ჩაგძირავთ! აქვე პოსტის დატაგვა – როგორც ჩემი მოკლე ჭკუა მკარნახობს და მახსენებს, ასეთ ივენტებს მგონი რომ ერთსიტყვიან ტეგებად იმასშვებიან, წიპა newmediaforum2009 :) ნუ მე ასე ვიზამ და თქვენ ის იმასგიქნიათ იქ.

ახალი ვიდეოშედევრი


მინდა წარმოგიდგინოთ ნი2 ნიუსის და ქრაუ პიქჩერზის ახალი შედევრი, ვიდეოშედევრი, რომელიც გადაღებულია მხოლოდ ჩვენს მიერ და ყველა სხვა გადამღების თავზეც გავიარე. უფრო სწორად ეს არის ახალი შედევრის ტრაილერი, თუმცა ეს მას არ უშლის ხელს, რომ თავადაც შედევრი იყოს. მაშ ასე, გენადი, ფონოგრამა:

Facebook


გადავყევი ამ ფეისბუკს. გადავყევი რა, არც ტაძარი ამიგია მისთვის და არც ფანკლუბი შემიქმნია, მაგრამ ფაქტია, რომ გადავყევი. მან ჩაანაცვლა ჩემთვის ბლოგიც, მესენჯერებიც და ნაწილობრივ ფორუმიც. ამაზე ვიღაც წერდა უკვე, რომ მალე ასე მოხდებაო და ბლოგები ჩაიძირებაო და ა.შ., მაგრამ ახლა ჩემს თავზე ვიგრძენი ყველაფერი.

საქმე იმაშია, რომ ფეისბუკზე რამდენიმესიტყვიან სტატუსებში შენი ყოველსაათობრივი გრძნობის გამოხატვა უფრო ადვილია, ვიდრე ამ ყველაფრის დაგროვება და მერე დღის ბოლოს ერთ დიდ პოსტში დაწერა, რაც ახასიათებს ბლოგზე წერას. ხოლო ის ვარიანტი, რომ იგივე ყოფელსაათობრივი ე.წ. სტატუსები ბლოგზე პოსტო, იმდენად აფსურდულია, რომ განხილვასაც არ ექვემდებარება.

იგივე ეხება სხვადასხვა ლინკების თუ ვიდეოების დაშეარებას. მამენტ აქ მთლად მართალიც არ ვარ, თავისუფლად შეიძლება ფავორიტი ვიდეოების გადმობლოგვა, ისევე როგორც სხვა რამეებისა, მაგრამ რაღაცნაირად უსიამოვნო გრძნობა მიჩნდება ხოლმე, როდესაც რაღაც არასაკუთარ ვიდეოს ვდებ ბლოგზე, თითქოს რაღაც ვარეზნიკად ვგრძნობ ხოლმე თავს, რაღაც ხლამს რომ პოსტავს ხოლმე დღეში 900 ცალს.

ესეც შენი მორიგი დილემა – კარგად ვწეროთ და იშვიათად, თუ ხლამი და ხშირად? Решать вам.

“ქართული ბლოგოსფერო”


კიდევ ერთხელ ამ უკვე მრავალგზის გადაღეჭილ თემაზე, ახალი მიდგომა და ანალიზი. ვინაიდან და რადგან წერა სასტიკად დამეზარა, მით უმეტეს ამ თემაზე, ტრადიციული ვლოგპოსტით შემოვიფარგლე.

თუმცა, როგორც თქვენც მიხვდებით, ვიდეოს ბოლო მოჭრილი აქვს, დაახლოებით 15-20 წამი, სადაც პრინციპში ისეთსაც არაფერს ვამბობ, მხოლოდ გემშვიდობებით. ყველაფერი კი იმის ბრალია, რომ YouTube-ს ონლაინ რეკორდერით ვისარგებლე (ვიდეოს ცალკე ჩაწერაც დამეზარა, შესაბამისად). მაშდამე, მაესტრო, ფონოგრამა:

link: http://www.youtube.com/watch?v=nxx6qRTV-xg

სტატისტიკური ანომალია


ამ ბოლო დროს რომ ჩემი ბლოგის სტატები ქვემოთ-ქვემოთ წამოვიდა, ამას უკვე მივეჩვიე და დაჟე ახსნაც კი მოვუძებნე – ის მკითხველი, რომელიც ადრე მარტო ჩემს ბლოგს კითხულობდა, რადგან სხვა არ იყო, ახლა გადანაწილდა ახალ-ახალ სხვა ბლოგებზე. მაგრამ ამ წუთას კიდევ ერთი ძალიან უცნაური ფაქტი აღმოვაჩინე, სტატისტიკასთან დაკავშირებით.

დაკვირვებული ვარ, რომ ბლოგის სტატისტიკის გულისცემა დაკავშირებულია ჩემს მიერ ბლოგზე ჩატარებულ აქტივობასთან, ვწერ პოსტს – მატულობს მნახველები და შემდეგი პოსტის დაწერამდე შემთხვევითი წესით თამაშობს მაქსიმუმსა და მინიმუმს შორის. მაგრამ თუკი მნახველების რაოდენობა ჩემს კომპიუტერთან ჯდომაზე იქნებოდა დამოკიდებული, ამას ნამდვილად ვერ წარმოვიდგენდი :o არადა თქვენ შეგიძლიათ თქვენი თვალით დააკვირდეთ ქვემოთ მოცემულ გრაფიკს, რომელზეც ისრით მითითებულია ის დღე, როდესაც მე ბათუმში წავედი და იხილოთ სტატისტიკის უწყვეტი ვარდნა.

ისრით აღნიშნულია ”ის” დღე

ეტყობა ჩემი აქ ყოფნა ენერგეტიკულად მოქმედებს ამ ყველაფერზე. რაც შეეხება ბათუმში ჩემს ვიზიტს, შთაბეჭდილებებს და საგზაო ჩანაწერებს შემდეგ პოსტში შემოგთავაზებთ.

ღამის ჰედლაინები


ღამის ორი საათია თითქმის ახლა, 7 მაისი და მე წამოწოლილი ვზივარ კომპის წინ. მინდა რაღაცეები დავწერო იმაზე, რაც ხდება და ა.შ., მაგრამ ჯერ ერთი მთელი დღის განმავლობაში სახლში არ ვყოფილვარ, შესაბამისად სმუტნად ვიცი რაც ხდება და მერეც მეორე და უფრო მთავარი – მკვდარივით დაღლილი ვარ და უსაშინლესად მეზარება შესაბამისად. ამიტომ ავდგები და ფორუმის პოლიტიკის განყოფილების თემების სათაურებს დავაგდებ, იყოს მაინც ისტორიისთვის, დაფიქსირდეს ლოგებში:

forum

ერთი რაც ვნახე ისაა, რომ ჩეფჩიკასთვის და გრეჩიხასთვის თავი გაუტეხიათ. ნუ ნუ, კარგი დასაწყისია, იხტუნავეს და მიიღეს. ყველა მოხტუნავე მიიღებს…

რა გვინდა ბლოგ შეხვედრებისგან


უახლეს ისტორიას რომ გადავხედოთ, ბლოგერთა სხოდკები საშუალო სიხშირით იმართება ხოლმე, მაგრამ გუშინდელი სხოდკა იყო პირველი, რომელზეც მე ვიყავი. ჩემი არმისვლის მიზეზები სხვადასხვა იყო ხოლმე, მათ შორის ერთ-ერთი ის, რომ სხოდკები მაკდონალდსში იმართებოდა, მე კი მაკდონალდსში მხოლოდ ტუალეტისთვის დავდოვარ ხოლმე, ისიც როცა ახლოს ვარ.

გუშინდელი სხოდკა იმით გამოირჩეოდა დანარჩენებისგან, რომ ფორმატი იყო არჩეული ”ხინკალი და ბლოგერები”-ს სახის, შესაბამისად კუჭ-თვალს უხაროდა. და მოუხედავად იმისა, რომ ფაქტიურად სამსახურის გადაგდება მომიწია, მაინც მივედი. პირველი, რამაც გამახარა იყო ორი სტუდენტი გოგო – სასიამოვნო სურპრიზი. თუ არ ჩავთვლით ბევრკილოდაკლებულ როკოს, მეტი სურპრიზები არ ყოფილა. სხოდკაზე, უფრო სწორი იქნება თუ ვიტყვი, ღრეობაზე სამიოდე ფოტოაპარატი შევამჩნიე, თუმცა სურათებს ყველა ჟოჟკავს.

თუმცა ეს პოსტი არ ეძღვნება იმას, ვინ რამდენი ხინკალი ჭამა და ვინ რამდენი დალია, ეს არის დამაფიქრებელი პოსტი – ასეთი ფორმის სხოდკები არის თუ არა მარაზმი, როდესაც გრძელ მაგიდას 15-20 კაცი უზის და 3-4 სხვადასხვა თემაზე ლაპარაკობენ, კუტოკ-კუტოკ. საერთოდ, რა გვინდა ბლოგერთა სხოდკებისგან, ისაა ჯერ გასარკვევი. ანუ თუკი მას უნდა ქონდეს უბრალოდ ურთიერთგაცნობის ფორმა და მეტი არაფერი, მაშინ სახინკლეც კარგი ადგილია ამისთვის და იპოდრომიც, სადაც რამდენიმე ლუდდაკლებული ახალგაზრდა წავედით კიდეც სახინკლის მერე და პრინციპში გავტყვერით, მე მაინც ყოველ შემთხვევაში. მაგრამ დოდკას აქვს მეორე იდეა – სხოდკას უნდა მიეცეს რაღაც მინიკემპის ფორმა, ან ვორკშოპი. პრინციპში ეგეც კარგია და ესეც და საერთოდაც, სახინკლეში რომ ამაღლებულ თემებზე არ წავიდოდა ლაპარაკი, ეს ხომ ცხადი იყო?

ასე რომ ველოდოთ მომავალს, დრო გვიჩვენებს რა ფორმა მიეცემა ბლოგერთა ურთიერთობებს. ვორკშოპის იდეა კი მართლაც რომ კარგია.

ქართული ბლოგები [vpost]


როგორც იცით (ან არც იცით) დოდკას აქვს ქართული ბლოგოსფეროს მიმოხილვა დაწყებული. მე და პიკოლინა განვავრცობთ თემას და გთავაზობთ ამავე თემაზე ვიდეოპოსტს. როგორც ამ ვიდეოს ორიგინალ აღწერაშია ნახსენები:

თუკი ამ პოსტში შემთხვევით თქვენ თავსაც აღმოაჩენთ, ნუ გაბრაზდებით, ან გაითვალისწინეთ ყველაფერი, ან უბრალოდ გაიღიმეთ…

ასე რომ დატკბით ”გადაცემით”, რომელმაც უკვე ასე თუ ისე ჩამოყალიბებული ფორმა მიიღო. ვიდეო თითონ 11 წუთიანია, ამიტომაც რამდენჯერმე ჩავატარეთ ტესტი თუ რამდენად ყურებადია – ფაქტიურად თვალს ვერ მოწყვეტ. მაშ ასე, გენადი, ფონოგრამა:

Permalink: http://vimeo.com/4393022

პ.ს. ეს ვიდეო წესით გუშინვე უნდა დამეგდო, მაგრამ საღამოს გასაქცევი ვიყავი და ვეღარ მოვახერხე. თუმცა რა განსხვავებაა…

ულაში რა უყავი, ულაში?


უძილობა ცუდია, უძილობა საშინელებაა, უფრო საშინელებაა სანახევრო უძილობა, როცა გეძინება, მაგრამ საწოლში ჩაწოლის გეშინია – არ გამოვფხიზლდეო. ზუსტად ეგ მჭირს ახლა მე, ნუ რაღა ახლა, დიდი ხანია. დალევ ძილის წამალს და გაითიშები, მაგრამ რა ხეირი, მეორე ღამეს იგივეა ზუსტად, წამლებმა კი შეჯდომა იცის.

ამ ყველაფრიდან გამომდინარე რჩება ერთადერთი გამოსავალი – დაიჭირო კამერა და გადაიღო რამე, თუნდაც ვიდეო პოსტი. შედეგი იხილეთ ქვემოთ, ვიდეოში ან ზემოთ, პოსტის ორობით მისამართში.

link: http://vimeo.com/3931735

ფრიკ შოუ


ნათქვამია – ერთი ბლოგერი კაია და ბევრი ბარდაგიო. ვიდეო ამის ცხადი მაგალითია. წარმოიდგინეთ რა მოხდებოდა 4-ის მაგივრად რვანი რომ ვიყოთ, ან მეტი კიდევ.

Link: http://vimeo.com/3689628

Recording Day


ამ ორიოდე დღის წინ სანდრო იყო ჩემთან ამოსული, აგონიას სანდრო და რაღაც ახალ ვეშზე ვმუშაობდით. თავად ვეში არაფრის დროშის ქვეშ არ არის გაერთიანებული, დამოუკიდებელი ნაწარმოებია, მაგრამ რაღაცნაირია, სიმფონია და ძუძუთ წელვა. ვინაიდან და რადგან მე ამ დროს მროველას კამერაც მეგდო სახლში, გავლესეთ მაშინვე და გამოვიდა ვლოგის მაგვარი რაღაც – Recording Day. რა ხდება მანამ, სანამ საბოლოო პროდუქტი გვექნება ხელთ და სანამ ის თქვენი პლეერებიდან ამღერდება. იხილეთ ვიდეო და… არც არაფერი, უბრალოდ ნახეთ ვიდეო:

link: http://vimeo.com/3557782

იძულებითი დიეტა


ეს პოსტი ეძღვნება ყველა მსუქან ადამიანს, არ აქვს მნიშვნელობა სიმსუქნე ფიზიკურია თუ ფსიქოლოგიური, მთავარია ამან დიეტა დაგვაწყებინოს. ო, როგორ მესმის მე თქვენი და ამავე დროს როგორ არ მესმის ის, თუ რატომ არ ეშვებით ამ ყველაფერს. ბოლო სამი დღეა ნორმალურად ლუკმა არ ჩამსვლია პირში და ახლა, რამდენიმე წამით რომ წარმოვიდგინე, რომ ასე უნდა გაგრძელდეს ორი კვირა, ძალაუნებურად დავიკელი 7 კილო, მარტო ამის გაფიქრებაზე. ასე რომ, ჩემო საყვარელო მსუქანო ხალხო, ან ვისაც გგონიათ, რომ მსუქნები ხართ, მოეშვით დიეტას, ჭამეთ ადამიანურად და ყველაფერი კარგად იქნება. ახლა კი იხილეთ ვიდეო ამ თემაზე:

link: http://vimeo.com/3387631

პ.ს. მგონი ვერ აქვს ვიმეოს ყველაფერი კარგად, 1:33-იან ვიდეოს 44 წამში უკრავს. ვნახოთ, თუ არ გამოსწორდა… იქნება ასე :) ან რამეს მოვიფიქრებ.

Update: ვიდეო თავიდან ავქაჩე, ახალ კოდეკში გადაყვანილი, გაპრიალებული და ხელის გულზე ნატარები. თუკი ესეც ისევე მახინჯურად გადაკონვერტდა, როგორც მისი წინამორბედი, სადაც ვიდეო ორმაგი სისწრაფით მიდიოდა და ხმა ჩვეულებრივად, როგორც აზერები იტყვიან (აზერული აქცენტით ანუ) ”და ჩორთ ს ნიმ, სმათრიცე თაქ” ანუ უყურეთ ისეთს, როგორიც არის. მე მეტის ნერვები არ მაქვს და საერთოდ, არ მაქვს მე ნერვები, ადვილად ფეთქებადი ვარ და მიფრთხილდით. ეს ბოლო გაფრთხილება არ ვიცი ვისთვისაა, მაგრამ არც ბენზინის კასრზე დაწერილ გაფრთხილებას ”ცეცხლსაშიშია” გააჩნია კონკრეტული ადრესატი, ზოგადად წერია. ასე რომ დატკბით ჩემი საცოდაობით და მომბაძეთ დიეტაში. ის ხომ ყველას ასე ჭირდება.

ჩე გევარას დღიური


მოგესალმებით ბუნკერიდან, სადაც ჩავძვერი სხვადასხვა ობიექტური და სუბიექტური ფაქტორების გამო, თუმცა ნუ გეშინიათ, ყველაფერი კარგად იქნება. პატივისცემით, ჩე.

ეს არის წარწერა, რომელიც ქონდა კასეტას, რომელიც ვიპოვე ამასწინათ და ზედ იყო ეს ქვემორე ვიდეო. რა უნდა ჩეს ბუნკერში ან საერთოდ, ჩე და ბლოგი? უყურეთ ვიდეოს და ამ კითხვებზე პასუხს მიიღებთ.

რაც შემეხება მე, ძალიან მტკივა უკვე კბილი, სიბრძნის კბილად წოდებული, რაღაც უშნოდაა ამოსული და მთელი მარცხენა ყბა მიხურს და გულისცემის რიტმში მირტყამს. ან გამივლის, ან თავს მომაკვლევინებს. და საერთოდ, ნეტავ რა საჭირო იყო კბილის გამოგონება, ხომ ვიცხოვრებდით ახლა გაცილებით ბედნიერად და უდარდელად, კბილები რომ არ გვქონდეს?

ვიდეო:

link: http://vimeo.com/3322742

ცენზურა და მოცენზურეები


ვიდეოპოსტი, სადაც მიდის პიზდეცინტელექტუალური საუბარი იმაზე, რა არის ცენზურა, სად გვხვდება იგი და საერთოდ, საჭიროა თუ არა დავიცვათ ცენზურა სადმე. ასევე უნიკალური ფაქტი – ყვავას ტრაკის დემონსტრაცია.

მონაწილეები:
  • ფსიქოლოგი – პიკოლინა
  • ტრაკის ავტორი – ყვავა
იხილეთ ვიდეო და დატკბით ერთობლივი ვლოგინგით:

link: http://vimeo.com/3296384

Update: ვიფიქრეთ რა და ვიმსჯელეთ გადავწყვიტეთ, რომ ასეთი მონოდიალოგები კვლავაც გაგრძელდეს. და რაზე ვილაპარაკოთ შემდეგ ჩართვაში? იდეები შეგიძლიათ ჩამოწეროთ კომენტარებში, თუმცა რამოდენიმე სავარაუდო თემას მეც შემოგთავაზებთ:

ოპა!


ოპა, ოპა, ამერიკა, ევროპა!

ვორდპრესმა ახალი ფუნქცია დაამატა აქაურ ბლოგებს, ფუნქცია, რომელიც ე.წ. ”სელფ-ხოსტედ” ბლოგებზე უკვე დიდი ხანია რაც არის და პრინციპში საკმაოდ კარგი რამაა – კომენტარებზე უკვე შეიძლება Reply-ების გაკეთება, ანუ გამოხმაურების.

აღარ იქნება საჭირო @ვიღაცა -ს დაწერა მაშინ, როცა გინდა გამოეხმაურო ვინმეს კომენტარს, პირდაპირ დააჭერ ”reply”-ს და ყველაფერი იქნება ისე, როგორც უნდა იყოს, ანუ კამპოტში. ძალიან კარგი და გამოსაყენებელი ფუნქციაა, ვგონებ. აბა თქვენ იცით, ცეცხლი დამანახეთ, ცეცხლი.

პ.ს. 10 დონემდე შეიძლება გამოხმაურებების გაკეთება იდეაში, მაგრამ მე 4-ზე დავაყენე, მგონი რომ საკმარისი უნდა იყოს :)

Comments

მეორე სიცოცხლე – არტიდეასთვის


[ ორიგინალი პოსტი არტ-იდეაზე ]

თვალი რომ გავახილე, აგურისფერ ბალახზე ვიყავი წამოწოლილი. ჩემს ზემოთ უცნაურად ლურჯი ფერის ცა იყო, ასევე უცნაურად თეთრი ღრუბლებით. თითქოს არაფერია ლურჯ ცასა და თეთრ ღრუბლებში უცნაური, მაგრამ ასეთი იდეალური არ უნდა იყოს… თითქოს. სრული სიმშვიდის და კმაყოფილების გრძნობა დადიოდა ჩემს ასევე იდეალურ ვენებში და ალბათ ასე ვიწვებოდი უსასრულოდ დიდხანს, ერთ მოვლენას რომ არ მიექცია ჩემი ყურადღება – ღრუბლები მოძრაობდა და ფორმას იცვლიდა. აი ერთ-ერღზე ნელ-ნელა გამოისახა ციფრები, მერე მეორეზე, მესამეზე… გაოცებული წამოვდექი და მიმოვიხედე.

გარშემო, სადამდეც თვალი მიმიწვდებოდა, გადაშლილი იყო ერთფეროვანი, აგურისფერი ბალახით დაფარული მინდორი, მხოლოდ ჩემს ზურგს უკან მოჩანდა შორს, ჰორიზონტის ხაზთან, ასევე აგურისფერი კლდე, რომელიც ამ ერთფეროვნებას გუმბათივით ადგა ზემოდან. მოულოდნელობისგან რამდენიმე ნაბიჯით დავიხიე უკან. ბალახმა აგურების ერთმანეთზე ხახუნის ხმა გამოსცა და გაჩუმდა. შიშმა შემოპყრო, სივრცე იმხელა იყო გარშემო, რომ თითქოს მიწოვდა და მეც გავიქეცი, იმ ერთადერთი ხილული ნიშნისკენ, რომელშიც შემეძლო ჩავკეტილიყავი და არ გამოვსულიყვი არასოდეს.

რაც ძალა და ღონე მქონდა გავრბოდი, მაგრამ კლდე არ ახლოვდებოდა, ისევ იმხელა იყო, რამხელაც თავიდან. ღრუბლებიც, თითქოს მიხატული ყოფილიყო ცაზე, ისე რჩებოდნენ უკან, იმ ერთის გარდა, რომელიც ჯიუტად აგრძელებდა ჩემს დევნას და თან ფორმასაც იცვლიდა. წამით გავჩერდი და კარგად დავაკვირდი. უცებ მომეჩვენა, თითქოს ცხადად დავინახე რიცხვი “254”, რომელიც მაშინვე გაქრა და ღრუბლის ქულებში დაიკარგა. “რა სისულელეა” – გავიფიქრე დაბნეულმა და ისევ გავიქეცი. Continue reading “მეორე სიცოცხლე – არტიდეასთვის”

%d bloggers like this: