Jagdpanzer IV – ფოტოგალერეა


მინდა შემოგთავაზოთ ფოტოგალერეა ჩემი პატარა მოდელის აწყობისა. ვიდეო შეგიძლიათ იხილოთ წინა პოსტში.

aquarium.ge – რეალითი


მინდა წარმოგიდგინოთ ნამდვილი (არაფეიკი) რეალითი (ინტერნეტ) შოუ, ”აკვარიუმი”, რომლიც მონაწილეც (ერთერთი) გახლავართ მე. მეორე მონაწილე (ან პირველი) არის საბა (აქ კიდევ რამე ტექსტი ფრჩხილებში). ჩვენი (შოუს) საიტი არის (იქნება) Aquarium.ge (ვიცინი), რომელიც ჯერჯერობით გაგვითიშეს (ბოზები). მანამდე კი ტიზერ ვიდეო, რომელიც ამავე დროს არის ჩვენი გულისტკივილის (ერთად) გამოხატვა.

რაც შეეხება თავად აკვარიუმს (საბა მეუბნება, რომ აქ უნდა მძიმე, მაგრამ მე მაინც წერტილს ვწერ, რადგან ყლეზე მკიდია) (ესეც საბამ მიკარნახა). ეს იქნება ინტერნეტ რეალითი შოუ, გავკადნიერდები და ვიტყვი რომ ეს არის პირველად საქართველოში (სვიტის ”რეალითი ბლოგი, სექსი და როკენროლი” არ ითვლება). ფორმატი იქნება ისეთი, როგორიც რეალითი შოუებს შეეფერება (დიახ, ლომკა მაქვს!). და ა.შ. და ა.შ.

ახლა კი გენადი, ფონოგრამა:

Hi-def

Link: Vimeo.com/14651958

ან ალტერნატიული წყარო:

Fuck me hard!


არა, მე არა, სიმღერაზე ვამბობ. შესანიშნავია, ბრწყინვალეა და ა.შ,. საქართველოს ჰიმნად იქნებოდა ეს კარგი, იქნებ რამე გვეშველოს.

ჯერ პირველი ვესჩი, სადაც არის მოწოდება ქალებისადმი – Suck-me ლაპარაკის ნაცვლად:

და მეორე, ქალების ვარიანტი – Lick my pussy all around. შეიძლება ეს ქართულ ფორუმებზე უნდა დამედო და ამით გადავწყვიტავდი მარადიულ საკითხს – სექსი თუ არ სექსი?

პ.ს. ალბათ შეამჩნიეთ, რომ 8 აგვისტოს მერე არაფერი დამიწერია. ეს მეც შევამჩნიე და ძალიან არ მომწონს ეს ამბავი. თუმცა არც მიკვირს, სამი კვირა შვებულება მქონდა და სრულ უსაქმურობაში გავატარე, თუ არ ჩავთვლით აქედან ბათუმში მგზავრობას და იქედან უკან. შუალედშიც უსაქმურობის აპოთეოზში ვიმყოფებოდი. ის კი არა, ამ საკმაოდ კარგი თრიფის (ბათუმის) აღწერას ვაპირებ უკვე რამდენი ხანია და მეზარება. Fuck.

მონათა იმპოტენტი თაობა


დღეს სამსახურში მარშუტკით მოვედი. არაფერი გასაოცარი ამაში არაა, რადგან ყოველდღე, შაბათ-კვირის გარდა ვჯდები ერთსა და იმავე მარშუტკაში და სამსახურისკენ მოვემართები. ის, რაც იქ ხდება, არც ეგაა უჩვეულო. პირველ 10 წუთი მძღოლი ჩამქვრალი ძრავით მოგორავს და ელოდება, როდის აიკრიფება მაქსიმალურად ბევრი ხალხი. როდესაც სალონი სანახევროდ სავსეა, ხოლო ჩემი მოთმინების ფიალა – მთლიანად, მძღოლი ძრავს ქოქავს და სისწრაფეს უმატებს.

აი ახლაც, შეუხვია ნუცუბიძის ქუჩაზე, აკრიფა სისწრაფე და მკვეთრად დაამუხრუჭა. დედა და შვილი ამოვიდა. კარი დახურული არ იყო, რომ პირველი ბრძანებაც გაისმა – ”მანდ არ დაჯდე!”. დედამ ნახევრადცარიელი მარშუტკის წინა სკამზე მოიკალათა და ბავშვი კალთაში ჩაისვა. მანქანა მზის გულზე მისეირნობდა და იმ ერთადერთი ფანჯრიანი ადგილის გარდა, სადაც მე ვიჯექი, სკამებს ბოლი ასდიოდა. ”საწყალი ბავშვი” გავიფიქრე და ძრავის მონოტონური ღუღუნი შეკივლებამ გაფატრა – ”ნუ იდებ პირში თითს!”. მოულოდნელობისგან შევხტი. შეხტა მძღოლიც, მაგრამ საბედნიეროდ ამ დროს გზის მოპირდაპირე მხრიდან არავინ მოდიოდა, ასე რომ გადავრჩით. ბავშვმა პროტესტის გამოხატვა სცადა, მცხელაო, მაგრამ მისი ხმა დარჩა ხმად მღაღადებლისა… მოკლედ, როგორცაა რა.

ცოტა ხანში მეორე წყვილი გამოჩნდა, ბებია და პატარა გოგო. მართალია ბებიას თავის საყვარელი და ფუმფულა შვილიშვილი კალთაში არ ჩაუსვამს, მაგრამ მთელი გზა მკლავზეხელშემოჭერილი ეჯდა გვერდზე, ემანდ ზედმეტი მოძრაობა არ გააკეთოს, არ გაიოფლოს და არ გაცივდესო.

მეგობრებო, რა არის ეს? რას გავს აღზრდის ეს მეთოდი? ვინ გაიზრდება ასე? მართალია, სწორედაც რომ ადამიანები, რომლებსაც არც დამოუკიდებლობა გააჩნიათ და არც გარემოს ადეკვატური აღქმა. მშობლებზე და ბებიებზე მიბმული ადამიანები, რომლებიც მას შემდეგ, რაც მიაღწევენ ”დამოუკიდებელ ასაკს”, ანუ ასაკს, როდესაც კანონის თანახმად მათ შეიძლება დამოუკიდებელი ადამიანები ეწოდოთ, არც მზად არიან და საერთოდ ვერც ხვდებიან, რატომ უნდა გააკეთონ ის, რასაც ყველა ცხოველი თუ ფრინველი აკეთებს – აფრინდნენ ბუდიდან. მეტიც, ვინც ხვდება ამას, ანუ ვიზეც ამხელა გავლენა არ მოუხდენია მუდამ ბებიის, დედის, მამის, ბიძის და 86454 სხვა ნათესავის კალთაზე გამობმულად გაზრდას, მასაც არ გამოსდის აფრენა. ან გამბედაობა არ ყოფნის, ან ”დედა ეცოდება” – უჩემოდ როგორ გაძლებს, საწყალი. მათგან იზრდებიან გოგოები, რომლებიც სახლში 9-ზე გვიან არ უნდა მივიდნენ, ბიჭები, რომლებსაც მამის ფულით ნაყიდი ჯიპი ბუნებრივი მოვლენა ჰგონიათ და ხალხი, რომელიც სულიერად არის იმპოტენტი.

იმის იმედი კი, რომ შემდეგი თაობა სხვანაირ პირობებში გაიზრდება და იმის შემდეგ თაობას კიდევ უფრო დამოუკიდებელს გაზრდის, დიდად არც მაქვს. როგორ შეიძლება, რომ მონად გაზრდილმა თავისუფალი ადამიანი გაზარდოს? ერთადერთი გაუცნობიერებელი გამოვლენა იმისა, რომ შვილს მიაჩვიო დამოუკიდებლობა, არის ”მიდი, მამიკო, ლუდი ამომირბენინე და ხურდა შენთვის დაიტოვე”  – იმუშავე და ფული გექნებას საწყისი, ჩანასახოვანი სტადია. თუმცა ესეც გაუაზრებელი, არაფრისმქმნელი და სხვა, მონური მეთოდებით დათრგუნული. საწყალი ჩვენი და ჩვენს შემდეგი თაობა.

პ.ს. ეს ბოლო ხანებია ვამუშავებ ერთ პატარა თეორიას, რომელიც განხორციელების შემთხვევაში ყველაფერს შეცვლის. საჭიროა ერთი 200,000 ჩვილის მოპარვა ან სხვა მეთოდით შოვნა, მათი წაყვანა უკაცრიელ კუნძულზე და სწორად, დამოუკიდებელ ადამიანებად აღზრდა. შემდეგ ეს ჩვილები როდესაც გახდებიან 15 წლის, უნდა ჩამოასახლო უკან, საქართველოში და დაე მათ მაინც შეცვალონ რამე. სხვანაირად ჩვენი საშველი არაა.

კომენტარი # 5000


გუშინ ჩემთან დაიწერა კომენტარი, რომლიც არით რიგით მე-5000. კომენტარის ავტორია სიყვარულოვნა (ping) და პოსტი, რომელზეც ის დაიწერა – ”ტვიტ.ჯი – ფლუდერების ახალი გასართობი”. დიდი მადლობა, რომ აქტიურობთ და არ გეზარებათ კომენტარების წერა, Keep Going!

ეს კი ამ კომენტარის Proudly სკრინშოტი. სამგზის ვაშა, მეგობრებო!

აქვე მცირე სტატისტიკა – პირველი კომენტარი, რომელიც დაფიქსირებულია, ყვავის ბუდეზე დაიწერა 2006 წლის 14 აპრილს, პოსტზე ”მკვდარი”. მას შემდეგ გავიდა 1,550 დღე, რაც ნიშნავს რომ საშუალოდ დღეში იწერება 3.23 კომენტარი. ამჟამად ყვავის ბუდეში არის 405 პოსტი, რაც ნიშნავს, რომ საშუალოდ თითო პოსტზე მოდის 12.35 კომენტარი. ამ ყველაფერს, ვორდპრესზე რეგისტრაციის დღიდან მიღებული აქვს 245,448 ჰიტი, რაც საშუალოდ 158 ჰიტს უდრის დღეში. თუკი გავითვალისწინებთ, რომ ამ საშუალო მონაცემებზე გავლენას ახდენს ასევე ე.წ. ”მკვდარი პერიოდები”, ეს არ უნდა იყოს ცუდი მონაცემი.

აქვე მოვახდენ საბოლოო ქამინგ აუთს და დავდებ ჩემი ბლოგის სრულ სტატისტიკას. პირველად.

და აქვე დღეში მიღებული საშუალო ჰიტების რაოდენობა.

დაე ეს ყველაფერი იყოს თვენთვის სტიმული, როგორც კომენტარების, ასევე თავად ბლოგის წერის.

პ.ს. როგორც ხედავთ, ქართულ დომეინზე გადასვლის შემდეგ ჰიტებმა მკვეთრად მოიმატა.

Filled Tattoo


მოგეხსენებათ, რომ გასული წლის 22 დეკემბერს გავიკეთე ”საახალწლო ტატუ”, უფრო სწორად ნახევარტატუ, მხოლოდ კონტური. იმის მერე სამ თვეზე მეტი გავიდა, მე კი ვერაფრით მოვაბი თავი, რომ გამეფერადებინა და დამთვრებული სახე მიმეცა.

დღეს ადრე მოვედი სამსახურიდან, თან მხნეობისთვის მროველაც წამოვიყოლე. მთელი პრობლემა იმაში იყო, რომ მარტოს მეზარებოდა ხატვა, რომ წარმოვიდგენდი, რომ ორი საათის განმავლობაში უნდა მექაქუნებინა აპარატი, სიზარმაცე მიპყრობდა. ასეა თუ ისე, მროველას და შემდეგ უკვე ლილიანის მორალური მხარდაჭერით და ორსაათიანი ბზზზ-თი ჩემს მშვენიერ და საყვარელ ხელს უფრო მშვენიერი და საყვარელი ნახატი შევძინე.

ახლა კი იხილეთ თავად ისიც, ახალგაკეთებული და ჯერ კიდევ ვაზელინწასმული:

აი ისიც, იცნობდეთ და გიყვარდეთ

მორიგი ტატუ


აჰა, ესეც ასე. ამოვარჩიე ადგილი – დაახლოებით ღვიძლთან, ანუ გარედან რომ შევხედოთ – ჭიპის გასწვრივ და გუშინ დავიხატე ეს შესანიშნავი ტატუ. ეს ჩემი რიგით მეხუთე ტატუა, თუმცა სხვები ამასთან შედარებით არაფერია (ჯერჯერობით). მაშ ასე, დატკბით მისი მზერით.

ჯერჯერობით ვაზელინის აბაზანებით დავდივარ, სანამ შემიხორცდება. ამიტომ ცოტა მოგვიანებით გადავიღებ სურათს შორიდან, სადაც ადგილიც გამოჩნდება და დავდებ. ეს სურათი გაკეთებისთანავეა გადაღებული, ალაგ-ალაგ აწითლებული კანით.

მანამდე შეგიძლიათ გადახედოთ ჩემს ძველ პოსტებს ტატუზე.

წადით, ხრამში ჩახტით!


წადით, ყველამ თავები დაიხოცეთ…

ვინ ვართ ჩვენ?


მინდა წარმოგიდგინოთ ჩემი ახალი სამუშაოს ამბავში და ჩახუტებაში გაკეთებული პირველი საცდელი სტატია. ცხადია ზეიმია.

ვინ ვართ ჩვენ?

”მე ვარ ქართველი, მაშასადამე მე ვარ ევროპელი”. გეცნობათ არა ეს ფრაზა? ის საკმაო ხნის წინ ითქვა, თუმცა აქტუალობას დღესაც არ კარგავს. იგი გვხვდება ყველგან, მას ცხვირში გვატენიან ყველა შესაძლებლობისთანავე, ის არის ჩვენი ცხოვრების და სახელმწიფოებრივი კურსის განმსაზღვრელი, ჩვენი ანი და ჰოე. მაგრამ ეს მხოლოდ ფურცელზე, ისიც მხოლოდ იმ ფურცელზე, რომელზეც ევროპის რუკა ხატია და მის უკიდურეს აღმოსავლეთ ნაწილში თავს იწონებს საქართველოს მთაგორიანი ნამცეცი. მაგრამ ვართ კი სინამდვილეში ევროპა? ან აზია? იქნებ სულაც აფრიკა ვართ? მთავარი ხომ გეოგრაფიული მდებარეობა არაა, მთავარია რას ფიქრობს ამაზე საზოგადოება.

საზოგადოების ფიქრის თუ არფიქრის საკითხი ფრიად საჩოთირო და საეჭვოა, რადგან ზოგჯერ ისეთ ფაქტებს გადააწყდება ადამიანი, რომ გაოცებისგან ყბა ჩამოგივარდება, როგორ შეიძლება მოაზროვნე და თავმოყვარე საზოგადოებამ ასეთი რამე დაუშვას. საკუთარი თავით არ აზროვნება და გაბატონებული რელიგიური კლასის ნაკარნახევი მსოფლმხედველობის გაზიარება ჩვენთვის არახალია, ასე რომ ამით ვერავის გაგაოცებთ.

სწორედ ასეთი ფონის გამოა ალბათ, რომ სულ მცირე გადახრაც კი სტანდარტული სტრიმიდან მაშინათვე ყურადღების ცენტრში ექცევა და კვირის, ზოგჯერ კი თვის ნიუსადაც კი იქცევა. ეს ეტყობა კარგად მოეხსენებათ ქართული ტელევიზიის პიარისტებსაც და აქართულებენ და აქართულებენ სხვადასხვა ევროპულ შოუებს იმის იმედად, რომ მისით გამოწვეული აჟიოტაჟი მათ საუკეთესო პიარად იმუშავებს და გადაცემებიც რეიტინგს აკრებს. რეიტინგი კი, მოგეხსენებათ, მამოძრავებელი ძალაა ყველანაირი მედიისა. ამ მხრივ გამონაკლისს არც ”ტელეიმედი” და მისი ახალი საეთერო ბადე წარმოადგენს, სადაც ამაყად იწონებენ თავს სხვადასხვა ფემინურ საწყისებზე დაფუძნებული შოუები, ”ნანუკას შოუთი” დაწყებული, სხვადასხვა დონის სიმართლეების გავლით და ”ღამე შორენასთან”-ით დამთავრებული. ეს უკანასკნელი, ჯერჯერობით, ყველაზე სკანდალური და პროვოკაციული შინაარსის შემცველია, რომლის ანკესსაც ადვილად უნდა წამოეგოს ნებისმიერი სქესის, ასაკის და მენტალობის ადამიანი – ის ხომ იმას ეხება, რაც უკანასკნელი წლების განმავლობაში არ ქონია ერს, თუკი ერთ ძველ და ცნობილ გამონათქვამს დავუჯერებთ, რომელიც სექსის არარსებობას ამცნობდა მთელს მსოფლიოს ჩვენს სამშობლოში.

მაშასადამე, რა გამოდის? ვართ თუ არა ევროპა, თუნდაც იმიტომ, რომ რიგ თემებს როგორც იქნა აეხსნა ტაბუ, რიგი თემები ჩრდილიდან გამოვიდა და ჩვენც ნელ-ნელა ფეხს ვუწყობთ მსოფლიოს? მერე რა, რომ რელიგიური ექსტრემიზმი კვლავ ძლიერია, ჰომოფობია ყვავის და საზოგადოების უმეტესობაში ქვეყნის მოსახლეობის მხოლოდ ორი მესამედი ითვლება სრულუფლებიან ქართველად? ეს ხომ ყველგან ხდება, თითქოს. მაშ მოდით, კიდევ ერთხელ დავფიქრდეთ – ვინ ვართ და რა გვინდა?

საახალწლო ტატუ


მოგეხსენებათ ახალი წელი მოდის. ყოველ შემთხვევაში იმედი გვაქვს, რომ მაქამდე ვიცოცხლებთ. ასეა თუ ისე, ამ ღირსშესანიშნავ თარიღს აუცილებლად უნდა აღნიშვნა. ჰოდა მეც ავღნიშნე ახალი, საახალწლო ტატუთი, ამჯერად ჩემს საკუთარ სხეულზე.

ბევრი ფიქრი არც დამჭირვებია, მომეწონა სურათი, ამოვბეჭდე, გაგავიტანე ხელზე და შემოვაკონტურე. ახლა ვუყურებ და სიყვარულით ვივსები, ჯერ ამ ნახატისადმი და მერე საკუთარი თავისადმი. მე ხომ სრული საფუძველი მაქვს ეს ტატუ ორმაგად მიყვარდეს – როგორც ჩემი ახალი ტატუ და როგორც ჩემი დახატული ტატუ.

მოკლედ, სიტყვა რომ აღარ გავაგრძელო, წარმოგიდგენთ ამ შედევრს. ისევე როგორც ფეხზე, ალბათ ამასაც გავაფერადებ, ოღონდ ცოტა მოგვიანებით. ჰო, ცოტა ისეთი ფოტოა, რომ ძნელი გასარჩევია ადგილი, ამიტომ მე გეტყვით – ეს არის მარცხენა ხელი, იდაყვიდან მაჯამდე, ზედა მხრიდან.

related: https://bigcrow.ge/?s=tattoo

ყვავილი მტვერში


ცამეტი წლის ხარ და შენი ტყვეა
ჭაღარა გულის ზმანება ავი, –
ჩააწყვეთ რიგში ცამეტი ტყვია,
ცამეტჯერ უნდა მოვიკლა თავი!

გალაკტიონ ტაბიძე

დილა სუსხიანი გათენდა. ასეც უნდა ყოფილიყო, ნოემბერია უკვე და ყინვები დაიწყო. აბუზული ბეღურასავით ვიდექი გაჩერებაზე და სამხრეთ ამერიკის უღრანი ტყეების სითბოზე ვფიქრობდი. რაღაცას გამოვყევი მეტრომდე და ტვინ- და გულგაყინული მოვკალათდი პირველივე შემხვედრ სკამზე. წინ სახლი მელოდებოდა…

თვალი გავახილე, უფრო სწორად მატარებლის უშნოდ შეჯანჯღარებამ გამახელინა და გული გამითბა. ჩემს წინ იჯდა ის, პატარა ყვავილი, წითელი პალტოთი. სამედიცინოს მეტრომდე გულაფანცქალებული ვიჯექი და ხანდახან ფარულად გავხედავდი ხოლმე. ზედა ციტატის არ იყოს, ცამეტ წელზე დიდი არც ეს იქნებოდა, მაგრამ რაღაცნაირი გამოხედვა ჰქონდა, სხვანაირი. არ ვიცი რა დამემართა, რამ გადამრია ასე, მაგრამ მაინც მჯერა, რომ გავა წლები და მე მას კიდევ შევხვდები. ან თავად წაიკითხავს ამას და შემეხმიანება…

მანამდე კი ერთ სიმღერას დაგიტოვებთ, ისე რა, განწყობისთვის:

მსგავსი პოსტი: მე მეტროში.

გატრაკების კვირეული


მამა, რად გინდა ნაჯახი?

ახლა გადავხედე კალენდარს და აღმოვაჩინე, რომ პირველი ნოემბრის მერე სრული რადიოდუმილის რეჟიმში ვარ გადასული. შემდეგ სარკეში ჩავიხედე და აღმოვაჩინე, რომ წვერიც ძალიან დიდი ხანია არ გამიპარსავს. კამერა რომ დავინახე გამახსენდა, რომ გადაღებებიც კვირაზე მეტია არ გვქონია.

ჩნდება კითხვა – რაშია საქმე?

საქმე არის ცხადია სიზარმაცეში, ეს არის პირველივე პასუხი, რომელიც თავში მოდის. სიზარმაცეც არის და სიზარმაცეც, თუმცა ამას დაემატა კომპიუტერის ავადმყოფობა, რომლის განკურნებამაც ერთი კვირა დრო და ერთი თვის სამყოფი ნერვები წაიღო. პლიუს ამას ჯელინკის უკვე გატრაკებამდე მისული გამორთვები. არადა გასაკეთებელი მართლაც ბევრი მაქვს, მცირედი ლისტი არ მაწყენდა (როკოს რომ კითხო, ეს არის ბლოგის ”to do” ლისტებით დასპამვა):

  • ნი2.გე-ს გაშვება (დიზაინის დამთავრება, დანასტროიკება და ლოგო)
  • ღორობის გაგრძელება
  • უამრავი ვიდეოს გადაღება, რომელთა შესაბამისი უამრავი სცენარი გვაქვს
  • ცოლის მოყვანა (ესეც იყოს, არ მიშლის)
  • ხის დარგვა
  • სახლის აშენება
  • კარგი სამუშაოს შოვნა

მგონი არ არის ცოტა. განსაკუთრებით ბოლო პუნქტია ჩემთვის ძალიან მტკივნეული. ხანგრძლივი დაკვირვებით აღმოვაჩინე, რომ მე სამსახური ან კარგი უნდა მქონდეს, ან საერთოდ არ უნდა მქონდეს, რადგან ცუდანაზღაურებიანი და ზოგადად ცუდი სამსახური მიქმნის ყალბი მოდუნების გრძნობას, რომ უმუშევარი არ ვარ და შესაბამისად ახალს აღარც ვეძებ. Тфу…

პ.ს. ზამთარი ახლოვდება, ზამთარი… (და აქ ზამთრის რამე გულისამაჩუყებელი სურათი)

ირანი.GE


police

ამ ყველაფერზე კომენტარი მხოლოდ ერთი შეიძლება გაკეთდეს – მოვტყან სიტყვის თავისუფლების გურჯული გაგება და ირანისკენ მიმავალი ყველა გზა.

საერთოდ მე მსგავსი გარჩევების მიმართ ძირითადად ინდიფერენტული დამოკიდებულება მაქვს, არც ”ბავშვები გამოუშვით” ყვირილით გავქცეულვარ არსად და არც პირიქითა ქმედებისთვის დამიჭერია მხარი. მაგრამ ეს, რაც ამ სკრინზეა გამოსახული და რაც გახარებული სახით პირველ ნიუსად გვახარეს ტელენიუსებში, არის მარაზმი, საშინელება და სიტყვის თავისუფლების პირდაპირი შეზღუდვა.

და რისთვის კეთდება ეს? პასუხი მარტივია – ბრბოს თვალში ქულების დასაწერად, ”აი ჩვენ როგორ ვიცავთ პატრიარქს”… საზოგადოებაც დუმს და იმას ვერ ხვდება, რომ ხვალ ნებისმიერი ჩვენგანის მოქესტვა შეუძლიათ, ნებისმიერი ბრალდებით. მაშ მოდით, დაველოდოთ ერთად :)

ღორობის არქივი


ბევრი ვიფიქრე თუ ცოტა, გადავწყვიტე გამეკეთებინა საიტი, სადაც თავს მოვუყრიდი ჩვენს გარშემო არსებულ ღორობებს, ანუ მანკიერებებს, რომელზეც ჩვეულებრივ ყველა თვალს ხუჭავს და მეტიც, ზოგჯერ ნორმადაც კი მიაჩნიათ.

მინდა წარმოგიდგინოთ ეს საიტი:

http://goroba.wordpress.com

აქ თქვენ იხილავთ ყოველდღიური ღორობის ქრონიკებს, იმედი მაქვს, რომ ჩვენი ქართული საზოგადოება მასალას არ შემომაკლებს ამისათვის. და მთავარი – მიუხედავად იმისა, რომ ამ ყველაფერს დიდი იმედით ვუყურებ, მაინც ვფიქრობ, რომ მარტოს გამიჭირდება ამდენი რაღაცის გაძღოლა. ამიტომაც მჭირდება ავტორები, ანუ ადამიანები რომლებიც ჩემსავით უყურებენ ჩვენს გარშემო გამეფებულ და ჩამყაყებულ ღორობას და უნდათ, რომ ამაზე ხალხსაც მიუთითონ.

ავტორობა კი საკმაოდ ადვილია. დაინახე რამე ღორობა სადმე? გადაუღე სურათი და გაუშვი ღორობის არქივში. უმარტივესია. და რაც მეტი იქნება ასეთი ადამიანი, მით უფრო დიდი და სრული არქივი გამოგვივა. ასე რომ ზა ძელა, ღორებზე მონადირეებო!

header

.Ge და სხვანი


არის, აღსრულდა ოცნება
არის, აღსრულდა მიზანი (კომპარტიის არქივებიდან)

არ ვიცი, შეიძლება უკვე შეამჩნიეთ, მაგრამ ოფიციალურ ნათქვამს მაინც სხვა სიტკბო აქვს – ბლოგი როგორც იქნა გადავიყვანე .Ge – ზე. ანუ ახლა ჩემთან შემოსვლა შეიძლება როგორც ძველი, ვორდპრესული მისამართით, ასევე მარტივად და ლამაზად BigCrow.ge -ს აკრეფით. თქვენი არ ვიცი და ჩემთვის ეს სასიხარულოა. ვისაც არ დაგეზარებათ, შეგიძლიათ ჩაისწოროთ მისამართები, თუ არ ჩაისწორებთ, მამენტ არც მაგით დაშავდება არაფერი.

ახლა შემოქმედებითი ნაწილი – ასევე როგორც იქნა ვიყიდეთ დომეინი და ჰოსტინგი ni2.ge – სათვის, თუმცა ჯერ ნუ შეხვალთ, არაფერი დაგხვდებათ მანდ. იდეაში მანდ იქნება ჩვენი დიადი კრეატივ-სტუდიის ყველაფერი, მათ შორისაა ნი2 ნიუსი, ნი2 არტსი, ნი2 ვიჟენი და კიდევ რამდენიმე განყოფილება. იმედებს, რაღა თქმა უნდა დიდს ვამყარებთ, ვნახოთ რა გამოვა.

დღეს კი ჩვენს ახალ იმპროვოზირებულ სტუდიაში მივდივართ, რომ გადასაღები რაღაცეები ავაწყოთ, მათ შორის ”ბლუ სკრინის” კედელი. ასე რომ ელოდეთ სიახლეებს მალე. ახლა კი განვესხი, მროველას კამერა უნდა ვეთხოვო, თორემ ყველაფერი დაგვრჩება ჰაერში.

Tattoo


როგორც იქნა! გვეშველა! (ნუ თქვენ რა, მე მეშველა) მოვაბი როგორც იქნა თავი და ფეხზე დაწყებული ტატუ დავიმთავრე, ცხადია ჩემი ტატუს აპარატით. დატკბით:

Tatto-leg

ახალი ვიდეოშედევრი


მინდა წარმოგიდგინოთ ნი2 ნიუსის და ქრაუ პიქჩერზის ახალი შედევრი, ვიდეოშედევრი, რომელიც გადაღებულია მხოლოდ ჩვენს მიერ და ყველა სხვა გადამღების თავზეც გავიარე. უფრო სწორად ეს არის ახალი შედევრის ტრაილერი, თუმცა ეს მას არ უშლის ხელს, რომ თავადაც შედევრი იყოს. მაშ ასე, გენადი, ფონოგრამა:

Lookaround


გამარჯობა ჩემო მიტოვებულო მკითხველო. გაინტერესებს ალბათ სად დავიკარგე. მეც არ ვიცი, სიზარმაცემ შთანთქა ჩემი ზრახვები, დამეწერა რამე და შეგხმიანებოდი. პრინციპში მარტო სიზარმაცემ არა, ჯერ ერთი არც არაფერი მქონდა სათქმელი, მნიშვნელოვანი და ისეთი განსაკუთრებული, რომ აღნიშვნის ღირსი ყოფილიყო არაფერი მომხდარა და თან რამოდენიმე დღის განმავლობაში სიკვდილს ვებრძოდი. ნუ მთლად მასეც არა, მაგრამ საწოლში ვეგდე სიცხიანი…

ასეა თუ ისე, მაინც ხდება რაღაც, ერთ ადგილზე ტკეპნა რომ არ გამოვიდეს მთელი ცხოვრება (რაც ყველაზე მეტად მეზიზღება), ვცდილობ მუშაობის ილუზია მაინც შევქმნა. ნუ ცხადია, რომ სტაბილური და გალსტუკიანი სამუშაო არ მაქვს (რატომაა მამენტ ცხადი, მაგრამ ფაქტი მაინც ხომ არის :mrgreen: ), მაგრამ, როგორც ლავმენა იტყოდა ”ვჩალიჩობ”. ამ ჩალიჩში შედის იმის მცდელობაც, რომ ქრაუ პიქჩერზი რამეს დავამგვანო და შემოქმედებითად მაინც ვქნა რამე. ჯერჯერობით ის პლიუსია, რომ ვიდეო ბლოგი გავაკეთე და ნიადაგი მოვამზადე იმისთვის, რომ შედევრები გადავიღო. ერთი კამერაც რომ მქონდეს Под руки საერთოდ კანფეტივით ამეწყობოდა ყველაფერი. ვიდეო ბლოგის პრეზენტაციით შეგიძლიათ დატკბეთ როგორც ზემოთმოცემულ ლინკებზე, ასევე აქვეც:

ჩემი ტატუს აპარატი ჯერჯერობით მუშაობს, თუმცა კარგი საღებავი არ მაქვს და ლეღვური რაღაცეები გამომდის ჯერჯერობით. კარგ საღებავში ვგულისხმობ ისეთს, რომლის ფაქტურაც იძლევა საშუალებას ნახატის უპრობლემოდ გაკეთებისა. სადმე უნდა ვიშოვო რა… გარდა ამისა კიდევ მაქვს გეგმები, დაკავშირებული მომავალთან, ვნახოთ რა გამოვა, ჩემზეც არის დამოკიდებული და ცხადია, ზოგად გარემოებებზეც. ასეა თუ ისე, მაინც ფაქტია, რომ Завтра будет лучше…

დოგმაფილია-ახალი შოუ


პატარა ანონსი მინდა შემოგთავაზოთ ახალი შოუსი, რომელიც კეთდება ”ქრაუ პიქჩერზის” კალთის ქვეშ, ესაა ”დოგმაფილია”. რა არის ეს? ციტატა:

როგორც მოგეხსენებათ, ქართული ენა ძალიან მდიდარია სხვადასხვა ფრთიანი გამოთქმებითა თუ ანდაზებით, რომელთა ჭეშმარიტებაში ეჭვიც არავის შეაქვს, მაგალითად ”ერთი თხილის გული ცხრა ძმამ გაიყოო”. მაგრამ ასეა თუ არა, მართლა შესაძლებელია თუ არა ერთი თხილის გულის ცხრა ძმაზე გაყოფა, ეს არავინ იცის, ან თუნდაც ერთნაირად ”მოეფინების” თუ არა მზე ვარდსა და ნეხვს. ამ ყველაფრის შემოწმება, დამეთანხმებით რომ აუცილებელია…

Crow Pictures” წარმოგიდგენთ შოუს ”დოგმაფილები”, რომელშიც ორი დოგმაფილი, ყვავა და მროველა, მოახდენენ სასწაულებს, გადატრიალებას ერის აზროვნებაში და მეცნიერულად შეამოწმებენ ყველა იმ მითის რაობას და სიმართლეს, რომელიც ტრიალებს ხალხში, თუნდაც ერთი მარგალიტი რომ ავიღოთ – ”გრუზინსკი ხუი ბეტონ ლამაეტ”… რას და როგორ გატეხავს ”ქართული ხუი”, მაგას თქვენი თვალით იხილავთ.

ამ ყველაფერს ექნება შოუს სახე, რომლის პირველი სერიის გამოსვლაც დაგეგმილია ”სექტემბერსა პირველსა, 2008” და ამის შემდეგ ყოველ ორშაბათს თქვენი თვალით შეგეძლებათ იხილოთ მორიგი დოგმის მსხვრევა ან თუნდაც დამტკიცება. მანამდე კი იხილეთ საპილოტო-საანონსო სერია, სადაც უბრალოდ ხდება ამ ყველაფრის წარდგენა.

შოუს შესახებ დაწვრილებით თუ გინდათ გაიგოთ ყველაფერი,  ცხადია ”ქრაუ პიქჩერზის” ბლოგი უნდა მოინახულოთ, ასევე ცხადია მისამართზე – http://crowpictures.wordpress.com ხოლო ახალი სერიების და განახლებიბის გამოსაწერად კი დაგჭირდებათ ეს ლინკი: http://crowpictures.wordpress.com/feed გამოიწერეთ, დაგჭირდებათ :)

ლინკბექი პოსტზე:http://crowpictures.wordpress.com/2008/08/26/dogmafilia-pilot/

მინი ME


საერთოდ ძალიან მიყვარს ძველი სურათების თვალიერება, ჩემების, რაღათქმაუნდა. განსაკუთრებით მათი, რომლების კარგ მომენტებთანაა დაკავშირებული. ჰოდა ამასწინათაც, ვათვალიერებდი რა ზემოთხსენებულ სურათებს ( :D ) , იმდენად მომეწონა ჩემი თავი ბავშვობაში, ერთი კი ვიფიქრე ”რა კარგი ვყოფილვარ და ახლა რა დამემართა”-თქო, მაგრამ მერე უკუვაგდე მსგავსი დესტრუქციული ფიქრები და სურათები უბრალოდ ავაკომპიუტერე.

ჰოდა ერთ-ერთი, სადაც ყველაზე მეტად შემიყვარდა მინი-ME, აქ რომ არ დავდო, როგორ შეიძლება… აგერ ა…