თვითმკვლელობა


თავი მოვიკალი.

გადაწყვეტილება დიდი ხანია მიღებული მქონდა, მაგრამ ცალკე შიშმა და ცალკე არ ვიცი რამ ხელი შემიშალა. მაგრამ ახლა ისე დაემთხვა გარემოებები, რომ სახლში როგორც იქნა მარტო დავრჩი და თან სამზარეულოშიც ცოტაოდენი არაყი ვიპოვე ერთი ბოთლის ძირში, მეორეში კი რაღაც უცნაური ფერის მქონე ლიქიორი. გამოვწრუპე ორივე და ნაუშნიკები ვითხარე ყურებში. რაღაც უცნაური დუდუკები ჟღერდა და თვალები ამიწყლიანდა. გადამირბინეს თვალწინ ძველმა დროებმა, ვიღაცის სახეებმა… საზიზღარი და გულისამრევი გრძნობა დამეუფლა. ვერ მივხვდი რა გრძნობა იყო, მაგრამ იმდენად საშინელი და გულისამრევი იყო, რომ ნაუშნიკები მოვიგლიჯე და გვერდზე დავყარე. და მივხვდი-ჩემი თავი მეცოდებოდა, გულისამრევად და საზიზღრად მეცოდებოდა. და ამ მომენტმა გადაწყვიტა ყველაფერი…

აბაზანა თითქმის სავსეა, დინამიკები ბოლომდე მაქვს აწეული, ნა ვსე სტო და სიმღერა ლუპზე მაქვს გაშვებული. მეთოდი სტანდარტულია-ბრიტვა და ცხელი წყალი. კომბინაცია არ ვიცი, მაგრამ გუმანით ვხვდები-გადაიხსნი და ჩაწვები. დანარჩნი თავისით მოხდება.

სასიამოვნოდ თბილა. ბრიტვიან ხელს დავხედე და შევატყვე, როგორ მიკანკალებდა. ფუ… მეშინია ესე იგი. არადა ამბობენ საშიში არ არისო. რა სისულელეა, კვდები და საშიში არ არის? ჯანდაბას… გადაწყვეტილება მიღებულია… ბრიტვა ოდნავ შემეხო და ამუშავდა გადარჩენის ინსტიქტი. მესამე ცდაზე გაუბედავი ჭრილობა მივიღე… ამეწვა… მაგრამ შეუხედავად მივხვდი, რომ კანი მქონდა ოდნავ გაჭრილი მხოლოდ. დახედვა ვერ გავბედე, ბავშვობიდან მქონდა სისხლის პანიკური შიში. სამამდე უნდა დავითვალო და ბოლო მოვუღო ამას. სიმღერა თავიდან დაიწყო… დუდუკი… ბრიტვას გვერდულად ვიხახუნებ და მუსიკას ვუსმენ. აი შევა და გადავისვამ… ჩემ ჯინაზე დუდუკის სოლო უსასრულოდ გაიჭიმა, აღარ დაადგა საშველი. რიტმში ვიგლასუნებ ბრიტვას და ვგრძნობ როგორ მიკანკალებს თითოეული ნერვი. ხელი გავაჩერე, მარჯვენა ხელი მაგრად ჩავჭიდე რკინის პატარა ნაგლეჯს და ველოდები. ეგაა!

როგორც იქნა გავბედე და ხელი მაღლა ავწიე. კბილები ამიკაწკაწდა და მთელ ტანში ჟრუანტელმა დამიარა და მიუხედავად იმისა, რომ თბილ წყალში ვიყავი, ფეხებში ყინული ვიგრძენი. წყალი ჯერ ალისფერი იყო, მაგრამ ნელ-ნელა მუქდებოდა. მე გამახსენდა ამასწინათ ესეთივე შემთხვევის მომსწრე რომ გავხდი, როდესაც არასწორად გადაჭრილმა ვენამ სისხლი შეაჩერა, უკანასკნელი ძალა მოვიკრიბე და ბრიტვა ხელის სიგრძეზე დავისვი…

…მთელი სხეულით მაკანკალებს, კბილს კბილზე მაცემინებს და ვიკრუნჩხები. ტვინი გამალებული აზროვნებს, ცდილობს გადარჩეს ნებისმიერ ფასად, აკანკალებული ხელები სახეზე ავიფარე, წარმოუდგენელი შიში დამეუფლა, არ უნდა მოვკვდე, არ უნდა მოვკვდე, არ უნდა მოვკვდე!!! არადა ხელის მტევნები დამიბუჟდა უკვე და ვგრძნობ როგორ ამოცოცდა სიცივე ზემოთ, კუჭზე გადაიარა და კისრისკენ მოიწევს. კანკალი ერთ მთლიან კრუნჩხვად გადაიქცა… მე ვცდილობ მარჯვენა ხელი დავიმორჩილო, მაგრამ ის ჩემზე ძლიერ ძალას-თვითგადარჩენის მექანიზმს ემორჩილება. მხოლოდ ისღა მოვახერხე, რომ ხელი აკანკალებულ კბილებს შორის ჩავიდე და ვუკბიჩე მთელი ძალით. ტკივილმა წამით გამომაფხიზლა, რაც საკმარისი აღმოჩნდა იმისთვის, რომ მარცხენა მაჯა ჩამებღუჯა…

…ხელი ისევ ისეთია, როგორც იყო მანამდე. და მე სიცილი ამივარდა, ნერვიული სიცილი, კანკალნარევი სიცილი, მე მიხაროდა, რომ გადავრჩი და ეს ყველაფერი მხოლოდ ჩემივე დაწერილი სცენა აღმოჩნდა, რომელიც მონიტორიდან დამცინავად მიყურებდა როგორ ვკანკალებდი და ვცდილობდი გადარჩენას.

ამ ყველაფრის მერე ერთი ვიცი, რომ მე ამას არასოდეს გავაკეთებ. ერთხელ უკვე მოვკვდი და მეყოფა.

ეს კი სიმღერა, რომელსაც ვუსმენდი, ალხან სამედოვის რაღაც.
მეშინია მე უკვე მაგ სიმღერის.

%d bloggers like this: