როჟა პროსიტ კირპიჩა


ზუსტად ამ ახალ დიზაინზეა ნათქვამი ეს გამოთქმა. ისეთი ლამაზი და ათასგვარი ფინტიკლუშკებით გამოტენილი ადმინკა აქვს ვორდპრესს, რაც 2.7 დააყენეს, რომ ხელები მექავება აგერ უკვე მეორე თუ მესამე დღეა, რაღაცის დაწერა მინდა, მაგრამ არ ვიცი რა დავწერო. მართლაც, რა უნდა დავწერო ბლოგზე, არა მარტო ახლა, არამედ ზოგადად? რამე ახალი პროექტის პრეზენტაცია მოვახდინო? არა, ყველა პროექტს თავისი ბლოგი აქვს… რამე პიზდეცინტელექტუალური პოსტი გამოვაცხო ზოგადსაკაცობრიო თემებზე? ფიქრი მეზარება საამისოდ და ისედაც პიზდეცინტელექტუალიზმი, დიდი ხნის დაკვირვებებიდან გამომდინარე, ნაკლებად იკითხება/კომენტდება.

აბა რა ვქნა? არადა რომ არ დავწერო, ეგეც არ გამოდის, ხელების ფხანა მომკლავს, ბოლო-ბოლო დიზაინის ცოდვა მომკლავს. რამე მიმდინარე თემას რომ შევეხო? მაგალითად იმას, რომ გარეთ ნისლია და მთელი ფორუმი წინასააპოკალიფსო განწყობაშია – ”ვაიმე ნისლი, ჩვენ ყველანი დავიღუპებით, ჩვენ ყველას შეგვჭამენ”. ეგ ხომ ისედაც ცხადია, მამენტ, რომ ყველანი დავიღუპებით, აგერ დღეს თუ არა, ხვალ მაინც დაიწყება ბირთვული ომი და ჩვენ ყველანი მოვხვდებით სად? მართალია, ბირთვულ ზამთარში. დედამიწა დაიფარება ათასობით ბირთვული აფეთქების შედეგად გაჩენილი რადიოაქტიური ღრუბლებით, ნახევარი მოსახლეობა რადიაციით დაიხოცება და მეორე ნახევარი სიცივით და შიმშილით – ვინაიდან და რადგან ეს ღრუბლები გამოიწვევს დიდ გამყინვარებას. ასე რომ ამაზე დაწერასაც არ აქვს აზრი. იქნებ რამე პირადი პოსტი დავწერო, თუნდაც იმაზე, როგორი იყო დღეს, როგორი იყო გუშინ ან როგორი იქნება ხვალ? ეგეც არ გამოდის. ვის რაში აინტერესებს თუნდაც ის, რომ დღეს 35 კანიბალის გაძლება მომიწია სამუშაოზე, ან ხვალ მომიწევს იმდენივეს თავიდან გაძლება? მამენტ ესეც დადის იქამდე, რომ არ არსებობს კარგი სამუშაო, ყველა სამუშაო საკზ და, რაღათქმაუნდა, არსად არ იხდიან იმდენს, რამდენსაც ვმუშაობთ. ეგ ყოველთვის და ყველგან ეგრეა.

ასე რომ, გადავხედე რა ყველა ამ თემას, რომელზე დაწერაც შეიძლებოდა და ვერაფერი ამოვარჩიე, ამიტომ არაფერსაც არ დავწერ. ხოლო ხელების ფხანა რომ დავიოკო, უბრალოდ ავიღებ და დავაჭერ ღილაკს ”Publish“.

ცარიელი თავი


აქ ხომ გრილააჰა მეღირსა, დავცარიელდი. დავცარიელდი არა ისე რომ ტუალეტში გავედი, არა სულიერად დავცარიელდი. მორალურად ნახმარი ვარ და შესაბამისად (მორალურადვე) ტრაკი მტკივა და ვერ ვჯდები. არაფერი არაა ისეთი, რის გაკეთებაც მინდა, გარდა ერთისა – დასვენება მინდა. სადმე ქალაქგარეთ, სუუფთა ჰაააერზე, სასურველია თუ მარტო არ ვიქნები. sea.jpg მაგრამ ამისათვის არსებობს გარემოებები, რომლებიც უნდა შესრულდეს და არ სრულდება. პირველი არის, რაღათქმაუნდა, ფული. ნუ უფულოდ რომ არავინ დაგასვენებს, ეგ ფაქტი ისედაც ცნობილია, ასევე მინდა დრო, თავისუფალი, ე.წ. შვებულება. მინდა, მინდა, მინდა, მოკლედ ბევრი რამე მინდა, კიდევ მინდა რომ ვაენნი ქალი ჩემთან იყოს.

კაი ცხოვრება მინდა, ცოტა ხნით მაინც.