Immortal Drunkards-ცანგალა და გოგონა (კლიპი)


პატივცემულო საზოგადოებავ!

მოგეხსენებათ ალბათ, რომ აგერ უკვე ორიოდე კვირაა, რაც ჩემი აპარტამენტებიდან არ მაქვს ინტერნეტ რესურსებზე წვდომა, რასაც მართალი რომ ვთქვა ძალიან განვიცდიდი საწყის პერიოდში, მაგრამ ახლა ნელ–ნელა ვიკიდებ. აქვე აღმოვაჩინე, რომ ამ მოვლენას თავისი პლიუსებიც გააჩნია, რომელთანან ერთ–ერთიც მინდა წარმოგიდგინოთ.

აგერ უკვე სამიოდე წელია, რაც ჯგუფი “იმორტალ დრანკარდსი” ეწევა შემოქმედებას. თავიდან ეს ვიყავით მე და გეგა, შემდეგ კი ყველაფერს მიეცა ერთი მსახიობის თეატრის სახე – მე და სხვები, ანუ თითო სიმღერაში თითო მოწვეული ადამიანი. ერთი საერთო იდეური ხაზი, რაც შეიძლება ასე თუ ისე ჩანდეს არის ის, რომ გეგა და მროველი მაინც შეიძლება ჯგუფის ბირთვის ნაწილად ჩაითვალოს.

ჩვენი შემოქმედების ადრეულ პერიოდში, შორეულ 2007 წელს ჩვენ შევქმენით ჩვენი ერთ–ერთი პირველი ნაწარმოები – “ცანგალა და გოგონა”, რომელიც მართალი რომ ვთქვა, დიდად არაა ცნობილი ფართო საზოგადოებისთვის. ასევე არ გეცოდინებათ თქვენ ისიც, რომ ამ ორიოდე წლის წინ ამ სიმღერის კლიპის გადაღებაც დავიწყეთ, მაგრამ უთავობისა და გამო ვეღარ მოვაბით თავი მის დამთავრებას.

და აი ახლა, როდესაც ინტერნეტის გარეშე დავრჩი ხანგრძლივი დროით, მოვაბი როგორც იქნა თავი ამ ყველაფერს, სიმღერის ე.წ. რემასტერიც გავაკეთე, ანუ ახალი ჟღერადობა შევძინე და კლიპიც დავამთავრე. ალბათ უკვე მიხვდებოდით, რომ ზუსტად ამ კლიპის წარმოდგენა მინდა ახლა თქვენთვის. იგი გადაღებულია სამოყვარულო კამერით, მასში მონაწილე მსახიობები არ არიან პროფესიონალები, თუმცა ყველაფერი გულით არის გაკეთებული, რისთვისაც მინდა დიდი მადლობა გადავუხადო ყველას, ვინც დამეხმარა ამაში: მროველს და აპოკალიფსს იმისთვის, რომ კამერები მათხოვეს, მსახიობებს, რომელთა გარეშეც არაფერი გამოვიდოდა და ბოლოს საკუთარ თავს, რომელმაც ჩაწერა, გადაიღო და დაამონტაჟა კლიპი.

ახლა კი ვიდეო:

Advertisements

ღრიალი


დღეს ჩემთან ვიღრიალეთ… უბრალოდ ფოტოები, გადაღების დროის მიხედვით დალაგებული:

თავიდან ვიყავით ჩვენ ორნი…

ისევ…

დააჭირე ”მორე”-ს და სხვა სურათებიც არის… თან ბეევრი, ბეევრი…

Continue reading “ღრიალი”

Loser & Co.


ძირითადად ჩემი ბლოგის ჩანაწერების მთავარი მოქმედი პირი მე ვარ ხოლმე, ყველა უბედურება მე უნდა გადამხდეს. არც ახლაა გამონაკლისი, ლუზერის სკილის ექსპერიენსი მოვიმატე დღეს.

მოკლედ, დილა დაიწყო იმით, რომ არ გამიღვიძია. არა, ძილში არ გავპარულვა, უბრალოდ წუხელის მთელი ღამე ათასი იდიოტური ლინკის ჩასწორებით და კოდების გადასწორებით ვიყავი დაკავებული, როცა მოვრჩი კიდევ, უკვე ჩიტები ჭიკჭიკებდნენ, ანუ ადგომის დრო იყო, ასე რომ დავრჩი ასე უძილოდ. ეგ არაფერი, შემდეგ მთელი დღის განმავლობაში ლუზინგი ლუზინგს გადაება, ვერც ტელეფონი ვიყიდე (რომელიც ამასწინათ შემომეფშვნა ხელში მარილივით), ვერც ის გავიგე მიმათრევენ თუ არა ბოლო-ბოლო რეზერვში, მერე გეგამ დამირეკა და დავაწექით საბოდიალოდ. გამომდინარე იქედან, რომ მე არყის სმას მაქსიმალურად ვერიდები ეს ბოლო ხანია, არ ვიცოდი რა გვეკეთებინა… ავედით კორვინთან…

…ბოლოს მაინც დავლიეთ, მზიურში, ჭანჭურის არაყი. მალევე გაგვითავდა და ავბოდიალდით პერიმეტრზე. ჯიბის ფსკერიდან მოფხეკილი ხურდებით ერთი საჩვენო ვიყიდეთ, რომელიც კორვინამ საკმაო წარმატებით მიაფშვნა ასფალტს. დავრჩით ასე, ყლეებივით.

ამ დროს ჩემმა არწივისებრმა მზერამ ჰორიზონტზე ორიოდე გოგო შეამჩნია, რომლებიც საქანელაზე ქანაობდნენ. მე ენა მხარზე გადავიფინე, ზედ თაფლი წავისვი და მივეახლე. დათაფლულმა გრძელმა ენამ თავისი მისია წარმატებით შეასრულა და ხუთიოდე წუთში უკვე ხუმრობაზე გადავედით. მაგრამ მე რა ლუზერი ვიქნებოდი, ეს გამოსირებულები (გოგოები არა :-) ) რომ უცებ არ გამოფხიზლებულიყვნენ და ჩემს თაფლიან ენაზე ტალახიანი ფეხი არ დაედგათ. მოკლედ იმდენი ქნეს, იმდენი იქნიეს ტალახები, სანამ არ გამიქციეს გვრიტები. არც გაყოლამ უშველა, არც ნახევარ გზაზე გაცილებამ… მამენტ, თაფლი თავისას იზამდა, ამათ რომ ის არაყი არ გაეტეხათ და საქმე გამოჩენოდათ, ვ სმისლე სმა.

ეეჰ… არაა ჩემი საშველი რა…