შემოდგომის მეორე დღე


ნუ გეშინიათ, შემოდგომის ბოლომდე  ყველა დღის  მსგავსად გადანომრვას არ ვაპირებ, ეს უბრალო დამთხვევაა, ფანტაზიაში პრობლემები არ მაქვს და საერთოდაც, თუ ატყობთ, რომ ამ სათაურს წინა პოსტტან საერთოდ რაიმე კავშირი აქვს, ეს ყველაფერი თქვენი პარანოიის ბრალია.

თუმცა! აქ იწყება მთავარი ანუ ის, რატომაც ამ პოსტს ვწერ, უფრო სწორად ის, რის გამოც გავაკეთე ის, რის გამოც ვწერ ამ პოსტს. მოკლედ რომ ვთქვათ, სიზარმაცეზე მინდა გესაუბროთ, ოღონდაც ამჯერად არა თეორიულ სიზარმაცეზე, არამედ ასე ვთქვათ, გამოყენებით სიზარმაცეზე.

ზარმაცი და უნებისყოფო რომ ვარ, ეს თქვენც კარგად მოგეხსენებათ და შეიძლება ითქვას, რომ მეც ვიცი. თუმცა (ეს უკვე მეორე თუმცა) ამ ყველაფრის დაძლევა რომ შემიძლია დაადასტურა იმ ფაქტმა, უფრო სწორად რომ ვთქვათ, იმ საგმირო ფაქტმა, რომელიც ამ 66-იოდე დღის წინ ჩავიდინე – სიგარეტის მოწევას თავი დავანებე. თავისთავად სიგარეტის გადაგდებაში საგმირო არაფერია, ვიცი ხალხი, რომელსაც ერთი ორმოცდაათჯერ მაინც აქვს ეს გაკეთებული, მთავარია მოწევის არგაგრძელება, რაშიც მე მართლაც რომ გმირი ვარ.

ზედა აბზაციდან გამომდინარე, მე შემიძლია გავაკეთო ყველაფერი, რასაც მართლა მოვინდომებ (აქვე გაიხსენეთ ფრაზა, რომელიც უამრავ მწეველს ახასიათებს – ”როცა მოვინდომებ, მაშინ დავანებებ” და ამას მოყოლებული სანთებელის ნერვიულად გაჩხაკუნების ხმა და მიხვდებით, რომ მარტო თქმა არაფერს ნიშნავს). ჰოდა ვიფიქრე, რატომ არ გამოვიყენო ეს სკილი ბლოგთან მიმართებაში? არაერთხელ შევხებივარ ამ თემას, დავადგინე კიდეც, რომ აუცილებელია ყოველდღე წერა, დავიწყე კიდეც მაგრამ მოვეშვი. მაგრამ ახლა მე მაქვს ზემოთხსენებული ყოვლისშემძლეობის სკილი!

მაშ ასე, ბევრი რომ აღარ გავატრაკოთ, შემოდგომის ბოლომდე არამგონია გავქაჩო ასე, მაგრამ სექტემბრის ბოლომდე, ანუ 30 რიცხვის ჩათვლით, ჩემს თავს ვიწვევ სოცშეჯიბრებაში, ყოველდღიური წერის. ვინაიდან და რადგან სექტემბერი გვპირდება, რომ საინტერესო უნდა იყოს, წესით პრობლემა არ უნდა მქონდეს იმაზე, თუ რა დავწერო. ყოველდღე თუ რამე მოხდება, მაგას რა ჯობია? ასევე ვიწვევ დოდკას და ვთხოვ მას, რომ მსგავსი არგამოცხადებული, მაგრამ მიმდინარე აქცია არ შეწყვიტოს, თორემ ჩემი შთაგონება ერთიორად დაიკლებს და ისევ ჩავეშვები ჭაობში. მაშ ასე, ველქამ თუ სექტემბერი!

აქვე პ.ს., რომელიც პოსტის body-ში ვერ ჩავატიე. იმედია შეამჩიეთ, რომ ჰედერი შევცვალე, ჰოდა მაინტერესებს რას ფიქრობთ ამაზე:

Advertisements

შემოდგომის პირველი დღე


მოვიდა შემოდგომა, როგორც იქნა, ის კი არა და მისი ერთი დღე უკვე გავიდა კიდეც. შეგახსენებთ, უფრო სწორად კი შევიხსენებ, რომ ეს ის დღეა, რომელზეც დიდი იმედები მქონდა დამყარებული და ხელების (მუშტების) აქეთ-იქეთ ქნევით და მკერდშიცემით მოვთქვამდი მათ შესახებ ბოლო ვიდეოპოსტში. ვნახოთ რა მოუვიდა ამ იმედებს.

1. ტელეიმედი, ნი2მედი და ჩვენიმედი – ეს საერთო სათაური შეიძლება დაერქვას პირველ იმედს, რომელიც დაკავშირებული იყო ჯანელიძის მიერ ცალყბად ნათქვამ ფრაზასთან – ”სექტემბრისთვისო”. ჯერჯერობით არც ერთი საპატიო თუ არასაპატიო მიზეზით არ დაგვკავშირებია ტელეიმედის არცერთი წარმომადგენელი, შესაბამისად არ ვიცით, განვაგრძოთ თუ არა ოცნების კოშკების აგება ამ მხარეს.

2. მეტრო, ტრამვაი, ტროლეიბუსი – ტრანსპორტის სამი სახე, რომელიც მოიხმარს ელექტროენერგიას. აქედან ერთ-ერთში გამაფორმეს (თავიდან) და ზემოთაღნიშნული თარიღიდან, ანუ პირველი სექტემბრიდან უნდა დამეწყო მუშაობა. თუმცა მოხდა ის, რაც სავსებით არ გამიკვირდა. ბრძანება, რომლის მიხედვითაც მე ეს უნდა მექნა, ჯერჯერობით სადღაც გრძელ დერეფნებში დაიარება და თუკი ვენდობით ჩემს მეექვსე გრძნობას, რომელმაც ჩემი ამ დერეფნებში ყოფნისას მომაკითხა, კიდევ კარგახანს მოუწევს ბოდიალი.

3. გასაუბრება, ბარები, კაბარეები – გასაუბრებაზეც ვიყავი, ქალაქ თბილისის ერთ-ერთ კვებით დაწესებულებაში (დაჟე წვერიც კი გავიპარსე ამ დღისთვის), რომელიც ძირითადად ორიენტირებულია ხალხის ალკოჰოლისადმი დამოკიდებულების აღმოფხვრაზე და ამავე ხალხში ბარად მოიხსენიება. გავესაუბრე მეტად უცნაურ მენეჯერს და წამოვედი. რაც მთავარია დამაიმედა, სადღაც 10 რიცხვისთვის დაგიკავშირდები, ახლა ხომ ხედავ, რემონტი გვაქვსო. რემონტი კი მართლაც შთამბეჭდავი იყო და იმდემად მასშტაბური, რომ დიდი ეჭვი მაქვს, 10-ში რომც დამიკავშირდეს, სავარაუდოდ მუშის პოზიციას უფრო შემომთავაზებს, მიეხმარე ჩემებსო, ვიდრე ბარმენისას. ასეა თუ ისეა, ვნახავთ რაც მოხდება.

4. დომეინი – ესეთი მოკლე და კონკრეტული სათაური სავსებით საკმარისია ამ მოვლენის აღსანიშნავად. რამოდენიმეპუნქტიანი ცხარე მიწერმოწერის შედეგად, როგორც იქნა დარწმუნდნენ ინტერნეტის განვ. ცენტრში, რომ bigcrow.ge-ს რეგისტრაცია მართლაც მნიშვნელოვანია ჩემთვის და ამისთვის ყველაფერზე წამსვლელი ვარ. შესაბამისად თავადაც წავიდნენ ყველაფერზე და დომეინი ვორდპრესის დიენესებზე გაწერეს. რაღა დარჩა? ფაქტიურად არაფერი, 10 ინგოდვიტრასტის ეკვივალენტი უნდა გადავაპეიპალო იქ, სადაც ჯერ არს და დომეინიც ბლოგს მიებმება. მამენტ რაღა მიებმება, მოებმება.

ასე რომ ასე, შემოდგომა ნაყოფიერად და რაც მთავარია, იმედიანად დაიწყო. Yo!

პ.ს. ფოტო განწყობისთვის, შეგიძლიათ ამობეჭდოთ, ჩარჩოში ჩასვათ და სხვა პაპსა სურათებთან ერთად ოთახში ჩამოიკიდოთ:

Autumn

ტიესტო და იმედი


ტიესტოთი იწყება პოსტი იგი, ვინაიდან ახლა ვიმყოფები სამსახურში და ტიესტოს ყლევროტრანსი ტვინს მიტყნავს.

hope-1ალბათ დოდკას ბლოგზე წაიკითხავდით უკვე (ან შეგიძლიათ ახლა წაიკითხოთ), რომ ტელეიმედზე დავეთრევით ეს რამდენიმე დღეა, უფრო სწორედ კი ტელეიმედისთვის დავეთრევით ღამის შოუს სტუდიაში. დღეს უკვე მესამე დღეა, რაც კასტინგები დაიწყო, პირველი ორი დღე ღამის შოუსთვის ვიწვოდით და ვიდაგებოდით, ხოლო დღეს კი “შუა ქალაქის” სცენარზე გვასრესინეს ტვინები, რაც ხვალაც მოგვიწევს. დღეს რამოდენიმე ახალი რეკრუტიც იყო ამ კასტინგზე, მროველა, შეიდი და ანტონაპაპა, გუშინ ვუთხარი ამ კასტინგზე და გაეხარდათ, ჩვენც გვინდაო. ასე თუ ისე, ეგენიც მოხვდნენ იქ. დღევანდელ დღეზე კარგს ვერაფერს ვიტყვი, გარდა ერთი სასაცილო მომენტისა, რომელზეც რატომღაც მარტო მე, დოდკას და საბას გაგვეცინა, პრინციპში საკმაოდ ირონიულად :უსერ: – მროველამ იუმნიკა ერთ მომენტში და რაღაც კომენტარი გააკეთა, კონკურენტების მოშორებაზე თუ რაღაცაზე, რაზეც მიეჯვა კიდეც, მაგაზე რომ ვფიქრობდეთ, აქ არც იქნებოდით თავიდანვეთქო. სულ უფრო და უფრო მაოცებს მროველა ამ ბოლო დროს, თითქოს ხუმრობით და ღლაბუცით, მაგრამ აშკარად ცდილობს ყველა და ყველაფერი ჩამოიშოროს გზიდან. არ ვიცი, შეიძლება ეს მართლა ასეა და შეიძლება სულაც ჩემი პარანოიის შედეგია o.O

ასე იყო თუ ისე, დღევანდელი დღე ჩავიყვანეთ ბოლოში, თუმცა მე ვთვლი, რომ ეს იყო უდიდესი ფეილი ჩემთვის, ეპიკური ფეილი, ფაქტიურად. აი გუშინდელი დღე კი ერთხმად ვაღიარეთ, რომ კარგი იყო, ხუმრობებიც უფრო გამოგვდიოდა და საერთო ატმოსფეროც უფრო თავისუფალი და შემოქმედებითი იყო. რაც მთავარია – ჩვენი ვიდეოები მოეწონათ, რასაც პრინციპში არც ველოდით არცერთი. ასე რომ სათაურში ნახსენები იმედი მხოლოდ ტელეკომპანიის სახელი არაა, ზოგადად გამოხატავს ჩემს დამოკიდებულებას მომავლისადმი.

რაც შეეხება აწმყოს, არ ვიცი რატომ, მაგრამ გამომრჩა ბლოგზე მეთქვა, რომ სამუშაო დავიწყე. სადღაც ორიოდე კვირა იქნება, ქიაჩელზე ვმუშაობ კლუბ “სინემაში”,  ასევე ყოველ სამ დღეში ერთხელ მათივე ფილიალში ვარ, ნიკოლაძეზე, სადაც ძირითადად არაფერია საკეთებელი, ზაფხულია და კაციშვილი არ შემოდის შიგნით. პრინციპში ვიცი, რატომაც არ დამიწერია ეს ბლოგზე, ფეისბუკის სტატუსი რომ განვიახლე ჩავთვალე, რომ ყველას ვუთხარი უკვე.

რაც შეეხება ამ რამდენიმე დღის წინანდელ დეპრესიას, ახლა დავაკვირდი, რომ სამუშაოს დაწყების და უმუშევრად დარჩენის პირველ დღეებში მჭირს ხოლმე ასეთი რამე, სამუშაოს რომ ვიწყებ, მივტირი იმ თავისუფალ დროს, რომელიც მქონდა ხოლმე, როცა უმუშევრად ვიყავი და როდესაც უმუშევარი ვხდები, მაშინ იმას მივტირი, რომ ჰაერში ვარ გამოკიდებული. ასე რომ ჩემთვის არსებობს ერთადერთი გამოსავალი, სადმე საზღვარგარეთ მდიდარი ბიძა უნდა მომიკვდეს და მთელი თავისი ქონება მე დამიტოვოს.