რაგბი იპოდრომზე, შაბათს


მოგესალმებით ჩემო ინტერნეტ მეგობრებო.

აგერ უკვე რახანია ვუყურებ ჩემს ღიპს და იმ იშვიათ შემთხვევებში, როდესაც მისი მოყვანილობითა და სისრულით არ ვტკბები, ერთი აზრი მიტრიალებს თავში – რა იქნებოდა, ამ ღიპის ადგილზე რომ კუბიკები მქონდეს? არ მინდა ვთქვა, რომ თქვენც ასე ხართ, მაგრამ  ზედმეტი სპორტული აქტივობა არავის აწყენს.

სწორედ ამიტომ გადავწყვიტე, რომ თუ სავარჯიშო  დარბაზებში არ ვირბენთ არაფერი დაშავდება, მაგრამ ისეთი მშვენიერი და ლამაზი სპორტი, როგორიცაა რაგბი, ზუსტად შესაფერისი იქნება ლუდითა და არყით გაჟღენთილი ორგანიზმებისთვის. ასე რომ ამ შაბათს (ანუ პოსტის დაწერიდან ზეგ) გეპატიჟებით თბილისი ძველ იპოდრომზე, არა იმაზე, რომელიც ლისის ტბაზეა, არამედ იმაზე, რომელიც საბურთალოზეა და გთავაზობთ მინი-რაგბის თამაშით ტკბობას.

თამაში იქნება აბსოლუტურად არაპროფესიონალური და მისი ძირითადი მიზანი იქნება გართობა, ცოტაოდენი ცხიმების დაწვა და სურვილის შემთხვევაში, თამაშის მერე ამ ცხიმების უკანვე მიღება, ლუდისა და მასთან მომყოლი ნივთიერებების სახით. შეკრება იგეგმება შაბათს, 3 დეკემბერს, დღის სამ საათზე, იპოდრომის შესასვლელთან.

მეტი ინფორმაციისთვის იხილეთ ამ მოვლენის ივენთი ფეისბუქზე. გელოდებით შაბათს, 3 საათზე, იპოდრომის შესასვლელთან თამარაშვილის ქუჩის მხრიდან, ან თუ დაგაგვიანდებათ – იპოდრომის უკიდეგანო მინდვრებზე.

ეს კი თავად იპოდრომი და მასზე გამართული მსგავსი ღონისძიება 2007 წელს. სურათზე მარჯვნიდან მესამე მე ვარ…

”მე მინდა რომ ქმარმა მარჩინოს”


ბევრი ქალისგან გამიგონია, რომ მათ უნდათ ქმარმა ისინი არჩინოს. თვით ტერმინი ”რჩენა” თავის თავში უკვე შეიცავს დამამცირებელ ნოტებს, ჰოდა ვიფიქრე, ვიფიქრე და ჩამოვაყალიბე ფორმულა, რას ნიშნავს ქმრის ნარჩენი ქალი.

მაშ ასე ქმარი, ფიზიკური სიდიდე, მთელი თვის განმავლობაში ”მუხლჩაუხრელი”  შრომის შედეგად როგორც იქნა მივა იმ დღემდე, რომელსაც ყველა ელოდება მთელი თვის განმავლობაში, ანუ აიღებს ხელფასს. ხელფასიდან 100 მწვანეს მაშინვე გადადებს ”შავი დღისთვის”, შემდეგ გადაურეკავს თავის ორიოდ უახლოეს ძმაკაცს და საზეიმო ტონით აცნობებს მათ ”შავი დღის დადგომას”. ძმაკაცები გადახედავენ ფონდს, აიღებენ თავიანთი შავი დღეებისთვის გადადებულ ას-ას მწვანეს და ისინი მეგობრულად და შეხმატკბილებულად მიდიან უძველეს პროფესიონალებთან, ხალხურად ბოზებთან.

ნაგულავები, შეზარხოშებული და კარგ ხასიათზე მოსული ქმარი სახლში გამთენიისას (არ არის აუცილებელი იმავე დღის გამთენიისას, გააჩნია ფული რამდენზე ეყოფათ) ბრუნდება, მის მოლოდინში ღამენათევ ცოლს ფულს მიუყრის, ”შემდეგ თვემდე იმყოფინეო” მიაძახებს, ერთსაც მიაგინებს, სადილი ცხელი რატომ არ არისო და მკერდის ფხანა-ფხანით მიაშურებს საწოლს. უკვე ნახევრად ძილბურანში მყოფი ერთს ამოიგმინებს ”ქალო ბავშვი გააღვიძე, პიანინოზე უნდა დავაკვრევინოო”, ცოლის პასუხზე, რომ მათ პიანინო არ აქვთ, ერთსაც კიდევ მიაგინებს გემოზე და ხვრინვას ამოუშვებს.

ეს გინდათ, დავიჯერო? spy