მკვდარი თევზები


ადამიანი რომ ცხოველია, ამაზე წინა გაკვეთილში ვილაპარაკეთ და ამის ნათელ მაგალითად ის ვიდეოც და საერთოდ ფაქტიც გამოდგება, ვიღაც ტიპი რომ ”დინინი დიშინის” მღერის ჯეოსტარის შესარჩევზე და მერე მთელი საქართველო ეკაიფება, დაწყებული უბრალო ინტერნეტ იუზერებიდან, ჟიურის გავლით დამთავრებული ვანოს შოუთი და ვაბანკში ამ ტიპის მიწვევით. თითონ ფაქტი თითქოს და არაფრით განსაკუთრებული არაა – იმღერა ტიპმა რაღაც Yლეურად, მოეწონა ხალხს და მიიწვიეს სხვადასხვა შოუებში. მაგრამ აქ მთავარია ის ფონი და დაფარული მესიჯი, რომლითაც ეს ყველაფერი მოხდა (ანალოგიური სიტუაციაა ”კოხორას” შემთხვევაში, ასე რომ მას ცალკე არ განვიხილავ) – ადამიანი თავისი ნების წინააღმდეგ აქციეს კლოუნად და ეკაიფებიან ყველა შესაძლო ფორმით. და რაც მთავარია თავად ”რუსთავი 2″-ის მესვეურებიც არანაკლებ სიამოვნებას იღებენ ამისგან, ვიდრე ის ხალხი, რომელზე ვითომ გათვლითაც ეს ყველაფერი კეთდება.

რუსთავი 2-ის შოუმეიკერების ავადმყოფური ფანტაზია ამ ყველაფერსაც გაცდა და ახალი შედევრი წარმოგვიდგინა. ამჯერად ქალი, გადაცემა ”ნიჭიერი”-ს მონაწილე, რომელსაც ”უყვარს პალმები და პაციფისტი მწერლები” (ან ევკალიპტები და მწერლები, არ აქვს დიდი მნიშვნელობა ამას). ეს არის ვიდეო, რომელიც თუკი მის გამავრცელებლებს დავუჯერებთ, შემთხვევით მოხვდა ინტერნეტში, რუსთავი ორის მიუვალი სერვერებიდან. ნეტავ მართლა ასეთი მარტივი მოსაპარია ვიდეოები მათგან?

თავად ვიდეო, ისევე როგორც მისი წინამორბედები, არანაირ მხატვრულ ღირებულებას არ წარმოადგენს. ეს არის ერთი უნიჭო ქალი, რომელსაც გონია, რომ იგი ნიჭიერია და ცდილობს ხალხსაც აჩვენოს ეს ყველაფერი. რატომ ამოირჩა ეს ვიდეო (სხვათაშორის დამონტაჟებული და არა შავი მასალა) ”შემთხვევით” ინტერნეტში მოსახვედრად, მგონი ძნელი გამოსაცნობი არ უნდა იყოს – ეს არის ვაირალ ვიდეოს შექმნის მცდელობა და ამ იდეის ავტორების სასარგებლოდ უნდა ვთქვა, რომ საკმაოდ წარმატებულიც. მთავარი ეს არ არის, მთავარია ამ ქმედების მორალური მხარე, რაც ჩემი აზრით ვერანაირ კრიტიკას ვერ უძლებს. მეტიც – ეს ყველაფერი არის კლასიკური გაგების ღორობა და ჩემთვის დგას იგივე დონეზე, რაც არის სულით ავადმყოფებზე კაიფი.

მოდით თქვენ თავად შეაფასეთ ეს ვიდეო, რამდენად ”შემთხვევითაა” იგი მოხვედრილი ინტერნეტში და რამდენად გამართლებულია მისი ამ კუთხით გავრცელება. ვინაიდან და რადგან მაივიდეოს ჩასმა აქ შეუძლებელია, ამიტომ შემოგთავაზებთ ლინკის სახით. მაესტრო, ფონოგრამა: http://www.myvideo.ge/?video_id=742415

გატრაკების კვირეული


მამა, რად გინდა ნაჯახი?

ახლა გადავხედე კალენდარს და აღმოვაჩინე, რომ პირველი ნოემბრის მერე სრული რადიოდუმილის რეჟიმში ვარ გადასული. შემდეგ სარკეში ჩავიხედე და აღმოვაჩინე, რომ წვერიც ძალიან დიდი ხანია არ გამიპარსავს. კამერა რომ დავინახე გამახსენდა, რომ გადაღებებიც კვირაზე მეტია არ გვქონია.

ჩნდება კითხვა – რაშია საქმე?

საქმე არის ცხადია სიზარმაცეში, ეს არის პირველივე პასუხი, რომელიც თავში მოდის. სიზარმაცეც არის და სიზარმაცეც, თუმცა ამას დაემატა კომპიუტერის ავადმყოფობა, რომლის განკურნებამაც ერთი კვირა დრო და ერთი თვის სამყოფი ნერვები წაიღო. პლიუს ამას ჯელინკის უკვე გატრაკებამდე მისული გამორთვები. არადა გასაკეთებელი მართლაც ბევრი მაქვს, მცირედი ლისტი არ მაწყენდა (როკოს რომ კითხო, ეს არის ბლოგის ”to do” ლისტებით დასპამვა):

  • ნი2.გე-ს გაშვება (დიზაინის დამთავრება, დანასტროიკება და ლოგო)
  • ღორობის გაგრძელება
  • უამრავი ვიდეოს გადაღება, რომელთა შესაბამისი უამრავი სცენარი გვაქვს
  • ცოლის მოყვანა (ესეც იყოს, არ მიშლის)
  • ხის დარგვა
  • სახლის აშენება
  • კარგი სამუშაოს შოვნა

მგონი არ არის ცოტა. განსაკუთრებით ბოლო პუნქტია ჩემთვის ძალიან მტკივნეული. ხანგრძლივი დაკვირვებით აღმოვაჩინე, რომ მე სამსახური ან კარგი უნდა მქონდეს, ან საერთოდ არ უნდა მქონდეს, რადგან ცუდანაზღაურებიანი და ზოგადად ცუდი სამსახური მიქმნის ყალბი მოდუნების გრძნობას, რომ უმუშევარი არ ვარ და შესაბამისად ახალს აღარც ვეძებ. Тфу…

პ.ს. ზამთარი ახლოვდება, ზამთარი… (და აქ ზამთრის რამე გულისამაჩუყებელი სურათი)

როჟა პროსიტ კირპიჩა


ზუსტად ამ ახალ დიზაინზეა ნათქვამი ეს გამოთქმა. ისეთი ლამაზი და ათასგვარი ფინტიკლუშკებით გამოტენილი ადმინკა აქვს ვორდპრესს, რაც 2.7 დააყენეს, რომ ხელები მექავება აგერ უკვე მეორე თუ მესამე დღეა, რაღაცის დაწერა მინდა, მაგრამ არ ვიცი რა დავწერო. მართლაც, რა უნდა დავწერო ბლოგზე, არა მარტო ახლა, არამედ ზოგადად? რამე ახალი პროექტის პრეზენტაცია მოვახდინო? არა, ყველა პროექტს თავისი ბლოგი აქვს… რამე პიზდეცინტელექტუალური პოსტი გამოვაცხო ზოგადსაკაცობრიო თემებზე? ფიქრი მეზარება საამისოდ და ისედაც პიზდეცინტელექტუალიზმი, დიდი ხნის დაკვირვებებიდან გამომდინარე, ნაკლებად იკითხება/კომენტდება.

აბა რა ვქნა? არადა რომ არ დავწერო, ეგეც არ გამოდის, ხელების ფხანა მომკლავს, ბოლო-ბოლო დიზაინის ცოდვა მომკლავს. რამე მიმდინარე თემას რომ შევეხო? მაგალითად იმას, რომ გარეთ ნისლია და მთელი ფორუმი წინასააპოკალიფსო განწყობაშია – ”ვაიმე ნისლი, ჩვენ ყველანი დავიღუპებით, ჩვენ ყველას შეგვჭამენ”. ეგ ხომ ისედაც ცხადია, მამენტ, რომ ყველანი დავიღუპებით, აგერ დღეს თუ არა, ხვალ მაინც დაიწყება ბირთვული ომი და ჩვენ ყველანი მოვხვდებით სად? მართალია, ბირთვულ ზამთარში. დედამიწა დაიფარება ათასობით ბირთვული აფეთქების შედეგად გაჩენილი რადიოაქტიური ღრუბლებით, ნახევარი მოსახლეობა რადიაციით დაიხოცება და მეორე ნახევარი სიცივით და შიმშილით – ვინაიდან და რადგან ეს ღრუბლები გამოიწვევს დიდ გამყინვარებას. ასე რომ ამაზე დაწერასაც არ აქვს აზრი. იქნებ რამე პირადი პოსტი დავწერო, თუნდაც იმაზე, როგორი იყო დღეს, როგორი იყო გუშინ ან როგორი იქნება ხვალ? ეგეც არ გამოდის. ვის რაში აინტერესებს თუნდაც ის, რომ დღეს 35 კანიბალის გაძლება მომიწია სამუშაოზე, ან ხვალ მომიწევს იმდენივეს თავიდან გაძლება? მამენტ ესეც დადის იქამდე, რომ არ არსებობს კარგი სამუშაო, ყველა სამუშაო საკზ და, რაღათქმაუნდა, არსად არ იხდიან იმდენს, რამდენსაც ვმუშაობთ. ეგ ყოველთვის და ყველგან ეგრეა.

ასე რომ, გადავხედე რა ყველა ამ თემას, რომელზე დაწერაც შეიძლებოდა და ვერაფერი ამოვარჩიე, ამიტომ არაფერსაც არ დავწერ. ხოლო ხელების ფხანა რომ დავიოკო, უბრალოდ ავიღებ და დავაჭერ ღილაკს ”Publish“.