მონათა იმპოტენტი თაობა


დღეს სამსახურში მარშუტკით მოვედი. არაფერი გასაოცარი ამაში არაა, რადგან ყოველდღე, შაბათ-კვირის გარდა ვჯდები ერთსა და იმავე მარშუტკაში და სამსახურისკენ მოვემართები. ის, რაც იქ ხდება, არც ეგაა უჩვეულო. პირველ 10 წუთი მძღოლი ჩამქვრალი ძრავით მოგორავს და ელოდება, როდის აიკრიფება მაქსიმალურად ბევრი ხალხი. როდესაც სალონი სანახევროდ სავსეა, ხოლო ჩემი მოთმინების ფიალა – მთლიანად, მძღოლი ძრავს ქოქავს და სისწრაფეს უმატებს.

აი ახლაც, შეუხვია ნუცუბიძის ქუჩაზე, აკრიფა სისწრაფე და მკვეთრად დაამუხრუჭა. დედა და შვილი ამოვიდა. კარი დახურული არ იყო, რომ პირველი ბრძანებაც გაისმა – ”მანდ არ დაჯდე!”. დედამ ნახევრადცარიელი მარშუტკის წინა სკამზე მოიკალათა და ბავშვი კალთაში ჩაისვა. მანქანა მზის გულზე მისეირნობდა და იმ ერთადერთი ფანჯრიანი ადგილის გარდა, სადაც მე ვიჯექი, სკამებს ბოლი ასდიოდა. ”საწყალი ბავშვი” გავიფიქრე და ძრავის მონოტონური ღუღუნი შეკივლებამ გაფატრა – ”ნუ იდებ პირში თითს!”. მოულოდნელობისგან შევხტი. შეხტა მძღოლიც, მაგრამ საბედნიეროდ ამ დროს გზის მოპირდაპირე მხრიდან არავინ მოდიოდა, ასე რომ გადავრჩით. ბავშვმა პროტესტის გამოხატვა სცადა, მცხელაო, მაგრამ მისი ხმა დარჩა ხმად მღაღადებლისა… მოკლედ, როგორცაა რა.

ცოტა ხანში მეორე წყვილი გამოჩნდა, ბებია და პატარა გოგო. მართალია ბებიას თავის საყვარელი და ფუმფულა შვილიშვილი კალთაში არ ჩაუსვამს, მაგრამ მთელი გზა მკლავზეხელშემოჭერილი ეჯდა გვერდზე, ემანდ ზედმეტი მოძრაობა არ გააკეთოს, არ გაიოფლოს და არ გაცივდესო.

მეგობრებო, რა არის ეს? რას გავს აღზრდის ეს მეთოდი? ვინ გაიზრდება ასე? მართალია, სწორედაც რომ ადამიანები, რომლებსაც არც დამოუკიდებლობა გააჩნიათ და არც გარემოს ადეკვატური აღქმა. მშობლებზე და ბებიებზე მიბმული ადამიანები, რომლებიც მას შემდეგ, რაც მიაღწევენ ”დამოუკიდებელ ასაკს”, ანუ ასაკს, როდესაც კანონის თანახმად მათ შეიძლება დამოუკიდებელი ადამიანები ეწოდოთ, არც მზად არიან და საერთოდ ვერც ხვდებიან, რატომ უნდა გააკეთონ ის, რასაც ყველა ცხოველი თუ ფრინველი აკეთებს – აფრინდნენ ბუდიდან. მეტიც, ვინც ხვდება ამას, ანუ ვიზეც ამხელა გავლენა არ მოუხდენია მუდამ ბებიის, დედის, მამის, ბიძის და 86454 სხვა ნათესავის კალთაზე გამობმულად გაზრდას, მასაც არ გამოსდის აფრენა. ან გამბედაობა არ ყოფნის, ან ”დედა ეცოდება” – უჩემოდ როგორ გაძლებს, საწყალი. მათგან იზრდებიან გოგოები, რომლებიც სახლში 9-ზე გვიან არ უნდა მივიდნენ, ბიჭები, რომლებსაც მამის ფულით ნაყიდი ჯიპი ბუნებრივი მოვლენა ჰგონიათ და ხალხი, რომელიც სულიერად არის იმპოტენტი.

იმის იმედი კი, რომ შემდეგი თაობა სხვანაირ პირობებში გაიზრდება და იმის შემდეგ თაობას კიდევ უფრო დამოუკიდებელს გაზრდის, დიდად არც მაქვს. როგორ შეიძლება, რომ მონად გაზრდილმა თავისუფალი ადამიანი გაზარდოს? ერთადერთი გაუცნობიერებელი გამოვლენა იმისა, რომ შვილს მიაჩვიო დამოუკიდებლობა, არის ”მიდი, მამიკო, ლუდი ამომირბენინე და ხურდა შენთვის დაიტოვე”  – იმუშავე და ფული გექნებას საწყისი, ჩანასახოვანი სტადია. თუმცა ესეც გაუაზრებელი, არაფრისმქმნელი და სხვა, მონური მეთოდებით დათრგუნული. საწყალი ჩვენი და ჩვენს შემდეგი თაობა.

პ.ს. ეს ბოლო ხანებია ვამუშავებ ერთ პატარა თეორიას, რომელიც განხორციელების შემთხვევაში ყველაფერს შეცვლის. საჭიროა ერთი 200,000 ჩვილის მოპარვა ან სხვა მეთოდით შოვნა, მათი წაყვანა უკაცრიელ კუნძულზე და სწორად, დამოუკიდებელ ადამიანებად აღზრდა. შემდეგ ეს ჩვილები როდესაც გახდებიან 15 წლის, უნდა ჩამოასახლო უკან, საქართველოში და დაე მათ მაინც შეცვალონ რამე. სხვანაირად ჩვენი საშველი არაა.

BigCrow – Bot Attack


წარმოგიდგენთ ჩემს ახალ ტრეკს – Bot Attack. თვეზე მეტია რაც დავამთავრე, მაგრამ რატომღაც დამავიწყდა სახალხოდ წარდგენა. ტრეკი არის უცნაურ სტილში, ტრანს-ფულონ-ნაითი (ესეც დაახლოებით). ბევრი რომ არ ვილაპარაკო, უბრალოდ ტრეკი:

Link: http://soundcloud.com/bigcrow/bigcrow-bot-attack

ლუდი


ლუდი – ქერის ყველაზე ჭკვიანური გამოყენება.

დამღლელი დღის შემდეგ, როდესაც სისხლის მაგივრად ტყვია გისხია უკვე ძარღვებში, როცა ხელები გიკანკალებს და თვალებში გიბნელდება დაღლილობისა და უაზრობისგან, თავში ერთი უაზრო გუგუნი გესმის მარტო, რომელიც ტვინის ყველა უჯრედში აღწევს და დამბლამდე მიყავხარ. ამ დროს გრძნობ, რომ უნდა გაიქცე, თავს უშველო, გამორთო გარე სამყარო და გაითიშო. გამოსავალი კი თითქოს არ ჩანს, რასაც სიგიჟემდე მიყავხარ. სამუშაოს დამთავრებამდე დარჩენილი წუთები საათებად იქცევა, სამუშაო მასალა კი თანდათან ბევრდება და თავზე გეყრება.

ამ დროს გრჩება მხოლოდ ერთი გამოსავალი – მარტომ ან მეგობართან ერთად უნდა შეიარო მაღაზიაში, აიღო რამოდენიმე ერთეული ბოთლი ლუდი, ახვიდე სახლში (საკუთარში ან მეგობრის), ჩართო ტელევიზორი, იპოვო კარგი სპორტული არხი, რომელიც რაგბის თუ არა ფეხბურთს მაინც აჩვენებს, ჩაჯდე დივანში და ლუდში გაიხსნა.

სიამოვნებით მივმართავდი ახლა ამ მკურნალობას, იმიტომ რომ ყველა ზემოთჩამოთვლილი სინდრომი მჭირს.

Death-ლაინი


მაშ ასე, მოვიდა ის თარიღი, რომელსაც ყველა ასე ელოდა, ყოველ შემთხვევაში ისინი მაინც, ვინც ჟურნალ ”ტაბულა”-ს ჯერ კიდევ ქორფა და უცოდველ რედაქციაში მოღვაწეობს. რედაქციაში, სადაც ჯერ არ დაღვრილა პირველი სისხლი და რომლის კედლებიც არ შეძრულა განწირული კივილით. თუმცა ყველაფერი წინაა და თან არც ისე შორს – ხვალ.

ხვალ იწურება ის პირველი გამოსაცდელი ვადა, რომლითაც ჩვენ ყველანი აგვიყვანეს აქ სამუშაოდ და ხვალვე დაატოვებინებენ ნახევარ რედაქციას თავის თბილ სავარძლებს. ხალხში პანიკაა, ზოგი ისე მოთქვამს და ზოგი ასე. ზოგმა უკვე ნეკროლოგებიც შეიდგინა და ახლა ალბათ სევდანარევი სიამაყით გადაავლებს ხოლმე თვალს. ასეა თუ ისე, რაღაცაში მართლებიც არიან, სრული გაურკვევლობის გამო ნებისმიერს შეუძლია იფიქროს, რომ სწორედ მას მოუწევს თავისი ნივთების მუყაოს ყუთში ჩალაგება და სახლში წასვლა.

მეც მათ შორის ვარ. მოუხედავად ჩემი ასე თუ ისე წარმატებული ჟურნალისტური სტარტისა, ჯერჯერობით მაინც არ ვიცი რითი დამთავრდება  ეს ყველაფერი. ძალიან არ მინდა, ამ ეტაპზე გამისროლონ სახლში, როცა როგორც იტყვიან, მუღამში შევდივარ. თუმცა თუკი იმის გამო გამომაპანღურეს, რომ ხვალისთვის გასაკეთებელი სტატია არ დამიწერია ჯერ, ღირსიც ვიქნები.

ასეა თუ ისე, მოდით ვიყოთ ოპტიმისტები და გავწიოთ წინ, ნათელი კომუნიზმისკენ! აქვე ფოტო განწყობისთვის:

წინ, მზიანი კომუნიზმისკენ!

მუშათა კლასი


აჰა, მიწია ცოდვებმა, მთელი ცხოვრება მუშაკთა იმ კლასს ვეკაიფებოდი, შაბათ-კვირა რომ აქვთ მხოლოდ დასვენების დრო და დანარჩენ დროს რომ ოფისებში ატარებენ.

ახლა მე თავად ვიქეცი ასეთად, იმ განსხვავებით, რომ შაბათის საღამოსაც ვმუშაობ. სამაგიეროდ სამ ხელფასს ერთად ავიღებსამი სხვადასხვა სამსახურიდან. რომელიმეს უნდა დავანებო თავი და გული მიგრძნობს, რომ ეს მეტრო იქნება. ყოველ შემთხვევაში უახლოესი სამი თვე ჩემი ნებით არ ვაპირებ არცერთი დარჩენილი ორიდან წამოსვლას. მერე ვნახოთ რა გამოვა…

გატრაკების კვირეული


მამა, რად გინდა ნაჯახი?

ახლა გადავხედე კალენდარს და აღმოვაჩინე, რომ პირველი ნოემბრის მერე სრული რადიოდუმილის რეჟიმში ვარ გადასული. შემდეგ სარკეში ჩავიხედე და აღმოვაჩინე, რომ წვერიც ძალიან დიდი ხანია არ გამიპარსავს. კამერა რომ დავინახე გამახსენდა, რომ გადაღებებიც კვირაზე მეტია არ გვქონია.

ჩნდება კითხვა – რაშია საქმე?

საქმე არის ცხადია სიზარმაცეში, ეს არის პირველივე პასუხი, რომელიც თავში მოდის. სიზარმაცეც არის და სიზარმაცეც, თუმცა ამას დაემატა კომპიუტერის ავადმყოფობა, რომლის განკურნებამაც ერთი კვირა დრო და ერთი თვის სამყოფი ნერვები წაიღო. პლიუს ამას ჯელინკის უკვე გატრაკებამდე მისული გამორთვები. არადა გასაკეთებელი მართლაც ბევრი მაქვს, მცირედი ლისტი არ მაწყენდა (როკოს რომ კითხო, ეს არის ბლოგის ”to do” ლისტებით დასპამვა):

  • ნი2.გე-ს გაშვება (დიზაინის დამთავრება, დანასტროიკება და ლოგო)
  • ღორობის გაგრძელება
  • უამრავი ვიდეოს გადაღება, რომელთა შესაბამისი უამრავი სცენარი გვაქვს
  • ცოლის მოყვანა (ესეც იყოს, არ მიშლის)
  • ხის დარგვა
  • სახლის აშენება
  • კარგი სამუშაოს შოვნა

მგონი არ არის ცოტა. განსაკუთრებით ბოლო პუნქტია ჩემთვის ძალიან მტკივნეული. ხანგრძლივი დაკვირვებით აღმოვაჩინე, რომ მე სამსახური ან კარგი უნდა მქონდეს, ან საერთოდ არ უნდა მქონდეს, რადგან ცუდანაზღაურებიანი და ზოგადად ცუდი სამსახური მიქმნის ყალბი მოდუნების გრძნობას, რომ უმუშევარი არ ვარ და შესაბამისად ახალს აღარც ვეძებ. Тфу…

პ.ს. ზამთარი ახლოვდება, ზამთარი… (და აქ ზამთრის რამე გულისამაჩუყებელი სურათი)

შემოდგომის მეორე დღე


ნუ გეშინიათ, შემოდგომის ბოლომდე  ყველა დღის  მსგავსად გადანომრვას არ ვაპირებ, ეს უბრალო დამთხვევაა, ფანტაზიაში პრობლემები არ მაქვს და საერთოდაც, თუ ატყობთ, რომ ამ სათაურს წინა პოსტტან საერთოდ რაიმე კავშირი აქვს, ეს ყველაფერი თქვენი პარანოიის ბრალია.

თუმცა! აქ იწყება მთავარი ანუ ის, რატომაც ამ პოსტს ვწერ, უფრო სწორად ის, რის გამოც გავაკეთე ის, რის გამოც ვწერ ამ პოსტს. მოკლედ რომ ვთქვათ, სიზარმაცეზე მინდა გესაუბროთ, ოღონდაც ამჯერად არა თეორიულ სიზარმაცეზე, არამედ ასე ვთქვათ, გამოყენებით სიზარმაცეზე.

ზარმაცი და უნებისყოფო რომ ვარ, ეს თქვენც კარგად მოგეხსენებათ და შეიძლება ითქვას, რომ მეც ვიცი. თუმცა (ეს უკვე მეორე თუმცა) ამ ყველაფრის დაძლევა რომ შემიძლია დაადასტურა იმ ფაქტმა, უფრო სწორად რომ ვთქვათ, იმ საგმირო ფაქტმა, რომელიც ამ 66-იოდე დღის წინ ჩავიდინე – სიგარეტის მოწევას თავი დავანებე. თავისთავად სიგარეტის გადაგდებაში საგმირო არაფერია, ვიცი ხალხი, რომელსაც ერთი ორმოცდაათჯერ მაინც აქვს ეს გაკეთებული, მთავარია მოწევის არგაგრძელება, რაშიც მე მართლაც რომ გმირი ვარ.

ზედა აბზაციდან გამომდინარე, მე შემიძლია გავაკეთო ყველაფერი, რასაც მართლა მოვინდომებ (აქვე გაიხსენეთ ფრაზა, რომელიც უამრავ მწეველს ახასიათებს – ”როცა მოვინდომებ, მაშინ დავანებებ” და ამას მოყოლებული სანთებელის ნერვიულად გაჩხაკუნების ხმა და მიხვდებით, რომ მარტო თქმა არაფერს ნიშნავს). ჰოდა ვიფიქრე, რატომ არ გამოვიყენო ეს სკილი ბლოგთან მიმართებაში? არაერთხელ შევხებივარ ამ თემას, დავადგინე კიდეც, რომ აუცილებელია ყოველდღე წერა, დავიწყე კიდეც მაგრამ მოვეშვი. მაგრამ ახლა მე მაქვს ზემოთხსენებული ყოვლისშემძლეობის სკილი!

მაშ ასე, ბევრი რომ აღარ გავატრაკოთ, შემოდგომის ბოლომდე არამგონია გავქაჩო ასე, მაგრამ სექტემბრის ბოლომდე, ანუ 30 რიცხვის ჩათვლით, ჩემს თავს ვიწვევ სოცშეჯიბრებაში, ყოველდღიური წერის. ვინაიდან და რადგან სექტემბერი გვპირდება, რომ საინტერესო უნდა იყოს, წესით პრობლემა არ უნდა მქონდეს იმაზე, თუ რა დავწერო. ყოველდღე თუ რამე მოხდება, მაგას რა ჯობია? ასევე ვიწვევ დოდკას და ვთხოვ მას, რომ მსგავსი არგამოცხადებული, მაგრამ მიმდინარე აქცია არ შეწყვიტოს, თორემ ჩემი შთაგონება ერთიორად დაიკლებს და ისევ ჩავეშვები ჭაობში. მაშ ასე, ველქამ თუ სექტემბერი!

აქვე პ.ს., რომელიც პოსტის body-ში ვერ ჩავატიე. იმედია შეამჩიეთ, რომ ჰედერი შევცვალე, ჰოდა მაინტერესებს რას ფიქრობთ ამაზე: